Hin eilífa gjöf vitnisburðar

Hann er alvitur og almáttugur. Áhrif hans eru hvarvetna fyrir ljós Krists og þjónustu heilags anda. Það er í eðli hans að blessa okkur.

Hann sér fortíð okkar, nútíð og eilíf örlög. Ekkert fær dulist honum.

Boð Russells M. Nelson forseta um að „hugsa himneskt“ hvetur okkur til að líkja eftir hugsjón og eðli himnesks föður.

Vegna sinna guðlegu eiginleika, sér himneskur faðir okkur fyrir öllum góðum gjöfum, sem hver hefur hans eilífu hugsjón og yfirsýn í huga.

Það er einnig ábyrgðin að vanda val sitt.

Jesús Kristur galt endanlegt gjald þeirra forréttinda með sínu dýrmæta blóði.

Stundum gætum við trúað að í sjálfræði felist að við getum gert hvað sem við viljum. En sú staðreynd að gjaldið var greitt, þýðir að sjálfræði er heilög gjöf.

Við erum sjálfráð og sem sjálfráð berum við ábyrgð á einhverju. Í því samhengi erum við ábyrg fyrir vali okkar, byggt á þeirri þekkingu sem við höfum og þeim gjöfum sem okkur eru gefnar. Við getum ekki tekið ákvarðanir, án þess að afleiðingar fylgi þeirri ábyrgð.

Af hverju höfum við sjálfræði?

Til að velja hið góða.

Til að velja Krist.

Að velja eilíft líf – aftur og aftur.

Vitnisburður frá heilögum anda er meira en að vera sjónarvottur. Hann er æðsti vitnisburður um föðurinn og soninn. Nelson forseti kenndi: „Á komandi tíð verður ekki mögulegt að komast af andlega, án þess að njóta handleiðslu og huggunar og stöðugra áhrifa heilags anda.“

Bræður og systur, þetta er ástæða þess að við þörfnumst öll kraftar heilags anda á okkar tíma.

Vitnisburður getur borist með heilögum anda á marga vegu. Hann getur hlotist dramatískt og skyndilega, líkt og þegar kveikt er á ljósaperu í dimmu herbergi. Hann getur komið sem sólarupprás, smám saman og yfir tímabil. Hann getur komið eins og ljósgeislar, slitrótt snerting við hreina vitsmuni. Hver sem leiðin er, þá berst hún með heilögum anda.

Ég ólst upp á hinni fallegu Jamaíku; það var skemmtilegt og yndislegt. Þegar ég byrjaði í menntaskóla, skildu sumir bekkjarfélagar mínir og vinir ekki þá ákvörðun mína að vera meðlimur kirkju Jesú Krists. „Hvernig gastu gengið í þessa kirkju?“ spurðu þau. „Hvernig gastu trúað þessari sögu?“ – með tilvísun í Fyrstu sýnina. „Hvernig gastu lesið þessa bók?“ – með tilvísun í Mormónsbók. „Trúir þú virkilega þessu öllu?“ Og: „Af hverju ertu að sóa burtu lífinu?“

Þetta var sárt, einkum þegar það kom frá fólki sem mér þótti vænt um.

Það sem það vissi þó ekki var þetta: Ég hafði upplifað heilagan anda. Þegar sá vitnisburður fyllti hjarta mitt, dró úr sársauka daganna og „eitt andartak í leiftri leit ég ljósin himins blíð“.

Ef til vill hafið þið verið spurð álíkra spurninga. Ef til vill dynja á ykkur slíkar spurningar einmitt núna, eins og hjá mér.

Gjöf og vitnisburður heilags anda stendur öllum til boða.

Jamaíka er fyrir mér eins og Palmyra var fyrir Joseph Smith. Hún er minn helgi lundur. Ég veit ekki nákvæmlega hvar Joseph kraup til að biðjast fyrir í Lundinum helga, en ég veit nákvæmlega hvar ég var þegar minn helgi lundur varð að veruleika. Það gerðist í baðherberginu mínu í Four Grove Road, Mandeville, Jamaíku, klukkan 6:00 að morgni, þremur árum eftir skírn mína. Þessi helga upplifun gerðist vegna þess að tveimur vikum áður hafði innblásinn systurtrúboði boðið mér að lesa Mormónsbók. Systir Audrey Krauss er á þessari ráðstefnu í dag með fjölskyldu sinni og ég elska hana eilíflega.

Sú upplifun breytti mér.

Bræður og systur, vitnisburður er ekki gefinn til tímabundinna nota. Þessari gjöf, frá kærleiksríkum himneskum föður, er ætlað að vera eilíf, því gjafarinn er eilífur. Vitnisburður ætti ekki að hafa úreldingardag. Hann ætti ekki að veikjast eða minnka vegna þess að eitthvað í lífi mínu hefur breyst eða eitthvað í heiminum hefur breyst. Hann ætti að styrkjast, vegna þess að persónulegur vitnisburður minn, eins og talentur þjónsins í dæmisögunni um talenturnar, er gjöf sem margfalda á – en ekki grafa.

Þegar ég lít til baka á þessa erfiðu daga prófrauna og ofsókna, sem ég tókst á við sem barn, hefur það hjálpað mér að komast á þann stað að vita fyrir mig sjálfan. Ég trúi ekki aðeins, vona eða treysti, jafnvel þótt það séu mikilvæg trúarsáðkorn á veginum til öruggs vitnis. Ég hrósa ykkur fyrir að fara eigin leiðir, með því að spyrja spurninga, læra, biðja, fasta og íhuga. Látið ekki af því. Það er alls erfiðis virði að ganga á þeim vegi til vitnisburðar. Hverjum eða hverju munið þið leyfa að taka það í burtu? „Hvaða stærri vitnisburð [getið þið] fengið en þann, sem frá Guði kemur?“

Sérhver sonur og dóttir Guðs getur öðlast dýpri, staðfastari og öruggari þekkingu fyrir sig sjálfan eða sjálfa. Við getum, líkt og Joseph Smith, sem staðfesti vitnisburð sinn, þrátt fyrir mótlæti, sagt hugdjarflega: „Ég vissi það, og ég vissi að Guð vissi það, og ég hvorki gat neitað því né þorði að gera það.“

Kæru bræður og systur, látið hina smáu sáðkornsspíru vitnisburðar vinna í ykkur þar til hún vex upp og verður að eilífri dýrðlegri og öruggri þekkingu.

Ef þið eruð skírðir og staðfestir meðlimir Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, en eigið enn erfitt með „ég veit ekki hvort ég viti“, munið þá þetta loforð: „Svo að andi hans sé ætíð með þeim.“ Sökum þessa loforðs, getur hvert okkar fylgt vegi vitnisburðar og öruggrar þekkingar.

Hér er stórbrotinn sannleikur: Hvernig sem vitnisburður er gefinn – hvort sem hann vex eins og sólarupprás eða kemur í dýrðlegri sýn – þá krefst hann þess samt að við veljum að taka á móti þessari dýrmætu gjöf.

Að segja: „Ég vel að trúa,“ auðveldar manni að meðtaka vitnisburð frá Guði. Ef við finnum vitnisburð okkar veikjast, höfum þá í huga að það er það sem við veljum sem dregur úr áhrifum vitnisburðarins. Vitnisburðurinn hefur hins vegar ekkert farið. Við þurfum bara að velja að tengjast honum aftur.

Að velja að trúa, er skynsamleg og áhrifarík leið til að nota sjálfræði okkar.

Ég fæ ekki séð betri leið til að nota sjálfræði mitt en að verja vitnisburð minn.

Nelson forseti kenndi: „Ég bið ykkur að axla ábyrgð á vitnisburði ykkar. Vinnið fyrir honum. Gerið hann að ykkar eigin. Hlúið að honum. Endurnærið hann, svo hann styrkist. Nærið hann með sannleika.“

Mér finnst orðin axla ábyrgð, vinna fyrir, hlúa að, endurnæra og styrkja hljóma eins og höfðað sé til sjálfræðis þess sem falin er ráðsmennska yfir einhverju dýrmætu og mikilvægu.

Á fyrstu árum kirkjunnar var Parley P. Pratt ósáttur við spámanninn Joseph Smith og valdi að gagnrýna hann og kirkjuna. „Þegar John Taylor, sem Parley kenndi fagnaðarerindið, kom í bæinn, fór Parley afsíðis með hann og varaði hann við því að fylgja Joseph. John Taylor sagði við Parley:

Áður en þú fórst frá Kanada, gafst þú sterkan vitnisburð um að Joseph Smith væri spámaður Guðs … og sagðist vita þetta með opinberun og gjöf heilags anda.

… Ég hef nú þennan sama vitnisburð sem þú gladdist þá yfir. Ef verkið var sannleikur fyrir sex mánuðum, þá er það satt í dag. Hafi Joseph Smith verið spámaður þá, er hann spámaður núna.“

Ég ber vitni um að Joseph Smith var spámaður Guðs og að spámannsmöttullinn sem hann hlaut er enn við lýði á okkar tíma. Jesús Kristur leiðir þetta verk.

Ég býð ykkur að hugsa um leið ykkar að öruggu vitni um Jesú Krist og fagnaðarerindi hans. Axlið ábyrgð á vitnisburði ykkar; notið sjálfræði ykkar skynsamlega og viðurkennið gefandann og alla hans dýrðlegu eiginleika. Ég ber vitni um að krafturinn býr innra með ykkur. Enginn getur valið fyrir ykkur. Enginn getur tekið þessa gjöf í burtu. Þið getið valið að trúa.

Ég lofa að þegar þið gerið þetta, mun vitnisburður ykkar verða að „lind lifandi vatns, er sprettur fram til ævarandi lífs“. Hann verður akkeri og hvati og mun styðja ykkur í gegnum erfiða tíma. Hann mun gera ykkur kleift að þróa andlegar gjafir. Hann mun hjálpa ykkur í persónulegri þjónustu ykkar. Hann mun verða vopn gegn Satan og andstæðingum ykkar. Vitnisburður ykkar verður gleðiríkur, er þið sjáið hann endurspeglast í börnum ykkar, barnabörnum og barnabarnabörnum og þeim sem þið elskið og þjónið. Hann verður áhrifamikill þegar þið miðlið honum og notið hann til að bera vitni.

Ef þið vitið eitthvað, þá vitið þið það. Ég veit að ég veit. Við þurfum fleiri örugg vitni um Jesú Krist og fagnaðarerindi hans. Komist þangað! Leitið hans! Það er brýnt! Þetta er lokaráðstöfunin – ráðstöfunin í fyllingu tímanna.

Jesús Kristur lýsti yfir þessum sannleika: „Himinn og jörð munu líða undir lok en orð mín munu aldrei undir lok líða.“

Bræður og systur, vitnisburði um Jesú Krist var aldrei ætlað að vera stundleg gjöf. Ekkert við hana er stundlegt – ekki gefandinn, ekki gjöfin sjálf, ekki sá sem færir gjöfina, ekki sá sem gjöfin snýst um. Megi vitnisburði ykkar verða lýst á þennan sama hátt. Þótt „himinn og jörð muni líða undir lok“ mun vitni ykkar og vitnisburður um fagnaðarerindi Jesú Krists ekki líða undir lok. Nú er tíminn til að taka á móti þessari dýrmætu gjöf. Í nafni Jesú Krists, amen.