Elska Guðs

Eitt sumarið, er við ferðuðumst um afskekkt svæði, svaf fjölskylda mín eitt kvöldið utandyra undir heiðskírum himni. Fyrir ofan okkur sást vel hin stórbrotna Vetrarbraut, full af óteljandi stjörnum og stöku stjörnuhrap. Á sama tíma og við dáðumst að mikilfengleika sköpunar Guðs, fundum við lotningarfulla tengingu við hann. Ungu börnin okkar, sem höfðu alist upp í Hong Kong, höfðu aldrei upplifað neitt þessu líkt áður. Í sakleysi spurðu þau hvort við byggjum undir sama himni heima. Ég reyndi að útskýra fyrir þeim að þetta væri sami himinninn, en að loft- og ljósmengun þar sem við byggjum kæmi í veg fyrir að við gætum séð þessar stjörnur, jafnvel þótt þær væru þarna.

Ritningarnar kenna: „Trúin er fullvissa um það sem menn vona, sannfæring um þá hluti sem eigi er auðið að sjá.“ Þótt truflanir og jarðneskar freistingar skyggi á andlega sjón okkar, hljótum við skýra fullvissu um raunveruleika Guðs og sonar hans, Jesú Krists, og umhyggju þeirra fyrir okkur, þegar við iðkum trú á þá.

Í Mormónsbók sá spámaðurinn Lehí „tré, sem bar girnilegan ávöxt til þess fallinn að færa mönnum hamingju“ og var „sætari en allt annað“. Þegar hann neytti af ávextinum, varð sál hans gagntekin miklum fögnuði og hann vildi að fjölskylda hans neytti líka af honum. Við lærum að þetta tré táknar „elsku Guðs“ og, líkt og Lehí, getum við líka hlotið gleðilegan vitnisburð um Guð þegar við bjóðum honum í líf okkar.

Jesús Kristur er holdgervingur elsku himnesks föður til okkar. Með friðþægingarfórn sinni, tók hann á sig syndir okkar og var marinn vegna misgjörða okkar. Hann hefur persónulega borið sorgir okkar, borið harm okkar, og tekið á sig sársauka okkar og sjúkdóma. Hann sendir okkur heilagan anda til að hugga okkur og ávextir andans eru gleði, friður og trú, sem fylla okkur von og kærleika.

Þótt elska Guðs sé öllum aðgengileg, leita margir af einlægni að henni, meðan aðrir þrá að finna elsku Guðs, en telja sig ekki verðskulda hana. Einhverjir aðrir reyna í örvæntingu að halda í hana. Ritningarnar og spámaður Drottins kenna okkur að við getum stöðugt upplifað elsku Guðs þegar við iðrumst endurtekið fyrir náð Jesú Krists, fyrirgefum einlæglega, leggjum okkur fram við að halda boðorð hans og þjónum öðrum á óeigingjarnan hátt. Við finnum elsku Guðs þegar við gerum eitthvað sem færir okkur nær honum, eins og að ræða við hann daglega gegnum bæn og ritningarnám, og hættum að gera það sem fjarlægir okkur honum, svo sem að vera drambsöm, þrætugjörn og uppreisnargjörn.

Russell M. Nelson forseti hefur boðið okkur að „fjarlægja gamlan óþarfa úr lífi okkar, með liðsinni frelsarans“ og „[losa okkur] við biturleika“. Hann hefur hvatt okkur til að styrkja okkar andlegu undirstöður með því að hafa frelsarann að þungamiðju lífs okkar og helgiathafnir og sáttmála musteris hans. Hann lofaði að „þegar við höldum musterissáttmála okkar, öðlumst við aukinn aðgang að styrkjandi mætti Drottins. … Við upplifum hina hreinu ást Jesú Krists og himnesks föður okkar í ríkum mæli!“

Ég á vin sem var blessaður með fallegri fjölskyldu og starfsframa sem lofaði góðu. Þetta breyttist þegar veikindi gerðu hann óvinnufæran og skilnaður fylgdi í kjölfarið. Síðan hafa liðið erfið ár, en elska hans til barna sinna og sáttmálarnir sem hann hefur gert við Guð hafa veitt honum styrk. Dag einn komst hann að því að fyrrverandi maki hans hefði gifst aftur og farið fram á að musterisinnsiglun þeirra yrði ógild. Hann var áhyggjufullur og ráðvilltur. Hann leitaði friðar og skilnings í húsi Drottins. Daginn eftir heimsókn hans fékk ég eftirfarandi skilaboð frá honum:

„Ég upplifði nokkuð undursamlegt í musterinu í gærkvöldi. Ég held að það hafi verið augljóst að ég var enn með talsverða gremju. … Mér var ljóst að ég yrði að breytast og hef beðist fyrir alla vikuna fyrir því að svo yrði. … Í gærkvöldi í musterinu fann ég andann fjarlægja gremjuna úr hjarta mínu. … Það var mikill léttir að vera laus við hana. … Óheillavænlegri líkamlegri byrði sem hvílir á mér hefur verið lyft.“

Meðan hann glímir enn við sínar áskoranir, metur vinur minn þessa upplifun mikils í húsi Drottins, þar sem frelsandi máttur elsku Guðs hefur hjálpað honum að finnast hann vera nær Guði, bjartsýnni varðandi lífið og minna kvíðinn fyrir framtíð sinni.

Þegar við upplifum elsku Guðs, getum við borið byrðar okkar svo þær virðast léttari og lotið vilja hans af þolinmæði og gleði. Við erum sannfærð um að Guð muni minnast sáttmála sinna við okkur, vitja okkar í þrengingum okkar og leysa okkur úr ánauð. Við munum líka þrá að miðla fjölskyldu okkar og ástvinum gleðinni sem við finnum. Eins og með fjölskyldu Lehís, þá hefur hver einstaklingur sjálfræði til að velja hvort hann neytir ávaxtarins eða ekki, en tækifæri okkar felst í því að elska, miðla og bjóða á þann hátt að ástvinir okkar skynji elsku Guðs.

Til að hjálpa öðrum að skynja elsku Guðs, þurfum við að tileinka okkur kristilega eiginleika, svo sem auðmýkt, kærleika, samúð og þolinmæði og hjálpa við að snúa öðrum til frelsarans, með því að fylgja tveimur æðstu boðorðunum um að elska Guð og elska náunga okkar.

Einn sona okkar átti í erfiðleikum með að falla í hópinn og styrkja sjálfstraustið á unglingsárunum. Ég og eiginkona mín báðumst fyrir til að vita hvernig við gætum hjálpað honum og vorum fús til að gera hvað sem Drottinn vildi að við gerðum. Dag einn fann ég mig knúinn til að spyrja öldungasveitarforsetann minn hvort hann vissi um einhvern í nauð sem ég gæti heimsótt ásamt syni mínum. Eftir smá umhugsun bað hann okkur að heimsækja konu sem stríddi við verulegan heilsufarsvanda og með leyfi greinarforsetans, að færa henni sakramentið vikulega. Ég var afar hrifinn, en hafði líka áhyggjur af því hvernig sonur minn myndi bregðast við þessari vikulegu skuldbindingu.

Í fyrstu heimsókn okkar syrgðum við í hjarta vegna þessarar kæru konu, þar sem hún upplifði stöðugan sársauka. Hún var afar þakklát fyrir sakramentið og við nutum þess að heimsækja hana og eiginmann hennar. Eftir nokkrar heimsóknir var ég í burtu einn sunnudag og gat ekki farið með syni mínum, en ég minnti hann á verkefnið okkar. Þegar ég kom heim gat ég ekki beðið eftir að vita hvernig heimsóknin hafði gengið. Sonur minn svaraði því að hann héldi ekki að bekkjarfélagar sínir fengju að gera svona flotta hluti. Hann sagði enn fremur að hann hefði farið með bróður sinn með sér til hjálpar og að sakramentið hefði gengið vel fyrir sig, en að þessi kæra systir hafi verið döpur alla vikuna, því hún hafði boðið vinum sínum heim til að horfa á kvikmyndir, en myndbandsspilarinn hennar hafi ekki viljað virka. Sonur minn sagðist hafa leitað á netinu, fundið vandamálið og lagað það fyrir hana á staðnum. Hann fann sig gagnlegan, glaðan og treystandi til að gera eitthvað sem lýsti upp daginn. Hann fann elsku Guð til sín.

Ef ský dregur fyrir í lífinu, þrátt fyrir allt sem þið gerið og ykkur finnst ekki hlustað á bænir ykkar eða ef þið finnið ekki elsku Guðs, vitið þá að sérhvert framlag ykkar skiptir máli og jafn víst og stjörnurnar eru fyrir ofan okkur, að himneskur faðir og Jesús Kristur þekkja, heyra og elska ykkur.

Eitt skipti, er lærisveinar hans voru í báti sem „lá undir áföllum“, gekk frelsarinn í átt til þeirra á vatninu, fullvissaði þá og sagði: „Verið hughraustir, það er ég, verið óhræddir.“ Þegar Pétur vildi ganga til frelsarans á vatninu, bauð Jesús honum og sagði: „Kom þú!“ Þegar Pétur missti einbeitinguna og tók að sökkva, rétti frelsarinn þegar út hönd sína til að grípa hann og leiddi hann á öruggan stað um leið og hann sagði: „Trúlitli maður, hví efaðist þú?“

Erum við fús til að vera vongóð og hughraust þegar vindar blása í lífi okkar? Hvernig getum við haft hugfast að frelsarinn yfirgefur okkur ekki og að hann er okkur nærri á þann hátt sem við enn áttum okkur ekki á? Erum við fús til að fara til hans í trú, einkum þegar leiðin fram undan virðist ómöguleg? Með hvaða hætti lyftir hann okkur í öruggt skjól þegar okkur skrikar fótur? Hvernig getum við trúfastlega litið til hans í öllum hugsunum, án efa eða ótta?

Ef þið viljið finna kærleika Guðs enn ríkulegar í lífi ykkar, býð ég ykkur að íhuga eftirfarandi:

• Í fyrsta lagi, staldrið oft við til að minnast þess að þið eruð börn Guðs og hugsið um það sem þið eruð þakklát fyrir.

• Í öðru lagi, biðjist fyrir daglega og biðjið himneskan föður um að hjálpa ykkur að vita hver umhverfis ykkur þyrfti að finna elsku hans.

• Í þriðja lagi, spyrjið af einlægni hvað þið getið gert til að hjálpa þeim einstaklingi að finna elsku Guðs.

• Og í fjórða lagi, bregðist skjótt við þeim innblæstri sem þið hljótið.

Ef við biðjum stöðugt og spyrjum í þágu annarra, mun Guð sýna okkur fólkið sem við getum hjálpað. Ef við bregðumst skjótt við, getum við orðið leið hans til að svara bænum þess. Ef við gerum það, munum við í tímans rás fá svör við bænum okkar og skynja elsku Guðs í lífi okkar.

Fyrir nokkrum mánuðum, á ferðalagi í Víetnam, vorum ég og eiginkona mín í flugi sem fór í loftið í miklum stormi. Ókyrrðin var mikil og skýin dimm, úrhellisrigning og eldingar sáust út um gluggann. Eftir langa og sveiflukennda hækkun, reis flugvélin loks upp fyrir óveðursskýin og komst upp í þetta dýrlega útsýni. Við vorum enn og aftur minnt á hina miklu elsku himnesks föður og frelsara okkar Jesú Krist til okkar.

Kæru vinir, sem einn þeirra sem hefur upplifað elsku Guðs, ber ég gleðilegt vitni um að frelsarinn Jesús Kristur er Guðs elska. Elska hans til okkar er fullkomin, persónuleg og varanleg. Megum við, er við fylgjum honum trúfastlega, verða fyllt elsku hans og megum við vera viti sem leiðir aðra til elsku hans. Í nafni Jesú Krists, amen.