Tilbeiðsla

Eitt algengasta og mikilvægasta tilbeiðsluformið er að koma saman á helguðu svæði til að framkvæma tilbeiðsluathafnir. Drottinn segir: „Og þú skalt fara í hús bænarinnar, svo að þú getir enn betur haldið þér óflekkuðum frá heiminum, og færa sakramenti þín á helgum degi mínum.“ Þetta er auðvitað meginhvatning okkar til að byggja kapellur. En ef nauðsyn krefur, mun óhelgað rými duga, ef við getum séð til þess að það sé að einhverju leyti helgað.

Mikilvægast er það sem við gerum þegar við söfnumst saman á degi Drottins. Að sjálfsögðu klæðum við okkur eins vel og við getum eftir eigin efnum – ekki óhóflega, heldur hógværlega, til að sýna virðingu okkar og lotningu fyrir Guðdóminum. Hegðun okkar er samsvarandi lotningarfull og virðingarfull. Við tilbiðjum með því að sameinast í bæn; við tilbiðjum með því að syngja sálma (ekki bara hlusta á sálmana, heldur syngja þá); við tilbiðjum með því að leiðbeina og læra hvert af öðru. Jesús segir: „Hafið hugfast, að á þessum Drottins degi skuluð þér færa hinum æðsta fórnargjafir yðar [sem merkir ‚fórnfæringu … með tíma, hæfileikum, eða efnislegum gæðum, í þjónustu við Guð og náungann‘] og sakramenti og játa syndir yðar fyrir bræðrum yðar og fyrir Drottni.“ Við komum ekki saman til að skemmta öðrum eða láta skemmta okkur – eins og til dæmis með hljómsveit – heldur til að minnast hans og vera „betur frædd“ í fagnaðarerindi hans.

Á síðustu aðalráðstefnu minnti öldungur Patrick Kearon okkur á að „við komum ekki saman á hvíldardegi einungis til að sækja sakramentissamkomu og haka við listann. Við komum saman til að tilbiðja. Það er verulegur munur á þessu tvennu. Að mæta þýðir að vera viðstaddur. En að tilbiðja er hins vegar að lofa og dásama Guð okkar af ásetningi á þann hátt sem umbreytir okkur!“

Að helga Drottni hvíldardaga okkar og tilgangi hans, er í sjálfu sér tilbeiðsluathöfn. Fyrir nokkrum árum sagði Russell M. Nelson þáverandi öldungur: „Hvernig helgum við hvíldardaginn? Þegar ég var mikið yngri, kynnti ég mér verk þeirra sem höfðu búið til lista yfir það sem gera og gera ætti ekki á hvíldardegi. Það var svo síðar sem mér lærðist í ritningunum að breytni mín og viðhorf á hvíldardegi væri teikn á milli mín og himnesks föður [sjá 2. Mósebók 31:13; Esekíel 20:12, 20]. Þegar mér bættist sá skilningur, þá þurfti ég ekki lista yfir það sem á að gera og ekki gera. Þegar ég þurfti að taka ákvörðun um hvort eitthvað væri viðeigandi eða ekki á hvíldardegi, þá spurði ég einfaldlega sjálfan mig: ‚Hvaða teikn vil ég gefa Guði?‘“

Tilbeiðsla á degi Drottins einkennist af sérstakri áherslu á hina miklu friðþægingarfórn Jesú Krists. Við fögnum upprisu hans réttilega og sérstaklega um páskana, en einnig í hverri viku, er við meðtökum sakramentistákn friðþægingar hans, þar með talið upprisu hans. Hápunktur tilbeiðslu hvíldardagsins fyrir hinn iðrandi er viðtaka sakramentisins.

Að tilbiðja saman sem „líkami Krists“, felur í sér sérstakan kraft og ávinning er við kennum, þjónum og styðjum hvert annað. Athyglisvert er að nýleg könnun sýndi, að þau sem líta á andlegt eigið líf sem algjört einkamál, eru ólíklegri til að hafa andlegan vöxt í forgangi eða segja að trú þeirra sé afar mikilvæg eða að þau eigi reglulegar trúarstundir með Guði. Sem samfélag heilagra, styrkjum við hvert annað í tilbeiðslu og trú.

Við megum þó ekki gleyma hinni daglegu tilbeiðslu sem við gerum einsömul og á heimilinu. Frelsarinn áminnir okkur: „Engu að síður skulu heit yðar gefin í réttlæti alla daga og allar stundir.“ Systir nokkur sagði viturlega: „Ég fæ ekki hugsað mér dýpri leið til að tilbiðja Guð en þá að bjóða börnin hans velkomin í líf okkar, annast þau og fræða þau um áætlun hans fyrir þau.“

Alma og Amúlek kenndu Sóramítum, sem hafði verið bannað að tilbiðja Guð í samkomuhúsum sínum, ekki aðeins einu sinni í viku, heldur alltaf og „hvar sem þið kunnið að vera“. Þeir töluðu um bæn sem tilbeiðslu:

„Þið verðið að opna sálir ykkar í herbergjum ykkar og í fylgsnum ykkar og í óbyggðum ykkar.

Já, og þegar þið ákallið ekki Drottin, látið þá hjörtu ykkar vera þrungin og í stöðugri bæn.“

Þeir töluðu líka um að rannsaka ritningarnar, gefa vitnisburð um Krist, gera kærleiksverk og þjóna, taka á móti heilögum anda og lifa í daglegri þakkargjörð. Íhugið þessa hugsun: „Lifa í daglegri þakkargjörð.“ Það skírskotar til annarrar hugmyndar minnar:

Að finna fyrir og tjá Guði þakklæti, er í raun það sem fyllir tilbeiðslu gleðilegri endurnýjun, í stað þess að líta á hana sem enn eina skylduna.

Sönn tilbeiðsla merkir að elska Guð og lúta vilja hans – sem er dýrmætasta gjöfin sem við getum gefið. Þegar Jesús var spurður hvert væri æðsta boðorð lögmálsins, svaraði hann: „Elska skalt þú Drottin, Guð þinn, af öllu hjarta þínu, allri sálu þinni og öllum huga þínum.“ Hann kallaði þetta líka hið fremsta boðorð.

Þetta var forskriftin að tilbeiðslu Jesú sjálfs á föðurnum. Líf hans og friðþægingarfórn voru helguð dýrð föðurins. Á áhrifaríkan hátt minnumst við átakanlegrar bænar Jesú mitt í ólýsanlegum þjáningum og angist: „Faðir minn, ef verða má þá fari þessi kaleikur fram hjá mér,“ en síðan undirgefni hans: „Þó ekki sem ég vil heldur sem þú vilt.“

Tilbeiðsla er að leitast við að fylgja þessu fullkomna fordæmi. Við munum ekki ná fullkomnun á þessu sviði á einni nóttu, en ef við „bjóðum [honum] sem fórn sundurkramið hjarta og sáriðrandi anda“, mun hann skíra okkur aftur með anda sínum og fylla okkur náð sinni.

Í fyrsta kafla Kenningar og sáttmála, lýsti Drottinn yfir þessum áfellisdómi yfir heiminum:

„Því að þeir hafa vikið frá helgiathöfnum mínum og rofið ævarandi sáttmála minn –

Þeir leita ekki Drottins til að tryggja réttlæti hans, heldur gengur hver maður sína eigin leið og eftir ímynd síns eigin guðs, en ímynd hans er í líkingu heimsins.“

Gott er fyrir okkur að minnast fordæmis hinna þriggja ungu Gyðinga, Hananja, Mísaels og Asarja, sem fluttir voru í ánauð til Babýlon, ekki löngu eftir að Lehí og fjölskylda hans yfirgáfu Jerúsalem. Babýlonskur liðsforingi breytti nöfnum þeirra í Sadrak, Mesak og Abed-Negó. Síðar, þegar þessir þrír neituðu að tilbiðja líkneskið, sem Nebúkadnesar konungur hafði látið setja upp, bauð hann að þeim yrði varpað í eldsofn og mælti: „Og hver er þá sá guð sem gæti frelsað ykkur úr höndum mér?“

Þið munið eftir djörfu svari þeirra:

„Vilji Guð okkar, sá sem við dýrkum, frelsa okkur getur hann frelsað okkur jafnt úr glóandi eldsofni sem úr þínum höndum, konungur.

Og þótt hann láti það ógert skaltu samt vita að við munum hvorki dýrka þína guði, konungur, né tilbiðja gulllíkneskið sem þú hefur látið reisa.“

Ofninn var svo heitur að þeir sem hentu þeim í hann, létu lífið, en Sadrak, Mesak og Abed-Negó sluppu ómeiddir. Nebúkadnesar sagði þá: „Lofaður sé Guð þeirra Sadraks, Mesaks og Abed-Negó sem … hefur … frelsað þjóna sína. Þeir treystu honum og … lögðu líkama sinn í sölurnar svo að þeir þyrftu ekki að dýrka eða tilbiðja annan guð en sinn Guð.“ Þeir treystu Jehóva til björgunar, „[en] þótt hann léti það ógert“, það er að segja þótt Guð hefði ekki komið í veg fyrir dauða þeirra, þá yrðu þeir honum áfram trúir.

Hvaðeina sem sett er ofar tilbeiðslu á föðurnum og syninum verður skurðgoð. Þeir sem hafna Guði sem uppsprettu sannleikans eða afneita allri ábyrgð gagnvart honum, gera sig í raun sjálfa að eigin guði. Sá sem tekur hollustu sína við aðila eða málstað fram yfir guðlega leiðsögn, tilbiður falsguð. Jafnvel þeir sem tilbiðja Guð, en halda ekki boðorð hans, ganga sína eigin leið: „Þeir nálgast mig með vörunum, en eru fjarri mér í hjarta sínu.“ Markmið tilbeiðslu okkar miðast eingöngu við „hinn eina sanna Guð, og þann sem [hann sendi], Jesú Krist“.

Hvernig við lifum gæti endanlega verið besta, einlægasta tilbeiðsluformið. Að sýna hollustu okkar, þýðir að líkja eftir föðurnum og syninum – rækta eiginleika þeirra og persónuleika í okkur sjálfum. Ef eftirherma er einlægasta form smjaðurs, eins og orðatiltækið segir, þá gætum við sagt með tilliti til Guðdómsins, að eftirbreytni sé einlægasta form dýrkunar. Í þessu felst virk, viðvarandi breytni af okkar hálfu til að leita heilagleika. Að verða líkari Kristi, er einnig eðlilegur ávöxtur tilbeiðsluathafnar okkar. Orð öldungs Kearons varðandi tilbeiðslu, „á þann hátt sem umbreytir okkur“, eru þýðingarmikil. Sönn tilbeiðsla er umbreytandi.

Þetta er fegurð sáttmálsvegarins – vegar tilbeiðslu, elsku og hollustu við Guð. Við förum inn á þann veg með skírn, heitum því að taka á okkur nafn Krists og halda boðorð hans. Við hljótum gjöf heilags anda, boðbera náðar frelsarans, sem endurleysir og hreinsar okkur af synd er við iðrumst. Við gætum jafnvel sagt að með því að iðrast séum við að tilbiðja hann.

Í kjölfarið fylgja fleiri helgiathafnir prestdæmisins og sáttmálar sem gerðir eru í húsi Drottins, sem helga okkur enn frekar. Helgiathafnir musterisins mynda æðra tilbeiðsluform.

Russell M. Nelson forseti hefur útskýrt að „hver karl og hver kona sem tekur þátt í helgiathöfnum prestdæmisins og gerir og heldur sáttmála við Guð, hefur beinan aðgang að krafti Guðs“. Þetta er ekki einungis kraftur sem við notum til að þjóna og blessa. Það er einnig hinn guðlegi kraftur sem verkar í okkur við að fága og hreinsa okkur. Þegar við göngum sáttmálsveginn, opinberast hinn helgandi „kraftur guðleikans“ í okkur.

Megum við, sem Nefítar og Lamanítar til forna, „falla að fótum Jesú og tilbiðja hann“. Megum við, líkt og Jesús hefur boðið, „falla á kné og tilbiðja föðurinn í [nafni sonarins]“. Megum við meðtaka heilagan anda og gefa hjörtu okkar Guði, hafa enga aðra guði en hann og líkja eftir persónuleika Jesú Krists í lífi okkar sem lærisveinar hans. Ég ber vitni um að þegar við gerum það, munum við upplifa gleði í tilbeiðslu. Í nafni Jesú Krists, amen.