Ég er nú sjáandi

Af fölskvalausri ást endurómum við öll virðingarvott Oaks forseta við fráfall Russells M. Nelson forseta. Með sömu elsku og djúpri sorg minnumst við öll nýlegrar hörmungar í Michigan og sem eru næstum daglega um allan heim. Við minnumst þessa með kærleika og trausti á Drottin Jesú Krist.

Níundi kafli Jóhannesar segir frá upplifun Jesú og lærisveina hans sem fóru um nálægt betlara, blindum frá fæðingu. Þetta leiddi til þess að lærisveinarnir spurðu Jesú nokkurra flókinna trúarlegra spurninga varðandi uppruna og merkingu takmörkunar þessa manns. Meistarinn brást við með því að gera nokkuð mjög einfalt og mjög óvænt. Hann skyrpti í moldina og hrærði í litla leirblöndu. Hann smurði þessu síðan á augu mannsins og bauð honum að lauga sig í Sílóamlauginni. Allt þetta gerði hinn sjónlausi maður í hlýðni og „kom aftur sjáandi“, eins og ritningarnar segja. Hversu mikilvægar staðfestingar eru, þvert á óskir eða rökræður eða jafnvel illgirni í andstöðu við sannleikann.

Af ótta við að þetta kraftaverk, myndi enn á ný auka á ógnina sem meintum valdhöfum stafaði nú þegar af Jesú, þá horfðust óvinir frelsarans framan í hinn nýsjáandi mann og sögðu reiðilega: „Við vitum að [Jesús] er syndari.“ Maðurinn hlustaði á um stund og sagði síðan: „Ekki veit ég hvort hann er syndari. En eitt veit ég [fyrir víst] að ég, sem var blindur, er nú sjáandi.“

Jesús gaf þessum samskiptum fyrstu merkinguna, með því að segja lærisveinum sínum að allt þetta hefði gerst „til þess að verk Guðs yrðu opinber“. Hafið í huga að tvisvar í þessari frásögn er talað um þann gjörning frelsarans „[að smyrja]“ augu blinda mannsins, sem verk er ljúka skal með laugun. Þessi lýsing á því að „verk Guðs verði [gerð] opinber“, gæti mögulega bent til afhjúpunar helgiathafnar.

Annar sannleikur sem er staðfestur hér, eru verkfærin sem skapari himins og jarðar, og allt sem þeim fylgir, notaði til að gera þetta kraftaverk: munnvatn og handfylli moldar! Þetta ólíklega hráefni sýnir að Guð getur blessað okkur með hvaða aðferð sem hann kýs að gera. Líkt og Naaman sem ekki vildi í ána Jórdan eða þeir Ísraelsmenn sem neituðu að horfa á höggorminn á stafnum, hve auðvelt það er fyrir okkur að hafna uppsprettu endurlausnar okkar, vegna þess að hráefnið og verkfærin virðast skammarlega einföld.

En við munum eftir, úr Mormónsbók, að sumt er bæði augljóst og dýrmætt og að fyrir fæðingu Jesú var því spáð að „hann [yrði] hvorki fagur né glæsilegur ásýndum né álitlegur svo að oss fyndist til um hann“. Hve oft hefur Guð ekki sent sín tignarlegu tíðindi með nýkölluðum og afar kvíðnum Líknarfélagsforseta eða ólærðum dreng á bóndabýli í New York eða splunkunýjum trúboða eða ungbarni sem liggur í jötu.

Hvað ef svörin við bænum okkar koma á skýran eða flókinn hátt? Erum við fús til að þrauka í því að lifa eftir fagnaðarerindi Krists, sama hversu mikið þarf af munnvatni eða mold til þess? Okkur verður kannski ekki alltaf ljóst hvað verið er að gera eða af hverju, og af og til mun okkur öllum líða örlítið eins og eldri systurinni sem sagði: „Drottinn, hvað með blessun sem ekki er dulbúin?“

Hugleiðið staðfestingu annars sannleika, nú varðandi hið heilaga prestdæmi. Í skráningu Lúkasar á skipulagi kirkjunnar á hádegisbaugi tímans, hljómar fyrsta línan svona: „Jesús kallaði [síðan] saman þá tólf og gaf þeim mátt og vald,“ gjafir sem hvorki voru veittar á grundvelli stórkostlegra meðmælabréfa, né ákvarðaðar af hefð eða frumburðarrétti. Þær eru ekki veittar af guðfræðiskóla eða með guðfræðinámi. Þær eru aðeins veittar með handayfirlagningu þess sem hefur fengið valdsumboð með handayfirlagningu í óslitinni röð aftur til uppsprettu alls guðlegs valds, Drottins Jesú Krists.

Og í kirkju sem skilur gjöf miskunnar, væri það ekki enn ein stórkostleg staðfesting á sannleiksgildi þeirrar kirkju, að sjá þessar blessanir og sáttmála ná til okkar látnu ættmenna, þeirra í fjölskyldu okkar sem á undan okkur hafa farið? Ætti að refsa þeim fyrir að hafa ekki haft aðgang að fagnaðarerindinu eða vegna þess að þau fæddust á þeim stað eða þeirri stundu, þegar guðlegar helgiathafnir og sáttmálar stóðu þeim ekki til boða? Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu hefur vígð og helguð hús Drottins, þar sem miskunnsamt sáluhjálparstarf er unnið dag og nótt með staðgenglum fyrir þessa dánu, auk þess að bjóða tækifæri til tilbeiðslu og helgiathafnir fyrir lifendur. Að mínu viti, sést þessi tiltekna staðfesting á sannleika Guðs, altækri elsku hans til hinna lifandi og látnu hvergi annars staðar í heiminum – nema í einni kirkju sem sýnir sannleika á þennan sérstaka hátt: Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.

Fyrstu sjóngefandi, lífsgefandi kynni mín af raunverulegum vísbendingum um sannleika gerðust ekki með leirsmurningu eða í Sílóamlaug. Nei, verkfæri sannleikans sem færði mér lækningu frá Drottni, voru síður í bók, já, Mormónsbók: Öðru vitni um Jesú Krist! Ráðist hefur verið á fullyrðingarnar um þessa bók og þeim hafnað af sumum vantrúuðum og reiði þeirra jafnast oft á við heiftúðleg napuryrði þeirra sem sögðu læknaða manninum að ómögulegt væri að hann gæti hafa upplifað það sem hann vissi að hann hefði upplifað.

Því hefur verið stungið að mér að tilurð og bakgrunnur þessarar bókar hafi verið óhentugur, ótrúanlegur, vandræðalegur, jafnvel vanheilagur. Þetta eru heiftúðleg napuryrði sérhvers sem þykist þekkja hvernig bókin varð til, í því ljósi að eina lýsingin, sem gefin er um þann bakgrunn, er að hún hafi verið þýdd „fyrir náð og kraft Guðs“. Það er það eina. Það er öll sagan. Hvað sem öllu líður, þá eru áhrif Mormónsbókar á líf mitt, ekki síður undursamleg en þegar munnvatn og mold voru notuð til að setja á augu blinda mannsins. Hún hefur verið mér öryggisstöng fyrir sál mína, óviðjafnanlegt og algjört ljós opinberunar, upplýsing á veginum sem ég verð að ganga þegar niðdimm þokan kemur. Og vissulega hefur það gerst og vissulega mun það gerast.

Og í ljósi þess sem hún hefur veitt mér um altæka elsku og endurleysandi náð frelsara míns, þá deili ég með ykkur vitnisburði mínum, réttlættum hér, eins og foreldrar hins nýblessaða manns sögðu um að hlýða yrði á son þeirra, vegna þess að hann hefði „aldur til“. Það hef ég líka. Hann væri nógu gamall til að vera tekinn alvarlega, sögðu þau. Það er ég líka. Ég er tveimur mánuðum frá 85 ára afmælisdeginum mínum. Ég hef verið við dauðans dyr og komið til baka. Ég hef gengið með konungum og spámönnum, með forsetum og postulum. Best af öllu, þá hef ég stundum verið gagntekinn af heilögum anda Guðs. Ég treysti því að vitnisburður minn ætti hið minnsta að fá nokkurn hljómgrunn hér.

Bræður og systur, ég varð af allri sálu sannfærður um að Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu væri hin sanna endurreista kirkja Nýja testamentisins – og meira – því ég gat ekki afneitað staðfestingunni um þá endurreisn. Allt frá þessum fyrstu upplifunum, geri ég ráð fyrir að ég hafi fengið þúsund – tíu þúsund? – aðrar sannanir fyrir því að það sem ég hef talað um í dag er satt. Ég sameinast því glaður vini mínum í þvögunni á götum Jerúsalem, þar sem ég syng með minni daufu rödd:

Í nafni Jesú Krists, amen.