Iðrun ykkar íþyngir ekki Jesú Kristi; hún vekur honum bjarta gleði

Fyrir nokkrum árum, á ferð til Flórída, sat ég úti og las í bók. Titillinn gaf til kynna að við gætum enn komist til himna, jafnvel þótt við værum ekki fullkomin núna. Kona sem gekk fram hjá spurði: „Heldurðu að það sé mögulegt?“

Ég leit upp, ringluð, og áttaði mig á að hún var að tala um bókina sem ég var að lesa. Ég sagði eitthvað fáránlegt eins og: „Ég er ekki komin svo langt, en ég læt þig vita hvernig hún endar.“

Ó, hve ég vildi geta ferðast aftur í tímann! Ég segði við hana: „Já, það er mögulegt! Vegna þess að himinninn er ekki fyrir fólk sem hefur verið fullkomið; hann er fyrir fólk sem hefur verið fyrirgefið, sem velur Krist aftur og aftur.“

Í dag langar mig að tala til þeirra okkar sem finnst stundum: „Iðrun og fyrirgefning virðast virka fyrir alla nema mig.“ Þeirra sem velta fyrir sér: „Þar sem ég geri alltaf sömu mistökin, er ég kannski bara svona.“ Þeirra sem eins og ég eiga daga þegar sáttmálsvegurinn virðist svo brattur að hann verður næstum sáttmálsklifur!

Dásamlegur trúboði í Ástralíu, öldungur QaQa frá Fídjíeyjum, deildi álíka tilfinningum í vitnisburði sínum á leið heim frá trúboði: „Ég veit að Guð elskar mig, en stundum velti ég fyrir mér: ‚Veit Guð að ég elska hann?‘ Vegna þess að ég er ekki fullkominn og ég geri enn mistök.“

Í þessari ljúfu og áleitnu spurningu, dró öldungur QaQa saman nákvæmlega það sem ég hef oft haft áhyggjur af. Kannski eruð þið líka að hugsa: „Ég er að reyna svo mikið, en veit Guð að ég er virkilega að reyna? Þegar mér mistekst stöðugt, veit Guð að ég elska hann samt?“

Það hryggir mig að viðurkenna það, en ég var vön að meta samband mitt við frelsarann út frá því hversu fullkomlega ég lifði. Ég hélt að líf í hlýðni merkti að ég þyrfti aldrei að iðrast. Þegar ég gerði mistök, sem var hvern einasta dag, fjarlægðist ég Guð og hugsaði: „Hann hlýtur að vera svo vonsvikinn með mig.“

Það er hreinlega ekki satt.

Ég hef lært, að ef við bíðum þar til við erum nægilega hrein eða nægilega fullkomin til að fara til frelsarans, þá missir maður af aðalatriðinu!

Hvað ef við hugsuðum um boðorð og hlýðni á annan hátt?

Ég ber vitni um, að þótt Guði láti sig skipta mistök okkar, þá lætur hann sig meira varða það sem gerist eftir að við gerum mistökin. Ætlum við að leita til hans aftur og aftur? Ætlum við að vera áfram í þessu sáttmálssambandi?

Ef til vill heyrið þið orð Drottins, „ef [þið] elskið mig munuð [þið] halda boðorð mín“ og finnst þið vera niðurdregin vegna þess að þið hafið ekki haldið öll boðorðin. Leyfið mér að minna ykkur á að það er líka boðorð um að iðrast! Reyndar gæti það verið það boðorð sem oftast er endurtekið í ritningunum.

Í eintali Alma sagði hann: „Ó, að ég væri engill og sú ósk hjarta míns mætti uppfyllast … [og vekti menn] til iðrunar,“ var hann ekki að reyna að skamma okkur með því að benda á mistök okkar. Hann vildi kalla til iðrunar, svo að þið og ég gætum forðast þjáningar í heiminum. Ein ástæða þess að Alma hataði synd, var sú að hún veldur okkur sársauka.

Stundum verð ég að muna, eins og með glósumiða á enninu, að boðorðin eru leið í burtu frá sársauka. Iðrun er það líka. Spámaður okkar sagði: „Frelsarinn elskar okkur alltaf, en einkum þegar við iðrumst.“

Svo þegar Drottinn segir: „Ó, iðrist, iðrist,“ hvað ef þið mynduð þá ímynda ykkur hann segja: „Ég elska ykkur. Ég elska ykkur!“ Sjáið hann fyrir ykkur, biðjandi ykkur að láta af þeirri hegðun sem veldur ykkur sársauka, bjóðandi ykkur að stíga út úr myrkrinu og snúa ykkur að ljósi hans.

Í deild Carly dóttur minnar, kraup nýr prestur til að blessa sakramentið og í stað þess að segja: „Að þau gjöri það til minningar um blóð sonar þíns,“ sagði hann óvart: „Að þau gjöri það til minningar um elsku sonar þíns.“ Tár fylltu augu Carly þegar sannleikur þessara orða sökk inn.

Frelsari okkar var fús til að þola sársauka friðþægingar sinnar, því hann elskar ykkur. Þið eruð í raun sú „gleði [sem] beið hans“ er hann þjáðist.

Boðið um að iðrast er tjáning á kærleika Guðs.

Að segja já við þessu boði er tjáning frá okkur.

Ímyndið ykkur eftirlætismynd ykkar af Kristi. Ímyndið ykkur nú að hann brosi bjart af gleði í hvert sinn sem þið notið gjöf hans, því hann er hið „fullkomna vonarljós“.

Já, iðrun ykkar íþyngir ekki Jesú Kristi; hún vekur honum bjarta gleði.

Við skulum kenna það!

Því iðrun er okkar bestu tíðindi!

Við höldum okkur ekki á sáttmálsveginum með því að gera aldrei mistök. Við höldum okkur á veginum með því að iðrast dag hvern.

Þegar við iðrumst, þá fyrirgefur Guð án þess að atyrða okkur, bera okkur saman við einhvern annan eða ávíta okkur fyrir að þetta er það sama og við iðruðumst fyrir í síðustu viku.

Hann hrífst í hvert sinn er hann sér okkur á hnjánum. Hann hefur unun af því að fyrirgefa okkur, vegna þess að við erum dásamleg í augum hans!

Finnst ykkur það ekki bara vera satt?

Af hverju eigum við þá svona erfitt með að trúa?!

Satan, hinn mikli ákærandi og blekkjari, notar smán til að halda okkur frá Guði. Smán er svo mikið íþyngjandi myrkur, að ef þið tækjuð hana út úr líkama ykkar, fyndist ykkur eins og hún hefði raunverulega þyngd eða þyngsli.

Smán er röddin sem lemur ykkur og segir: „Hvað varstu að hugsa?“ „Geturðu aldrei gert neitt rétt?“

Smán segir ekki að við höfum gert mistök; hún segir okkur að við sjálf séum mistökin. Þið kunnið jafnvel að heyra orðin „feldu þig“. Andstæðingurinn gerir allt sem í hans valdi stendur til að halda þyngslunum hið innra og segir okkur að kostnaðurinn sé of mikill, að auðveldara sé að geyma þetta í myrkrinu og útilokar þannig alla von.

Satan er vonarþjófur.

Og þið þurfið að heyra þetta, svo ég segi þessi orð upphátt: Þið eruð ekki röddin í huga ykkar eða mistökin sem þið hafið gert. Þið gætuð líka þurft að segja þetta upphátt. Segið við Satan: „Ekki í dag.“ Segið skilið við hann.

Finnið aðdráttaraflið, hina guðlegu sorg sem snýr ykkur að frelsara ykkar og skynjið náð hans koma inn í líf ykkar og þeirra sem þið elskið. Ég lofa því, að um leið og við færum honum sundurkramið hjarta af hugrekki, mun hann samstundis koma.

Ef þið sæjuð einhvern drukkna, mynduð þið þá ekki rétta fram hönd ykkar til bjargar? Getið þið ímyndað ykkur frelsara ykkar hafna útréttri hendi ykkar? Ég sé hann fyrir mér kafa ofan í vatnið, stíga niður fyrir allt, til að lyfta okkur upp, svo við fáum dregið andann að nýju! Enginn getur sokkið dýpra en ljós Krists nær að skína.

Frelsarinn er ætíð bjartari en myrkur smánarinnar. Hann myndi aldrei ráðast á virði ykkar. Svo fylgist vel með.

• Ímyndið ykkur að þessi hönd tákni virðið.

• Þessi hönd táknar hlýðni. Ef til vill vöknuðuð þið í morgun, fluttuð innihaldsríka bæn og könnuðuð ritningarnar til að heyra rödd Guðs. Þið hafið tekið góðar ákvarðanir og komið kristilega fram við fólkið umhverfis. Þið eruð að hlusta á aðalráðstefnu! Hlýðni ykkar er hér!

• Eða kannski hafa hlutirnir ekki gengið svona vel. Þið hafið átt erfitt undanfarið með að gera þessa litlu, einföldu hluti til að tengjast himninum. Þið hafið tekið ákvarðanir sem þið eruð ekki stolt af.

• Hvert er virði ykkar? Hefur þessi hönd nokkuð hreyfst?

Virði ykkar er ekki bundið hlýðni. Virði ykkar er stöðugt; það breytist aldrei. Það var gefið ykkur af Guði og það er ekkert sem þið eða nokkur annar getur gert til að breyta því. Hlýðni færir blessanir; það er satt. En virði ykkar er ekki ein þeirra. Virði ykkar er alltaf „mikið í augum Guðs“, hvert sem ákvarðanir ykkar hafa leitt ykkur.

Þó að ég geri mistök, þá vil ég vera í sáttmálssambandi við Krist og ég skal segja ykkur hvers vegna.

Á uppeldisárum mínum lærði ég dýfingar á stökkbretti og komst að því að þegar dómarar meta dýfu horfa þeir á framkvæmdina. Var aðkoman fullkomlega lóðrétt, voru tærnar beint upp og voru skvettur litlar? Þeir gera síðan nokkuð einstakt. Þeir meta erfiðleikastigið.

Allir dýfa sér með eigin erfiðleikastigi. Og frelsari ykkar er sá eini sem sannlega veit hvert erfiðleikastigið er sem þið dýfið ykkur með. Ég vil eiga samband við þann eina sem skilur mig, sem þekkir hjarta mitt og hversu mikið ég reyni!

Hann veit að niðdimma þokan er að koma yfir okkur ferðalangana, að ferð okkar liggur fram hjá hinu sauruga fljóti – jafnvel þegar við höldum í járnstöngina, þá skvettist á okkur.

Þegar við komum til Krists, er það að segja: „Viltu hjálpa mér?“ með von og veittri fullvissu um að armur hans sé ávallt ykkur útréttur. Ég trúi að þessi nýja sýn á iðrun þýði, að jafnvel þótt hlýðni okkar sé enn ekki fullkomin, þá reynum við að sýna ástúðlega hlýðni núna og velja að dvelja áfram, aftur og aftur, vegna þess að við elskum hann.

Munið þið eftir fólki Benjamíns konungs, sem hneigðist ekki lengur til illra verka, heldur stöðugt til góðra verka? Haldið þið að þau hafi pakkað saman tjöldum sínum, farið heim og aldrei framar gert mistök? Auðvitað ekki! Munurinn er sá að það vildi ekki lengur syndga. Það sýndi ástúðlega hlýðni! Hjörtu þeirra snérust og samstilltust Guði meðan þau háðu baráttuna!

Eitt sinn á ströndinni sá ég fugl fljúga upp í vindinn, blaktandi vængjunum svo áreynslumikið, næstum ofsalega, en hann stóð í stað. Þá tók ég eftir öðrum fugli, hærra uppi. Hann hafði náð uppstreymi og flaug auðveldlega, áhyggjulaust í vindinum. Þetta er munurinn á því að reyna þetta af eigin rammleik og að snúa sér til frelsara okkar, leyfa honum að lyfta okkur, með lækningu í vængjum sínum.

Í síðustu heimsókn okkar til hvers trúboða, sem trúboðsleiðtogar í Ástralíu, ræddum við um 3. Nefí 17, þar sem fólkið var svo nærri frelsaranum að það gat heyrt hann biðja fyrir því. Við spurðum: „Hvað haldið þið að frelsarinn myndi segja, ef þið gætuð heyrt hann biðja fyrir ykkur?“

Að hlýða á svör þeirra, var ein andlegasta upplifun lífs míns. Allir þessir trúboðar stöldruðu við og tár fylltu augu þeirra er við minntum þá á að „frelsari ykkar veit hversu mikla erfiðleika þið eruð að takast á við. Hann hefur upplifað þá!“

Þetta er það sem þessir trúboðar hljóðlega og blíðlega miðluðu: Ein systir sagði: „Jesús myndi segja við föðurinn, ‚hún er að gera sitt besta. Ég veit hve hún leggur sig mikið fram.‘“ Einn öldungur sagði: „Með allt sem hefur gerst í lífi hans er ég svo stoltur af honum.“

Látum reyna á þetta. Í kvöld, áður en þið biðjist fyrir, ímyndið ykkur þá að Jesús Kristur sé nærri. Hann er málsvari ykkar hjá föðurnum. Spyrjið ykkur sjálf: „Hvað myndi frelsari minn segja við föðurinn um mig?“

Og verið síðan hljóð.

Hlustið eftir þeirri rödd sem segir eitthvað gott um ykkur – rödd frelsarans, besta vinar ykkar, og föður ykkar á himnum, sem er raunverulega til staðar. Munið að elska þeirra og virði ykkar er alltaf mikið, sama hvað.

Ég stend hér og vitna um að Jesús Kristur gefur þeim ljós sem í myrkri sitja. Á þeim dögum sem ykkur finnst röddin segja ykkur að fela ykkur, að þið ættuð að fela ykkur ein í myrku herbergi, þá býð ég ykkur að vera hugrökk og trúa Kristi! Gangið yfir og kveikið ljósið – okkar fullkomna vonarljós.

Böðuð ljósi hans, munuð þið sjá fólk hvarvetna umhverfis sem hefur líka upplifað sig eitt, en núna, þegar ljósið logar, munuð þið og þau undrast: „Hvers vegna vorum við svona hrædd í myrkrinu? Og hvers vegna dvöldumst við þar svona lengi?“

„Megi Drottinn ljósanna umvefja ykkur örmum sínum og hugga og elska ykkur stöðugt.“ Megum við elska hann stöðugt og velja hann aftur og aftur. Í nafni Jesú Krists, amen.