Okkar himneska leiðarkerfi
Þegar við beinum lífinu að Jesú Kristi, munum við finna leiðina heim, með því að standast allt til enda og fagna allt til enda.
Jesús Kristur breytti lífi mínu þegar ég skírðist 26 ára gamall í minni ástkæru Frutillar, Síle. Á þeim tíma tók atvinnan mig yfir haf, ár og vötn hinnar fallegu Patagóníu í Síle. Eftir skírn mína, sá ég atvinnuna mína í nýju og öðru ljósi og vissi að sannlega „[sýndu] allir hlutir fram á, að Guð er til“.
Í náttúrunni fæðist lax við uppsprettur ánna. Á einhverjum tímapunkti í lífi sínu, þurfa þeir að synda niður ána til að komast í sjóinn, þar sem þeir finna þá næringu og aðstæður sem nauðsynlegar eru fyrir þroska þeirra.
En hafið er líka hættulegur staður, þar sem rándýr leynast og þar sem fiskimenn reyna að veiða laxinn með lokkandi önglum sem líkja eftir fæðu en eru ekki nærandi. Ef laxinn fær lifað þessar ógnir af, mun hann geta notað sitt öfluga leiðarkerfi til að synda aftur upp eftir ánni, á sama stað og hann fæddist á, og takast á við nýjar og kunnuglegar áskoranir. Vísindamenn hafa rannsakað farandhegðun þeirra í mörg ár og komist að því að þeir nota eins konar segulkort, svipað GPS, sér til leiðsagnar við að komast á lokaákvörðunarstað með ótrúlegri nákvæmni.
Við getum öll dag einn snúið aftur til hinna himnesku heimkynna, þaðan sem við komum. Eins og laxinn, þá höfum við okkar eigið segulkort eða ljós Krists, til að leiða okkur þangað. Jesús kenndi lærisveinum sínum: „Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið. Enginn kemur til föðurins nema fyrir mig.“
Þegar við beinum lífinu að Jesú Kristi, munum við finna leiðina heim, með því að standast allt til enda og fagna allt til enda. Russell M. Nelson forseti kenndi: „Gleðin sem við finnum hefur lítið að gera með okkar lífsins aðstæður, en þess meira með það sem við einblínum á í lífinu.“
Okkar guðlega eðli og örlög
Í fjölskylduyfirlýsingunni lesum við: „[Hvert okkar] er ástkær andasonur eða dóttir himneskra foreldra og sem slík á sérhvert [okkar] sér guðlegt eðli og örlög. … Í fortilverunni þekktu og tilbáðu andasynir og dætur Guðs hann sem eilífan föður og samþykktu áætlun hans, en samkvæmt henni gátu börn hans hlotið efnislíkama og öðlast jarðneska reynslu til að feta í átt að fullkomnun og að lokum gera að veruleika guðleg örlög sín sem erfingjar eilífs lífs.“
Áður en Jesús Kristur fæddist inn í jarðlífið, birtist hann Móse og talaði til hans fyrir hönd föðurins. Drottinn sagði Móse að hann hefði mikið verk fyrir hann að vinna. Á þeim fundi kallaði Drottinn hann nokkrum sinnum „son sinn“.
Eftir þá upplifun kom Satan og freistaði hans og sagði: „Móse, mannssonur, tigna þú mig.“
Móse brást við freistingunni með því að minnast síns guðlega eðlis og sagði: „Hver ert þú? Því að sjá, ég er sonur Guðs.“ Sannleikurinn frelsaði Móse undan árásum andstæðingsins.
Bræður og systur, önglar jarðlífsins eru raunverulegir. Þeir eru oft lokkandi, en leita aðeins eins marks: Að draga okkur út af braut lifandi vatns sem liggur til föðurins og eilífs lífs.
Ég veit hversu raunverulegir önglar jarðlífsins geta verið. Sunnudag einn, var ég að kenna í prestdæmisbekk þegar óþægilegar umræður komu upp. Ég átti erfitt með að ljúka lexíunni. Ég sármóðgaðist og fannst ég vera fórnarlambið. Án þess að segja orð, gekk ég að útganginum, með það í huga að ég myndi ekki koma aftur í kirkju um hríð.
Á þeirri stundu stóð umhyggjusamur prestdæmishafi fyrir framan mig. Hann bauð mér ástúðlega að einblína á Krist en ekki á aðstæðurnar sem við höfðum upplifað í kennslustundinni. Þegar ég íhugaði þessa upplifun með honum, þá sagði hann við mig að hann hefði heyrt rödd segja við sig: „Farðu á eftir honum. Hann er mér mikilvægur.“
Kæru vinir, við erum öll honum mikilvæg. Nelson forseti kenndi að „vegna sáttmála okkar við Guð, mun hann aldrei þreytast á viðleitni sinni við að hjálpa okkur og við munum aldrei þurrausa hina náðarsamlegu þolinmæði hans til okkar“. Guðlegt eðli okkar og sáttmálssamband við Guð veitir okkur rétt á guðlegri hjálp.
Þörfin fyrir næringu
Á sama hátt og lax þarf að næra sig í sjónum til að geta vaxið, þá þurfum við líka að næra okkur sjálf andlega, til að forðast að deyja úr andlegri vannæringu. Bænin, ritningarnar, musterið og regluleg mæting á sunnudagssamkomur eru mikilvægur þáttur okkar andlega matseðils.
Í nóvember 1956, steig Ricardo García ofan í skírnarvatnið í Síle og varð þar með fyrsti meðlimur kirkjunnar í mínu landi. Aðeins einum degi áður en hann dó, lýsti hann yfir frammi fyrir fjölskyldu sinni og vinum: „Fyrir mörgum árum buðu trúboðar mér að vera hamingjusamur með fjölskyldu minni. Ég er hamingjusamur maður. Segið öllum í Síle að fagnaðarerindið sé hamingjan.“
Eftir að Ricardo hafði verið nærður fagnaðarerindi Jesú Krists, helgaði hann allt sitt líf því að þjóna Guði og náunga sínum af kærleika. Lærisveinsfordæmi hans hefur blessað kynslóðir, þar á meðal mig. Líkt og spámaðurinn Joseph Smith kenndi: „Sá sem fylltur er elsku Guðs lætur sér ekki einungis nægja að blessa fjölskyldu sína, heldur fer hann um allan heim, óþreyjufullur eftir að blessa allt mannkyn.“
Snúa aftur til okkar himnesku heimkynna
Djúpt innra með hverju okkar býr þrá um að snúa aftur til okkar himnesku heimkynna og Jesús Kristur er okkar himneska leiðarkerfi. Hann er vegurin. Friðþægingarfórn hans gerir okkur mögulegt að gera helga sáttmála við Guð. Þegar við höfum gert sáttmála, munum við stundum synda á móti straumnum. Hætta, vonbrigði, freistingar og óþægindi, munu reyna á trú okkar og andlegan styrk. Biðjið um hjálp. Jesús Kristur skilur og er ávallt fús til að deila byrðum okkar.
Hafið hugfast að hann var „harmkvælamaður og kunnugur þjáningum“. Frelsarinn sagði: „Í heiminum hafið þér þrenging. En verið hughraustir. Ég hef sigrað heiminn.“ Friðþægingarfórn hans gerir mögulegt að syndir okkar séu fyrirgefnar, að því marki að hann minnist þeirra ekki lengur.
Við gleymum kannski ekki syndum okkar algerlega sem hluta af okkar jarðneska lærdómi, svo við munum eftir að endurtaka þær ekki. Þess í stað munum við minnast hans þegar við meðtökum sakramentið í kirkju á hverjum sunnudegi. Þessi helgiathöfn er nauðsynlegur hluti tilbeiðslu og andlegrar framþróunar. Gleði hlýst þegar við skiljum að þetta er ekki bara eins og hver annar dagur. „Hvíldardagurinn varð til mannsins vegna,“ í þeim tilgangi að veita okkur hvíld frá heiminum og endurnýja líkama okkar og anda.
Við minnumst hans líka þegar við förum í musterið – hús Drottins. Musteri veita okkur dýpri þekkingu á Jesú Kristi sem þungamiðju sáttmálans, sem leiðir okkur til eilífs lífs, „mestu allra gjafa Guðs“.
Musterissókn hefur veitt mér huggun og mikla von um eilíf örlög okkar. Ég hef upplifað himnesk tengsl við fólk beggja vegna hulunnar. Ég hef séð læknandi kraftaverk í lífi ungra barna minna, en tvö þeirra lifa með ósýnilega sjúkdóma, sem krefjast daglegrar umönnunar það sem eftir er þessa lífs.
Fjölskylda okkar gleðst þegar við miðlum sæluáætluninni. Andlit barna minna ljóma þegar þau heyra að Jesú Kristi séu þakkir fyrir að „þrengingar [þeirra] … [vari] aðeins örskamma stund“. Við elskum börn okkar afar mikið og við vitum að einhvern daginn, eins og Jeffrey R. Holland forseti kenndi, munu þau „standa frammi fyrir okkur dýrðleg og mikilfengleg, hrífandi fullkomin í líkama og anda“. Sáttmálar okkar færa okkur nær Guði, að því marki að gera hið ómögulega mögulegt, fylla hvert rými myrkurs og efa með ljósi og friði.
Þökk sé Jesú Kristi eru von og vel grundvallaðar ástæður fyrir því að halda áfram að elska, biðja og styðja þá sem okkur er annt um.
Ég veit að hann lifir. Hann þekkir okkur og hann elskar okkur. Hann er vegurinn, sannleikurinn og líf heimsins.
Ég býð okkur öllum í dag að hafa Jesú Krist og kenningar hans að þungamiðju í lífi okkar. Það hjálpar okkur að forðast að bíta á öngla freistinga, móðgunar og sjálfsvorkunnar. Við munum standa sem musteri – heilög, staðföst og ákveðin. Við munum standast stormana og komast heim, standast allt til enda og fagna allt til enda. Í nafni Jesú Krists, amen.