Sönn þeirri trú sem foreldrar okkar hafa varðveitt

Þegar ég heimsótti Nashville-musterið í Tennessee til musterisskoðunar, naut ég þeirra forréttinda að skoða þetta fallega hús Drottins vandlega, sem hluta af þessu verkefni. Ég var einkar hrifinn af málverkinu af Mary Wanlass sem heitir Haltu áfram og hékk á vegg á skrifstofu ráðskonu musterisins.

Þetta er sagan að baki málverksins:

Í Missouri, árið 1862, lofaði hin 14 ára Mary Wanlass deyjandi stjúpmóður sinni, að hún myndi sjá til þess að fatlaður faðir hennar [og fjögur mun yngri systkini hennar, myndu öll komast] í hinn mikla Saltvatnsdal. … Mary ók uxunum og mjólkurkúnum sem drógu vagninn sem faðir hennar [var rúmfastur] í og annaðist … systkini sín. Eftir ferð hvers dags, sá hún fjölskyldunni fyrir fæðu með ætum plöntum, blómum og berjum. Eini áttaviti hennar var leiðsögnin sem hún hafði fengið um að halda ferð sinni áfram vestur, ‚þar til skýin yrðu að fjöllum.‘

Þau komu til Utah-dalsins í september, eftir að hafa ferðast allt vorið og sumarið. Faðir hennar lést ekki löngu eftir að fjölskyldan settist að í Utah-sýslu, þar sem Mary giftist síðar og ól upp eigin fjölskyldu.“

Þetta er dásamleg saga um trú og styrk 14 ára stúlku sem getur hjálpað okkur í dag að „halda bara áfram“.

„Haltu bara áfram“ – eða frjálslega þýtt á móðurmáli mínu, Gewoon Doorgaan – var líka ævilangt slagorð mömmu og pabba.

Foreldrar mínir og tengdaforeldrar eru brautryðjendur í fjölskyldu okkar. Þau hafa farið yfir sínar eigin „sléttur“, eins og allir þeir sem koma í kirkjuna, hjörð Drottins, dag hvern. Sögur þeirra hafa lítið að gera með uxa og vagna, en hafa sömu áhrif á komandi kynslóðir.

Þau tóku á móti fagnaðarerindinu og voru skírð á sínum yngri fullorðinsárum. Báðir foreldrar mínir áttu erfiða æsku. Faðir minn ólst upp á eyjunni Jövu í Indónesíu. Í Síðari heimsstyrjöldinni var hann aðskilinn með valdi frá fjölskyldu sinni og settur í fangabúðir, þar sem hann þoldi ólýsanlegt harðræði á unga aldri.

Móðir mín ólst upp á brotnu heimili og þjáðist einnig af hungri og þrengingum Síðari heimsstyrjaldarinnar. Stundum þurfti hún jafnvel að grípa til þess ráðs að borða túlípanalauka. Vegna gjörða föður hennar og síðar skilnaðar hans við móður hennar, reyndist henni stundum erfitt að sjá himneskan föður sem ástríkan föður.

Foreldrar mínir hittust á kirkjuviðburði og ákváðu skömmu síðar að giftast og innsiglast í musterinu í Bern í Sviss. Þar sem þau biðu á lestarstöðinni og höfðu eytt öllu sparifé sínu í musterisferðina, veltu þau fyrir sér hvernig þau myndu ná endum saman, en voru fullviss um að allt myndi ganga upp. Og sú varð raunin!

Þau hófu uppeldi barna sinna í mjög fábrotinni þakíbúð í hjarta Amsterdam. Eftir að hafa þvegið fötin sín í höndunum í nokkur ár, höfðu þau loks safnað nægilegu fé til að kaupa þvottavél. Rétt áður en þau gátu fest kaupin, heimsótti biskupinn þau og bað um framlag til byggingar samkomuhússins í Amsterdam. Þau ákváðu að gefa allt sem þau höfðu safnað fyrir þvottavélinni og héldu áfram að þvo þvottinn í höndunum.

Sem fjölskylda, tókumst við á við erfiðleika eins og allar aðrar fjölskyldur. Þetta hefur aðeins styrkt okkur og dýpkað trú okkar á Drottin Jesú Krist, rétt eins og þegar Alma deildi sögu sinni með syni sínum Helaman, þar sem hann sagði honum að hann hefði „notið stuðnings í alls kyns raunum og alls kyns erfiðleikum,“ vegna þess að hann hefði sett traust sitt á Drottin Jesú Krist.

Hvernig gátu tveir einstaklingar sem upplifðu svo mikla erfiðleika á sínum yngri árum orðið bestu foreldrar sem ég gæti óskað mér? Svarið er einfalt: Þau tóku fyllilega á móti fagnaðarerindinu og lifa eftir sáttmálum sínum allt fram á þennan dag!

Eftir meira en 65 ára hjónaband, lést móðir mín, sem þjáðist af Alzheimer-sjúkdómi, í febrúar. Faðir minn, sem var 92 ára og bjó enn heima, heimsótti hana eins oft og hann gat, þar til hún lést. Fyrir nokkru nefndi hann við yngri systkini mín að hin hræðilega upplifun hans í flóttamannabúðunum í Indónesíu í Síðari heimstyrjöldinni, hefði búið hann undir að annast eiginkonu sína af þolinmæði í svo mörg ár, er hún veiktist og hrakaði vegna þessa hræðilega sjúkdóms, og líka þann örlagaríka dag er hann varð að fela öðrum umönnun hennar, því hann gat ekki lengur verið við hlið hennar. Kjörorð þeirra hafa verið og eru enn: „Haltu bara áfram“ í fullkominni von á Krist um að vera reist upp á efsta degi til að dvelja með honum í eilífri dýrð.

Trú þeirra og vitnisburður eru drifkraftur þeirra kynslóða sem á eftir þeim koma.

Í þorpinu þar sem eiginkona mín ólst upp, tóku foreldrar hennar, sem voru gott, kirkjurækið fólk, á móti fagnaðarerindinu þegar þau voru ung hjón, með eiginkonu mína, sem var tveggja ára og einkabarn á þeim tíma. Ákvörðun þeirra um að gerast meðlimir Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu hafði mikil áhrif á líf þeirra, þar sem þau voru sniðgengin af þorpsbúum og af fjölskyldum sínum. Það tók mörg ár, kærleiksrík skilaboð til fjölskyldumeðlima og þjónustu við samfélagið, áður en þau voru loks meðtekin.

Eitt sinn, þegar faðir eiginkonu minnar þjónaði sem biskup, var hann ranglega ásakaður um eitthvað og var umsvifalaust leystur af. Tengdamóðir mín var svo særð yfir þessu að hún spurði eiginmann sinn hvort þau ættu að halda áfram að fara í kirkju. Hann svaraði því til að þau myndu að sjálfsögðu halda áfram að fara í kirkju, þar sem þetta væri ekki kirkja manna, heldur kirkja Jesú Krists.

Það leið nokkur tími þar til sannleikurinn kom í ljós og afsökunarbeiðni var lögð fram. Það sem hefði getað fyllt mælinn hjá þeim, jók bara á styrk þeirra og sannfæringu.

Hvers vegna er það svo að sum okkar taka trú og vitnisburði foreldra okkar, sem hafa verið trúföst gegnum alla erfiðleika sína, sem sjálfgefnum? Teljum við að þau hafi ekki fullan skilning á hlutunum? Þau létu ekki blekkjast og láta ekki blekkjast! Þau hafa einfaldlega átt svo margar upplifanir með andanum og geta sagt með spámanninum Joseph: „Ég vissi það … og gat ekki neitað því.“

Finnst ykkur söngurinn um herflokk Helamans ekki dásamlegur í Barnasöngbókinni?

Jafnvel þótt það sem móðir mín upplifði sem barn eigi ekki við um ykkur, gætuð þið orðið „[góðir foreldrar], sem elska Guð“ og verið öðrum réttlátt fordæmi.

Finnst okkur þetta vera algjörlega satt þegar við syngjum sönginn? Finnst ykkur þið vera „eins og herflokkur Helamans“ og að þið„[viljið] vera boðberar Drottins, og boða sannleikann“? Ég hef skynjað þetta svo oft þegar ég söng þennan söng á nokkrum TSU-samkomum og öðrum ungmennasamkomum.

Eða hvernig líður okkur þegar við syngjum sálminn „Sannir í trúnni“?

Þið sem tilheyrið hinni upprennandi kynslóð, hvar sem þið eruð og hverjar sem aðstæður ykkar kunna að vera, lærið og meðtakið styrk af trú og vitnisburði þeirra sem á undan ykkur komu. Það mun hjálpa ykkur að skilja að til þess að öðlast eða þróa vitnisburð, er nauðsynlegt að færa fórnir, því „fórnin er leiðin til himinsins hæða.“

Þegar þið hugsið um fórn sem sannlega mun blessa líf ykkar, hugleiðið þá og biðjist fyrir varðandi boð okkar ástkæra spámanns, Russells M. Nelson forseta, þegar hann bauð „sérhverjum verðugum, hæfum ungum manni að búa sig undir og þjóna í trúboði. Fyrir Síðari daga heilaga pilta, er trúboðsþjónusta prestdæmisskylda. …

Fyrir … [ungar] og dugandi systur, er trúboð einnig áhrifaríkt, en valfrjálst tækifæri.“

Þið gætuð verið kölluð sem þjónustu- eða kennslutrúboði. Hvort tveggja þessara trúboða stuðla að sama markmiði um að leiða sálir til Krists, hvort á sinn einstaka og áhrifamikla hátt.

Í hvorri þessari þjónustu, munuð þið sýna Drottni að þið elskið hann og viljið þekkja hann betur. Hafið hugfast: „Því að hvernig á maður að þekkja húsbónda, sem hann hefur ekki þjónað, sem er honum ókunnugur og hugsunum hans og hjartans ásetningi fjarlægur?“

Við öll, hvort sem við erum fyrsta kynslóð í fagnaðarerindinu eða fimmta kynslóð, ættum að spyrja okkur sjálf hvaða trúarsögum, styrk og himneskri skuldbindingu við munum miðla áfram til næstu kynslóðar.

Höldum öll áfram í þeirri viðleitni okkar að þekkja frelsara okkar, Jesú Krist, betur og hafa hann sem þungamiðju lífs okkar. Hann er bjargið sem við verðum að byggja á, svo að við getum staðið stöðug þegar tímar verða erfiðir.

Verum „trú þeirri kenning sem [foreldrar] fengu, fórnarlömb píslanna‘ í dauðann út gengu. Við boð Guðs blíð trú alla tíð, trúföst í hjarta ár og síð.“ Í nafni Jesú Krists, amen.