„Á því munu allir þekkja að þér eruð mínir lærisveinar“
Elska okkar til Guðs og barna hans er kraftmikill vitnisburður til heimsins um að þetta er sannlega kirkja frelsarans.
Fyrir mörgum árum vorum við systir Uchtdorf á ferð um Suður-Þýskaland. Þetta var rétt fyrir páska og við buðum góðri vinkonu, sem ekki var meðlimur kirkjunnar, að koma með okkur á tilbeiðslusamkomu á sunnudegi. Okkur þótti vænt um þessa kæru vinkonu, svo það var eðlilegt og blátt áfram að deila með henni tilfinningum okkar til frelsarans og kirkju hans og bjóða henni að koma og sjá! Hún þáði boðið og kom með okkur á samkomur í nálægri grein.
Ef þið hafið einhvern tímann komið með vin í kirkju í fyrsta skipti, getið þið líklega tengt við það hvernig mér leið þennan sunnudagsmorgun. Ég vildi að allt myndi heppnast fullkomlega. Vinkona okkar var hámenntuð og andlega sinnuð manneskja. Ég vonaði einlæglega að samkomur þessarar greinar myndu virka jákvæðar á hana og vera vel lýsandi fyrir kirkjuna.
Greinin safnaðist saman í nokkrum leiguherbergjum á annarri hæð matvöruverslunar. Til að komast þangað, þurftum við að fara upp stigann aftast í byggingunni og ganga í gegnum mikinn ilm frá vörunum sem þar voru geymdar.
Þegar sakramentissamkoman hófst, hugsaði ég um vinkonu mína sem upplifði þetta í fyrsta sinn og ég komst ekki hjá því að taka eftir hlutum sem fengu mig til að kveinka mér örlítið. Söngurinn hljómaði til dæmis ekki beinlínis eins og Laufskálakórinn. Það heyrðist í eirðarlausum, hávaðasömum börnum á meðan sakramentinu stóð. Ræðumennirnir gerðu sitt besta en þeir voru ekki færir í ræðumennsku. Ég þraukaði samkomuna með herkjum og vonaðist til að sunnudagaskólinn yrði kannski betri.
Hann var það ekki.
Allan morguninn hafði ég áhyggjur af því hvað vinkonu okkar hlyti að finnast um þessa kirkju sem við höfðum farið með hana í.
Eftir kirkju, er við ókum heim, sneri ég mér við til að ræða við vinkonu okkar. Ég vildi útskýra að þetta væri aðeins ein lítil grein sem í raun stæði ekki fyrir kirkjuna í heild. En áður en ég kom upp orði, tók hún til máls.
„Þetta var fallegt,“ sagði hún.
Ég varð orðlaus.
Hún hélt áfram: „Ég er svo hrifin af því hvernig fólk kemur fram við hvert annað í kirkjunni þinni. Þau virðast öll hafa ólíkan bakgrunn en samt er ljóst að þau elska hvert annað einlæglega. Svona ímynda ég mér að Kristur hafi viljað að kirkja hans yrði.“
Ég iðraðist í snatri af mínu gagnrýna hugarfari. Mig hafði langað til að hrífa vinkonu mína með fullkomnum samkomum. En það sem meðlimir greinarinnar höfðu áorkað var fullkominn hjartansandi kærleika, góðvildar, þolinmæði og samúðar.
Að trú megi eflast á jörðu
Kæru bræður og systur, kæru vinir, ég elska Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Hún er hin sanna og lifandi kirkja frelsarans og hún kennir um hina endurreistu fyllingu fagnaðarerindis Jesú Krists. Prestdæmiskraft hans og vald er hér að finna. Jesús Kristur leiðir þessa kirkju persónulega, gegnum þjóna sem hann hefur kallað og veitt umboð og gegnum lifandi spámann, jafnvel Russell M. Nelson. Frelsarinn hefur falið Síðari daga heilögum það einstaka verkefni að safna saman börnum Guðs og búa heiminn undir síðari komu frelsarans. Ég ber vitni um að allt þetta er sannleikur.
Mikilvægt er þó að muna að þegar flest fólk upplifir kirkju Jesú Krists í fyrsta sinn, er það ekki að hugsa um valdsumboð prestdæmisins eða helgiathafnir eða samansöfnun Ísraels. Það sem það er líklegra til að taka eftir, umfram allt annað, er hvernig því líður þegar það er með okkur og hvernig við komum fram við hvert annað.
„Elskið hvert annað,“ sagði Jesús. „Á því munu allir þekkja að þér eruð mínir lærisveinar.“ Mjög oft kemur fyrsti vitnisburður einstaklings um Jesú Krist þegar hann eða hún finnur elskuna meðal lærisveina Jesú Krists.
Frelsarinn lýsti yfir að hann hefði endurreist kirkju sína á þann hátt „að trú megi … eflast á jörðu“. Þess vegna, þegar fólk heimsækir kirkjusamkomur okkar, vill frelsarinn að það snúi aftur með sterkari trú á sig! Elskan sem vinir okkar finna meðal okkar, mun lyfta þeim nær Jesú Kristi! Það er okkar einfalda markmið í hvert sinn sem við söfnumst saman.
Hver sem sækist eftir meiri trú á Krist eða nánara sambandi við himneskan föður, ætti að finna sig heimkominn í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Að bjóða þeim á samkomur okkar getur verið jafn einfalt og blátt áfram og að bjóða þeim inn á heimili okkar.
Hugsjónin og raunveruleikinn
Ég skil að ég er að lýsa hugsjón. Og í þessu jarðneska lífi fáum við sjaldnast að upplifa hugsjónina. Og „þar til hinn fullkomna dag“ mun alltaf vera gjá á milli hugsjónar og raunveruleika. Hvað ættum við þá að gera þegar dagurinn í kirkjunni virðist ekki fullkominn? Þegar deildin okkar, af einhverjum ástæðum, hefur enn ekki ræktað fullkomna trú eða elsku? Eða þegar okkur finnst við ekki falla í hópinn?
Eitt sem við ættum ekki að gera er að gefast upp á hugsjóninni!
Á titilsíðu Mormónsbókar er þessi mikilvæg viðvörun: „En séu gallar hér á,“ segir þar, „þá eru þeir mistök manna. Dæmið því ekki það, sem Guðs er.“
Getur bók – eða kirkja eða einstaklingur – haft „galla“ og „mistök“ og samt verið verk Guðs?
Svarið er afgerandi já!
Þrátt fyrir að við höldum okkur við háa staðla Drottins, þá skulum við líka vera þolinmóð hvert við annað. Hvert okkar er verk í vinnslu og við treystum öll á frelsarann til að geta tekið framförum. Það á við um okkur sem einstaklinga og það á við um ríki Guðs á jörðu.
Drottinn býður okkur ekki aðeins að ganga til liðs við ríki sitt, heldur líka að byggja það upp af kappi. Guð sér fyrir sér fólk sem „[er eitt í huga] og hjarta“. Og til að vera eitt í hjarta, verðum við að keppa að hreinu hjarta, sem krefst gjörbreytingar hjartans.
En það þýðir ekki að ég breyti hjarta mínu til að laga mig að ykkur. Það þýðir heldur ekki að þið breytið hjörtum ykkar til að laga ykkur að mér. Það merkir að við breytum hjörtum okkar til að laga okkur að frelsaranum.
Ef við erum ekki enn komin svo langt, munið þá þetta: Með liðsinni Drottins er ekkert ómögulegt.
Falla í hópinn og tilheyra
Ef ykkur líður einhvern tíma eins og þið fallið ekki alveg í hópinn, vitið þá að þið eruð ekki ein um það. Höfum við ekki öll verið í þeim aðstæðum að okkur fannst sem við værum ókunnug? Ég hef upplifað þetta oftar en einu sinni. Þegar ég var 11 ára, neyddist fjölskylda mín til að yfirgefa heimili okkar og flytja á ókunnugt svæði. Allt var ólíkt því sem ég var vanur. Og hreimurinn minn gerði hinum börnunum ljóst að ég væri öðruvísi en það sem þau voru vön. Á tíma þegar ég þurfti sárlega á vináttu að halda og að tilheyra, var ég einmana og utangarðs.
Flest af því ólíka sem við tökum eftir hér á jörðu – hið ólíka sem sum okkar nota til að flokka aðra eftir – hefur að gera með jarðneska hluti: útlit, þjóðerni, tungumál, klæðnað, siði og svo framvegis. En „Guð lítur ekki á það sem maðurinn lítur á. Maðurinn sér hið ytra en Drottinn horfir á hjartað.“
Frá hans sjónarhorni er einn flokkur sem er framar öllum öðrum: barn Guðs. Og við pössum öll fullkomlega inn í þennan flokk.
Það er eðlilegt að vilja vera innan um fólk sem lítur út, talar, hagar sér og hugsar eins og við. Það er til staður fyrir það.
En í kirkju frelsarans söfnum við hins vegar saman öllum börnum Guðs sem fús eru til að vera safnað saman og sem leita sannleikans. Það eru ekki líkamlegt útlit okkar, stjórnmálaskoðanir okkar, menning okkar eða þjóðerniseinkenni okkar sem sameina okkur. Það er ekki sameiginlegur bakgrunnur okkar sem sameinar okkur. Það er sameiginlegt markmið okkar, elska okkar til Guðs og elska til náungans, skuldbinding okkar við Jesú Krist og endurreist fagnaðarerindi hans. Við erum „eitt í Kristi“.
Einingin sem við sækjumst eftir er ekki að allir séu á sama stað; það er að allir snúi í sömu átt – að Jesú Kristi. Við erum eitt, ekki vegna þess hvar við höfum verið, heldur hvert við keppumst við að fara, ekki vegna þess hver við erum, heldur hver við leitumst eftir að verða.
Um þetta snýst hin sanna kirkja Krists.
Einn líkami
Ef þið elskið Guð, ef þið viljið kynnast honum betur með því að fylgja syni hans, þá eigið þið heima hér. Ef þið einlæglega reynið að halda boðorð frelsarans – jafnvel þótt þið séuð enn ekki fullkomin í því – þá passið þið fullkomlega inn í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.
Hvað ef þið eruð öðruvísi en fólkið umhverfis ykkur? Það gerir ykkur ekki að utangarðsfólki – það gerir ykkur að nauðsynlegum hluta í líkama Krists. Allir eru nauðsynlegir í líkama Krists. Eyrun nema hluti sem augun gætu aldrei séð. Fæturnir gera hluti sem hendurnar væru gagnslausar í að gera.
Það þýðir ekki að starf ykkar sé að breyta öllum til að verða eins og þið sjálf. En það þýðir að þið hafið eitthvað mikilvægt að leggja til málanna – og að þið hafið nokkuð mikilvægt að læra!
Ein rödd
Á hverjum hluta aðalráðstefnu, erum við blessuð með innblásinni tónlist frá hæfileikaríkum kórum. Þegar þið hlustið, gætuð þið tekið eftir því að söngvararnir syngja ekki allir sömu nóturnar. Stundum syngur einn hluti kórsins laglínuna, stundum annar. En þeir stuðla allir að fallegum hljómi og eru algjörlega sameinaðir. Hver kórfélagi hefur sama meginmarkmið: að lofa Guð og lyfta hjarta okkar til hans. Hver og einn verður að beina huga sínum og hjarta að sama guðlega tilgangi. Þegar það gerist, verða þeir sannarlega ein rödd.
Ef þið eruð ekki enn meðlimir Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, bjóðum við ykkur að ganga til liðs við okkur er við gleðjumst í „söng hinnar endurleysandi elsku“ frelsarans. Við þörfnumst ykkar. Við elskum ykkur. Kirkjan verður betri með framlagi ykkar til að þjóna Drottni og börnum hans.
Ef þið hafið þegar sýnt það með skírn, með því að gera sáttmála við Guð, að þið þráið að „komast í hjörð Guðs og kallast lýður hans“, þakka ykkur þá fyrir að vera þátttakendur í þessu mikla og guðlega verki og fyrir að hjálpa við að gera kirkju Jesú Krists að þeirri sem frelsarinn vill að hún sé.
Eins og ég lærði af vinkonu minni í Þýskalandi, þá er elska okkar til Guðs og barna hans sterkur vitnisburður til heimsins um að þetta er sannlega kirkja frelsarans.
Megi Guð blessa okkur með því að reyna af þolinmæði, en kostgæfni, að lifa eftir þeirri hugsjón sem frelsari okkar, lausnari og meistari hefur sett okkur – svo allir viti að við erum lærisveinar hans. Í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.