Friðþæging Jesú Krists veitir fullkomna björgun

Friðþæging Jesú Krists veitir fullkomna björgun frá þeim raunum sem við stöndum frammi fyrir í þessu lífi. Russell M. Nelson forseti fól mér að vígja Casper-musterið í Wyoming seint á síðasta ári. Það var djúpstæð, tilfinningaþrungin og andleg reynsla. Hún varpaði skýru ljósi á hlutverk mustera við björgun barna Guðs fyrir tilstilli friðþægingar frelsarans.

Stikur Casper-musterisins í Wyoming ná meðal annars yfir hluta þeirra slóða sem landnemar Síðari daga heilagra ferðuðust eftir milli 1847 og 1868. Í undirbúningi fyrir vígslu musterisins, las ég aftur um söguslóðirnar meðfram Platte-ánni, nálægt Casper og áfram til Saltvatnsborgar. Slóðin hafði verið farin af hundruð þúsunda vestrænna innflytjenda. Megináhersla mín voru þeir rúmlega 60.000 brautryðjendur Síðari daga heilagra sem ferðuðust um slóðina.

Flestir brautryðjenda okkar komu á vögnum, en um 3.000 fóru yfir slétturnar í 10 handvagnahópum. Átta þessara handvagnahópa ferðuðust þessa stórbrotnu leið með ótrúlegum árangri og fáum dauðsföllum. Handvagnahópar Willies og Martins, árið 1856, voru undantekning þar á.

Ég las um frásagnir handvagnahópa Willies og Martins frá þeim tíma er hin hræðilegu veðurskilyrði hófust. Ég varð mjög kunnugur þeim áskorunum sem þau stóðu frammi fyrir, við að fara yfir Sweetwater-ána, Martins Cove, Rocky Ridge og Rock Creek Hollow.

Between Storms, eftir Albin Veselka

Ég hafði ekki komið í Casper-musterið fyrir vígsluna. Þegar ég kom inn í anddyrið, beindist athygli mín strax að upprunalegu handvagnamálverki sem bar titilinn Milli storma. Málverkinu var augljóslega ekki ætlað að lýsa þeim hörmungum sem höfðu átt sér stað. Þegar ég horfði á það, hugsaði ég: „Þetta málverk er réttmætt; mikill meirihluti brautryðjenda með handvagna upplifði ekki hörmungar.“ Ég komst ekki hjá því að finnast þetta vera eins og lífið er almennt. Stundum erum við á milli storma og stundum skiptast á ský og sólskin.

Gáttir himins, eftir Jim Wilcox

Þegar ég sneri mér að upprunalega málverkinu á hinum veggnum, sem bar nafnið Gáttir himins, varð mér ljóst að þetta fallega sumarmálverk af því sem kallað var „Devils Gate“, með kyrrlátri og tærri Sweetwater-ánni, sem flæðir gegnum það, sýndi fegurð sköpunarverks Drottins, ekki bara þær áskoranir sem brautryðjendurnir stóðu frammi fyrir á þessum hræðilega vetrartíma.

Ég horfði síðan fram á við, að baki meðmælaborðsins, og sá fallega mynd af frelsaranum. Þetta vakti strax yfirþyrmandi þakklætistilfinningar. Í heimi mikillar fegurðar eru einnig gríðarlegar áskoranir. Þegar við snúum okkur til Jesú Krists, frelsara heimsins, þá bjargar hann okkur úr stormum lífsins með friðþægingu sinni í samræmi við áætlun föðurins.

Mér fannst anddyrið fullkominn aðdragandi að helgiathafnaherbergjum musterisins, sem gera okkur mögulegt að taka á móti helgiathöfnum upphafningar, að gera helga sáttmála og taka fyllilega á móti og upplifa blessanir friðþægingar frelsarans. Sæluáætlun föðurins byggir á björgun friðþægingar frelsarans.

Reynsla brautryðjendanna veitir Síðari daga heilögum einstakan sögulegan bakgrunn og áhrifamikla sameiginlega andlega arfleifð. Hjá sumum hafði þetta verið margra ára ferli búferlaflutninga, eftir að hafa verið hraktir með valdi frá bæði Missouri og Nauvoo. Hjá öðrum hófst ferlið eftir að Brigham Young forseti tilkynnti handvagnaáætlunina, sem var ætlað að gera flutninginn viðráðanlegri. Handvagnarnir kostuðu miklu minna en vagnar og dráttarnaut.

Þegar handvagnaáætlunin var kynnt, sagði Millen Atwood, trúboði í Englandi: „Hún barst eins og eldur í sinu og hjörtu hinna fátæku heilögu tóku kipp af gleði og fögnuði.“ Margir höfðu „beðist fyrir og fastað dag eftir dag og nótt eftir nótt, um að njóta þeirra forréttinda að sameinast bræðrum sínum og systrum í fjöllunum“.

Flestir hinna heilögu með handvagnana, upplifðu erfiðleika, en komust hjá meiriháttar hörmungum. En tveir handvagnahópar, hópur Willies og hópur Martins, tókust á við hungur og vosbúð og dauðsföll urðu mörg.

Flestir þessara ferðalanga höfðu siglt frá Liverpool á Englandi í maí 1856 með tveimur skipum. Þeir komu að handvagnasvæðinu í Iowa City í júní og júlí. Þrátt fyrir aðvaranir lögðu báðir hóparnir of seint af stað til Saltvatnsdalsins fyrir veturinn.

Brigham Young forseta varð fyrst kunnugt um hina háskalegu stöðu þessara hópa 4. október 1856. Daginn eftir stóð hann frammi fyrir hinum heilögu í Saltvatnsborg og sagði: „Margir bræðra okkar og systra eru á sléttunum með handvagna … og það verður að flytja þá hingað. Við verðum að senda aðstoð til þeirra … áður en vetur gengur í garð.“

Hann bað biskupana að útvega 60 múldýrateymi, 12 eða fleiri dráttarvagna og tæp 11 tonn af hveiti og hann lýsti yfir: „Farið nú þegar og sækið þetta fólk á sléttunni.“

Samanlagður fjöldi brautryðjenda handvagnahópa Willie og Martins var um 1.100 manns. Um 200 þessara dýrmætu heilagra dóu á slóðinni. Án þessara tímabæru björgunaraðgerða, hefðu miklu fleiri farist.

Vetrarstormarnir hófust næstum tveimur vikum eftir að fyrstu björgunarmennirnir héldu frá Saltvatnsborg. Frásagnir þeirra sem voru í hópum Willies og Martins, lýsa hræðilegum áskorunum eftir að stormarnir hófust. Þessar frásagnir lýsa líka þeirri miklu gleði þegar björgunarmenn náðu til þeirra.

Mary Hurren lýsti komunni og sagði: „Tár streymdu niður kinnar karlmannanna og börnin dönsuðu af gleði. Um leið og fólkið hafði aftur náð stjórn á eigin tilfinningum, kraup það allt niður í snjónum og færði Guði þakkir.“

Tveimur dögum síðar þurfti hópur Willies að ferðast erfiðasta hluta slóðarinnar, yfir Rocky Ridge, í nístíngsköldum stormi. Þeir síðustu komu ekki í búðirnar fyrr en klukkan 5 morguninn eftir. Þrettán manns létust og voru grafnir í sameiginlegri gröf.

Þann 7. nóvember nálgaðist hópur Willies Saltvatnsdalinn, en þann morgun létust þrír til viðbótar. Tveimur dögum síðar, komst hópur Willies loks til Saltvatnsins, þar sem fólkið hlaut dásamlegar viðtökur og var boðið velkomið á heimili hinna heilögu.

Þennan sama dag var hópur Martins enn rúma 500 kílómetra í burtu á slóðinni og hélt áfram að þjást af kulda og vosbúð og matarskorti. Nokkrum dögum áður höfðu þau farið yfir Sweetwater-ána og komið að þeim stað sem nú er kallaður Martins Cove, þar sem þau vonuðust eftir skjóli frá náttúruöflunum. Einn af brautryðjendunum sagði: „Þetta var versta áryfirferð leiðangursins.“ Sumir björgunarmannanna – eins og David Patten Kimball langafi minn, sem þá var aðeins 17 ára, og ungir vinir hans, „George W. Grant, Allen Huntington, Stephen Taylor og Ira Nebeker – voru margar klukkustundir í köldu vatninu“ og hjálpuðu hópnum hetjulega að komast yfir Sweetwater-ána.

Þótt þessi atburður hafi fangað athygli mína, varð mér ljóst, eftir því sem ég lærði meira um björgunarmennina, að þeir fylgdu allir spámanninum og áttu stóran þátt í að bjarga hinum heilögu sem voru í sjálfheldu. Allir björgunarmennirnir voru hetjur, sem og ferðalangarnir.

Þegar ég kynnti mér sögu þeirra, hreifst ég af hinum dýrmætu samböndum og viðvarandi eilífri sýn meðal ferðalanganna. John og Maria Linford og þrír synir þeirra voru í hópi Willie. John lést nokkrum klukkustundum áður en fyrstu björgunarmennirnir náðu til þeirra. Hann hafði tjáð Mariu að hann væri feginn að þau hefðu lagt í leiðangurinn. „Ég mun ekki lifa það að komast til Saltvatnsdalsins, en þú og drengirnir munuð gera það, og ég hef enga eftirsjá yfir því sem við höfum upplifað, ef drengirnir okkar fá vaxið úr grasi og alið börn sín upp í Síon.“

James E. Faust forseti veitti þessa dásamlegu samantekt: „Af hetjulegu afreki brautryðjendanna með handvagnanna, lærum við mikinn sannleika. Allt verður að fara gegnum hreinsunareld, svo hið ómerkilega og lítilvæga í lífi okkar nái að leysast af eins og sori og trú okkar verði skínandi, heil og sterk. Svo virðist sem sérhver upplifi fullan mæli sálarkvala og sorgar og oft mikinn harm, líka þau sem einlæglega leitast við að gera rétt og vera trúföst. En hluti af hreinsuninni er að geta kynnast Guði.“

Í eilífðarmótandi friðþægingu sinni og upprisu, rauf frelsarinn „helsi dauðans, [vann] sigur á dauðanum“ fyrir alla. Fyrir þá sem hafa iðrast synda sinna, hefur hann „tekið á sig misgjörðir þeirra og afbrot og þar með endurleyst þau og fullnægt kröfum réttvísinnar“.

Án friðþægingarinnar, fáum við ekki frelsað okkur sjálf frá synd og dauða. Þótt synd geti spilað mikilvægt hlutverk í raunum okkar, þá verður andstreymi lífsins meira vegna mistaka, slæmra ákvarðana, illskuverka annarra og út af mörgu sem við höfum ekki stjórn á.

Boða fagnaðarerindi mitt kennir: „Þegar við treystum á Jesú Krist og friðþægingu hans getur hann hjálpað okkur að takast á við prófraunir okkar, sjúkdóma og sársauka. Við getum fyllst gleði, friði og huggun. Hvaðeina sem ósanngjarnt er í lífinu er hægt að færa í réttar skorður fyrir friðþægingu Jesú Krists.“

Á þessari páskatíð, einblínum við á frelsarann og friðþægingarfórn hans. Friðþægingin veitir von og ljós á tíma sem mörgum virðist myrkur og drungalegur. Gordon B. Hinckley forseti lýsti yfir: „Þegar öll mannkynssagan er skoðuð, …. [er] ekkert svo … dásamlegt, svo tignarlegt, svo stórkostlegt sem þetta náðarverk.“

Ég miðla þremur tillögum sem ég held að eigi sérstaklega við um okkar tíma.

Í fyrsta lagi, ekki vanmeta mikilvægi þess að gera það sem við getum til að bjarga öðrum frá líkamlegum og einkum andlegum áskorunum.

Í öðru lagi, takið á móti friðþægingu frelsarans af þakklæti. Við ættum öll að kappkosta að sýna gleði og hamingju, jafnvel þegar við stöndum frammi fyrir áskorunum lífsins. Markmið okkar ætti að vera að vera bjartsýn, sólarmegin götunnar. Ég hef fylgst með dýrmætum förunaut mínum, Mary, gera þetta allt hennar líf. Ég hef hrifist af glaðlegu og upplyftandi viðhorfi hennar, jafnvel þegar við höfum staðið frammi fyrir vandamálum í áranna rás.

Í þriðja lagi, er leiðsögn mín sú að þið takið frá tíma til að íhuga af kostgæfni friðþægingu frelsarans. Það er hægt að gera á marga vegu í persónulegri trúariðkun okkar. Einkar mikilvægt er þó að mæta á sakramentissamkomu og meðtaka sakramentið.

Jafn mikilvæg er regluleg musterissókn, þar sem hún er möguleg. Musterið viðheldur minningu um friðþægingu frelsarans og því sem hún fær sigrast á. Og, það sem jafnvel er enn mikilvægara, er að musterissókn gerir okkur mögulegt að sjá látnum ástvinum okkar og fjarlægum áum fyrir andlegri björgun.

Á síðustu ráðstefnu, lagði Russell M. Nelson forseti áherslu á þessa reglu, og bætti við: „[Musterisblessanir] … hjálpa við að undirbúa fólk, sem mun hjálpa við að búa heiminn undir síðari komu Drottins!“

Við megum aldrei gleyma fórnum og fordæmi fyrri kynslóða, en aðdáun okkar, þakklæti og tilbeiðsla ætti að snúast um frelsara heimsins og friðþægingarfórn hans. Ég ber vitni um að lykillinn að sæluáætlun föðurins, er friðþægingin sem frelsarinn, Jesús Kristur, gerði að veruleika. Hann lifir og leiðir kirkju sína. Friðþæging Jesú Krists veitir fullkomna björgun frá þeim raunum sem við stöndum frammi fyrir í þessu lífi. Í nafni Jesú Krists, amen.