Guðlegar hjálparleiðir fyrir jarðlífið

Drottinn opinberaði nokkra hluti um fortilveru okkar fyrir tilstilli spámannsins Josephs Smith. Við lifðum þar sem andabörn Guðs. Þar sem Guð þráði að hjálpa börnum sínum að þróast, ákvað hann að skapa jörð þar sem við gætum hlotið líkama, lært af reynslu, þroskað með okkur guðlega eiginleika og verið sannreynd, til að sjá hvort við héldum boðorð Guðs. Þeim sem væru hæf, myndi „bætast dýrð við dýrð alltaf og að eilífu“ (Abraham 3:26).

Til að uppfylla skilyrði þessarar guðlegu áætlunar, valdi Guð sinn eingetna son til að verða frelsari okkar. Lúsífer, sem lagði til annan kost, er myndi eyðileggja sjálfræði mannsins, varð Satan og var „varpað niður.“ Satan var gerður útlægur á jörðu og neitað um forréttindi hins jarðneska lífs, en leyft að „blekkja og blinda mennina og leiða þá ánauðuga að vilja sínum, já, alla þá, sem ekki hlýða á rödd [Guðs]“ (HDP Móse 4:4).

Nauðsynlegur þáttur í hinni miklu áætlun Guðs um jarðneskan vöxt barna hans, var að þau upplifðu „andstæður í öllu“ (2. Nefí 2:11). Á sama hátt og ekki er hægt að þroska eða viðhalda líkamlegum vöðvum okkar, án þess að reynt sé á þyngdarlögmálið, krefst jarðneskur vöxtur þess að við tökumst á við freistingar Satans og aðrar jarðneskar andstæður. Mikilvægast fyrir andlegan vöxt er krafan um að velja milli góðs og ills. Þau sem velja hið góða, myndu þróast í átt að eilífum örlögum sínum. Þau sem velja hið illa – eins og allir myndu gera í hinum ýmsu freistingum jarðlífsins – þyrftu á sáluhjálp að halda, sem kærleiksríkur Guð hugðist sjá okkur fyrir.

Langöflugasta hjálp Guðs fyrir jarðlífið, fólst í því að sjá okkur fyrir frelsara, Jesú Kristi, sem myndi þjást til að greiða gjaldið og veita fyrirgefningu fyrir syndir sem iðrast er af. Þessi miskunnsama og dýrðlega friðþæging útskýrir hvers vegna trú á Drottin Jesú Krist er fyrsta frumregla fagnaðarerindisins. Friðþæging hans „gjörir upprisu dauðra að veruleika“ (Alma 42:23) og hún „friðþægir fyrir syndir heimsins“ (Alma 34:8), afmáir allar syndir sem við höfum iðrast af og veitir frelsaranum kraft, okkur til liðsinnis í jarðneskum veikleikum okkar.

Fyrir utan þessa dýrðlegu útþurrkun drýgðra synda og fyrirgefningar, veitir áætlun kærleiksríks föður á himnum margar aðrar gjafir til að vernda okkur, þar á meðal verndun frá því að syndga yfir höfuð. Jarðlíf okkar hefst alltaf á föður og móður. Í besta falli, eru bæði til staðar, með mismunandi gjafir til að hjálpa okkur að vaxa. Ef ekki, þá er fjarvera þeirra hluti af andstöðunni sem við verðum að sigrast á.

Áætlun himnesks föður sér okkur fyrir fleiri hjálparleiðum til að leiða okkur gegnum jarðneskt ferðalag okkar. Ég ætla að ræða um fjórar þeirra. Einskorðið ykkur þó ekki við töluna fjóra, því þessar hjálparleiðir skarast. Að auki, er til önnur náðarvernd til viðbótar við þessar.

Fyrsta er ljós eða andi Krists sem ég ræði um. Í hinni miklu kennslu sinni í Bók Morónís, vitnar Moróní í föður sinn um að „andi Krists er gefinn hverjum manni, svo að hann megi þekkja gott frá illu.“ (Moróní 7:16). Við lesum þessa sömu kenningu í nútíma opinberunum:

„Og andinn gefur sérhverjum manni ljós, sem í heiminn kemur. Og andinn upplýsir sérhvern mann í heiminum, sem á rödd andans hlýðir“ (Kenning og sáttmálar 84:46).

„Því að andi minn er sendur út í heiminn til að upplýsa auðmjúka og sáriðrandi, og til fordæmingar hinum óguðlegu“ (Kenning og sáttmálar 136:33).

Joseph Fielding Smith forseti útskýrði þessi ritningarvers: „Drottinn hefur ekki skilið menn (þegar þeir fæðast í þennan heim) eftir hjálparvana, þreifandi fyrir sér í leit að ljósi og sannleika, en hver maður … fæðist með réttinn til að hljóta leiðsögn, fræðslu, ráðgjöf anda Krists eða ljós sannleikans.“

Önnur af hinum mikilvægu hjálparleiðum sem Drottinn sér okkur fyrir til að velja hið rétta, eru himneskar leiðbeiningar í ritningunum, sem eru hluti af sáluhjálparáætluninni (sæluáætluninni). Þessar leiðbeiningar eru boðorð, helgiathafnir og sáttmálar.

Boðorð skilgreina þann veg sem himneskur faðir hefur markað okkur til þróunar til eilífs lífs. Fólk sem ímyndar sér boðorð sem leið fyrir Guð til að ákveða hverjum skuli refsa, skilur ekki þennan tilgang kærleiksríkrar hamingjuáætlunar Guðs. Á þeim vegi getum við smám saman náð nauðsynlegu sambandi við frelsara okkar og orðið hæf fyrir aukinn mátt hans, okkur til hjálpar á leiðinni til þess ákvörðunarstaðar sem Guð óskar okkur öllum. Himneskur faðir þráir að öll börn hans snúi aftur til himneska ríkisins, þar sem Guð og frelsari okkar dvelja, og að þau lifi sams konar lífi og þau sem dvelja í þeirri himnesku dýrð.

Helgiathafnir og sáttmálar eru hluti af því lögmáli sem skilgreinir leiðina til eilífs lífs. Helgiathafnir, og hinir helgu sáttmálar sem við gerum við Guð gegnum þær, eru nauðsynleg skref og mikilvægt vegrið á þeim vegi. Mér finnst hlutverk sáttmála sýna fram á að samkvæmt áætlun Guðs eru æðstu blessanir hans veittar þeim sem lofa fyrirfram að halda ákveðin boðorð og halda þau loforð.

Aðrar Guðs gefnar hjálparleiðir til að taka réttar ákvarðanir, eru staðfestingar heilags anda. Heilagur andi er þriðji aðili Guðdómsins. Hlutverk hans, skilgreint í ritningunum, er að vitna um föðurinn og soninn, að kenna okkur, minna okkur á alla hluti og leiða okkur í allan sannleikann. Ritningarnar geyma margar lýsingar á staðfestingum heilags anda, líkt og andlegt vitni sem svar við fyrirspurn um sannleiksgildi Mormónsbókar. Staðfestingu ætti ekki að rugla saman við gjöf heilags anda, sem veitt er eftir skírn.

Ein þýðingarmesta hjálp Guðs fyrir trúföst börn hans er gjöf heilags anda. Mikilvægi þessarar gjafar er augljóst, byggt á þeirri staðreynd að hún er formlega veitt eftir iðrun og skírn í vatni, „og þá [útskýra ritningarnar] kemur að fyrirgefningu synda yðar með eldi og heilögum anda“ (2. Nefí 31:17). Einstaklingar sem hljóta slíka fyrirgefningu synda – og endurnýja síðan reglubundið hreinsun sína með daglegri iðrun og lifa samkvæmt sáttmálunum sem þeir gera með helgiathöfn sakramentisins – eiga rétt á loforðinu um að heilagur andi, andi Drottins, „sé ætíð með þeim“ (Kenning og sáttmálar 20:77).

Joseph F. Smith forseti kenndi því að heilagur andi muni „upplýsa hug mannanna varðandi það sem Guðs er, til að sannfæra þá á tíma trúarlegs viðsnúnings þeirra, um að þeir hafi gjört vilja föðurins, og vera í þeim sem varanlegur vitnisburður, sem félagi gegnum lífið, sem tryggur og öruggur leiðbeinandi í allan sannleika og dag hvern fylla þá hamingju og gleði, með hvatningu um að gera öllum mönnum gott, að þola rangt fremur en að breyta rangt, vera góðviljaðir og miskunnsamir, umburðarlyndir og kærleiksríkir. Öllum sem eiga þessa ómetanlegu gjöf, þessa dýrmætu perlu, þyrstir stöðugt eftir réttlæti. Án hjálpar heilags anda,“ ályktaði Smith forseti, „getur enginn dauðlegur maður gengið hinn krappa og þrönga veg.“

Með svo margar máttugar hjálparleiðir í okkar jarðneska ferðalagi, eru það vonbrigði að svo margir eru enn ekki undirbúnir fyrir sinn tilsetta fund með frelsara okkar og lausnara, Jesú Kristi. Dæmisaga hans um meyjarnar tíu, sem svo oft hefur verið rætt um á þessari ráðstefnu, gefur til kynna að einungis helmingur þeirra sem boðið er að hitta hann verði ekki undirbúinn.

Við þekkjum öll dæmi um hina óundirbúnu: Heimkomnir trúboðar sem hafa dregið úr sínum andlega vexti með óvirknitímabilum, ungmenni sem stefna andlegum vexti sínum í hættu með því að skilja sig frá kennslu og athöfnum kirkjunnar, karlar sem hafa frestað vígslu sinni til Melkísedeksprestdæmisins, karlar og konur – stundum niðjar göfugra brautryðjenda eða verðugra foreldra – sem hafa farið út af sáttmálsveginum, með því að gera ekki sáttmála í hinu heilaga musteri og halda þá.

Mörg slík frávik eiga sér stað þegar meðlimir fylgja ekki grunnáætlun andlegs vaxtar með persónulegum bænum, reglubundnum ritningarlestri og tíðri iðrun. Þvert á móti, þá vanrækja sumir vikulega endurnýjun sáttmála með því að meðtaka ekki sakramentið. Sumir segja kirkjuna ekki uppfylla þarfir sínar. Slíkir leggja meiri áherslu á það sem þeir skynja sem eigin framtíðarþarfir, heldur en það sem Drottinn hefur lagt fram í hinum mörgu kenningum sínum og tækifærum til nauðsynlegrar þjónustu okkar við aðra.

Auðmýkt og traust á Drottin eru meðul gegn slíkum frávikum. Eins og Mormónsbók kennir: „[Drottinn] blessar þá og veitir þeim gengi, sem setja traust sitt á hann“ (Helaman 12:1). Þeim er einkar nauðsynlegt að setja traust sitt á Drottin, sem ranglega vega og meta boðorð Guðs og kenningar spámanna hans út frá nýjustu niðurstöðum og visku manna.

Ég hef rætt um þær mörgu hjálparleiðir jarðlífsins sem okkar kærleiksríki faðir á himnum hefur séð börnum sínum fyrir til að snúa aftur til hans. Hlutverk okkar í þessari guðlegu áætlun er að treysta Guði og leita þessara guðlegu hjálparleiða og nota þær, einkum friðþægingu hans ástkæra sonar, frelsara okkar og lausnara, Jesú Krists. Ég bið þess að við kennum og lifum eftir þessum reglum, í nafni Jesú Krists, amen.