සිනාමුසු මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත්

මාස කිහිපයකට පෙර, මම දැනටමත් ඒකක 10 ක් තිබූ අවුරුද්දක් පැරණි ස්ටේක සඳහා ස්ටේක සම්මන්ත්‍රණයක මුලසුන දැරුවා. කුඩා දේවස්ථානය සහ පිටත තබා තිබූ කූඩාරම් තුන 2,000කට අධික පිරිසකින් පිරී ගියා. ස්ටේක සභාපතිවරයාගේ වයස අවුරුදු 31 යි, ඔහුගේ බිරිඳගේ වයස අවුරුදු 26 යි, ඔවුන්ට කුඩා දරුවන් දෙදෙනෙක් සිටිනවා. ඔහු මෙම වර්ධනය වන සහ අභියෝගාත්මක ස්ටේකය මෙහෙයවන්නේ කිසිඳු පැමිණිල්ලක් නොමැතිව—සිනාසෙන මුහුණකින් සහ කෘතඥපූර්වක හදවතකින්.

ආදිපීතෘවරයා සමඟ කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී, ඔහුගේ බිරිඳ බරපතල ලෙස රෝගාතුරව සිටින බවත්, ඇයට අවශ්‍ය දේ සැපයීමට ඔහු අරගල කරන බවත් මම දැනගත්තා. ස්ටේක සභාපති සමඟ ගැටලුව කතාබහ කළ පසු, අපි ඇයට පූජකවර ආශිර්වාදයක් ලබා දුන්නා. ඔහු සාමාන්‍යයෙන් ආදිපීතෘ ආශිර්වාද කීයක් ලබා දෙනවා ද කියලා මම ආදිපීතෘවරයාගෙන් විමසුවා.

“අටක් දහයක් පමණ,” කියලා ඔහු කිව්වා.

මම ඇහුවා, “මාසයකට?”

“සතියකට!” කියලා ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. සති අන්තයකට එතරම් ගණනක් කිරීම ඥානවන්ත නොවන බවට මම ඔහුට උපදෙස් දුන්නා.

“වැඩිහිටි ගොඩොයි,” ඔහු මෙසේ කිව්වා, “නව සාමාජිකයින් සහ බොහෝ යෞවනයින් ඇතුළුව ඔවුන් සෑම සතියකම එනවා.” නැවතත්, පැමිණිලි නැහැ—සිනාමුසු මුහුණක් සහ කෘතඥපූර්වක හදවතක් විතරයි.

සෙනසුරාදා සවස ස්ටේක සම්මන්ත්‍රණයෙන් පසු, හෝටලයට යන අතරමඟදී, රෑ බෝවී පාර දිගටම ආහාර මිල දී ගන්න පුද්ගලයින් මම දැක්කා. දවල්ට නොකර ගොඩක් කළුවර වැටෙද්දි ඇයි ඔවුන් එහෙම කරන්නේ කියලා මම මගේ රියදුරුගෙන් ඇහුවා. ඔවුන් දවල් කාලයේ වැඩ කරලා පසුව එය කිරීමට මුදල් සොයන බවට ඔහු පිළිතුරු දුන්නා.

“ආහ්, එයාලා අද වැඩ කරන්නේ හෙට ආහාර ගන්න,” මම කිව්වා.

නමුත් ඔහු මාව නිවැරදි කළා: “නැහැ, ඔවුන් දවල් වැඩ කළේ අද රෑට කෑම ගන්න.” අපේ සාමාජිකයින්ට වඩා හොඳ තත්වයක් තිබෙනවා ඇති කියලා මම බලාපොරොත්තු වුණා, නමුත් රටේ ඒ ප්‍රදේශයේ බොහෝ දෙනෙක් ඒ හා සමානම අභියෝගවලට මුහුණ දුන් බව ඔහු තහවුරු කළා. පසුදා උදෑසන, අපගේ ඉරිදා සැසිවාරය අතරතුර සහ ඔවුන්ගේ තත්වයන් පිළිබඳව අලුතින් දැනගෙන, ඔවුන්ගේ සිනහමුසු මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත් දැකීමෙන් මම තවත් සංවේගයට පත් වුණා.

ඉරිදා රැස්වීමට යන අතරමග දී, ස්ටේක සභාපතිවරයා සහ මම යුවළක් ළදරුවෙකු සහ කුඩා දරුවන් දෙදෙනෙකු සමඟ පාර දිගේ ඇවිදන් යන ආකාරය දැක්කා. අපි ඔවුන්ව වාහනයට නංවා ගන්න නැවැත්තුවා. ඔවුන් පුදුමයටත් සතුටටත් පත් වුණා. දේවස්ථානයට යාමට ඔවුන්ට කොපමණ දුරක් පයින් යන්න ඕනේද කියලා මම ඇසූ විට, දරුවන්ගේ වේගය අනුව එයට විනාඩි 45 සිට පැයක් දක්වා කාලයක් ගත වෙන්න පුළුවන් කියා පියා පිළිතුරු දුන්නා ඔවුන් මෙම ගමනට මුහුණ දුන්නේ සෑම ඉරිදාවකම කිසිදු පැමිණිල්ලක් නොමැතිව—සිනාසෙන මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත් පමණයි.

ස්ටේක සම්මන්ත්‍රණයකට පෙර එක් ඉරිදාවක, මම රජයේ පාසල් රැස්වීම් ශාලා ලෙස භාවිත කරන ශාඛා දෙකකට ගියා. මූලික පහසුකම් පවා නොතිබූ, ගොඩනැගිලිවල තිබූ නිරහංකාර හා නිහතමානී තත්ත්වය ගැන මම කම්පනයට පත් වුණා. මට එහි දී සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකු මුණගැසුණු නිසා, ඔවුන්ගේ රැස්වීම් ශාලාවේ ප්‍රමාණවත් නොවන තත්වය ගැන මම සමාව අයැදීමට සූදානම්ව සිටියා, නමුත් සුපුරුදු දීර්ඝ ඇවිදීමෙන් වැළකී සිටීමට හැකි වන ලෙස ඔවුන්ට ආසන්නයේම රැස්වීමට ස්ථානයක් තිබීම ගැන ඔවුන් සතුටට පත්ව සිටියා. නැවතත්, පැමිණිලි කිසිවක් තිබුණේ නැහැ—සිනාසෙන මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත් විතරයි තිබුණේ.

සෙනසුරාදා නායකත්ව පුහුණුවකින් පස්සේ, ස්ටේක සභාපතිවරයා මාව කුලියට ගත් නිවසක පැවති ඉරිදා මෙහෙයන්ට රැගෙන ගියා. 240 දෙනෙක් සහභාගී වෙලා සිටියා. ඉන්පසු සභානායකවරයා එම සතියේ බව්තීස්ම වූ නව සාමාජිකයින් 10 දෙනෙකු හඳුන්වා දුන්නා. සමූහය කුඩා කාමර දෙකක් පුරා පැතිරී තිබූ අතර, සමහර සාමාජිකයින් ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටත වාඩි වී ජනෙල් සහ දොරවල් හරහා රැස්වීම නරඹමින් සිටියා. නැවතත්, පැමිණිලි කිසිවක් තිබුණේ නැහැ—සිනාසෙන මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත් විතරයි තිබුණේ.

සභාවේ දිස්ත්‍රික්කයක් ස්ටේකයක් වීමට සූදානම් වන ආකාරය බලන්නට “කඳුකර රාජධානිය” ලෙසද හැඳින්වෙන මෙම සුන්දර කුඩා රටට මම ගියා. සෙනසුරාදා රැස්වීම්වලින් පසු, මම ඔවුන්ගේ එක් කුලියට ගත් නිවසක තිබූ ශාඛාවක ඉරිදා මෙහෙයන්ට සහභාගි වුණා. සක්‍රමේන්තු කාමරය පිරී ඉතිරී ගොස් තිබූ අතර, මිනිසුන් සහභාගී වෙන්නට දොරෙන් පිටත සිටගෙන සිටියා. ඔහුට ලොකු නිවසක් අවශ්‍ය බව මම ශාඛාවේ සභාපතිට කිව්වා. මගේ පුදුමයට, ඔහු මට දැනුම් දුන්නේ මේ ඔහුගේ සාමාජිකත්වයෙන් අඩක් පමණක් විතරයි කියලා. අනෙක් භාගය දෙවන පැයෙන් පසු දෙවන සක්‍රමේන්තු රැස්වීමකට සහභාගී වෙනවා. නැවතත්, පැමිණිලි කිසිවක් තිබුණේ නැහැ—සිනාසෙන මුහුණු සහ කෘතඥපූර්වක හදවත් විතරයි තිබුණේ.

වැඩිහිටි ඩී. ටොඩ් ක්‍රිස්ටෝෆර්සන් විසින් කලින් සඳහන් කරන ලද අපගේ යෞවනයන් කිහිප දෙනෙකු සම්බන්ධ වූ මාරක රථවාහන අනතුරක් හේතුවෙන් මම පසුව ලෙසෝතෝ වෙත ආපසු ගියා මම පවුල් සහ නායකයින් බැලීමට ගිය විට, කනස්සල්ලෙන් යුතු වාතාවරණයක් අපේක්ෂා කළා. ඒ වෙනුවට, තත්වය සමඟ උසස් හා ආශ්වාදජනක ආකාරයකින් කටයුතු කළ ශක්තිමත් සහ ඔරොත්තු දෙන ශුද්ධවන්තයන් මට මුණගැසුනා.

මෙම පින්තූරයේ සිටින අනතුරකින් දිවි ගලවා ගත් 14 හැවිරිදි එම්ෆෝ ඇනීෂියා න්කු, ඇගේම වචන වලින් එය හොඳින් පැහැදිලි කරනවා: “යේසුස්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය තබා සැමවිටම උන්වහන්සේ දෙස බලන්න, මන්ද උන්වහන්සේ තුළින් ඔබට සාමය ලැබෙනවා, සුව කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී උන්වහන්සේ ඔබට උපකාර කරනවා.”

මේවා ඔවුන් තම ජීවිත යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශුභාරංචිය තුළ කේන්ද්‍රගත කර ඇති නිසා, ඔවුන්ගේ ධනාත්මක ආකල්පය අපට පෙනෙන උදාහරණ කිහිපයක් විතරයි. උදව් සහ බලාපොරොත්තු සොයා ගත හැකි ස්ථානය ඔවුන් දන්නවා.

අපගේ ජීවිතයේ ඕනෑම තත්වයකදී ගැලවුම්කරුවාණන්ට ඔවුන්ට සහ අපට උපකාර කළ හැක්කේ ඇයි? පිළිතුර ශුද්ධලියවිලි පදවලින් සොයාගන්න පුළුවන්:

“තවද උන්වහන්සේ සියලු ආකාරයේ වේදනාවන් ද පීඩාවන් ද පරීක්ෂාවන් ද විඳිමින්, ඉදිරියට යන සේක. …

“… තවද උන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ දුර්වලතා උන්වහන්සේ මත ගන්නා සේක, එනම් උන්වහන්සේගේ අභ්‍යන්තරය කරුණාවෙන් පිරී යනු පිණිසය, … ජනතාවට ඔවුන්ගේ දුර්වලතාවලට අනුව ඔවුන්ට පිහිට වන ආකාරය උන්වහන්සේ දැන ගන්නා පිණිසය.”

වැඩිහිටි ඩේව්ඩ් ඒ. බෙඩ්නර් ඉගැන්වූ පරිදි, ගැලවුම්කරුවාණන් නොදන්නා කිසිඳු ශාරීරික වේදනාවක්, සන්තාපයක් හෝ දුර්වලතාවයක් අප අත්විඳින්නේ නැහැ. “දුර්වල මොහොතක ඔබත් මමත් මෙසේ කෑ ගහන්න පුළුවන්, ‘[මම අත්විඳින දේ] කිසිවෙකුට තේරෙන්නේ නැහැ. …’ කිසිම මිනිසෙකු, සමහරවිට, නොදන්නවා වෙන්න පුළුවන්. නමුත් දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් හොඳින් දන්නා අතර තේරුම් ගන්නවා.” ඒ ඇයි? මොකද, අපට පෙර උන්වහන්සේට අපගේ බර දැනී දරාගත් නිසා.”

මතෙව් 11 හි ඇති ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වචන පිළිබඳ මගේ සාක්ෂියෙන් මම අවසන් කරනවා:

“වෙහෙසවෙන්නාවූ, බර උසුලන්නාවූ සියල්ලෙනි, මා වෙතට එන්න, මම ඔබ සැමට සහනය දෙමි.

“මාගේ වියගහ ඔබ පිටට ගෙන මා ගැන ඉගෙනගන්න; මක්නිසාද මම සිතින් මෘදුව යටහත්ව සිටින බැවින්: නුඹලාගේ ආත්ම වලට සහනය ලැබෙන්නේය.

“මක්නිසාද මාගේ වියගහ පහසුය, මාගේ බරද සැහැල්ලුය.”

අප්‍රිකාවේ ඒ ශුද්ධවන්තයන් වගේ මේ පොරොන්දුව සත්‍ය බව මම දන්නවා. ඒක එතනදිත් ඇත්තයි, හැමතැනදිමත් ඇත්තයි. මේ ගැන මම සාක්ෂි දරන්නේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නාමයෙන්, ආමෙන්.