Meðtaka gjöf hans

Að gefa gjafir er félagslegur siður sem spannar alla menningarheima, siðmenningu og árþúsundir. Í tímans rás hefur fólk gefið hvert öðru gjafir til að styrkja sambönd sín, tjá elsku og þakklæti og fagna mikilvægum viðburðum eins og giftingum, afmælum og hátíðum. Og mennirnir eru ekki þeir einu af sköpunarverkum Guðs sem gefa hver öðrum gjafir! Meðal margra annarra dæma sem við gætum bent á, eru mörgæsir þekktar fyrir að gefa tilvonandi maka sínum glansandi smásteina og Bónóbósimpansar gefa ávexti til að auka við vinahóp sinn.

Hvaða gjafir hafið þið gefið? Hugsið um tíma þegar þið funduð – eða bjugguð til – hina fullkomnu gjöf fyrir einhvern sem ykkur þykir vænt um. Þið hreinlega vissuð að þessi gjöf var nákvæmlega það sem þessi ástvinur vildi og eitthvað sem hann myndi meta mikils. Hver var gjöfin? Var hún fyrir móður ykkar, vin, barnið ykkar, kennara, afa ykkar? Hvernig leið ykkur þegar þið funduð gjöfina? Hvernig leið ykkur þegar þið hugsuðuð um einstaklinginn sem ykkur þykir vænt um að opna gjöfina? Líkt þessu, hvenær gaf einhver ykkur hina fullkomnu gjöf og hvernig var það að taka á móti henni?

Þegar ég var um það bil sjö ára og bjó með foreldrum mínum í Arabíu, kom út kvikmynd fyrir börn sem heitir Kittý Kittý Bang Bang. Myndin fjallar um töfrabíl sem gat keyrt sjálfur, flotið á vatni og jafnvel flogið! Ég vissi að heima á Englandi, bjuggu þeir til lítinn leikfangabíl alveg eins og Kittý Kittý Bang Bang og, ó, hvað mig langaði í einn slíkan! Það var hægt að toga í handfang og vængir leikfangabílsins skutust út! Faðir minn fór í viðskiptaferð til Englands og spurði hvort ég vildi að hann kæmi með eitthvað handa mér og ég sagði honum hversu mikið mig langaði í einn af þessum Kittý Kittý Bang Bang bílum.

Hann kom heim úr ferðinni en enginn bíll birtist. Ég var afar sorgmæddur og hélt að hann hlyti að hafa gleymt sér. En um 10 dögum síðar var afmælisdagurinn minn og fallega pakkaður lítill pakki beið eftir mér. Ég þorði varla að vona of mikið, en ég opnaði gjöfina með mikilli eftirvæntingu og fann bílinn minn. Ég grét af gleði. Ég togaði í handfangið og vængirnir skutust út, alveg eins og á bílnum í kvikmyndinni! Hve ég þakkaði föður mínum fyrir þessa dýrmætu gjöf. Ég lék mér með þennan bíl í mörg ár og varðveitti hann í mörg ár eftir það. Ég held að pabbi hafi elskað að gefa mér þennan bíl, að minnsta kosti jafn mikið og ég naut þess að fá hann.

Við getum hugsað okkur að gjafaferlið sé í þremur hlutum:

1. Að gefa gjöfina, þar sem gefandinn velur, útbýr eða undirbýr gjöfina og afhendir hana ástvininum. Þetta felur í sér hugulsaman ásetning gefandans um að gefa eitthvað þýðingarmikið.

2. Þegar gjöfin er þegin og opnuð, tekur viðtakandinn við henni frá gefandanum – oft með undrun, þakklæti og eftirvæntingu – áður en hann opnar hana og stundum er slaufa leyst og umbúðir teknar utanaf pakkanum til að komast að því hvað í honum er.

3. Og svo er kannski mikilvægasti hlutinn, að meðtaka gjöfina. Að meðtaka gjöf sem er gefin af einlægni, er svo miklu meira en að þiggja hana og síðan opna hana. Það er jafnvel meira en að viðurkenna virði gjafarinnar og tjá gefandanum þakklæti. Við að meðtaka gjöf af öllu hjarta, mun okkur sjálfum lærast að meta hana að verðleikum, nýta hana til fulls í lífi okkar og minnast svo gefandans með þakklæti.

Að meðtaka gjöf er ekki aðgerðarleysi, heldur meðvitað og innihaldsríkt ferli sem nær langt umfram það að opna aðeins pakka. Að meðtaka er að kunna að meta og tengjast bæði gjöfinni og hjarta gefandans, á þann hátt sem styrkir böndin milli gefandans og þiggjanda. Að hugsa um þennan leikfangabíl vekur upp ótal dýrmætar minningar, þar sem ég finn enn á ný fyrir djúpri elsku föður míns og umhyggju fyrir mér, sem sú gjöf og ótal aðrar örlátar athafnir standa fyrir.

Himneskur faðir okkar hefur fyrirbúið okkur óteljandi gjafir ljóss og sannleika til að úthella yfir hvert og eitt okkar, hin dýrmætu börn hans. Þær streyma frá okkar örláta gefanda, eins og lind í eyðimörkinni, frá gæskuríku hjarta hans. „Sérhver góð gjöf og sérhver fullkomin gáfa er að ofan, frá föður ljósanna.“ Í sáttmálsböndum okkar við föðurinn, er hann ávallt gefandinn og við auðmjúki viðtakandinn.

En við gætum ekki meðtekið neitt án æðstu gjafar föðurins, hans ástkæra lambs, sonar hans, Jesú Krists. Allar gjafir föðurins streyma frá og virkjast af fúsri fórn frelsarans í Getsemane og á krossinum og sigrihrósandi upprisu hans. Jesús Kristur, miskunnsamur lausnari okkar, er æðsta gjöf föður ljósanna. „En með því að gefa son sinn hefur Guð fyrirbúið [okkur] enn betri leið.“

Mig langar að ræða um eina alltumlykjandi gjöf eilífs sannleika, sem gerir okkur mögulegt að meðtaka allar aðrar, sem faðir okkar þráir að gefa okkur – hina nauðsynlegu gjöf þekkingar, sem setur gleði og erfiðleika lífsins í samhengi, sem og okkar ósvöruðu spurningar, sé hún þegin af öllu hjarta og meðtekin djúpt í sál: Hún er sú að við erum raunverulega börn Guðs. Þessi sannleikur er hrífandi! Töfrandi! Og hann er ekki táknrænn.

Ímyndið ykkur að þið séuð að heyra þetta í fyrsta skipti! Þú ert svo sannarlega ástkær dóttir hans. Þú ert svo sannarlega ástkær sonur hans. Vegurinn sem þið eruð á er sæluáætlun hans. Af alvitrum kærleika sínum, veit hann nákvæmlega hver þið voruð áður en þið voruð send til jarðar og hvað þið hafið upplifað fram að þessu í jarðlífi ykkar og af miskunn hefur hann ráðgert hvern ykkar morgundag. Og ó, hve heitt hann þráir að þið snúið aftur til hans einhvern daginn, til að meðtaka æðsta tilgang allra dýrðlegra gjafa hans, eilíft líf með honum.

Spurningin er ekki hvort þessi gjöf sannleika sé raunveruleg, heldur hvort við munum uppgötva hana og meðtaka hana. Faðirinn hefur nú þegar veitt okkur þessa gjöf. Gjaldið fyrir hinn endanlega tilgang þessarar gjafar, hefur þegar verið greitt af frelsaranum. En ef ykkur hefur verið kennt þetta, þið sagt þetta og ef þið hafið sungið þennan sannleika í mörg ár, þá er unaðskenndin mögulega löngu dofnuð og þið finnið ekki lengur kraft hans og frið.

Ef þessi ómetanlega gjöf skilnings – og öll sú gæska, friður og von sem frá henni streymir – er hvorki þegin, opnuð eða meðtekin, hvílíkur missir það er fyrir okkur! Hvílík sorg fyrir gefandann! „Því að hvað gagnar það manninum, ef gjöf er honum gefin og hann veitir gjöfinni ekki viðtöku? Sjá, hann gleðst ekki yfir því, sem honum er gefið, né heldur gleðst sá, sem gjöfina gefur.“

Ég býð ykkur að meðtaka, hvort heldur í fyrsta sinn eða í enn ríkari mæli en nokkru sinni áður, hinn stórkostlega veruleika, að þið eruð sannlega ástkært barn Guðs. Þið verðið að leysa slaufuna, rífa umbúðapappírinn af, opna kassann og virkilega meðtaka, með þakklæti og auðmýkt, hinn sanna og hreina skilning þessa grundvallarsannleika. Heilagur andi getur borið hjörtum ykkar vitni um að þið eruð sannlega börn hins hæsta.

Þegar þið takið hjartanlega á móti þessum tignarlega veruleika í sálarfylgsni ykkar og finnið bæði huggun og unað hans, breytist hugarfar ykkar algjörlega! Þið getið skynjað elsku hans, heyrt rödd hans og borið kennsl á hönd hans, sama hvað gerist eða gerist ekki í lífi ykkar. Þið getið endurskilgreint hvernig þið sjáið ykkur sjálf og aðra. Sáttmálsbönd ykkar við frelsara ykkar verða jafnvel enn sterkari og í gegnum linsu þessarar ljúfu gjafar, öðlast lífið nýjan ljóma, fegurð og von.

Viljið þið vera svo væn að biðjast fyrir um að skilja hvort þið séuð raunverulega að meðtaka þessa umbreytandi þekkingu djúpt í sál ykkar? Viljið þið vera svo væn að þiggja gjöfina? Munið þið gera það á enn dýpri hátt, af enn meiri fúsleika, í meiri mæli en þið hafið nokkru sinni gert áður – og er þið gerið það, að láta allar hinar gjafirnar, sem henni fylgja, úthellast yfir ykkur?

Þið gætuð hugsað með ykkur: „Hvað þarf ég að gera til að meðtaka þessa gjöf frá Guði?“ Reyndar þurfið þið ekkert að gera. Þetta er gjöf frá gefandanum. Það er einfaldlega staðreynd. Opnið ykkur bara fyrir henni. Þið eruð börn hans. Þið eruð elskuð af honum. Flækið ekki málið. Látið ekki hugsanir um að þið séuð á einhvern hátt óverðug þessarar gjafar koma í veg fyrir að þið meðtakið hana. Raunveruleikinn er sá að ekkert okkar er „verðugt“ – allar gjafir föðurins eru einungis meðteknar fyrir verðleika, miskunn og náð heilags Messíasar, og hve heitt hann þráir af örlæti hjarta síns að sérhvert barna hans meðtaki þær! Síðan, þegar nýr eða endurnýjaður skilningur verður ykkur ljós, gleðjist þá er þið þakkið gefandanum.

Frá því að ég fann trú mína á miðjum þrítugsaldri, hef ég vaknað til vitundar um að ég er sannlega sonur Guðs. Eftir því sem ég tileinka mér betur þessa gjöf, því næmari verð ég fyrir því hver ég er og hversu fullkomlega ég er elskaður. Sumt af því sem hefur hjálpað mér að vaxa að skilningi, eru orð ritninganna, patríarkablessun mín, musteristilbeiðsla, þjónusta, tjáning þakklætis og helg bænasamskipti við föður minn. Ég furða mig á hvernig fyrri sorg, sársauki og harmur í lífi mínu, hefðu verið endurhugsuð, sefuð og að miklu leyti yfirstigin, ef ég hefði þekkt þennan fallega sannleika.

Moróní hvetur okkur til að „hafna ekki gjöfum Guðs“, heldur að „koma til Krists og höndla hverja góða gjöf“. Þið getið komið til Krists í fullvissu um gæsku hans og hlotið allar hans gjafir gleði, friðar, vonar, ljóss, sannleika, opinberunar, þekkingar og visku – með hátt höfuð, útrétta arma og opinn faðm, reiðubúin að meðtaka. Og þið getið meðtekið þessar gjafir, vegna þess að þið eruð örugg og grundvölluð í vitneskjunni um að þið eruð ástkærar dætur Guðs, þið eruð dýrmætir synir Guðs, og hann hefur gefið ykkur sinn fullkomna, heilaga son til að endurleysa ykkur, verja ykkur og helga ykkur.

Þið eruð börn Guðs. Þetta er ekki bara fallegur söngur sem við syngjum. Viljið þið vera svo væn að þiggja, opna og meðtaka þessa gjöf þekkingar og skilnings frá honum. Viljið þið halda henni þétt að ykkur, sem þeim dýrmæta fjársjóði sem hún er? Meðtakið þessa gjöf aftur eða meðtakið hana ef til vill af öllu hjarta í fyrsta skipti og leyfið henni að breyta öllum þáttum lífs ykkar. Þetta er sú betri leið sem Guð hefur fyrirbúið ykkur með gjöf sonar síns. Þið lifið sannarlega svo að þið megið gleði njóta! Í nafni Jesú Krists, amen.