සාමය ඇති කරන්නෝ භාග්‍යවන්තයෝ ය

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දේවසේවය අතරතුර, ගලීල මුහුද අසල කපර්ණවුමේ ඔබ තරුණ යෞවනයෙකු කියා මා සමඟ සිතාගන්න. රබ්බිවරයෙකුගේ—ගුරුවරයෙකුගේ—බොහෝ දෙනෙකුව ඇද ගන්නා පණිවිඩය පැතිර යනවා. අසල්වැසියන් උන්වහන්සේට සවන් දීම සඳහා මුහුදට ඉහළින් පිහිටි කන්දකට යාමට සැලසුම් කරනවා.

ඔබ ගලීලයේ දූවිලි සහිත මාර්ගවල ඇවිදින අනෙක් අය සමඟ එකතු වෙනවා. ඔබ පැමිණි විට, මේ යේසුස්වහන්සේව ඇසීමට විශාල පිරිසක් රැස්ව සිටීම ඔබව පුදුමයට පත් කරනවා. සමහරු නිහඬව, “මෙසියස්වහන්සේ” කියා මුමුණනවා.

ඔබ ඇහුම්කන්දෙනවා. උන්වහන්සේගේ වචන ඔබේ හදවත ස්පර්ශ කරනවා. නිවසට යන දිගු ගමනේ දී, ඔබ සංවාදය වෙනුවට නිහඬතාවය තෝරා ගන්නවා.

ඔබ ඒ පුදුම සහගත දේවල් ගැන මෙනෙහි කරනවා—මෝසෙස්ගේ නීතිය පවා ඉක්මවා යන ඒ දේවල් ගැන. උන්වහන්සේ කතා කළේ අනෙක් කම්මුලත් හරවා ඔබේ සතුරන්ට ප්‍රේම කිරීම ගැනයි. ඔහු මෙසේ පොරොන්දු වුණා, “සාමය ඇතිකරන්නෝ ආශිර්වාද ලද්දෝය; මක්නිසාද ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයෝයයි කියනු ලබන්නෝය.”

ඔබේ යථාර්ථය තුළ, අවිනිශ්චිතතාවය සහ බිය යන දුෂ්කර දිනවල බර ඔබට දැනෙන විට, සාමය දුරස්ථ බවක් දැනෙන්න පුළුවන්.

ඔබේ වේගය වේගවත් වන අතර; ඔබ හති වැටෙමින් නිවසට පැමිණෙනවා. ඔබේ පවුලේ අය එක්රැස් වෙනවා; ඔබේ පියා මෙසේ අසනවා, “ඔබ සවන්දුන් දේ සහ ඒ ගැන දැනෙන දේ අපට කියන්න.”

පීඩාවට පත් වූ විට පවා ධර්මිෂ්ඨකම සොයන ලෙසත්, අන් අය ඉදිරියේ ඔබේ ආලෝකය බබළවන ලෙසත් උන්වහන්සේ ඔබට ආරාධනා කළ බව ආකාරය ඔබ බෙදාගන්නවා. “සාමය ඇති කරන්නෝ භාග්‍යවන්තයෝ ය: මක්නිසාද ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නෝ ය,” යනුවෙන් ඔබ නැවත නැවතත් කියන විට ඔබේ හඬ තීව්‍ර වෙනවා.

“ලෝකය කැළඹිලි සහිත විට, මගේ හදවත බියෙන් පිරී ඇති විට සහ සාමය බොහෝ දුරස් බව පෙනෙන විට මට සැබවින්ම සාමය ඇති කරන්නෙකු විය හැකි ද?” කියා ඔබ අසනවා.

ඔබේ පියා ඔබේ මව දෙස බලා මෘදු ලෙස, “ඔව්” කියා පිළිතුරු දෙනවා. අපි පටන් ගන්නේ ඉතාමත් මූලික ස්ථානයෙන්—අපගේ හදවත් වලින්. ඊට පස්සේ අපේ නිවෙස්වලින් සහ පවුල්වලින්. අපි එය එම ස්ථාන වලදී පුරුදු වෙද්දි, මෙම සාමය ඇති කිරීම අපගේ වීදි සහ ගම්වලට පැතිර යන්න පුළුවන්.”

වේගයෙන් වසර 2,000ක් ඉදිරියට. දැන් මවාගන්න අවශ්‍ය නෑ—මේ තමා අපේ යථාර්ථය. අද නැගී එන පරම්පරාවට දැනෙන පීඩනයන් ගලීලයේ තරුණ පුද්ගලයාට වඩා වෙනස් වුවත්—ධ්‍රැවීකරණය, ලෞකිකකරණය, පළිගැනීම්, මහාමාර්ගයේ ඇතිවන කෝපය, කෝපාවිෂ්ට වීම සහ සමාජ මාධ්‍ය ගොඩගැසීම්—පරම්පරා දෙකක්ම ගැටුම් සහ ආතතීන්ගේ සංස්කෘතීන්ට මුහුණ දෙනවා.

කෘතඥපූර්වකව, අපගේ තරුණ ගැහැණු ළමුන් සහ පිරිමි ළමුන් ඔවුන්ගේ කන්ද උඩ දේශනා අවස්ථාවන්ට—ඒ කියන්නෙ සම්මන්ත්‍රණ, යෞවනයේ ශක්තිය සඳහා සම්මන්ත්‍රණ සහ එන්න, මා අනුගමනය කරන්න යන ඒවාට—ආකර්ෂණය වී තිබෙනවා. මෙහි දී ඔවුන්ට ස්වාමින්වහන්සේගෙන් ලැබෙන්නේ ඒවගේම ආරාධනාවක්: ඒ තමයි ඔවුන්ගේ ආලෝකය අන් අය ඉදිරියේ බබළවන්නට, පීඩාවට පත් වූ විට පවා ධර්මිෂ්ඨකම සෙවීමට සහ ඔවුන්ගේ සතුරන්ට ප්‍රේම කිරීමට.

ඔවුන්ට නැවත පිහිටුවීමේ ජීවමාන අනාගතවක්තෘවරුන්ගෙන් “සාමය ඇති කරන්නන් අවශ්‍යයි” වගේ දිරිගන්වන වචන ද ලැබෙනවා. එකඟ නොවන සුළු වීමෙන් තොරව එකඟ නොවන්න. මතභේදය සහ උඩඟුකම සමාව හා ආදරයෙන් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන්න. අගතියේ හෝ වෙන්වීමේ බිත්ති නොව, සහයෝගීතාවයේ සහ අවබෝධයේ පාලම් ගොඩනඟන්න. ලැබෙන පොරොන්දුව සමානයි: “සාමය ඇතිකරන්නෝ ආශිර්වාද ලද්දෝය; මක්නිසාද ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයෝයයි කියනු ලබන්නෝය.”

අද දින නැගී එන පරම්පරාවේ හදවත් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂියකින් සහ අනාගතය පිළිබඳ බලාපොරොත්තුවකින් පිරී තිබෙනවා. නමුත් “ලෝකය කැළඹිලි සහිත විට, මගේ හදවත බියෙන් පිරී ඇති විට සහ සාමය බොහෝ දුරස් බව පෙනෙන විට මට සැබවින්ම සාමය ඇති කරන්නෙකු විය හැකි ද?” කියා ඔවුනුත් අසනවා.

නැවතත් ඔව්! යන ප්‍රබල ප්‍රතිචාරය ලැබෙනවා. අපි ගැලවුම්කරුවාණන්ගේ වචන වැළඳ ගනිමු: “මම නුඹලා වෙත සමාදානය තබා යමි; මාගේ සාමදානය නුඹලාට දෙමි. … නුඹලාගේ සිත් කැලඹෙන්ටවත් භයවෙන්ටවත් නොදෙල්ලා.”

අද, සාමය ඇති කිරීම තවමත් ආරම්භ වන්නේ ඉතාමත් මූලික ස්ථානයකින්—ඒ තමයි අපගේ හදවත්. ඉන්පසු නිවෙස සහ පවුල් තුළ. අපි එම ස්ථාන වල එය පුරුදු වෙද්දි, සාමය ඇති කිරීම අපගේ අසල්වැසි ප්‍රදේශ සහ ප්‍රජාවන් තුළටත් පැතිරෙනවා.

නූතන පසුදවස්වල ශුද්ධවන්තයෙකු සාමය ඇති කරන මෙම ස්ථාන තුන තවදුරටත් අපි සලකා බලමු.

මුලින්ම අපගේ හදවත් තුළ. දරුවන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වෙතට ඇදී ගිය ආකාරයෙන් උන්වහන්සේගේ දේවසේවයේ දෘශ්‍යමාන අංගයක් පෙන්නුම් කරනවා. එහි ඉඟියක් තිබෙනවා. සාමය ඇති කරන දරුවෙකුගේ නිර්මල හා අහිංසක හදවත දෙස බැලීම අපගේ හදවත්වලට ආශ්වාදයක් වෙන්න පුළුවන්. “සාමය ඇති කරන්නෙකු වීම කෙබඳු ද?” යනුවෙන් ප්‍රාථමික පාසල් වයසේ දරුවන් කිහිප දෙනෙකු පිළිතුරු දුන් ආකාරය මෙන්න.

මම ඔවුන්ගේ හදවතින්ම එන ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාර බෙදා ගන්නම්! ලූක් පැවසූ ලෙස, “සැමවිටම අන් අයට උදව් කරන්න.” සාධාරණ නොවන විට පවා, එකිනෙකාට සමාව දීම කොතරම් වැදගත්ද යන්න ග්‍රේස් බෙදා ගත්තා. “සෙල්ලම් කරන්න කවුරුත් නැති කෙනෙක්ව මම දැක්කා, ඒ නිසා මම එයා එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ගියා” ඇනා කිව්වා. සාමය ඇති කරන්නෙකු වීම යනු අන් අයට උපකාර කිරීම බව ලින්ඩි පිළිබිඹු කළා. “ඉන්පසු ඔබ ඒක බෙදාගන්න. එය දිගටම පවතිනවා.” ලියම් මෙහෙම කිව්වා, “මිනිස්සු ඔයාට නපුරු වුණත්, එයාලට නපුරු වෙන්න එපා.” “මෙක් ඔබට විහිළු කළහොත් හෝ නපුරු ලෙස හැසිරුනහොත්, ඔබ ‘කරුණාකර නවත්වන්න’ කියා කියන්න ඕනෙ” යනුවෙන් ලන්ඩන් තරයේ පැවසුවා. “එක ඩෝනට් එකක් ඉතිරිව තිබෙනවා නම් සහ ඔබ සැමට එය අවශ්‍ය නම්, ඔබ එය බෙදා ගන්න,” ට්‍රෙවර් එසේ බෙදා ගත්තා.

අපි හැමෝම කරුණාව සහ අනුකම්පාව කෙරෙහි දිව්‍ය නැඹුරුවාවන් සහිතව උපත ලබා ඇති බවට මේ දරුවන්ගේ ප්‍රතිචාර මට සාක්ෂියක්. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශුභාරංචිය සාමය ඇති කිරීම ඇතුළු මෙම දිව්‍යමය ගුණාංග අපගේ හදවත් තුළට පෝෂණය කර, ගෙතීමට සලස්වනවා, ඒවගේම මේ ජීවිතයේ සහ මතු ජීවිතයේ අපට ආශීර්වාද කරනවා.

දෙවනි එක තමයි, එකිනෙකා සමඟ ඇති අපගේ සබඳතාවලට බලපෑම් කිරීම සඳහා; ඒත්තු ගැන්වීම, බොහෝ ඉවසිලිවන්තකම, මෘදුකම, කරුණාව, නිහතමානීකම සහ වංචා රහිත ප්‍රේමය යන ස්වාමින්වහන්සේගේ රටාව භාවිතා කිරීමෙන් අපගේ නිවෙස්වල සාමය ඇති කිරීම.

එක් පවුලක් විසින් සාමය ඇති කිරීම පවුලේ කටයුත්තක් බවට පත් කර ගත් ආකාරය සහ එම මූලධර්ම ක්‍රියාවට නැංවූ ආකාරය නිරූපණය කරන ආශ්වාදජනක කතාවක් මෙන්න.

මෙම පවුලේ දරුවන් වැඩිහිටියෙකු සමඟ සබඳතාවලදී අරගල කරමින් සිටියා, එම වැඩිහිටියාගේ හැසිරීම බොහෝ විට කෝපාවිෂ්ඨ, අවමන් සහගත සහ අගෞරව සහිත වුණා. වේදනාවෙන් හා කලකිරීමෙන් පෙළුණු දරුවන්, ඉදිරියට ඇති එකම මාර්ගය එම නපුරු හැසිරීම නැවත පෙරළා ලබා දීම දැයි කල්පනා කිරීමට පටන් ගත්තා.

එක් සැන්දෑවක පවුලේ අය එක්ව ආතතිය සහ එයින් සිදුවන හානිය ගැන විවෘතව කතා කළා. ඉන්පසු අදහසක් මතු වුණා—එය විසඳුමක් පමණක් නොවේ, නමුත් අත්හදා බැලීමක්.

නිශ්ශබ්දතාවයෙන් හෝ පළිගැනීමෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වීම වෙනුවට, දරුවන් අනපේක්ෂිත දෙයක් ඉදිරියට කරනවා: ඒ තමයි ඔවුන් කරුණාවෙන් ප්‍රතිචාර දැක්වීම. ඔවුන්ට කෙසේ සලකනු ලැබූවත්, ආචාරශීලී සංයමයක් පමණක් නොව, හිතාමතාම, හෘදයාංගමව කරුණාවන්ත වචන සහ කල්පනාකාරී ක්‍රියාවන් වැගිරීමකින් ප්‍රතිචාර දැක්වීම. නියමිත කාලයක් සඳහා එය උත්සාහ කිරීමටත්, පසුව ඔවුන් නැවත එකතු වී ඒ ගැන මෙනෙහි කරන්නටත් සියලු දෙනා එකඟ වුණා.

මුල දී සමහරු පසුබට වුවත්, ඔවුන් අවංක හදවත්වලින් මේ සැලැස්මට කැප වුණා.

ඊළඟට සිදු වූ දෙය කැපී පෙනෙන දෙයක්.

අකාරුණික ගනුදෙනු නැති වී යාමට පටන් ගත්තා. රවා බැලීම් වෙනුවට සිනහව ඇති වුණා. දුරස්ථ හා රළු වූ වැඩිහිටියා වෙනස් වීමට පටන් ගත්තා. ආදරයෙන් නායකත්වය දීමට ඇති කැමැත්තෙන් බල ගැන්වූ දරුවන්, පරිවර්තනයෙන් ප්‍රීතිය සොයා ගත්තා. වෙනස කෙතරම් ගැඹුරුද කියනවා නම්, සැලසුම් කළ පසු විපරම් රැස්වීම කිසි විටෙකත් අවශ්‍ය වුණේ නෑ. කරුණාව එහි නිහඬ කාර්යය කර තිබුණා.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, සැබෑ මිත්‍රත්ව බැඳීම් ගොඩනැගුණා, ඒවගේම එය සෑම කෙනෙකුවම ඔසවා තැබුවා. සාමය ඇති කරන්නන් වීමට නම්, අපි අන් අයට සමාව දී ඔවුන්ව බිඳ දැමීම වෙනුවට හිතාමතාම ඔවුන්ව ගොඩනගමු.

තෙවනුව, අපගේ ප්‍රජාවන් තුළ සාමය ඇති කිරීම. දෙවන ලෝක යුද්ධයේ කරදරකාරී වසරවල දී, වැඩිහිටි ජෝන් ඒ. විඩ්ට්සෝ මෙසේ ඉගැන්නුවා: “සාමකාමී ප්‍රජාවක් ගොඩනැගීමට ඇති එකම ක්‍රමය සාමයට ආදරය කරන්නන් සහ සාමය ඇති කරන පිරිමින් සහ කාන්තාවන් ගොඩනැගීමයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එම දහම මගින් සෑම පුද්ගලයෙකුම … මුළු ලෝකයේම සාමය තම දෑතේ තබාගන්නවා.”

පහත කතාවෙන් එම කාරණාව ඉතා අලංකාර ලෙස නිරූපණය කරනවා.

වසර කිහිපයකට පෙර, නයිජීරියාවේ මුස්ලිම් ඉමාම්වරයෙකු සහ ක්‍රිස්තියානි දේවගැතිවරයෙකු වූ මිනිසුන් දෙදෙනෙක් වේදනාකාරී ආගමික භේදයක ප්‍රතිවිරුද්ධ පැතිවල සිටියා. එක් එක් අය ගැඹුරින් දුක් වින්දා. එහෙත්, සමාව දීමේ සුව කිරීමේ බලය තුළින්, ඔවුන් එක්ව එක මාවතක ගමන් කිරීමට තෝරා ගත්තා.

ඉමාම් මුහම්මද් අෂාෆා සහ පාස්ටර් ජේම්ස් වූයි මිතුරන් බවට පත් වූ අතර සාමයේ අනපේක්ෂිත හවුල්කරුවන් බවට පත්වුණා. ඔවුන් එක්ව අන්තර් ආගමික මැදිහත්වීම සඳහා මධ්‍යස්ථානයක් පිහිටුවා ගත්තා. වෛරය, බලාපොරොත්තුව මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට දැන් ඔවුන් අන් අයට උගන්වනවා. නොබෙල් සාම ත්‍යාගය සඳහා දෙවරක් නාම යෝජනා ලැබූ ඔවුන් මෑතක දී පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය සාම ත්‍යාගයේ සමාරම්භක ත්‍යාග ලබන්නන් බවට පත්වුණා.

කලින් සතුරන් වූ මේ අය දැන් බිඳ වැටුණු දේ නැවත ගොඩනගමින් එකට ගමන් කරමින්, සාමය ඇති කරන්නන් වීමට ගැලවුම්කරුවාණන්ගේ ආරාධනය කළ හැකි දෙයක් පමණක් නොව—එය බලවත් බවත් ජීවමානව සාක්ෂි දරනවා.

අපි දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය දැනගන්නා විට, අපට “එකිනෙකාට හානි කිරීමට මනසක් නැතිවනු ඇත, එහෙත් සමාදානයෙන් ජීවත් වනු ඇත.” අපගේ සභාවන් සහ අපගේ ප්‍රජාවන් තුළ, අපි එකිනෙකාව දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් ලෙස දැකීමට තෝරා ගනිමු.

සාරාංශයක් ලෙස, මම ආරාධනාවක් ඉදිරිපත් කරන්නම්. සාමය ඇති කිරීම සඳහා ක්‍රියාමාර්ග අවශ්‍යයි—හෙට සිට අප සෑම කෙනෙකුටම එය කුමක් විය හැකි ද? සතියක, පියවර තුනක සාමය ඇති කිරීමේ සැලැස්මක් ගැන ඔබ සලකා බලනවා ද?

1. ආරවුල්වලින් තොර නිවහනක්: ආරවුල් ආරම්භ වූ විට, විරාමයක් ගෙන කරුණාවන්ත වචන සහ ක්‍රියාවන්ගෙන් නැවත ආරම්භ කරන්න.

2. ඩිජිටල් පාලම් ගොඩනැගීම: අන්තර්ජාලය හරහා පළ කිරීමට, පිළිතුරු දීමට හෝ අදහස් දැක්වීමට පෙර, “මෙය පාලමක් ඉදිකරයි ද?” යනුවෙන් අසන්න. එසේ නැති නම් නවත්තන්න. යවන්න එපා. ඒ වෙනුවට, යහපත්කම බෙදා ගන්න. වෛරය ඇති ස්ථානයේ සාමය ප්‍රකාශ කරන්න.

3. අලුත්වැඩියා කිරීම සහ නැවත එක්වීම: සමාව අයැදීම, සේවය කිරීම, අලුත්වැඩියා කිරීම සහ නැවත එක්වීම සඳහා සෑම පවුලේ සාමාජිකයෙකුටම පළුදු වූ සම්බන්ධතාවයක් සොයා ගන්න පුළුවන්.

“සාමය ඇති කරන්නෝ භාග්‍යවන්තයෝ ය” යන මෙම පණිවිඩය වෙත යොමු කරන ලද ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි හැඟීමක් මට දැනී මාස කිහිපයක් ගත වී තිබෙනවා. අවසාන වශයෙන්, මේ කාලය තුළ මගේ හදවතට තදින් කාවැදුණු හැඟීම් බෙදා ගැනීමට මම කැමතියි.

සාමය ඇති කිරීම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වැනි ගුණාංගයක්. සාමය ඇති කරන්නන් සමහර විට සියලු පැතිවලින් අහිංසක හෝ දුර්වල ලෙස හංවඩු ගසනවා. එහෙත්, සාමය ඇති කරන්නෙකු වීම කියන්නෙ දුර්වල වීම නොවේ, නමුත් ලෝකයට නොතේරෙන ආකාරයෙන් ශක්තිමත් වීමයි. සාමය ඇති කිරීමට ධෛර්යය සහ සම්මුතිය අවශ්‍යයි, නමුත් එයට ප්‍රතිපත්ති පූජා කිරීම අවශ්‍ය වන්නෙ නෑ. සාමය ඇති කිරීම කියන්නෙ සංවෘත මනසකින් නොව විවෘත හදවතකින් මෙහෙයවීම. එයින් අදහස් වන්නේ එකිනෙකා වෙත දෑත් මිටි මොළවාගෙන නොවේ, නමුත් වැළඳ ගැනීමේ දෑත් වලින් ලඟා වීමයි. සාමය ඇති කිරීම කියන්නෙ මාධ්‍යයෙන් උණු උණුවේ එළියට දැමූ අලුත් දෙයක් නොවේ. එය බයිබලයේ සහ මොර්මන්ගේ පොතේ සිටින අයට යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින්ම ඉගැන්වූ දෙයක්. එතැන් සිට, නැවත පිහිටුවීමේ මුල් දිනවල සිට අද දක්වාම, නූතන අනාගතවක්තෘවරුන් විසින් සාමය ඇති කිරීම උගන්වා තිබෙනවා.

අපි සාමය ඇති කරන්නන් වීමට උත්සාහ කරද්දි, ප්‍රේමණීය ස්වර්ගික පියෙකුගේ දරුවන් ලෙස අපි අපගේ දිව්‍ය කාර්යභාරය ඉටු කරනවා. සාමයේ කුමාරයා වන, ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ගැන මම සාක්ෂි දරන්නේ, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නාමයෙන්, ආමෙන්.