Guðlegt vald, göfugir piltar

Þakka þér, öldungur Andersen, fyrir þessa undraverðu tjáningu prestdæmiskrafts og krafts friðþægingar frelsarans.

Einn sunnudagsmorgun, nú í janúar, er ég sat á sakramentissamkomu, voru á annan tug ungra manna studdir til framfara í Aronsprestdæminu. Ég fann heiminn breytast undir fótum okkar.

Það sló mig að um gjörvallan heim, tímabelti fyrir tímabelti, á sakramentissamkomum sem þessum, voru tugþúsundir djákna, kennara og presta, eins og vinur Hollands forseta, studdir til að vera vígðir til ævilangrar prestdæmisþjónustu, sem myndi spanna lengd og breidd samansöfnunar Ísraels.

Í janúar ár hvert eru hendur lagðar á höfuð um 100.000 ungra manna, sem tengir þá með helgiathöfnum við skýra valdalínu sem nær aftur gegnum endurreisnartímann til Josephs og Olivers, Jóhannesar skírara og Jesú Krists.

Kirkjan okkar er nú ekki alltaf mjög áberandi. Á þessum vettvangi látum við lítið fyrir okkur fara.

En samt, er ég sá þessa drynjandi þrumu nývígðra prestdæmishafa breiðast yfir jörðina, velti ég fyrir mér – í anda „kirkju gleði“ – hvort ekki ætti að hrópa það ofan af húsþökum. „Í dag,“ hugsaði ég, „ættu að vera lúðrar og skálabumbur og logandi blys. Það ættu að vera skrúðgöngur!“

Vitandi hver máttur Guðs er í raun, vorum við vitni að því hvernig mynstur þessa heims raskaðist með valdsumboði Guðs, sem dreifðist yfir jörðina.

Þessar vígslur hleypa þessum ungu mönnum af stokknum út í ævilanga þjónustu, er þeir standa sig að því að vera á afdrifaríkum tímum og stöðum þar sem nærvera þeirra og bænir og vald prestdæmis Guðs, sem þeir hafa, mun skipta miklu máli.

Þessi stýrða keðjuverkun hófst með þjónustuengli sem var sendur af Guði. Hinn upprisni Jóhannes skírari frá fornum tíma, birtist Joseph og Oliver, lagði hendur sínar á höfuð þeirra og sagði: „Yður, samþjónum mínum, veiti ég í nafni Messíasar Aronsprestdæmið, sem hefur lykla að þjónustu engla og fagnaðarerindi iðrunar og niðurdýfingarskírn til fyrirgefningar syndanna“ (Kenning og sáttmálar 13:1).

Jóhannes nefndi þetta vald „prestdæmi Arons,“ eftir bróður Móse og prestdæmisfélaga. Til forna áttu þessir prestdæmishafar Arons að kenna og aðstoða við helgiathafnir – helgiathafnir sem beindu lærisveinshlutverkinu að hinum tilvonandi Messíasi, Drottni Jesú Kristi (sjá Mósebók 33:10).

Í 4. Mósebók er prestdæmishöfum Arons beinlínis falið það verkefni að meðhöndla áhöld helgiathafnanna. „En þú skalt fela Aroni og sonum hans að þjóna … [og] þjónusta þeirra [felst] í … [örkinni] … [og hinum] helgu [áhöldum], sem notuð voru við helgiþjónustuna“ (4. Mósebók 3:10, 31).

Helgiathöfn Gamla testamentisins með dýrafórnir, var uppfyllt og í stað hennar kom líf og friðþæging frelsarans. Þeirri fornu helgiathöfn var skipt út fyrir þá helgiathöfn sem við nú köllum sakramenti kvöldmáltíðar Drottins.

Drottinn treystir handhöfum Aronsprestdæmisins í dag til að gera hið sama og þeir gerðu til forna, að kenna og framkvæma helgiathafnir – allt til að minna okkur á friðþægingu hans.

Þegar djáknar, kennarar og prestar aðstoða við sakramentið, hljóta þeir blessanir þess á sama hátt og allir aðrir: Með því að halda sáttmálann sem þeir gera þegar þeir neyta hver fyrir sig af brauðinu og vatninu. En með því að sinna þessum helgu skyldum, læra þeir líka meira um prestdæmishlutverk sitt og ábyrgð.

Aronsprestdæmið er kallað undirbúningsprestdæmið, að hluta til vegna þess að helgiathafnir þess leyfa þeim að upplifa þungann og gleðina af því að vera erindrekar Drottins, sem býr þá undir prestdæmisþjónustu framtíðar, þegar þeir kunna að verða kallaðir til þjónustu á ófyrirsjáanlegan hátt – þar með talið að veita innblásnar blessanir þegar vonir og draumar, og jafnvel líf og dauði, hanga á bláþræði.

Svo háalvarlegar væntingar krefjast alvarlegs undirbúnings.

Kenning og sáttmálar skýrir frá því að djáknar og kennarar eiga að „aðvara, útskýra, hvetja og kenna og bjóða öllum að koma til Krists“ (Kenning og sáttmálar 20:59). Til viðbótar við þessi tækifæri eiga prestar að „prédika … og skíra“ (Kenning og sáttmálar 20:50).

Allt þetta virðist vera svolítið mikið, en í hinum raunverulega heimi gerist þetta eðlilega og um allan heim.

Einn biskup kenndi hinu nýja forsætisráði djáknasveitar þessar skyldur. Svo hið unga forsætisráð tók að ræða hvernig þetta gæti litið út í sveit þeirra og deild. Þeir ákváðu að þeir gætu byrjað að heimsækja aldraða deildarmeðlimi til að sjá hvers þau þörfnuðust og framkvæma það svo.

Meðal þeirra sem þeir þjónuðu var Alan, hrjúfur, oft guðlaus og stundum fjandsamlegur nágranni. Wanda, eiginkona Alans, varð meðlimur kirkjunnar, en Alan var, eins og við segjum, einstakur karakter.

Samt fóru djáknarnir af stað, hunsuðu móðganir hans með kímni, meðan þeir mokuðu snjó og fóru út með rusl. Það getur verið erfitt að hata djákna og svo fór að Alan lærði að elska þá. Á einhverjum tímapunkti buðu þau honum í kirkju.

„Mér líkar ekki við kirkju,“ svaraði hann.

„Þér líkar samt við okkur,“ sögðu þeir. „Komdu þá með okkur. „Þú getur bara komið á sveitarfundinn okkar ef þú vilt það.“

Með samþykki biskupsins kom hann – og hélt áfram að koma.

Djáknarnir urðu kennarar og þegar þeir héldu áfram að þjóna honum, kenndi hann þeim að gera við bíla og smíða hluti. Þegar djáknarnir urðu kennarar og síðan prestar var Alan farinn að kalla þá „drengirnir mínir.“

Þeir voru einlæglega að búa sig undir trúboð og spurðu hvort þeir gætu æft trúboðslexíur með honum. Hann sór að hann myndi aldrei hlusta og aldrei trúa, en, já, þeir gætu æft á heimili hans.

Síðan veiktist Alan. Og hann mildaðist.

Svo dag einn á sveitarfundi bað hann þá blíðlega að biðja fyrir því að hann hætti að reykja, sem þeir og gerðu. En síðan fylgdu þeir honum heim og gerðu allar tóbaksbirgðirnar hans upptækar.

Þegar Alan lagðist inn á sjúkrahús og meðferðarstofnanir, þjónuðu „drengirnir hans“ honum og geisluðu hljóðlega prestdæmiskrafti og fölskvalausri ást (sjá Kenning og sáttmálar 121:41).

Kraftaverkið hélt áfram þegar Alan bað um að fá að skírast – en svo féll hann frá áður en það gat gerst. Að hans beiðni, voru djáknar hans, sem orðnir voru prestar, kistuberar og ræðumenn við útför hans, þar sem þeir – á viðeigandi hátt – aðvöruðu, útskýrðu, hvöttu, kenndu og buðu öllum til Krists.

Seinna var það einn af „drengjum Alans“ sem í musterinu skírði þennan fyrrum djáknasveitarforseta sem staðgengill fyrir Alan.

Þeir gerðu allt sem Jóhannes skírari bauð. Þeir gerðu það sem djáknar, kennarar og prestar gera hvarvetna í þessari kirkju og um allan þennan heim.

Eitt af því sem prestdæmishöfum Arons er boðið að gera, hefur að gera með helgiathöfn sakramentisins.

Á síðasta ári kynntist ég innblásnum biskupi og yndislegri eiginkonu hans. Nýverið á laugardagsmorgni er þau óku til skírnar sonar síns, misstu þau skyndilega og hörmulega, ástkæra tveggja ára dóttur sína, Tess.

Næsta morgun komu deildarmeðlimir þeirra saman til sakramentissamkomu, fullir samúðar og einnig í sorg yfir missi þessarar fullkomnu litlu stúlku. Enginn átti von á að fjölskylda biskupsins myndi vera í kirkju þennan morgun, en nokkrum mínútum áður en samkoman hófst gengu þau hljóðlega inn og settust í sæti sín.

Biskupinn fór að ræðupallinum og gekk fram hjá sínu venjulega sæti á milli ráðgjafa sinna og settist þess í stað við sakramentisborðið á milli presta sinna.

Nóttina áður, í angist og svefnlaus, í leit að skilningi og friði, hafði hann hlotið sterkt hugboð um það sem fjölskylda hans þarfnaðist mest – og hvers deildin hans þarfnaðist mest. Það var að heyra rödd biskupsins, Aronsprestdæmisforseta deildarinnar, syrgjandi föður þeirra, lýsa yfir loforðum sakramentissáttmálans.

Svo þegar sá tími kom, kraup hann því með prestunum og talaði til föður síns. Í harmi þessa tilefnis, fór hann með einhver áhrifamestu orð sem nokkrum er leyft að fara með upphátt í þessu lífi.

Orð sem hafa eilífa þýðingu.

Orð helgiathafnar.

Orð sáttmála.

Leiðsögn sem tengir okkur við sjálfan tilgang þessa lífs – og stórkostlegan árangur áætlunar himnesks föður fyrir okkur.

Getið þið ímyndað ykkur hvað söfnuðurinn heyrði í þessari kapellu þennan dag – hvað þau skynjuðu í orðunum sem við heyrum á hverjum sunnudegi í kapellum okkar?

„Ó Guð, eilífi faðir. Í nafni sonar þíns, Jesú Krists, biðjum vér þig að blessa og helga þetta brauð fyrir sálir allra, er þess neyta; að þau neyti þess til minningar um líkama sonar þíns og vitni fyrir þér, ó Guð, eilífi faðir, að þau séu fús til að taka á sig nafn sonar þíns og hafa hann ávallt í huga og halda boðorð hans, sem hann hefur gefið þeim, svo að andi hans sé ætíð með þeim. Amen“ (Kenning og sáttmálar 20:77).

Og því næst: „Ó Guð, eilífi faðir. Í nafni sonar þíns, Jesú Krists, biðjum vér þig að blessa og helga þetta [vatn] fyrir sálir allra, er það drekka; að þau gjöri svo til minningar um blóð sonar þíns, sem úthellt var fyrir þau; að þau vitni fyrir þér, ó Guð, eilífi faðir, að þau hafi hann ávallt í huga, svo að andi hans sé með þeim. Amen“ (Kenning og sáttmálar 20:79).

Þessi góði faðir og móðir bera vitni um að það loforð sé uppfyllt. Þau hafa í raun, sér til ævarandi huggunar, „[anda] hans … með sér.“

Ég er eilíflega þakklátur fyrir að handhafar Aronsprestdæmisins, með krafti þess, helgiathöfnum og skyldum, blessa okkur öll með lyklunum að sjálfri „þjónustu engla og fagnaðarerindi iðrunar og niðurdýfingarskírn til fyrirgefningar syndanna“ (Kenning og sáttmálar 13:1). Í nafni Jesú Krists, amen.