Æðstu gjafir eilífðarinnar: Friðþæging Jesú Krists, upprisa, endurreisn

Fyrir mörgum árum lærðum við ritningarvers í trúarbekknum snemma morguns. Eðlilega heillaðist ég af stuttum versum. Þar á meðal var Jóhannes 11:35 – stysta vers ritninganna, aðeins tvö orð – „[Jesús grét].“

Þegar Jesús grætur í hryggð og gleði, vitnar það fyrir mig um hinn undursamlega raunveruleika, að hinn guðlegi sonur Guðs kom inn í líkamlega, dauðlega tilveru og lærði samkvæmt holdinu hvernig alltaf á að vera með okkur og blessa okkur.

Þegar við hrópum af sorg eða gleði, þá skilur Jesús Kristur fullkomlega. Hann getur verið til staðar á þeim tímum þegar við þörfnumst mest gjafa eilífðarinnar, friðþægingar Jesú Krists, upprisu, endurreisnar.

María og Marta gráta bróður sinn, Lasarus, sem hafði dáið. Jesús grætur af samúð. Hann reisir Lasarus til lífs.

Jesús lítur yfir Jerúsalem kvöldið fyrir páskahátíðina. Hann grætur, fær ekki safnað fólki sínu saman eins og hæna safnar ungum sínum. Í dag veitir friðþæging hans okkur von þegar við syrgjum það sem hefði getað orðið.

Herra víngarðsins grætur er hann spyr þjóna sína, sem gæti átt við okkur sem þjónandi bræður og systur: „Hvað hefði ég meira getað gjört fyrir víngarð minn?“

María stendur óhuggandi við gröfina. Jesús spyr blíðlega: „Hví grætur þú?“ Hann veit að „að kveldi gistir oss grátur en gleðisöngur að morgni“. Upprisan leiðir til dagrenningar fyrir alla.

Þegar hinn trúfasti hópur rís til hans í löndum Mormónsbókar, er gleði Jesú algjör. Hann grætur.

„Hann tók þau, hvert af öðru, og blessaði þau og bað til föðurins fyrir þeim.

Og eftir að hafa gjört það grét hann á ný.“

Þetta eru páskar í Jesú Kristi: Hann svarar þrá hjarta okkar og spurningum sálar okkar. Hann þerrar tár okkar, nema gleðitárin.

Þegar tár okkar streyma, biðjumst við stundum skömmustulega afsökunar. Að vita að Jesús Kristur skilur sársauka og gleði lífsins, getur samt veitt okkur styrk umfram okkar eigin er við siglum um hið bitra og ljúfa.

Í Suður-Ameríku grætur faðir. Neistinn í lífi hans, ung dóttir hans, er látin. „Ég gæfi hvað sem er til að sjá hana aftur,“ hrópar hann í örmum mínum. Ég græt líka.

Við vígslu Puebla-musterisins í Mexíkó runnu gleðitár niður andlit kærrar systur. Andlit hennar geislar af trú og fórn. Hún segir: „Todos mis hijos están aquí en el templo hoy“ – „Öll börnin mín eru hér í musterinu í dag.“ Kynslóðir samankomnar í húsi Drottins færa tár gleði og þakklætis.

Í grimmilegri borgarastyrjöld gerðu fjölskyldur og nágrannar óhugsandi hluti við hvert annað. Beiskjutár eru smám saman að víkja fyrir von. Kona í litlu þorpi segir skjálfandi rödd: „Nágranni, áður en ég fer í gröfina mína, vil ég að þú vitir hvar finna má týndu ættmennin þín.“

Geislandi brúður og myndarlegur brúðgumi eru innsigluð í húsi Drottins. Hún er 70 ára gömul og hann einnig. Falleg brúður hefur verðuglega beðið þessa dags. Feimnislega sveiflar hún brúðarkjól sínum í þessa átt og svo hina. Við grátum tárum gleðinnar. Loforð Guðs eru uppfyllt. Sáttmálar hans færa blessanir.

Þegar ungur Boyd K. Packer var heimiliskennari systur sem var ekkja, lærði hann ljúfa lexíu. Eftir ósætti við eiginmann sinn, hafði systirin að lokum hrópað meiðandi orð. Óvænt slys varð eiginmanni hennar að bana þennan dag. „Í fimmtíu ár,“ grét ekkjan, „hef ég lifað í helvíti vitandi að síðustu orðin sem hann heyrði af vörum mínum var þessi nístandi og illgjarna athugasemd.“

Páskar í Jesú Kristi hjálpa okkur að græða sár, sættast og laga sambönd okkar, beggja vegna hulunnar. Jesús getur læknað sorg; hann getur gert fyrirgefningu mögulega. Hann getur frelsað okkur og aðra frá því sem við eða þeir hafa sagt eða gert sem annars fjötrar okkur.

Páskar í Jesú Kristi gera okkur kleift að finna velþóknun Guðs. Heimurinn segir okkur að við séum of hávaxin, of lágvaxin, of breið, of grönn – ekki nógu gáfuð, falleg eða andleg. Fyrir andlega umbreytingu í Jesú Kristi getum við flúið lamandi fullkomnunaráráttu.

Af páskagleði syngjum við: „Kristur dauðans valdið vann, veröld leysti‘ úr fjötrum hann.“ Upprisa Krists frelsar okkur frá dauða, frá breyskleika tímans og líkamlegum ófullkomleika. Friðþæging Jesú Krists endurreisir okkur líka andlega. Blóð draup úr hverri svitaholu, segja mætti að hann hafi grátið blóði, til að veita okkur frelsi frá synd og aðskilnaði. Hann sameinar okkur, heil og heilög, hvert öðru og Guði. Jesús Kristur endurreisir alla góða hluti ríkulega – ekki aðeins það sem var heldur einnig það sem getur orðið.

Líf og ljós Jesú bera vitni um elsku Guðs til allra barna hans. Þar sem Guð faðir okkar elskar öll börn sín á öllum tímum og í öllum löndum, finnum við kærleiksríkt boð hans um að koma og finna frið og gleði í honum í mörgum hefðum og menningarheimum. Hvar, hvenær og hver sem við erum, deilum við guðlegu auðkenni sem börn sama skapara. Í svipuðum anda, deila fylgjendur íslams, gyðingdóms og kristni trúararfleifð föður Abrahams og sáttmálstengslum gegnum atburði í Egyptalandi til forna.

Faðir Abraham kom til Egyptalands og hlaut blessun.

Jósef, sem seldur var í ánauð í Egyptalandi, vissi að draumur faraós þýddi sjö nægtarár og síðan sjö ára hungursneyð. Jósef bjargaði fjölskyldu sinni og þjóð. Joseph grét þegar hann sá hina stærri áætlun Guðs, þar sem allt samverkar þeim til góðs sem halda sáttmála sína.

Móse, sem ólst upp í Egyptalandi við hirð faraós, tók á móti og endurreisti síðar lyklana að samansöfnun barna Guðs.

Jósef, María og Kristsbarnið uppfylltu spádóma er þau leituðu skjóls í Egyptalandi. Í Kaíró segir trúfastur einstaklingur af múslimatrú af lotningu: „Kóraninn kennir að Jósef, María og Jesúbarnið hafi fundið öryggi og athvarf í landi mínu. Í landi mínu át Jesús matinn okkar sem smábarn, tók sín fyrstu skref og sagði sín fyrstu orð. Hér í landi mínu trúum við að tré hafi beygt sig niður til að færa honum og fjölskyldu hans ávexti. Vera hans í landi mínu blessaði þjóð okkar og land.“

Áætlun Guðs um siðferðislegt og jarðneskt sjálfræði gerir okkur kleift að læra af eigin reynslu. Sumar af mikilvægustu lexíum lífs okkar tengjast einhverju sem við myndum aldrei velja. Í kærleika sté Jesús Kristur neðar og ofar öllu. Hann gleðst yfir guðlegri getu okkar til sköpunar og gleði, góðvildar, án vonar um endurgjald, trú til iðrunar og fyrirgefningar. Og hann grætur af sorg yfir okkar gífurlegu mannlegu þjáningu, grimmd, ósanngirni – sem er oft afleiðing mannlegs vals – og himnarnir og Guð himins gráta með mönnum.

Hvert páskavor vitnar um að andleg atburðarás og samleitni er hvort tveggja hluti af hinni guðlegu fyrirmynd friðþægingar, upprisu og endurreisnar fyrir tilverknað Jesú Krists. Þessi helga og táknræna samleitni verður ekki fyrir tilviljun eða af handahófi. Pálmasunnudagur, dymbilvika og páskar fagna friðþægingu og upprisu Krists. Líkt og í dag, minnumst við ávallt stofnunar og skipulagningar Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu þann 6. apríl. Þessi endurreisn er ástæða þess að við komum saman fyrsta sunnudag hvers aprílmánaðar á aðalráðstefnu.

Endurreisnin kom líka þegar Jesús Kristur, Móse, Elías og Elía afhentu aftur lykla og vald prestdæmisins í hinu nývígða Kirtland-musteri, páskasunnudag árið 1836. Á þeim stað, á þeim degi, bárust hinni endurreistu kirkju Jesú Krists valdsumboð og blessanir Guðs, til að safna saman börnum hans, búa börn hans undir að snúa aftur til hans og sameina fjölskyldur um eilífð. Endurreisnin þennan dag uppfyllti spádóma með því að koma fram á bæði páskum og páskahátíð gyðinga.

Nýlega heimsótti ég bæði Kirtland-musterið og helga staði í Ohio, þar sem spámaðurinn Joseph og aðrir sáu í sýn Guð föður okkar og son hans, Jesú Krist. Spámaðurinn Joseph sá hvernig himinninn er. Fyrir tilverknað Jesú Krists „frelsar [himneskur faðir] öll handverk hans“ í dýrðarríki. Eina undantekningin eru þeir sem af ásettu ráði „afneita syninum, eftir að faðirinn hefur opinberað hann“.

Þegar jarðnesk þjónusta Jesú hófst, sagði hann frá ætlunarverki sínu um að blessa sérhvert okkar með öllu sem við værum fús að taka á móti – á hverjum tíma, í hverju landi, við allar aðstæður. Eftir að hafa fastað í 40 daga fór Jesús í samkunduhúsið og las: „Andi Drottins er yfir mér af því að hann hefur smurt mig. Hann hefur sent mig til að flytja fátækum gleðilegan boðskap, [lækna menn af hjartasárum], boða bandingjum lausn og blindum sýn, láta þjáða lausa.”

Fátækir, niðurbrotnir, ánauðugir, blindir, marðir – það erum við öll.

Bók Jesaja heldur áfram messíasarfyrirheiti um von, frelsun og fullvissu: „Set höfðudjásn í stað ösku á syrgjendur í Síon, fagnaðarolíu í stað sorgarklæða, skartklæði í stað hugleysis.“

Við hrópum því: „Ég gleðst yfir Drottni, ég fagna yfir Guði mínum því að hann bjó mig klæðum hjálpræðisins, sveipaði mig skikkju réttlætisins.“

Á hverjum páskum fögnum við, sem táknrænni heild, hátíðlegum gjöfum eilífðar með Jesú Kristi – friðþægingu hans, bókstaflegri upprisu hans (og fyrirheit um) bókstaflega upprisu okkar, endurreisn síðari daga kirkju hans með prestdæmislyklum og valdsumboði til blessunar öllum börnum Guðs. Við gleðjumst í klæðum hjálpræðisins og möttli réttlætisins. Við hrópum „Hósanna Guði og lambinu!“

„Því svo elskaði Guð heiminn að hann gaf einkason sinn til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki heldur hafi eilíft líf.“

Megum við öll finna í Jesú Kristi friðþægingu, upprisu og endurreisn – frið, möguleika á að verða og tilheyra – það sem er varanlega raunverulegt og gleðiríkt, hamingjuríkt og eilíft, ég bið þess í hans heilaga nafni, Jesú Krists, amen.