უფრთხილდით მეორე ცდუნებას

ერთი ორი წლის წინ, 12 წლის რომ გავხდი, აარონის მღვდლობის ქვორუმის ჩემთვის პირველ ლაშქრობაზე მომიწვიეს ღამის თევით. ეს იყო მოწვევა, რომელსაც დიდ ხანს ველოდი, რადგან მამაჩემი ქვორუმის ხელმძღვანელი იყო და ხშირად დადიოდა ლაშქრობაზე ჩვენი მეურვეობის ბიჭებთან ერთად, მე კი შინ მტოვებდა.

აღნიშნული დღე რომ დადგა, ვღელავდი. და უნდა გამოგიტყდეთ - სასოწარკვეთილად მსურდა დიდბიჭობა. გადაწყვეტილი მქონდა, თავი გამომეჩინა. მე მალევე გამომცადეს რათა დაედგინათ, შევძლებდი თუ არა ფეხის აწყობას და გავხდებოდი თუ არა ამ ჯგუფის ნაწილი.

მე დამავალეს მამაჩემის მანქანის გასაღების მოტანა, ხელმძღვანელების გასაშაყირებლად. ზუსტად არ მახსოვს, როგორ დავარწმუნე მამა, მაგრამ მალე ბიჭების გჯუფთან მივირბინე გასაღებით ხელში და ძალიან ვამაყობდი ჩემი მიღწევით.

მეორე დავალებამაც არ დააყოვნა. მე მანქანის კარი უნდა გამეღო და მძღოლის სავარძლის საზურგესა და საყვირის შორის ჯოხი უნდა ჩამეჭედა. შემდეგ კარები ისე უნდა ჩამეკეტა, რომ საყვირი ამუშავებულიყო და მანქანა ვერცერთ ხელმძღვანელს ვერ უნდა გაეღო ამ პრიმიტიული მოწყობილობის მოსაშორებლად.

აი აქედან იწყება ჩემთვის ძალიან სამარცხვინო ამბავი. როგორც კი ჯოხი მოვათავსე, მანქანა ჩავკეტე და დამალვის მიზნით რაც შეიძლება მალე ბუჩქებში მოვკურცხლე. მიწაზე რომ მოწყვეტილად დავჯექი, მწვავე ტკივილი ვიგრძენი. სიბნელეში და სიჩქარეში ვერ შევნიშნე, რომ მსხალისებურ კაკტუსზე დავჯექი.

ჩემი კივილი მანქანის საყვირის ხმამ გადაფარა. სხვა არაფერი დამრჩენია გარდა იმისა, რომ კოჭლობით, ფრთხილად მანქანისკენ წავსულიყავი, „ცოდვები“ მეღიარებინა და ძალიან სამარცხვინო პირველი სამედიცინო დახმარება მეთხოვა.

იმ ღამის დარჩენილი საათები კარავში, მუცელზე წოლით, გავატარე, მამაჩემი კი, ბრტყელტუჩით ხელში, ეკლებს მაცლიდა იმ ადგილიდან … რომელზედაც რამდენიმე დღის განმავლობაში კომფორტულად ვერ ვიჯექი.

მე ეს მრავალჯერ გამხსენებია. ახლა მეცინება ჩემი ახალგაზრდობის სისულეების გამო, თუმცა ჩემთვის ნათელი გახდა გარკვეული ძირითადი პრინციპები.

მიწიერ ადამიანს, როგორც ჩანს, ახასიათებს ქცევის მრავალი მოდელი— მორგებისა და დამკვიდრების სურვილი, ხელიდან გაშვების შიში და შედეგების თავიდან ასაცილებლად, დამალვის აუცილებლობა. ზუსტადაც რომ ცქევის ამ ბოლო ასპექტზე გავამახვილებ დღეს ყურადღებას—დამალვა მას შემდეგ, რაც გავაკეთეთ რაღაც, რაც არ უნდა გაგვეკეთებინა.

მე არ გავუტოლებ ჩემს ბავშვურ ცელქობას მძიმე ცოდვას, მაგრამ ჩვენ შეგვიძლია სხვა პარალელების გავლება, რომლებიც გამოგვადგება მიწიერი მოგზაურობის დროს გამოცდების ჟამს.

ედემის ბაღში ადამსა და ევას იდილია ჰქონდათ—უხვი რაოდენობით საკვები, ბაღის შეუდარებელი სილამაზე—ბაღი არ იყო მხოლოდ ლამაზი, მასში არც სარეველა და არც ეკლიანი კაკტუსები იყო.

თუმცა, ჩვენ აგრეთვე ვიცით, რომ ამ ბაღში ცხოვრება მათთვის საჭირო წინსვლას ზღუდავდა. ეს ბაღი მათი საბოლოო დანიშნულების ადგილი კი არა, არამედ მრავალთაგან პირველი ტესტი იყო, რომელსაც ისინი უნდა გამოეცადა, მოემზადებინა და ნება დაერთო მათი წინსვლისთვის საბოლოო დანიშნულების ადგილამდე მისასვლელად ანუ მამისა და ძის გარემოცვაში დასაბრუნებლად.

გეხსომებათ, რომ ბაღში წინააღმდეგობა ჰქონდათ. ლუციფერს ნება დართეს, გამოეცადა ადამი და ევა. მან პირველად აცდუნა ადამი, რომ მას კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხიდან ხილი გაესინჯა. ადამმა, ახსოვდა რა მცნება, რომ არ უნდა ეჭამა ეს ხილი, წინააღმდეგობა გაუწია. შემდეგ მოვიდა დალოცვილი ევა, რომელმაც არჩია ხილის დაგემოვნება და ადამიც დაარწმუნა.

მოგვიანებით, ადამმა და ევამ განაცხადეს, რომ ეს გადაწყვეტილება აუცილებელი იყო მამაზეციერის გეგმის აღსასრულებლად. მაგრამ ხილის დაგემოვნებით, მათ დაარღვიეს კანონი—კანონი, რომელიც პირდაპირ მამაზეციერმა დაუწესა. კეთილისა და ბოროტის მკაფიო გააზრებამ ალბათ ისინი სასოწარკვეთამდე მიიყვანა, როცა მამის ხმა გაიგეს და შეიტყვეს, რომ ის დაბრუნდა. ისინი მიხვდნენ, რომ შიშველნი იყვნენ, რადგან მათ მართლაც არ ჰქონდათ სამოსი, ცხოვრობდნენ რა უმანკოების მდგომარეობაში. მაგრამ იმ მომენტში ალბათ უფრო მტკივნეული ტანსაცმლის არქონა კი არა, არამედ იმის გააზრება იყო, რომ მათ შესცოდეს. ისინი დაუცველები და საცოდავები იყვნენ. ისინი შიშველნი იყვნენ - ამ სიტყვის სრული გაგებით.

ლუციფერმა კი, რომელიც არასოდეს არ უშვებს ხელიდან შესაძლებლობებს, იცოდა რა მათი მდგომარეობა, კვლავ აცდუნა ისინი—ამჯერად, დაარწმუნა, დამალოდნენ ღმერთს.

ამ ცდუნებას, მე დავარქმევდი მას „მეორე ცდუნება“, შეიძლება ყველაზე დიდი შედეგი მოჰყვეს, თუკი მას დავნებდებით. რა თქმა უნდა, ყველაზე ოპტიმალური ვარიანტია, თავი ავარიდოთ პირველივე ცდუნებას, რათა ღვთის მცნებები არ დავარღვიოთ, მაგრამ ჩვენ ვიცით, რომ დედამიწაზე ყველას ექნება სხვადასხვა ტიპის ცდუნება . მომწიფებისა და წვდომის ზრდის გზაზე იმედია, აგრეთვე გაიზრდება პირველი ცდუნების თავიდან არიდების ძალაც ჩვენს მცდელობაში, დავემსგავსოთ მხსნელს, იესო ქრისტეს.

შეიძლება ვინმემ სცადოს დაემალოს ღმერთს, რადგან არ უნდა, რომ ამხილონ და ის შერცხვენილად ან დამნაშავედ გრძნობს თავს. თუმცა, უამრავი წმინდა წერილი გვასწავლის, რომ შეუძლებელია, დაემალო ღმერთს. რამდენიმეს ახლა გაგიზიარებთ:

უფალი ასწავლის ერემიას შემდეგი შეკითხვის მეშვეობით: „თუ ვინმე დაიმალება სამალავში, განა მე ვერ დავინახავ მას? სიტყვა უფლისა. „განა ცა და ქვეყანა ჩემით არ არის სავსე?

იაკობი კი გვასწავლიდა:

რადგან მისი თვალები კაცის გზებს დასცქერის და ხედავს მის ყოველ ნაბიჯს

არ არის არც ბნელი და არც წყვდიადი, რომ იქ დაიმალოს ავისმოქმედი“.

მეფსალმუნემ, დავითმა, ძალიან პოეტურად წამოიძახა:

„უფალო, გამომცადე და მიცნობ მე.

„შენთვის ცნობილია, როდის ვჯდები და ვდგები; გაგებული გაქვს ჩემი ზრახვანი შორიდან. …

„თუნდაც ჯერ არ იყოს სიტყვა ჩემს ენაზე, შენ უკვე იცი, უფალო, სრულად. …

„საით წაუვალ შენს სულს და შენს სახეს სად გავექცევი?

„ზეცაში რომ ავიდე, შენ იქა ხარ, ქვესკნელში ჩავიდე – იქაც ხარ შენ“!