Eins og lítið barn

Jesús hóf síðasta ár jarðlífs síns á því að auka við þjálfun postulanna sinna. Ef boðskapurinn sem hann hafði kynnt og kirkjan hans, ættu að ná rótfestu eftir hans tíma, þyrfti að þrýsta meiru í hjörtu tólf afar venjulegra manna, sem höfðu þekkt hann í tæpa 24 mánuði.

Dag einn varð Jesú vitni að deilum milli nokkurra postulanna tólf og spurði: „Hvað voruð þið að ræða á leiðinni?“ „En þeir þögðu,“ greinilega skömmustulegir eftir slíkar deilur, segja ritningarnar. En hinn mesti allra kennara vissi hvað þeir hugsuðu í hjörtum sínum og skynjaði þar fyrstu merki persónulegs drambs. Svo hann „kallaði til sín lítið barn, …

og sagði: „Sannlega segi ég yður: Þér komist aldrei í himnaríki nema þér snúið við og verðið eins og börn.“

„Hver sem auðmýkir sig og verður eins og barn þetta, sá er mestur í himnaríki.“

Þess má geta að jafnvel fyrir fæðingu Krists, innihélt kveðjuræða Benjamíns konungs einnig þessa djúpstæðu ábendingu um auðmýkt barns. Þar stendur: „Hinn náttúrlegi maður er óvinur Guðs, … nema hann láti undan umtölum hins heilaga anda … og verði heilagur fyrir friðþægingu Krists, sjálfs Drottins, og verði sem barn, hlýðinn … auðmjúkur, … fullur kærleika, … jafnvel eins og barn sem beygir sig fyrir föður sínum.“

Það er augljóslega nokkur barnalegur „skilningur“ sem við hvetjum ekki til. Fyrir tuttugu og fimm árum, beit þá þriggja ára afastrákurinn minn, fimm ára gamla systur sína í handlegginn. Tengdasonur minn kenndi hvað hann gat allar þær lexíur um fyrirgefningu sem í hug hans komu og ályktaði að litli bróðir hennar vissi líklega alls ekki hvernig væri að vera bitinn í handlegginn. Þetta föðurlega framlag virkaði dásamlega í um eina og hálfa mínútu, þar til hávaða grátur heyrðist frá barnaherberginu og afastelpan mín hrópaði: „Hann veit það núna.”

Svo hvað er það sem við eigum að sjá við dyggðir yngra skólaliðs lífsins? Hvað var það sem fékk Krist sjálfan til að fella tár í ljúfustu sviðsmynd allrar Mormónsbókar? Hvað var Jesú að kenna þegar hann kallaði niður himneska eldsloga og verndarengla til þess að umkringja börnin og vernda þau og sagði við mannfjöldann: „Lítið á börn yðar“?

Við vitum ekki hvað olli því öllu en ég held nú samt að það hafi haft eitthvað með hreinleika þeirra og sakleysi að gera, meðfædda auðmýkt og hvað hún gæti fært okkur inn í líf okkar.

Hvers vegna eru dagar örvæntingar merktir af einum spámanni sem „aumasti hégómi, allt er hégómi.”? Hví er það svo að hin „hégómlega ímyndun og dramb mannanna barna,” eru einkennandi fyrir hina miklu og rúmgóðu byggingu, sem var svo andlega dauð í sýn Lehís? Og Sóramítarnir, sem báðust fyrir með svo sjálfhverfum hætti? Um þá sagði Alma: „Sjá, ó Guð! … Þeir ákalla þig með vörum sínum, meðan þeir eru uppfullir af hégóma heimsins!“

Andstætt þessu, er nokkuð ljúfara, hreinna eða sýnir meiri auðmýkt en bæn barns? Það er sem himnaríki sé í herberginu. Guð og Kristur eru þeim svo raunverulegir, en fyrir aðra síðar meir getur reynslan verið yfirborðskenndari.

Eins og öldungur Richard L. Evans vitnaði til fyrir um 60 árum: „Mörg okkar segjumst vera kristin, en við … tökum hann ekki alvarlega. … Við virðum hann, en við fylgjum honum ekki. … Við vitnum í orð hans, en við lifum ekki samkvæmt þeim.” „Við dáumst að honum, en við tilbiðjum hann ekki.”

Hve lífið væri öðruvísi, ef heimurinn mæti Jesú umfram það stig að hneigjast ekki til vanhelgunar.

En börn elska hann í raun, og sú elska getur færst yfir í önnur sambönd þeirra á leikvelli lífsins. Reglan er, að jafnvel á fyrstu árum, elska börn auðveldlega, fyrirgefa fúslega, og hlátur þeirra gæti brætt hið kaldasta, harðasta og bitrasta hjarta.

Þannig mætti áfram telja. Hreinleiki? Traust? Hugrekki? Persónustyrkur?

Komið með mér til að skoða auðmýkt frammi fyrir Guði, sem ungur vinur minn auðsýndi.

Þann 5. janúar 2025 – fyrir 91. degi – var Easton Darrin Jolley veitt Aronsprestdæmið og hann vígður djákni í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.

Easton hafði þráð að útdeila sakramenti kvöldmáltíðar Drottins svo lengi sem hann fékk munað. En þessu helga tækifæri fylgdi sá kvíðahnútur í maga, að honum myndi mistakast, að hann myndi falla um koll, að honum yrði strítt eða að hann yrði sér og fjölskyldu sinni til skammar.

Easton er nefnilega með mjög sjaldgæfan og eyðandi sjúkdóm, Ullrich meðfædda vöðvarýrnun. Hann hafði smám saman frá unga aldri ollið ógnvekjandi áskorunum og á sama tíma splundrað vonum hans og draumum um framtíðina. Hann verður brátt í hjólastól til frambúðar. Fjölskylda hans ræðir ekki um hvað bíður hans eftir það.

Sunnudaginn eftir vígsluna, 12. janúar, átti Easton að útdeila sakramentinu í fyrsta sinn. Hans persónulega áskorun var að geta af eigin rammleik fært föður sínum, sem var biskup deildarinnar, þessi helgu tákn. Af tilhlökkun yfir þessu verkefni, hafði hann sárbeðið, grátið og fengið fullvissu um að enginn, alls enginn, myndi reyna að hjálpa honum. Af mörgum ástæðum, þurfti hann að gera þetta einn og og óstuddur.

Eftir að presturinn hafði brotið brauðið og blessað það – táknið um brotinn líkama Krists – steig Easton upp með sinn brotna líkama, til að taka á móti bakkanum sínum. Þrjú erfið þrep voru þó frá gólfi samkomuhússins upp á pallinn. Eftir að hann hafði tekið við bakkanum sínum, teygði hann sig eins hátt upp og hann náði og setti hann á flötinn ofan á handriðið. Síðan, með því að setjast ofan á eitt af hærri þrepunum, notaði hann báðar hendur til að lyfta hægri fótleggnum uppá fyrsta þrepið. Hann lyfti síðan vinstri fótleggnum uppá sama þrep, og hélt þannig áfram, uns hann hafði náð upp á toppinn á sínu persónulega þriggja þrepa Everest-fjalli.

Þessu næst mjakaði hann sér að burðarstólpa til að hífa sig upp á fæturnar. Honum tókst að komast aftur að bakkanum. Eftir örfá skref til viðbótar, stóð hann frammi fyrir biskupnum, sem, með tárvot augu og vanga, varð að hemja sig frá því að faðma ekki að sér sinn fullkomlega hugrakka og trúfasta son. Brosandi af létti, hefði Easton rétt eins getað sagt: „Ég hef gert [föður minn] dýrlegan á jörðu með því að fullkomna það verk sem [hann fékk] mér að vinna.“

Trúfesti, hollusta, hreinleiki, traust, heiður og að endingu elska til þessa föðurs, sem hann þráði svo að þóknast. Þessir og fjölmargir aðrir eiginleika fá okkur einnig til segja: „Hver sem auðmýkir sig og verður eins og barn þetta, sá er mestur í himnaríki.”

Systur og bræður og vinir, efst á lista fallegustu mynda sem ég veit um, eru smábörn, börn og ungmenni, jafn samviskusöm og ómetanleg og þau sem við höfum vísað til í dag. Ég ber þess vitni að þau eru ímynd Guðs ríkis, blómstrandi á jörðu í öllum sínum styrk og fegurð.

Í sama anda vitnisburðar ber ég þess vitni, að Joseph Smith hafi á ungdómsárum sínum séð það sem hann sagðist hafa séð og átti samtal við þá sem hann sagðist hafa tala við. Ég ber þess vitni að hinn auðmjúki og sanni Russell M. Nelson, er Guðs vígði og hæfi spámaður og sjáandi. Eftir að hafa lesið Mormónsbók stöðugt alla ævi, ber ég þess vitni að hún er ein mest gefandi bók sem ég hef nokkru sinni lesið og burðarsteinn minnar litlu dvalar í ríki margra vistarvera. Ég ber því vitni að prestdæmið og bænin hafa endurreist líf mitt – prestdæmi Krists og bænir ykkar. Ég veit að allt þetta er sannleikur og ber þess vitni í nafni hins mikilfenglegasta allra hlýðinna sona – Alfa og Omega, hins mikla Ég er, hins krossfesta, hins trúfasta vitnis– já, Drottins Jesú Krists, amen.