Vera persónulega undir það búin að mæta frelsaranum

Kæru bræður og systur, október síðastliðinn, kenndi Russell M. Nelson forseti: „Nú er tíminn fyrir ykkur og fyrir mig að búa okkur undir síðari komu Drottins okkar og frelsara, Jesú Krists.“ Þegar Nelson forseti talar um síðari komuna, er það alltaf af gleðilegri bjartsýni. Hins vegar, sagði stúlka í Barnafélaginu mér nýlega að hún yrði ætíð kvíðin þegar minnst er á síðari komuna. Hún sagði: „Ég er hrædd, því slæmir hlutir munu gerast áður en Jesús kemur aftur.“

Það er ekki bara börnunum sem gæti liðið þannig. Besta ráðið fyrir hana, fyrir þig og fyrir mig, er að fylgja kenningum frelsarans. Leiðsögn hans er hvorki leyndardómsfull né flókin. Þegar við fylgjum henni, þurfum við ekki að óttast eða vera áhyggjufull.

Þegar dró að lokum jarðneskrar þjónustu Jesú Krists, var hann spurður hvenær hann myndi koma að nýju. Þessu svaraði hann með því að kenna þrjár dæmisögur, sem skráðar eru í Matteus 25, um hvernig búa á sig undir að mæta honum – hvort heldur við síðari komuna eða þegar við yfirgefum þennan heim. Þessar kenningar eru mikilvægar, því að persónulegur undirbúningur til að mæta honum er kjarninn í tilgangi lífsins.

Frelsarinn sagði fyrst dæmisöguna um meyjarnar tíu. Í þessari dæmisögu fóru tíu meyjar í brúðkaup. Fimm sýndu visku og komu með olíu á lampa sína, en fimm sýndu fávisku og gerðu það ekki. Þegar tilkynnt var um yfirvofandi komu brúðgumans, fóru fávísu meyjarnar til að kaupa olíu. Þegar þær komu aftur, var það um seinan; dyrunum að veislunni hafði verið lokað.

Jesús benti á þrjá þætti í dæmisögunni okkur til hjálpar. Hann útskýrði:

„Og á þeim degi, sem ég kem í dýrð minni, mun dæmisagan uppfyllast, er ég sagði um meyjarnar tíu.

Því að þeir sem vitrir eru og hafa tekið á móti sannleikanum og haft hinn heilaga anda sér til leiðsagnar, og ekki látið blekkjast – sannlega segi ég yður, að þeir munu … standast daginn.“

Með öðrum orðum, þá þurftu þau ekki að óttast eða hafa áhyggjur, því þau myndu komast af og dafna. Þau myndu sigra.

Ef við erum vitur, meðtökum við sannleikann með því að meðtaka fagnaðarerindi Jesú Krists gegnum helgiathafnir og sáttmála prestdæmisins. Næst reynum við að vera verðug þess að hafa heilagan anda ætíð með okkur. Þennan möguleika verður maður að öðlast persónulega, dropa fyrir dropa. Staðfastar, persónulegar trúarathafnir, bjóða heilögum anda að leiða okkur.

Þriðja atriðið sem Jesús benti á, er að forðast blekkingar. Frelsarinn aðvaraði:

„Varist að láta nokkurn leiða yður í villu.

Margir munu koma í mínu nafni og segja: Ég er Kristur! og marga munu þeir leiða í villu.“

Frelsarinn vissi að sýndarmenni myndu reyna að blekkja hina útvöldu og að margir lærisveinar yrðu blekktir. Við ættum hvorki að trúa þeim sem ranglega eigna sér guðlegt helgimál, né fara í óeiginlegar eyðimerkur eða í leyniklefa, til að láta kenna okkur með eftirlíkingum.

Mormónsbók kennir okkur hvernig við getum greint blekkingamenn frá lærisveinum. Lærisveinar stuðla alltaf að trú á Guð, þjóna honum og gera gott. Við látum ekki blekkjast þegar við leitum ráða hjá áreiðanlegum einstaklingum, sem sjálfir eru trúfastir lærisveinar frelsarans.

Við getum einnig forðast blekkingar með því að tilbiðja reglubundið í musterinu. Það hjálpar okkur að viðhalda eilífri yfirsýn og verndar okkur gegn áhrifum sem gætu truflað eða beint athygli okkar frá sáttmálsveginum.

Mikilvægur lærdómur þessarar dæmisögu um meyjarnar tíu, er sá að við erum vitur þegar við meðtökum fagnaðarerindið, reynum að hafa heilagan anda með okkur og forðumst blekkingar. Fimm vitru meyjarnar gátu ekki hjálpað þeim sem voru án olíu; enginn getur tekið á móti fagnaðarerindinu, haft heilagan anda sér til leiðsagnar og forðast blekkingar fyrir okkar hönd. Við verðum að gera þetta fyrir okkur sjálf.

Frelsarinn sagði síðan dæmisöguna um talenturnar. Í þessari dæmisögu gefur maður nokkur þremur þjónum mismunandi peningaupphæðir, sem nefndar eru talentur. Einum þjóni fékk hann fimm talentur, öðrum tvær og hinum þriðja eina. Með tímanum tvöfölduðu fyrstu tveir þjónarnir það sem þeir höfðu fengið. Þriðji þjónninn einfaldlega gróf sína einu talentu. Við báða þjónana sem höfðu tvöfaldað talentur sínar, sagði maðurinn: „Gott, þú góði og trúi þjónn. Yfir litlu varstu trúr, yfir mikið mun ég setja þig. Gakk inn í fögnuð herra þíns.“

Maðurinn atyrti síðan þjóninn sem hafði grafið talentuna sína fyrir að vera „illan og latan“. Talenta þessa þjóns var frá honum tekin og honum var vísað burtu. Samt, ef þessi þjónn hefði tvöfaldað talentu sína, hefði hann hlotið sama hrós og laun og hinir þjónarnir.

Einn boðskapur þessarar dæmisögu er að Guð ætlast til þess að við eflum þá hæfileika sem okkur hafa verið gefnir, en hann vill ekki að við berum hæfileika okkar saman við hæfileika annarra. Íhugið þessa innsýn frá 18. aldar hasidíska fræðimanninum Zusya frá Anipol. Zusya var þekktur kennari sem tók að óttast er hann nálgaðist dauðann. Lærisveinar hans spurðu: „Meistari, hví skelfur þú? Þú hefur lifað góðu lífi; vissulega mun Guð veita þér mikil laun.“

Zusya sagði: „Ef Guð segir við mig: ‚Zusya, hvers vegna varstu þú ekki annar Móse?‘ mun ég segja: ‚Vegna þess að þú gafst mér ekki þá mikilfenglegu sál sem þú gafst Móse.‘ Og ef ég stæði frammi fyrir Guði og hann segði: ,Zusya, hvers vegna varst þú ekki annar Salómon?‘ myndi ég segja: ‚Af því að þú gafst mér ekki speki Salómons.‘ En hvað segði ég, ef ég stæði frammi fyrir skapara mínum og hann segði: ‚Zusya, hvers vegna varst þú ekki Zusya? Hvers vegna varst þú ekki sá maður sem ég gaf þér getu til að verða?‘ Já, þess vegna skelf ég.“

Guð mun vissulega verða fyrir vonbrigðum, ef við treystum ekki á verðleika, miskunn og náð frelsarans til að efla þá guðlegu hæfileika sem við höfum hlotið. Hann væntir þess af okkur, með kærleiksríku liðsinni sínu, að við verðum besta mögulega útgáfa okkar sjálfra. Að við hefjumst handa með mismunandi hæfileika, skiptir hann ekki máli. Og þannig ætti það að vera með okkur.

Að lokum sagði frelsarinn dæmisöguna um sauðina og hafrana. Þegar hann snýr aftur í dýrð sinni, „munu allar þjóðir safnast frammi fyrir honum og hann mun skilja hvern frá öðrum, eins og hirðir skilur sauði frá höfrum. Sauðunum skipar hann sér til hægri handar, en höfrunum til vinstri“.

Þeir sem voru honum á hægri hönd, urðu erfingjar að ríki hans og þeir sem voru honum á vinstri hönd hlutu engan arf. Hinn aðgreinandi eiginleiki var hvort þeir hefðu gefið honum að borða þegar hann var svangur, gefið honum að drekka þegar hann var þyrstur, hýst hann þegar hann var ókunnugur, klætt hann þegar hann var klæðlaus og heimsótt hann þegar hann var sjúkur eða fangelsaður.

Allir urðu ráðvilltir, bæði þeir sem voru til hægri handar og þeir sem voru til vinstri handar. Þeir spurðu hvenær þeir hefðu, eða hefðu ekki, gefið honum mat, drykk og klæði eða hjálpað honum þegar hann var berskjaldaður. Frelsarinn svaraði og sagði: „ Sannlega segi ég yður: Allt sem þér gerðuð einum minna minnstu bræðra, það hafið þér gert mér.“

Boðskapur dæmisögunnar er skýr: Þegar við þjónum öðrum þjónum við Guði; þegar við gerum það ekki, völdum við vonbrigðum. Hann væntir þess að við notum gjafir okkar, hæfileika og getu til að blessa líf barna himnesks föður. Hin guðlega hvöt til að þjóna öðrum er útskýrð í ljóði sem finnska skáldið Johan Ludvig Runeberg orti á 19. öld. Ég og systkini mín heyrðum ljóðið „Paavo bóndi“ ítrekað alla okkar æsku. Í kvæðinu var Paavo fátækur bóndi sem bjó ásamt eiginkonu sinni og börnum í vatnahéraðinu í Mið-Finnlandi. Nokkur ár í röð eyðilagðist megnið af uppskeru hans, hvort sem það var vegna frárennslis vegna bráðnandi snjóar að vori, hagléls að sumri eða snemmbúins haustfrosts. Í hvert sinn sem hin lélega uppskera varð, harmaði eiginkona bóndans: „Paavo, Paavo, þú ólánsami gamli maður, Guð hefur yfirgefið okkur.“ Paavo sagði aftur á móti: „Blandaðu berkinum saman við rúgmjölið til að búa til brauð, svo börnin verði ekki svöng. Ég vinn harðar að því að þurrka mýrarnar. Guð er að prófa okkur, en hann mun sjá fyrir okkur.“

Í hvert skipti sem uppskeran eyðilagðist, bauð Paavo eiginkonu sinni að tvöfalda magnið af berkinum sem hún blandaði í hveitið til að bægja hungrinu frá. Hann vann einnig meira við að grafa skurði til að þurrka jarðveginn og gera akrana sína síður berskjaldaða fyrir frárennsli að vori og snemmbúnu haustfrosti.

Eftir margra ára erfiðleika, uppskar Paavo loks ríkulega uppskeru. Eiginkona hans fagnaði: „Paavo, Paavo, þetta eru hamingjutímar! Það er kominn tími til að henda berkinum og baka brauð sem aðeins er búið til með rúgmjöli.“ Paavo tók hátíðlega í hönd eiginkonu sinnar og sagði: „Blandaðu helmingnum af mjölinu saman við börkinn, því það hefur kalið á ökrum nágranna okkar.“ Paavo fórnaði gnægð sinni og fjölskyldu sinnar til að hjálpa niðurbrotnum og bjargarlausum nágranna sínum.

Það sem læra má af dæmisögu frelsarans um sauðina og hafrana, er að okkur ber að nota gjafirnar sem okkur hafa verið gefnar – tíma, hæfileika og blessanir – til að þjóna börnum himnesks föður, einkum þeim berskjölduðustu og mest þurfandi.

Boð mitt til hins áhyggjufulla barns í Barnafélaginu, sem ég nefndi áðan, og til hvers ykkar, er að fylgja Jesú Kristi og treysta heilögum anda, eins og þið mynduð elska vin. Reiðið ykkur á þá sem elska ykkur og elska frelsarann. Leitið leiðsagnar Guðs til að þróa ykkar sérstöku hæfileika og hjálpa öðrum, jafnvel þegar það er ekki auðvelt. Þið verðið undir það búin að mæta frelsaranum og getið tekið undir með Nelson forseta í því að vera glaðlega bjartsýn. Með því að gera það, hjálpið þið við að búa heiminn undir síðari komu Jesú Krists, og þið munuð blessuð með nægri von til að ganga inn til hvíldar Drottins, nú og í framtíðinni.

Líkt og við syngjum í einum af nýju sálmunum okkar:

Í nafni Jesú Krists, amen.