Varist síðari freistinguna

Fyrir nokkrum árum, þegar ég varð 12 ára, var mér boðið að fara í mínar fyrstu útilegur Aronsprestdæmissveitarinnar. Þetta var langþráð boð, þar sem faðir minn var sveitarleiðtogi og fór oft í útilegu með drengjunum í deildinni meðan ég var heima.

Þegar dagurinn rann upp var ég spenntur. Ég verð líka að viðurkenna að mig langaði svo mikið að falla í hóp eldri strákanna. Ég var staðráðinn í að sanna mig. Það leið ekki á löngu þar til ég var prófaður, til að sjá hvort ég vildi spila með og vera hluti af hópnum.

Mitt verkefni var að ná í bíllykla föður míns, svo hægt væri að gera at í leiðtogunum. Ég man ekki nákvæmlega hvað ég sagði til að sannfæra pabba, en eftir stutta stund hljóp ég til drengjahópsins með lyklana í hendi, stoltur af þessu afreki.

Svo kom að næsta verkefni. Ég átti að opna bílhurðina og setja prik á milli sætisbaks ökumannsins og bílflautunnar. Og ég átti að læsa hurðinni, svo flautan blæddi inn í kvöldið, án þess að nokkur leið væri fyrir leiðtogana að komast inn í bílinn til að fjarlægja hrekkjuprikið.

Sagan verður nú sársaukafull og vandræðaleg fyrir mig. Þegar ég hafði fest prikið á sinn stað, læsti ég hurðinni og hljóp eins hratt og ég gat til að fela mig í nálægum runnum. Þegar ég beygði mig niður á jörðina fann ég nístandi sársauka. Í myrkrinu og í flýti mínum hafði ég sest á perukaktus.

Sársaukaöskur mín drukknuðu í háværu flautinu og ég hafði engin önnur úrræði en að haltra varfærnislega aftur að bílnum, játa „syndir“ mínar og leita náðar og vandræðalegrar læknishjálpar.

Það sem eftir lifði nætur, lá ég flatur á maganum í tjaldi, meðan faðir minn fjarlægði kaktusnálarnar með töngum úr …, jæja, ég segi bara að ég hafi ekki átt auðvelt með að sitja í nokkra daga á eftir.

Ég hef oft íhugað þessa upplifun. Ég get nú hlegið að heimsku æsku minnar, jafnvel þótt sumar undirliggjandi reglur séu nú orðnar mér ljósar.

Margt sem tengist atferlishegðun virðist ríkjandi í hinum náttúrlega manni – þráin til að falla í hópinn, þráin til að sanna sig, óttinn við að missa af öllu og knýjandi þörf til að fela sig til að forðast afleiðingar. Það er þessi síðastnefnda atferlishegðun sem ég ætla að fjalla um í dag – að fela sig eftir að hafa gert eitthvað sem við ættum ekki að gera.

Ég legg ekki barnalegan hrekk minn að jöfnu við alvarlega synd, en við getum fundið einhverjar hliðstæður sem geta reynst gagnlegar, er við erum sannreynd í okkar jarðnesku dvöl.

Í aldingarðinum Eden bjuggu Adam og Eva við unaðslegar aðstæður – gnægð matar og óviðjafnanlega fegurð garðsins – ekki aðeins fallegan garð, heldur garð sem hvorki hafði illgresi né perukaktusa.

Hins vegar vitum við líka að garðlífið takmarkaði nauðsynlega framþróun þeirra. Garðurinn var ekki endanlegur ákvörðunarstaður, heldur prófraun, sú fyrsta af mörgum, sem myndi sannreyna og undirbúa þau og gera þeim mögulegt að þróast til hins endanlega ákvörðunarstaðar, að snúa aftur í návist föðurins og sonarins.

Þið munið að það var andstaða í garðinum. Lúsífer var leyft að prófa Adam og Evu. Hann freistaði Adams fyrst til að neyta af ávexti skilningstrés góðs og ills. Adam vildi það ekki, minnugur þess boðorðs að neyta ekki af honum. Þá var komið að hinni blessuðu Evu, sem valdi að neyta af ávextinum og hún sannfærði Adam um að gera slíkt hið sama.

Adam og Eva lýstu því síðar yfir að þessi ákvörðun hefði verið nauðsynleg til að uppfylla áætlun himnesks föður. Með því að neyta af ávextinum höfðu þau hins vegar brotið lögmálið – lögmál sem þeim var gefið beint frá föðurnum. Þau hljóta að hafa upplifað angist, vegna hins stuðandi skilnings á góðu og illu, er þau heyrðu rödd föðurins tilkynna komu sína aftur í garðinn. Þeim varð ljóst að þau voru nakin, því sannlega voru þau klæðalaus, þar sem þau höfðu lifað í sakleysi. En ef til vill var enn sársaukafyllra á þessari stundu að vera staðin að broti sínu, en að vera klæðalaus. Þau voru varnarlaus og berskjölduð. Þau voru nakin í öllum skilningi þess orðs.

Hinn endalausi tækifærissinni, Lúsífer, sem þekkti berskjaldað og veikt ástand þeirra, freistaði þeirra enn á ný – í þetta sinn til að fela sig fyrir Guði.

Þessi freisting – sem ég kalla ég hina „síðari freistingu“ – er freistingin sem getur haft einna alvarlegustu afleiðingarnar, ef við látum undan. Vissulega væri ákjósanlegast að forðast allar fyrstu freistingarnar til að brjóta lögmál Guðs, en við vitum að allir munu láta undan hinum ýmsu fyrstu freistingum hér á jörðu. Er við þroskumst og þróumst að skilningi, vonumst við til að styrkur okkar til að forðast fyrstu freistingarnar muni stöðugt aukast, er við reynum að líkjast meira frelsara okkar, Jesú Kristi.

Sumir gætu reynt að fela sig fyrir Guði, vegna þess að þeir vilja ekki vera staðnir að verki eða vera berskjaldaðir og þeir upplifa skömm eða sektarkennd. Fjölmörg ritningarvers kenna þó að ómögulegt sé að dyljast Guði. Ég segi bara frá örfáum.

Drottinn kennir Jeremía með eftirfarandi spurningum: „Getur nokkur falist í fylgsnum þar sem ég get ekki séð hann? spyr Drottinn. Er það ekki ég sem fylli bæði himin og jörð?“

Og Job er kennt:

„Augu Guðs hvíla á vegferð mannsins, hann horfir á hvert hans spor,

ekkert það myrkur er til eða niðdimma þar sem illvirkinn geti falist.“

Á ljóðrænan hátt segir sálmaskáldið Davíð:

„Drottinn, þú rannsakar og þekkir mig,

hvort sem ég sit eða stend, þá veist þú það, þú skynjar hugrenningar mínar álengdar. …

Eigi er það orð á tungu minni að þú, Drottinn, þekkir það eigi til fulls. …

Hvert get ég farið frá anda þínum, hvert flúið frá augliti þínu?

Þótt ég stigi upp í himininn, þá ertu þar, þótt ég gerði undirheima að hvílu minni, þá ertu einnig þar.“

Nýir trúskiptingar

Fyrir þá sem nýlega hafa gengið til liðs við Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, gæti síðari freistingin virst einkar krefjandi. Með skírn ykkar hafið þið gert sáttmála um að taka á ykkur nafn Jesú Krists, sem fyrir marga felur í sér nauðsynlega lífsstílsbreytingu. Það er ekki auðvelt að breyta um eigin lífsstíl. Oft krefst það þess að þið breytið venjum ykkar og hátterni, og jafnvel samskiptum, til að færast í átt að ykkar kærleiksríka himneska föður.

Óvinurinn veit að þið gætuð verið berskjölduð fyrir lúmskum árásum hans. Hann mun láta fyrra líf ykkar, sem gerði ykkur óánægð á svo marga vegu, nú virðast ótrúverðuglega aðlaðandi. Ákærandinn, eins og hann er kallaður í Opinberunarbókinni, mun freista ykkar með hugsunum sem hljóma svona: „Þið eruð ekki nógu sterk til að breyta lífi ykkar; þið getið ekki gert þetta; þið eigið ekki heima með þessu fólki; það munu aldrei samþykkja ykkur; þið eruð of veikburða.“

Ef þessar hugsanir hljóma réttar hjá ykkur, sem nýlega eruð komin á sáttmálsveginn, þá biðjum við ykkur að taka ekki mark á rödd ákærandans. Við elskum ykkur; þið getið gert það; við samþykkjum ykkur; og með frelsaranum munuð þið hafa styrk til að gera allt. Á þeim tíma þegar þið þurfið mest á elsku okkar og stuðningi að halda, látið þá ekki blekkjast til að halda að við munum hafna ykkur, ef þið takið skref aftur til fyrri lífsstíls. Fyrir óviðjafnanlegan kraft friðþægingar Jesú Krists, getið þið orðið heil á ný. Ef þið hins vegar felið ykkur honum og fjarlægist hið nýfundna trúarsamfélag ykkar, fjarlægist þið uppsprettuna sem getur og mun veita ykkur styrk til að standast.

Kær vinur minn, nýlegur trúskiptingur, sagði frá því hve erfitt það væri að viðhalda trú í einangrun. Það felst mikill styrkur í því að vera og halda áfram að vera hluti af stuðningssamfélagi – þar sem allir hrasa, en taka framförum á sama tíma og við erum blessuð með elsku Jesú Krists.

Russell M. Nelson forseti hefur kennt: „Að sigrast á heiminum, er ekki atburður sem gerist á einum degi eða tveimur. Það gerist á heilu lífsskeiði, þegar við tökum endurtekið á móti kenningu Krists. Við ræktum trú á Jesú Krist með því að iðrast daglega og halda sáttmála, sem veita okkur kraft. Við höldum okkur á sáttmálsveginum og erum blessuð með andlegum styrk, persónulegri opinberun, aukinni trú og þjónustu engla.“

Ef þið lendið í líkamstjóni, mun ástand ykkar versna og getur orðið lífshættulegt, ef þið leitið ekki viðeigandi læknishjálpar. Það á líka við um andleg sár. En ómeðhöndluð andleg sár geta ógnað eilífri sáluhjálp ykkar. Felið ykkur ekki fyrir þeim sem elska og styðja ykkur; hlaupið fremur til þeirra. Góðir biskupar, greinarforsetar og leiðtogar, geta hjálpað ykkur fá aðgang að læknandi krafti friðþægingar Jesú Krists.

Við sárbiðjum þau sem kunna að vera í felum að koma aftur. Þið þurfið það sem fagnaðarerindi og friðþæging Jesú Krists hafa að bjóða og við þörfnumst þess sem þið hafið fram að færa. Guð þekkir syndir ykkar. Þið getið ekki falið ykkur fyrir honum. Sættist við hann.

Sem hans heilögu, verður hvert okkar að leggja rækt við þá menningu að allir tilheyri í kirkjunni, þar sem allir fá notið kærleika, viðurkenningar og hvatningar sem þrá að þróast á vegi hans.

Varist síðari freistinguna! Fylgið leiðsögn spámanna, bæði fyrr og nú, og vitið að þið getið ekki falið ykkur fyrir kærleiksríkum föður.

Þess í stað eruð þið aldrei utan græðandi máttar friðþægingar Jesú Krists. Það er einmitt tilgangur tilveru okkar – að hljóta veikburða og jarðneskan líkama sem er „háður alls kyns veikleika“, og mun því miður láta undan mörgum fyrstu freistingum; að þróast áfram, jafnvel þegar við föllum fyrir þessum freistingum; og leita eftir guðlegri hjálp eftir að hafa gert það, svo við getum orðið líkari frelsara okkar og föður okkar á himnum. Þetta er hans háttur. Þetta er eini vegurinn. Um þennan sannleika vitna ég, í nafni Jesú Krists, amen.