Og við tölum um Krist

Að loknu löngu verkefni erlendis, fórum ég og Lesa eiginkona mín inn í flugstöðina til að búa okkur undir eitt flug til viðbótar – næturflug – til að komast heim. Þar sem við stóðum með mörgum öðrum og færðumst áfram, skref fyrir skref í löngum röðum, fundum við fyrir vaxandi kvíða samferðalanga okkar sem höfðu áhyggjur af því að ná fluginu sínu, komast gegnum skoðun vegabréfa og vegabréfsáritana og fara gegnum öryggisskoðanir.

Við komumst loks á bás, þar sem fyrir var tollvörður sem virtist ekki finna fyrir áhrifum mikils álags og kvíða í herberginu. Hún teygði sig næstum vélrænt í skjölin mín, án augnsambands, staðfesti myndina mína, fletti gegnum hverja blaðsíðuna á fætur annarri og stimplaði loks vegabréfið mitt með miklum dynk.

Hún teygði sig síðan í pappíra Lesu. Gjörsneydd tilfinningum, með höfuðið niður og einbeitt að verki sínu, fletti hún skipulega gegnum síðurnar með auga sérfræðingsins og einbeitti sér að smáatriðum skjalanna sem fyrir lágu. Við urðum nokkuð hissa þegar hún hætti skyndilega, lyfti höfðinu og horfði meðvitað og hlýlega upp á við í augu Lesu. Með blíðu brosi stimplaði hún vegabréf Lesu varlega og rétti henni skjölin aftur. Eiginkona mín brosti á móti, tók við skjölunum og þær skiptust á hlýjum kveðjuorðum.

„Hvað gerðist?“ spurði ég tortrygginn.

Lesa sýndi mér síðan það sem fulltrúinn hafði séð – lítið spjald með mynd af frelsaranum. Það hafði óvart runnið úr veski Lesu inn í vegabréfið. Þetta var það sem tollvörðurinn hafði fundið. Þetta var það sem hafði gjörbreytt framkomu hennar.

Náð og sannleikur, eftir Simon Dewey, með góðfúslegu leyfi altusfineart.com © 2025

Þessi litla mynd af frelsaranum tengdi hjörtu tveggja ókunnugra, sem enga aðra tengingu höfðu. Það umbreytti hinu ópersónulega í persónulegt, fangaði fegurð, kraftaverk og raunveruleika ljóss Jesú Krists. Það sem eftir lifði þessa dags, og oft eftir það, hef ég hugleitt þessa ljúfu, einföldu stund af lotningu og fagnað yfir hinum dýrðlegu áhrifum ljóss Krists á börn Guðs.

Við erum fylgjendur Jesú Krists og leitumst bæði við að meðtaka og miðla ljósi hans. Nafn kirkjunnar gefur til kynna þá guðfræði að „Kristur Jesú sjálfur [sé] hyrningarsteinninn“. Himneskur faðir hefur, í gegnum forna og lifandi spámenn, boðið okkur að „hlýða … á hann!“ og „koma til Krists“. „Vér tölum um Krist, vér fögnum í Kristi, vér prédikum um Krist [og] vér spáum um Krist.“

Við kennum að Jesús Kristur sé sonur Guðs og í jarðneskri þjónustu sinni kenndi Jesús fagnaðarerindi sitt og stofnaði kirkju sína.

Við vitnum um að við lok lífs síns, friðþægði Jesús fyrir syndir okkar þegar hann þjáðist í Getsemanegarðinum, var krossfestur og var síðan uppreistur.

Við fögnum því að vegna friðþægingarfórnar frelsarans, getum við hlotið fyrirgefningu og verið hreinsuð af syndum okkar þegar við iðrumst. Þetta færir okkur frið og von á sama tíma og það gerir okkur kleift að snúa aftur í návist Guðs og hljóta fyllingu gleði.

Við spáum því að vegna upprisu Jesú, sé dauðinn ekki endalok heldur mikilvægt skref fram á við. „Við [verðum] öll reist upp eftir dauða okkar. Þetta felur í sér að andi og líkami hvers og eins munu sameinast á ný og lifa að eilífu.“

Lifandi spámenn okkar tíma – sem hljóta opinberun frá Guði til að kenna og leiða okkur – bjóða okkur í auknum mæli að koma til Krists. Þeir hjálpa okkur að beina hjörtum okkar, eyrum og augum enn betur að honum. Við gætum nefnt fjölda dæma um breytingar og umbætur sem Æðsta forsætisráðið hefur tilkynnt um, sem eru gerðar til að beina okkur að Jesú Kristi. Nokkrar þeirra eru til að mynda:

• Ákvörðun um að afleggja nafnið „Mormónakirkja“ og setja í þess stað hið rétta nafn, Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.

• Aðgengi að nýjum, innblásnum listaverkum, með Krist að þema, til sýnis í samkomuhúsum.

• Þema og tónlist Stúlknafélagsins og Aronsprestdæmissveita sem einblína á Jesú Krist, eins og „Lærisveinn Krists“ og „Lít þú til Krists“.

• Aukin áhersla á friðþæginguna og bókstaflega upprisu Jesú Krists sem dýrðlegasta atburðar sögunnar.

• Páskum fagnað yfir tímabil, ekki bara á hátíðisdegi, með áherslu á Jesú Krist.

• Kynning sjónræns auðkennis kirkju Jesú Krists og táknræns eðlis þess.

Við skulum skoða nánar áhrif sumra þeirra. Fyrst, tákn kirkjunnar.

Árið 2020 kynnti Russell M. Nelson forseti nýtt sjónrænt auðkenni fyrir kirkjuna. Þetta tákn endurspeglar þann sannleika að Kristur er þungamiðja kirkju sinnar og ætti að vera þungamiðja lífs okkar. Við sjáum nú þetta kunnuglega tákn á musterismeðmælum, á vefsíðum og tímaritum kirkjunnar, sem táknmynd appsins Gospel Library og jafnvel á auðkennisspjöldum hermanna fyrir þá mörgu meðlimi kirkjunnar sem þjóna í hernum. Táknið hefur nafn kirkjunnar í hyrningarsteini, áminning um að Jesús Kristur er hyrningarsteinninn, hér sýnt á kambódísku og er það í notkun á 145 tungumálum.

Fyrir miðju tákni er mynd af hinni ástkæru marmarastyttu Bertels Thorvaldsens, Kristur, sem víða er orðið tengt kirkjunni og er að finna í gestamiðstöðvum og á musterislóðum víða um heim. Áberandi staða Krists í kirkjutákninu, gefur í skyn að hann ætti að vera miðpunktur alls sem við gerum. Á sama hátt, standa útréttir armar frelsarans fyrir loforð hans um að taka við öllum sem til hans vilja koma. Tákn þetta er sjónræn framsetning á elsku frelsarans Jesú Krists og stöðug áminning um hinn lifandi Krist.

Ég hef af forvitni spurt margar fjölskyldur og vini varðandi einn mikilvægan þátt í auðkennistákni kirkjunnar. Það kemur á óvart að margir eru ómeðvitaðir um heilagt sérkenni sem í því felst. Jesús Kristur stendur undir boganum. Þetta táknar hinn upprisna frelsara stígandi úr gröfinni. Við fögnum sannlega hinum upprisna, lifandi Kristi, jafnvel með notkun tákns kirkjunnar.

Við skulum nú íhuga mikilvægi páskanna. Í nýlegum boðskap Æðsta forsætisráðsins varðandi páska var skorað á okkur að „fagna upprisu hins lifandi frelsara okkar með því að læra kenningar hans og hjálpa við að koma á páskahefðum í samfélaginu í heild, sérstaklega innan okkar eigin fjölskyldu“. Í stuttu máli, þá höfum við verið hvött til að fagna páskum á æðri og helgari hátt.

Ég elska áframhaldandi opinberun um páskana og er þakklátur fyrir ykkar mikla framlag við að gera páskana að helgum viðburði. Auk þess að hafa einnar klukkustundar sakramentissamkomu á páskadegi, eru önnur dæmi um verðuga viðburði, meðal annars trúarsamkomur í deild og stiku og viðburðir á pálmasunnudegi og einnig í dymbilvikunni. Þessar minningarstundir fela í sér viðburði með ungmennum og börnum og oft taka fjöltrúarkórar þátt. Aðrir hafa verið með opið hús fyrir meðlimi og vini í tilefni hins lifandi Krists og tekið þátt í fjöltrúarlegum páskaviðburðum samfélagsins.

Slíkir viðburðir endurspegla mannfjöldann í Jerúsalemborg, sem sameina raddir sínar í að lofsyngja frelsarann í sigurinnreið hans. Jafn áhrifamiklar eru frásagnir af viðbrögðum ykkar við boði Æðsta forsætisráðsins um að tilbiðja heima sem fjölskyldur, til að minnast þessa mikilvægasta hátíðardags.

Ég trúi að fjölskyldutilbeiðsla í kringum páskana sé orðin miklu háleitari. Fyrir tveimur árum ræddi ég um ákvörðun fjölskyldu okkar um að bæta viðleitni okkar til að heiðra páskana. Þetta er að vísu enn verk í vinnslu. Við höfum alltaf notið sérstakrar páskadagsmáltíðar, haft páskakörfur og páskaeggjaleit, og við gerum það enn. Að bæta meðvitað andlegri vídd við hátíðarhöld okkar, sem einblínir á Jesú Krist og friðþægingu hans, hefur þó fært okkur ljúft jafnvægi í minningarhátíð okkar um þessa helgustu atburði.

Á þessu ári verður þriðja tilraun okkar gerð til að gera páskana enn meira Krist miðaða. Líkt og með jólasöguna, þá eru ófullkomnir búningar í páskadagsleikriti fjölskyldu okkar, ritningarlestur í Nýja testamentinu og Mormónsbók, tónlist, páskamyndir, pálmablöð – og satt að segja smá ringulreið, ef ég á að vera alveg hreinskilinn. Börn og barnabörn að lesa og þylja pálmasunnudagslofgjörðina: „Hósanna. … Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins! Hósanna í hæstum hæðum!“ og: „Þetta er … Jesús frá … Galíleu,“ virðist alveg jafn viðeigandi og „friður á jörðu og velþóknun … yfir mönnum“ er á jólum.

Við njótum nú blöndu af skreytingum. Það sem eitt sinn var nær eingöngu kanínur og páskaegg er nú í jafnvægi við Krist og myndir af tómri gröfinni, upprisnum frelsaranum birtast í garðinum fyrir utan gröfina og frelsarann er hann birtist Nefítunum. Við keppum líka að því að gera páskana að tímabili, frekar en bara einum degi. Við reynum að vera samræðuhæfari, hugulsamari og hátíðlegri á pálmasunnudegi og föstudeginum langa og varðandi hina helgu atburði sem áttu sér stað í dymbilvikunni.

Páskarnir gera okkur kleift að heiðra bæði friðþægingarfórn Jesú Krists og bókstaflega og gleðilega upprisu hans. Við finnum til djúprar sorgar er við ímyndum okkur þjáningar frelsarans í garðinum og á Golgata, en hjörtu okkar fagna er við sjáum fyrir okkur tómu gröfina og hina himnesku yfirlýsingu: „Hann er upp risinn!“

Nýleg hvatning Æðsta forsætisráðsins um að „hlakka til páska og upprisu Jesú Krists – allra dýrðlegasti boðskapur til mannkyns“ undirstrikar umfang þessa tímabils. Þótt það virðist vera vaxandi tilhneiging meðal ýmissa kristinna guðfræðinga, að líta á upprisuna í óeiginlegri og táknrænu samhengi, þá staðfestum við kenningu okkar um að „upprisan þýði að allir sem lifað hafa muni rísa upp og að upprisan sé bókstafleg“. „Eins og allir deyja vegna sambands síns við Adam, svo munu allir lífgaðir verða vegna sambands síns við Krist.“ Jesús Kristur rauf helsi dauðans fyrir hverja lifandi sál.

Við undrumst sannlega yfir þeirri náð sem Jesús býður okkur. Við tökum til okkar orð hans: „Enginn á meiri kærleik en þann að leggja líf sitt í sölurnar fyrir vini sína.“

C. S. Lewis sagði: „Að boða kristni þýddi aðallega [fyrir postulana] að prédika um upprisuna. … Upprisan er kjarni allra kristinna prédikana sem greint er frá í Postulasögunni. Upprisan og ávextir hennar voru ‚fagnaðarerindið‘ eða þau góðu tíðindi sem kristnir menn komu með.“

Ég lýsi því yfir að „upprisan er til, … gröfin [hrósar] engum sigri, og Kristur hefur innbyrt brodd dauðans“.

Að lokum ber ég vitni um að öll þau sem þiggja boð okkar lifandi spámanns og ráðgjafa hans, um að minnast vísvitandi á betri hátt hinna helgu atburða sem páskarnir standa fyrir, munu finna samband sitt við Jesú Krist verða stöðugt sterkara.

Fyrir nokkrum dögum heyrði ég af einni ömmu sem æfði páskasöguna með fjögurra ára barnabarni sínu með því að nota einfaldar eftirlíkingar af gröfinni, steininum sem huldi grafhýsið, Jesú, Maríu, lærisveinunum og englinum. Litli drengurinn horfði og hlustaði áhugasamur á það þegar amma hans sagði frá greftruninni, lokun og opnun grafarinnar og sögusviði upprisunnar í garðinum. Hann endurtók síðar söguna vandlega fyrir foreldra sína með óvæntum smáatriðum um leið og hann hreyfði fígúrurnar í kring um sjálfan sig. Eftir þessa ljúfu stund, var hann spurður hvort hann vissi hvers vegna við héldum páska. Drengurinn leit upp og svaraði með barnslegri rökhugsun: „Því ‘ann lifir.“

Ég bæti mínum vitnisburði við hans – og við ykkar og við engla og spámanna – um að hann er upp risinn og að hann lifir, um það ber ég vitni í nafni Jesú Krists, amen.