சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்

இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தின் போது, ​​கலிலேயா கடலுக்கு அருகிலுள்ள கப்பர்நகூமில் நீங்களும் ஒரு இளம் பதின்ம வயதினராக என்னுடன் இருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒரு ஆசிரியரான—ஒரு ரபியைப் பற்றிய செய்தி பரவுகிறது—அவருடைய செய்தி திரளானோரை ஈர்க்கிறது. அக்கம்பக்கத்தினர் அவருடைய பேச்சைக் கேட்க கடலை நோக்கியிருந்த ஒரு மலைக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டுள்ளனர்.

கலிலேயாவின் புழுதி நிறைந்த சாலைகளில் நடந்து செல்லும் மற்றவர்களுடன் நீங்களும் சேர்ந்து கொள்கிறீர்கள். வந்தவுடன், இந்த இயேசு பேசியதை கேட்க ஏராளமான மக்கள் கூடிவந்தது உங்களை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. சிலர் அமைதியாக “மேசியா” என்று கிசுகிசுக்கிறார்கள்.

நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். அவருடைய வார்த்தைகள் உங்கள் இருதயத்தைத் தொடுகிறது. வீட்டிற்கு நீண்ட நடைப்பயணத்தில், நீங்கள் உரையாடலை விட அமைதியைத் தேர்வு செய்கிறீர்கள்.

நீங்கள் அற்புதமான விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திக்கிறீர்கள்—மோசேயின் நியாயப் பிரமாணத்தைக்கூட கடந்த விஷயங்கள். மறு கன்னத்தைத் திருப்பிக் காட்டுதல் மற்றும் உங்கள் எதிரிகளை நேசிப்பதைப் பற்றி அவர் பேசினார் . அவர் வாக்களித்தார், “சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள், அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்.”

உங்கள் யதார்த்தத்தில், நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் பயம்—போன்ற கடினமான நாட்களின் பாரத்தை நீங்கள் உணரும்போது,—சமாதானம் தொலைவில் இருப்பதாக தோன்றுகிறது.

உங்கள் வேகம் அதிகரிக்கிறது, நீங்கள் மூச்சிரைக்க வீட்டிற்கு வருகிறீர்கள். உங்கள் குடும்பத்தினர் ஒன்று கூடுகிறார்கள், “நீ என்ன கேட்டாய், என்ன உணர்ந்தாய் என்று எங்களிடம் கூறு“ என்று உங்கள் அப்பா கேட்கிறார்,

துன்புறுத்தப்பட்டாலும் நீதியைத் தேடவும், மற்றவர்கள் முன் உங்கள் ஒளியைப் பிரகாசிக்கவும் அவர் உங்களை அழைத்தார் என்பதை நீங்கள் பகிர்ந்து கொள்கிறீர்கள். “சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்“ என்று நீங்கள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும்போது உங்கள் குரல் தழுதழுக்கிறது.

“உலகமே கொந்தளிப்பில் இருக்கும்போது, ​​என் இருதயம் பயத்தால் நிறைந்திருக்கும்போது, ​​சமாதானம் வெகு தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றும்போது, ​​நான் உண்மையிலேயே ஒரு சமாதானம் பண்ணுபவராக மாற முடியுமா?“ என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்கள்.

உங்கள் அப்பா உங்கள் அம்மாவைப் பார்த்துக்கொண்டே மென்மையாக, பதிலளிக்கிறார், “ஆமாம். நாம் மிக அடிப்படையான இடத்தில் தொடங்குகிறோம்—நம் இருதயங்களில். பின்னர் நமது வீடுகளிலும் குடும்பங்களிலும். நாம் அங்கு பயிற்சி செய்யும்போது, ​​சமாதானம் பண்ணுதல் நமது தெருக்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் பரவக்கூடும்.”

வேகமாக கடந்த 2,000 ஆண்டுகளை கற்பனை செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை—இதுதான் நமது யதார்த்தம். இன்றைய வளர்ந்து வரும் தலைமுறையால் உணரப்படும் அழுத்தங்கள் கலிலேயாவில் உள்ள இளைஞனிடமிருந்து வேறுபட்டிருந்தாலும்—பிரித்தாளுதல், மதச்சார்பின்மை, பழிவாங்கல், சாலைத் தகராறு, அட்டூழியம் மற்றும் சமூக ஊடகக் குவியல்கள்—இரண்டு தலைமுறையினரும் மோதல் மற்றும் பதற்றத்தின் கலாச்சாரங்களை எதிர்கொள்கின்றனர்.

நன்றிகூறும் விதமாக, நமது இளைஞர்களும் பெண்களும் அவர்களின் மலைப் பிரசங்க தருணங்களான—வேதபாட வகுப்பு, இளைஞர்களின் பெலனுக்காக மாநாடுகள், மற்றும் என்னைப் பின்பற்றி வாருங்கள் ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். இங்கே அவர்கள் கர்த்தரிடமிருந்து அதே நீடித்த அழைப்புகளைப் பெறுகிறார்கள்: மற்றவர்கள் முன் தங்கள் ஒளியைப் பிரகாசிக்கச் செய்ய, துன்புறுத்தப்பட்டாலும் நீதியைத் தேட, தங்கள் எதிரிகளை நேசிக்க.

மறுஸ்தாபிதத்தின் ஜீவிக்கும் தீர்க்கதரிசிகளிடமிருந்து அவர்கள் ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகளையும் பெறுகிறார்கள்: “சமாதானம் பண்ணுபவர்கள் தேவை.” கருத்து வேறுபடக்கூடியதில் கருத்து வேறுபடுங்கள். பிணக்கு மற்றும் பெருமையை மன்னிப்பு மற்றும் அன்பால் மாற்றுங்கள். பாரபட்சம் அல்லது பிரிவினையின் சுவர்களை அல்ல, ஒத்துழைப்பு மற்றும் புரிதலின் பாலங்களை உருவாக்குங்கள். அதே வாக்குறுதி: “சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள், அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்.”

இன்றைய வளர்ந்து வரும் தலைமுறையினரின் இருதயங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் சாட்சியத்தாலும் எதிர்காலத்திற்கான நம்பிக்கையாலும் நிறைந்துள்ளன. ஆனாலும் அவர்களும் கேட்கிறார்கள், “உலகமே கொந்தளிப்பில் இருக்கும்போது, ​​என் இருதயம் பயத்தால் நிறைந்திருக்கும்போது, ​​சமாதானம் வெகு தொலைவில் இருப்பதாகத் தோன்றும்போது, ​​நான் உண்மையிலேயே ஒரு சமாதானம் பண்ணுபவராக மாற முடியுமா?“

உறுதியான பதில் மீண்டும் ஒருமுறை ஆம் என்பதே! நாம் இரட்சகரின் வார்த்தைகளை தழுவிக்கொள்கிறோம்: “சமாதானத்தை உங்களுக்கு வைத்துப்போகிறேன், என்னுடைய சமாதானத்தையே உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். … உங்கள் இருதயம் கலங்காமலும் பயப்படாமலுமிருப்பதாக.”

சமாதானம் பண்ணுதல் இன்னும் மிக அடிப்படையான இடத்தில் தொடங்குகிறது—நம் இருதயங்களில். பின்னர் வீடுகளிலும் குடும்பங்களிலும். நாம் அங்கு பயிற்சி செய்யும்போது, ​​சமாதானம் பண்ணுதல் நமது சுற்றுப்புறங்களிலும் சமூகங்களிலும் பரவும்.

தற்கால பிற்கால பரிசுத்தவான்கள் சமாதானம் பண்ணும் இந்த மூன்று இடங்களையும் மேலும் கருத்தில் கொள்வோம்.

முதலாவதானது நம் இருதயங்களில் உள்ளது. கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தின் காணப்படும் ஒரு அம்சம், குழந்தைகள் அவரிடம் எவ்வாறு ஈர்க்கப்பட்டனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. அதில் ஒரு குறிப்பு இருக்கிறது. ஒரு குழந்தையின் தூய்மையான மற்றும் அப்பாவியான சமாதானம் பண்ணும் இருதயத்தைப் பார்ப்பது நம் இருதயங்களுக்கு ஒரு உணர்த்துதலாக இருக்க முடியும். “சமாதானம் பண்ணுபவராக இருப்பது எப்படி இருக்கும்?“ என்று ஆரம்ப வகுப்புக் குழந்தைகள் பலர் பதிலளித்த விதம் இதோ.

நான் அவர்களின் இருதயங்களிலிருந்து நேரடியாக வந்த அவர்களின் பதில்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்! லூக்கா, “எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவுங்கள்“ என்றான். நியாயமற்றதாகத் தோன்றினாலும், ஒருவருக்கொருவர் மன்னிப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை கிரேஸ் பகிர்ந்து கொண்டாள். அன்னா சொன்னாள், “விளையாட யாரும் இல்லாத ஒருத்தியை நான் பார்த்தேன், அதனால் நான் அவளுடன் விளையாடச் சென்றேன்.“ சமாதானம் பண்ணுபவராக இருப்பது என்பது மற்றவர்களுக்கு உதவுவதாகும் என லிண்டி கூறினாள். “அப்படியானால் நீங்கள் அதைக் கொடுங்கள். அது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.“ லியாம், “மக்கள் உங்களிடம் மோசமாக நடந்து கொண்டாலும், அவர்களிடம் மோசமாக நடந்து கொள்ளாதீர்கள்“ என்றான். லண்டன் வியந்தான், “யாராவது உங்களை கேலி செய்தால் அல்லது மோசமாக நடந்து கொண்டால், நீங்கள் ‘தயவுசெய்து நிறுத்து’ என்று சொல்லுங்கள்.“ “ஒரு டோனட் மீதமிருந்தால், உங்கள் அனைவருக்கும் அது வேண்டுமென்றால், நீங்கள் அனைவரும் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்“ என்று ட்ரெவர் குறிப்பிட்டான்.

நாம் அனைவரும் தயவு மற்றும் மனதுருக்கத்தின் மீது தெய்வீக நாட்டங்களுடன் பிறந்திருக்கிறோம் என்பதற்கு இந்தக் குழந்தைகளின் பதில்கள் எனக்குச் சான்றாகும். இயேசு கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷம், சமாதானம் பண்ணுதல் உள்ளிட்ட இந்த தெய்வீகப் பண்புகளை நம் இருதயங்களில் போஷித்து, பின்னிப் பிணைத்து, இம்மையிலும் மறுமையிலும் நம்மை ஆசீர்வதிக்கிறது.

இரண்டாவதாக, ஒருவருக்கொருவருடன் நம் உறவுகளில் செல்வாக்கு செலுத்த கர்த்தருடைய மாதிரியைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் நம் வீடுகளில் சமாதானம் பண்ணுதல்: வற்புறுத்தல், நீடிய பொறுமை, மென்மை, தயவு, சாந்தம் மற்றும் போலித்தனமற்ற அன்பு.

ஒரு குடும்பம் சமாதானத்தை ஒரு குடும்ப விவகாரமாக மாற்றி, இந்தக் கொள்கைகளை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தியது என்பதை காட்சிப்படுத்தும் ஒரு உணர்த்துதலான கதை இதோ.

இந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள குழந்தைகள், பெரும்பாலும் எரிச்சலான, கீழ்த்தரமான மற்றும் கெட்ட நடத்தை கொண்ட ஒரு பெரியவருடனான உறவில் சிரமப்பட்டு வந்தனர். காயப்பட்டும் விரக்தியடைந்தும் இருந்த குழந்தைகள், அதே கொடூரமான நடத்தையைப் பிரதிபலிப்பதுதான் முன்னேற ஒரே வழி என்று யோசிக்கத் தொடங்கினர்.

ஒரு மாலை நேரத்தில், குடும்பத்தினர் பதற்றம் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசினர். பின்னர் ஒரு யோசனை வெளிப்பட்டது—வெறும் தீர்வு அல்ல, ஆனால் ஒரு பரிசோதனை.

மௌனமாகவோ அல்லது பழிவாங்கும் விதமாகவோ பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, குழந்தைகள் எதிர்பாராத ஒன்றைச் செய்வார்கள்: அவர்கள் தயவுடன் பதிலளிப்பார்கள். வெறும் கண்ணியமான கட்டுப்பாடு மட்டுமல்ல, அவர்கள் எப்படி நடத்தப்பட்டாலும், அன்பான வார்த்தைகள் மற்றும் சிந்தனைமிக்க செயல்களின் மனமுவந்த, இருதயப்பூர்வமான வெளிப்பாடு. அனைவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு அதை முயற்சி செய்ய ஒப்புக்கொண்டனர், அதன் பிறகு அவர்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து சிந்திப்பார்கள்.

சிலர் முதலில் தயங்கினாலும், உண்மையான இருதயங்களுடன் திட்டத்திற்கு உறுதியளித்தனர்.

அடுத்து நடந்தது, அற்புதத்தை விட குறைந்ததல்ல.

கோபமான பரிமாற்றங்கள் குறையத் தொடங்கின. புன்னகைகள் முகபாவனைகளுக்குப் பதிலாக வந்தன. ஒரு காலத்தில் தூரமாகவும் கடுமையாகவும் இருந்த பெரியவர் மாறத் தொடங்கினார். அன்புடன் வழிநடத்தும் விருப்பத்தால் அதிகாரம் பெற்ற குழந்தைகள், மாற்றத்தில் மகிழ்ச்சியைக் கண்டனர். இந்த மாற்றம் மிகவும் ஆழமானதாக இருந்ததால், திட்டமிடப்பட்ட பின்தொடர்தல் கூட்டம் ஒருபோதும் தேவைப்படாமல் போனது. தயவு அதன் அமைதியான வேலையைச் செய்திருந்தது.

காலப்போக்கில், உண்மையான நட்புப் பிணைப்புகள் உருவாகி, அனைவரையும் உயர்த்தின. சமாதானம் பண்ணுபவர்களாக இருப்பதற்கு, நாம் மற்றவர்களை மன்னித்து, அவர்களை சின்னாபின்னமாக்குவதற்குப் பதிலாக வேண்டுமென்றே கட்டியெழுப்புகிறோம்.

மூன்றாவதாக, நமது சமூகங்களில் சமாதானம் பண்ணுதல். இரண்டாம் உலகப் போரின் சிக்கலான ஆண்டுகளில், மூப்பர் ஜான் ஏ. விட்சோ கற்பித்தார்: “அமைதியான சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான ஒரே வழி, சமாதானத்தை நேசிப்பவர்களாகவும், அதை உருவாக்குபவர்களாகவும் இருக்கும் ஆண்களையும் பெண்களையும் கட்டியெழுப்புவதாகும். ஒவ்வொரு தனிமனிதனும், கிறிஸ்துவின் அந்தக் கோட்பாட்டின் மூலம் … [முழு] உலகத்தின் சமாதானத்தையும் தன் கைகளில் வைத்திருக்கிறான்.”

பின்வரும் கதை அந்தக் கொள்கையை அழகாக விளக்குகிறது.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நைஜீரியாவைச் சேர்ந்த ஒரு முஸ்லிம் இமாம் மற்றும் ஒரு கிறிஸ்தவ போதகர் ஆகிய இருவர், ஒரு வேதனையான மதப் பிளவின் எதிர் பக்கங்களில் நின்றனர். ஒவ்வொருவரும் ஆழமாக பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர். ஆனாலும், மன்னிப்பின் குணப்படுத்தும் வல்லமையின் மூலம், அவர்கள் ஒன்றாக ஒரு பாதையில் நடக்கத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

இமாம் முஹம்மது அஷாபாவும் பாஸ்டர் ஜேம்ஸ் வூயேவும் நண்பர்களாகவும் சமாதானத்தில் சாத்தியமற்ற பங்காளிகளாகவும் மாறினர். அவர்கள் ஒன்றாக இணைந்து, மதங்களுக்கு இடையேயான மத்தியஸ்தத்திற்கான ஒரு மையத்தை நிறுவினர். இப்போது அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு வெறுப்பை நம்பிக்கையால் மாற்ற கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள். சமாதானத்துக்கான நோபல் பரிசுக்கு இரண்டு முறை பரிந்துரைக்கப்பட்ட இவர்கள், சமீபத்தில் காமன்வெல்த் சமாதானப் பரிசின் தொடக்கப் பெறுநர்களாக மாறினர்.

இந்த முன்னாள் எதிரிகள் நொறுங்கியதை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப இப்போது ஒன்றாக பயணிக்கிறார்கள், சமாதானம் பண்ணுபவர்களாக இருக்க இரட்சகரின் அழைப்பு சாத்தியம் மட்டுமல்ல—அது வல்லமை வாய்ந்தது என்பதற்கு ஜீவிக்கும் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள்.

நாம் தேவனின் மகிமையை அறியும்போது, பின்பு நாம்,​​“ஒருவருக்கொருவர் காயப்படுத்திக்கொள்ள மனமில்லாதவர்களாய், ஆனால் சமாதானமாய் ஜீவிக்க.” நமது சபைகளிலும், சமூகங்களிலும், ஒருவரையொருவர் தேவனின் பிள்ளைகளாகப் பார்க்கத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

சுருக்கமாக, நான் ஒரு அழைப்பை வழங்குகிறேன். சமாதானம் செய்வதற்கு செயல் தேவை—நாளை முதல் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் அது என்னவாக இருக்கும்? ஒரு வார, மூன்று படிநிலை சமாதானத் திட்டத்தைப் பற்றி நீங்கள் யோசிப்பீர்களா?

1. பிணக்கு இல்லாத வீட்டு மண்டலம்: பிணக்கு தொடங்கும் போது, ​​இடைநிறுத்தி, அன்பான வார்த்தைகள் மற்றும் செயல்களுடன் மீண்டும் தொடங்குங்கள்.

2. டிஜிட்டல் பாலம் கட்டுதல்: நேரலையில் பதிவிடுவதற்கு, பதிலளிப்பதற்கு அல்லது கருத்துத் தெரிவிப்பதற்கு முன், இது ஒரு பாலத்தை கட்டுமா? என்று கேளுங்கள். இல்லையென்றால், நிறுத்துங்கள். அனுப்பாதீர்கள். மாறாக, நன்மையைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். வெறுப்பின் இடத்தில் சமாதானத்தை தெரிவியுங்கள்.

3. பழுதுபார்த்து மீண்டும் ஒன்றிணைத்தல்: ஒவ்வொரு குடும்ப உறுப்பினரும் மன்னிப்பு கேட்கவும், ஊழியம் செய்யவும், சரிசெய்யவும், மீண்டும் ஒன்றிணைக்கவும் ஒரு இறுக்கமான உறவைத் தேடலாம்.

“சமாதானம் பண்ணுபவர்கள் பாக்கியவான்கள்“ என்ற இந்தச் செய்திக்கு வழிவகுத்த, மறுக்க முடியாத உணர்வை நான் உணர்ந்து சில மாதங்கள் ஆகின்றன. முடிவுரையாக, இந்தக் காலத்தில் என் இருதயத்தில் பதிந்த பதிவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாமா?

சமாதானம் பண்ணுதல் என்பது கிறிஸ்துவைப் போன்ற ஒரு பண்பு. சமாதானம் பண்ணுபவர்கள் சில சமயங்களில் எல்லா தரப்பிலிருந்தும் அப்பாவிகள் அல்லது பலவீனமானவர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், சமாதானம் பண்ணுபவராக இருப்பது என்பது பலவீனமாக இருப்பது அல்ல, மாறாக உலகம் புரிந்து கொள்ளாத வகையில் பலமாக இருப்பது. சமாதானம் பண்ணுவதற்கு தைரியமும் சமரசமும் தேவை, ஆனால் கொள்கையை தியாகம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. சமாதானம் பண்ணுவது என்பது மூடிய மனதுடன் அல்ல, திறந்த இருதயத்துடன் வழிநடத்துவதாகும். இது ஒருவரையொருவர் நீட்டிய கைகளால் அணுகுவதாகும், முஷ்டிகளை மடக்கிக் கொண்டு அல்ல. சமாதானம் பண்ணுவது என்பது புதிய விஷயமல்ல, பத்திரிகைகளில் வரும் புதிய செய்தியைப் போல. இது இயேசு கிறிஸ்துவால், வேதாகமத்திலும் மார்மன் புஸ்தகத்திலும் உள்ளவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது. மறுஸ்தாபிதத்தின் ஆரம்ப நாட்களிலிருந்து இன்றுவரை தற்கால தீர்க்கதரிசிகளால் சமாதானம் பண்ணுதல் கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது.

நாம் சமாதானம் பண்ணுபவர்களாக மாற பாடுபடும்போது, ​​அன்பான பரலோக பிதாவின் பிள்ளைகளாக நமது தெய்வீகப் பங்கை நிறைவேற்றுகிறோம். சமாதானப் பிரபுவும், ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனுமாகிய இயேசு கிறிஸ்துவைக் குறித்து நான் சாட்சியம் பகருகிறேன், இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே, ஆமென்.