Takið þátt til að undirbúa ykkur fyrir endurkomu Krists

Í mikilfengleika þessarar stundar, þegar ríki Guðs er að vaxa og musteri eru dreifð um jörðina, þá er vaxandi þörf fyrir viljugar sálir til að taka þátt í verki Guðs. Óeigingjörn þjónusta er kjarni þess að vera lærisveinn Krists. En þjónusta er sjaldnast hentug. Þess vegna elska ég og dái ykkur, sáttmálshaldandi lærisveinar, þar með taldir eru okkar kæru trúboðar, sem setjið þrár ykkar og áskoranir til hliðar til að þjóna Guði, með því að þjóna börnum hans. Guð hefur „unun af að heiðra [ykkur, sem þjónið honum] í réttlæti“. Hann gefur fyrirheit: „Mikil verða laun [ykkar] og eilíf verður dýrð [ykkar].“ Þegar við segjum já við þjónustu, erum við að segja já við Jesú Krist. Og þegar við segjum já við Krist, erum við að segja já við gnægðarfyllsta lífi sem mögulegt er.

Ég lærði þetta þegar ég var að vinna og læra efnaverkfræði í háskóla. Ég var kallaður sem viðburðarstjóri í deild fyrir einhleypa. Þessi köllun var mín martröð. En ég samþykkti og í fyrstu var þetta erfitt. En síðan á einum viðburðinum varð falleg stúlka hrifin af því hvernig ég bar fram ís. Hún kom aftur þrisvar sinnum í þeirri von að ná athygli minni. Við urðum ástfanginn og hún bað mín tveimur vikum síðar. Jæja, kannski gerðist það ekki svo hratt og það var ég sem bað hennar, en sannleikurinn er sá að mig hryllir við tilhugsuninni að hafa misst af því að kynnast Heidi, hefði ég sagt nei við þessari köllun.

Við tökum þátt í verki Drottins, ekki vegna þess að Guð þarfnist okkar heldur þurfum við á Guði og mikilfenglegu blessunum hans að halda. Hann lofar: „Því að sjá, ég mun blessa alla þá sem erfiða í víngarði mínum máttugri blessun.“ Leyfið mér að deila þremur grundvallaratriðum sem kenna hvernig þátttaka okkar í verki Guðs blessar og hjálpar okkur að undirbúa okkur að hitta frelsarann.

Í fyrsta lagi, er við tökum þátt, tökum við smám saman framförum og „fyllum mæli sköpunar [okkar]“.

Við lærum þetta mynstur í sköpunarsögunni. Eftir hvern vinnudag viðurkenndi Guð framfarirnar með því að segja: „Það var gott.“ Hann sagði ekki að verkinu væri lokið eða að það væri fullkomnað. En á hverjum degi var framför og í augum Guðs, er það gott!

Kallanir ákvarða ekki eða staðfesta virði eða verðugleika einstaklings. Frekar að þegar við vinnum með Guði af þrautseigju og stöðugleika, fyllum við mæli sköpunar okkar.

Guð gleðst yfir framförum okkar og það ættum við einnig að gera, jafnvel þegar við höfum enn verk að vinna. Á stundum gæti okkur skort styrk eða getu til að þjóna í köllun. Samt getum við verndað vitnisburð okkar með því að taka þátt í verkinu með hlutum sem skipta máli eins og bænum og ritningarnámi. Okkar himneski faðir fordæmir okkur ekki þegar við erum viljug en ekki fær um að þjóna.

Í öðru lagi, lyftir þjónusta heimilum okkar og kirkjum til heilagra staða þar sem við getum æft að lifa í sáttmála.

Til dæmis er sáttmáli okkar um að muna alltaf eftir Kristi gerður einstaklingsbundið, en við lifum eftir þessum sáttmála í samskiptum okkar við aðra. Kallanir veita okkur fjölmörg tækifæri til að bera hvers annars byrðar og uppfylla þannig lögmál Krists. Þegar við þjónum vegna þess að við elskum Guð og viljum lifa eftir sáttmálum okkar, verður þjónusta sem eitt sinn var þreytandi skylda að umbreytandi gleðigjafa.

Helgiathafnir hjálpræðis og upphafningar bjarga okkur ekki vegna þess að þær uppfylla himneskan gátlista. Þegar við lifum eftir sáttmálum sem tengjast þessum helgiathöfnum, verðum við öllu heldur þess háttar manneskja sem vill vera í návist Guðs. Þessi skilningur yfirtekur allt hik við að þjóna eða óskir um að þjóna ekki. Undirbúningi okkar til að hitta Krist er hraðað þegar við hættum að spyrja hvað Guð leyfir og byrjum að spyrja hvað Guð kýs fremur.

Í þriðja lagi, það hjálpar okkur að hljóta náðargjöf Guðs að taka þátt í starfi hans.

Við fáum ekki fjárhagslega umbun fyrir þjónustuna. Þess í stað kenna ritningarnar að við skulum „þiggja náð Drottins að launum fyrir erfiði [okkar], til að [við] megum eflast í andanum og þekkja Guð [og] … kenna með krafti og valdi Guðs.“ Það eru mjög góð skipti!

Vegna náðar Guðs, eru hæfileikar okkar eða vanhæfni ekki grundvöllurinn fyrir því að bjóða eða þiggja köllun. Guð býst ekki við fullkominni frammistöðu eða einstökum hæfileikum til að taka þátt í verki hans. Ef svo væri, hefði Ester drottning ekki bjargað þjóð sinni, Pétur hefði ekki leitt frumkirkjuna og Joseph Smith væri ekki spámaður endurreisnarinnar.

Þegar við framkvæmum í trú til að gera eitthvað sem er handan okkar hæfileika, eru veikleikar okkar opinberaðir. Þetta er aldrei þægilegt, en það er nauðsynlegt „til að vér megum vita, að það er fyrir náð [Guðs] … að vér höfum kraft til að gjöra slíkt.“

Við munum margoft falla er við tökum þátt í verki Guðs. Jesús Kristur grípur okkur í viðleitni okkar. Hann lyftir okkur smám saman upp til að upplifa hjálpræði frá mistökum okkar og ótta og frá þeirri tilfinningu að við verðum aldrei nóg. Þegar við helgum okkar fátæklegu en bestu viðleitni, magnar Guð hana upp. Þegar við færum fórnir fyrir Jesú Krist, helgar hann okkur. Þetta er hinn umbreytandi kraftur náðar Guðs. Er við þjónum, vöxum við í náð Guðs þar til við erum tilbúin að vera „[lyft upp af föðurnum] til að standa frammi fyrir [Jesú Kristi]“.

Ég veit ekki allt sem frelsarinn mun spyrja mig að þegar ég stend frammi fyrir honum, en ef til vill verður ein spurningin: „Hvern tókst þú með þér?“ Kallanir eru helgar gjafir frá ástríkum himneskum föður til að hjálpa okkur að taka aðra með okkur til Krists. Ég býð því leiðtogum og hverju okkar að leita með ásetningi að þeim sem eru án kallana. Hvetjið þau og hjálpið þeim að taka þátt í verki Guðs til að hjálpa þeim að búa sig undir endurkomu Krists.

John var ekki virkur í kirkjunni þegar biskup hans heimsótti hann og sagði honum að Drottinn hefði verk fyrir hann að vinna. Hann bauð John að hætta að reykja. Þó að John hafi margoft reynt að hætta, fann hann í þetta skiptið óséðan kraft hjálpa sér.

Stikuforsetinn heimsótti John svo aðeins þrem vikum síðar. Hann kallaði hann til að þjóna í biskupsráði. John var losti sleginn. Hann sagði stikuforsetanum að hann væri nýhættur að reykja. Ef þetta þýddi að hann þyrfti að hætta þeirri hefð að fara á fótboltaleiki í atvinnudeild á sunnudögum, þá væri of mikils til ætlast. Innblásið svar stikuforsetans var einfalt: „John, ég er ekki að biðja þig. Drottinn er að því.“

Sem John svaraði: „Ef það er raunin, mun ég þjóna.“

John sagði mér að þessar fórnir til að þjóna, hefðu verið stundir andlegs viðsnúnings fyrir hann og fjölskylduna hans.

Ég velti fyrir mér hvort við séum með blindan blett og bjóðum ekki fram kallanir til þeirra einstaklinga, sem samkvæmt okkar stundlega mælikvarða, virðast ólíklegir eða óverðugir. Eða við gætum haft meiri áhyggjur af frammistöðumenningu en kenningunni um framfarir og vanrækjum að sjá hvernig frelsarinn eykur getu í hinu ólíklega og ósannaða, með því að gefa þeim tækifæri til að þjóna.

Öldungur David A. Bednar kennir mikilvægi þess að „láta hvern [karl og konu] læra skyldu sína og starfa“. Gerum við það? Þegar leiðtogar og foreldrar leyfa öðrum að læra og starfa sjálf, þá blómstra þau og dafna. Þó auðveldari leiðin sé að veita trúföstum meðlimum aðra köllun, þá er betri leiðin að bjóða hinum ólíklegu að þjóna og láta þá læra og vaxa.

Ef Kristur væri hér líkamlega, myndi hann heimsækja sjúka, kenna sunnudagaskóla, sitja hjá stúlkunni í hjartasorg og blessa börnin. Hann getur leyst sitt verk af hendi. En hann lifir samkvæmt þeirri meginreglu að leyfa okkur að læra, því sendir hann okkur í sinn stað.

Með þátttöku í verki Guðs fylgir „réttur, forréttindi og ábyrgð þess að vera fulltrúi Drottins“. Þegar við þjónum til að stækka Krist og ekki okkur sjálf, verður þjónusta okkar gleðirík. Þegar aðrir yfirgefa bekkinn okkar, fund, hirðisþjónustuheimsókn eða athöfn og minnast Krists meira en þeir muna eftir okkur, er starfið orkugefandi.

Með því að leitast við að vera fulltrúar frelsarans af einurð, verðum við líkari honum. Það er besti undirbúningurinn fyrir þá helgu stund þegar hvert okkar mun krjúpa á kné og játa að Jesús er Kristur, sem ég ber vitni um að hann er, og að Russell M. Nelson forseti er „rödd … til endimarka jarðar“ til að hjálpa okkur að „búa [okkur] undir það sem koma skal.“ Í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.