მხსნელის შესახვედრად პირადი მზადება

ჩემო ძვირფასო დებო და ძმებო, გასულ ოქტომბერს პრეზიდენტმა რასელ მ. ნელსონმა გვასწავლა: „ახლა არის დრო თქვენთვის და ჩემთვის, მოვემზადოთ ჩვენი უფლისა და მხსნელის, იესო ქრისტეს, მეორე მოსვლისთვის. პრეზიდენტი ნელსონი მეორედ მოსვლაზე ყოველთვის სასიხარულო ოპტიმიზმით საუბრობს. თუმცა, ცოტა ხნის წინ გოგონამ დაწყებითი საზოგადოებიდან მითხრა, რომ მეორედ მოსვლის ყოველ ხსენებაზე ის მღელვარებას ვერ მალავს. მან თქვა: „მეშინია, რადგან იესო ქრისტეს მეორედ მოსვლამდე ცუდი მოვლენები განვითარდება“.

და ასე მხოლოდ ბავშვები როდი გრძნობენ თავს. საუკეთესი რჩევა მისთვის, თქვენთვის და ჩემთვის არის მივყვეთ მხსნელის სწავლებას. მისი მითითებები არც საიდუმლოა და არც რთული. როცა მათ ვასრულებთ, არ უნდა გვეშინოდეს და არ უნდა ვშფოთავდეთ.

თავისი მიწიერი მსახურების ბოლოს, იესო ქრისტეს ჰკითხეს, კიდევ როდის მოვიდოდა. პასუხად, მან სამი იგავი მოჰყვა, რაც ჩაწერილია მათე 25-ში, თუ როგორ მოვემზადოთ უფლის შესახვედრად —მის მეორედ მოსვლისა თუ ჩვენი ამ ქვეყნიდან წასვლისას. ეს სწავლებანი მნიშვნელოვანია, რადგან ცხოვრების მთავარი მიზანია უფალთან შესახვედრად პირადი მზადება.

პირველად მხსნელმა მოჰყვა იგავი ათი ქალწულის შესახებ. ამ იგავში, ათი ქალწული ქორწილის სუფრაზე წავიდა. ხუთმა გონიერმა ლამპრებისთვის ზეთი გაიყოლა, ხუთმა უგუნურმა კი - არა. როცა ნეფის მოახლოებული გამოჩენის შესახებ გამოაცხადეს, უგუნური ქალწულები ზეთის საყიდლად წავიდნენ. და რომ დაბრუნდენენ, უკვე გვიანი იყო —საქორწინო ნადიმის კარი დაიხურა.

იესომ, ჩვენ დასახმარებლად, ამ იგავის სამი ასპექტი გამოყო. მან განმარტა:

„და იმ დღეს, როდესაც მოვალ ჩემი სიდიადით, აღსრულდება ჩემ მიერ მოყოლილი იგავი ათი ქალწულის შესახებ.

„ვინაიდან, რომლებიც არიან ბრძენნი და მიიღეს ჭეშმარიტება, სულიწმინდა მიიღეს თავიანთ მეგზურად და არ შეცდნენ – ჭეშმარიტად გეუბნებით, ისინი … გადაიტანენ იმ დღეს“.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მათ არ უნდა ეშინოდეთ და არ უნდა შფოთავდნენ, რადგან ისინი გადარჩებიან და აყვავდებიან. მათ პირველობა ექნებათ.

თუ გონიერები ვიქნებით, ჩვენ, იესო ქრისტეს სახარების მიღებით, ჭეშმარიტებას მივიღებთ, ეს კი მღვდლობის წეს-ჩვეულებებისა და აღთქმების მეშვეობით მოხდება. შემდეგ, ჩვენ ვეცდებით, დავრჩეთ ღირსნი იმისა, რომ სულიწმინდა მუდამ ჩვენთან იყოს. ეს უნარი უნდა გამოვიმუშაოთ ინდივიდუალურად და პირადად, ნაბიჯ-ნაბიჯ. ერთგულების თანმიმდევრული, პირადი და პიროვნული ქმედებები იწვევს სულიწმინდას ჩვენი წინამძღოლობისთვის.

მესამე მომენტი, რომელიც იესომ აღნიშნა, არის სიფხიზლე. მხსნელმა გაგვაფრთხილა:

„გაფრთხილდით, რომ არავინ შეგაცდინოთ.

„ვინაიდან ბევრნი მოვლენ ჩემი სახელით და იტყვიან: მე ქრისტე ვარო! და მრავალს შეაცდენენ“.

მხსნელმა იცოდა, რომ თვალთმაქცები ეცდებოდნენ რჩეულთა მოტყუებას და მრავალი მოწაფე მოტყუებული იქნებოდა. ჩვენ არ უნდა დავუჯეროთ მათ, ვინც ცრუ პრეტენზიას აცხადებს ღვთისგან ბოძებულ უფლებამოსილებაზე და არც მეტაფორულ უდაბნოებში ან საიდუმლო ოთახებში უნდა გავემგზავროთ, რათა ყალბი მოძღვრებისგან მივიღოთ ცოდნა.

მორმონის წიგნი გვასწავლის, როგორ განვასხვავოთ მატყუარები მოწაფეებისგან. მოწაფეები ყოველთვის ქადაგებენ ღმერთის მიმართ რწმენას, მისთვის მსახურებას და სიკეთის კეთებას. ჩვენ ვერ შეგვიყვანენ შეცდომაში, თუ ვეძიებთ და რჩევას ვიღებთ სანდო პირებისგან, რომლებიც თავად მხსნელის ერთგული მოწაფეები არიან.

ჩვენ ასევე შეგვიძლია თავი ავარიდოთ მოტყუებას, თუკი რეგულარულად ვივლით ტაძარში. ეს დაგვეხმარება მარადიული ხედვის შენარჩუნებაში და დაგვიცავს გავლენისგან, რომელსაც შეუძლია ჩვენი ყურადღების გადატანა ან საერთოდ ჩვენი გადაყვანა აღთქმის გზიდან.

ათი ქალწულის შესახებ იგავის ძირითადი გაკვეთილებია ის, რომ ჩვენ ვიჩენთ სიბრძნეს, როცა ვიღებთ სახარებას, ვეძიებთ სულიწმინდის თანხლებას და თავს ვარიდებთ ჩვენს მოტყუებას. ხუთი გონიერი ქალწული ვერ დაეხმარებოდა მათ, ვისაც ზეთი არ ჰქონდა. ვერავინ ვერ მიიღებს სახარებას, სულიწმინდას, როგორც წინამძღვარს, და ვერ აარიდებს თავს მოტყუებას ჩვენ ნაცვლად. ჩვენ ეს საკუთარი თავისთვის უნდა მოვიმოქმედოთ.

შემდეგ მხსნელმა მოჰყვა იგავი ათი ტალანტის შესახებ. ამ იგავში, მამაკაცმა სამ მსახურს სხვადასხვა ფულადი თანხები მისცა, რომლებიც ტალანტებად მოიხსენიება. ერთ მსახურს მან ხუთი ტალანტი მისცა, მეორეს - ორი, მესამეს კი მხოლოდ ერთი. დროთა განმავლობაში, პირველმა ორმა მსახურმა გააორმაგა მიღებული თანხა. მესამე მსახურმა კი უბრალოდ დამარხა თავისი ერთადერთი ტალანტი. ორივე მსახურს, რომლებმაც გააორმაგეს ტალანტები, კაცმა უთხრა: „კარგი, კეთილო და ერთგულო მონავ! მცირედზე ერთგული იყავი, მრავალზე დაგაყენებ. შედი შენი ბატონის სიხარულში“.

შემდეგ კაცმა იმ მსხურს უსაყვედურა, რომელმაც თავისი ტალანტი მიწაში ჩაფლო, რადგან ის „ბოროტ[ი] და ზარმაც[ი] მონა“ იყო. კაცმა მას ის ერთი ტალანტიც წაართვა და გააგდო. იმ მონას თავისი ტალანტი რომ გაეორმაგებინა, იგივე შექებასა და ჯილდოს მიიღებდა, რაც სხვა მსახურებმა მიიღეს.

ამ იგავის ერთ-ერთი გზავნილია ის, რომ ღმერთი ელის ჩვენგან ჩვენთვის ბოძებული უნარების გაზრდას, მაგრამ მას არ სურს, რომ ჩვენს უნარებს სხვების უნარებს ვადარებდეთ. განვიხილოთ მე-18 საუკუნის ჰასიდელი მეცნიერის, ანიპოლელი ზუსიას შთაგონება. ზუსია განთქმული მასწავლებელი იყო, რომელიც, სიკვდილის მიახლოებისას, შიშმა შეიპყრო. მოწაფეები ეკითხებოდნენ მას: „მოძღვარო, რატომ კანკალებ? შენ კარგი ცხოვრებით ცხოვრობდი; რა თქმა უნდა, ღმერთი დაგაჯილდოებს“.

ზუსიამ უპასუხა: „თუ ღმერთი მეტყვის: „ზუსია, რატომ არ იყავი მეორე მოსე“? მე ვუპასუხებ: „რადგან არ მიბოძე მოსეს სულის სიდიადე“. და თუ ღმერთის წინაშე დავდგები და ის მეტყვის: „ზუსია, რატომ არ იყავი მეორე სოლომონი“? მე ვიტყვი: „რადგან სოლომონის სიბრძნე არ მიბოძე“. მაგრამ თუ ჩემი შემქმნელის წინაშე დავდგები და ის მეტყვის: „ზუსია, რატომ არ იყავი ზუსია? რატომ არ იყავი ის ადამიანი, რომლის უნარიც გიბოძე“? აი რატომ ვკანკალებ“.

ჭეშმარიტად, ღმერთი განაწყენდება, თუ არ დავეყრდნობით მხსნელის მიღწევებს, წყალობასა და მადლს, რათა განვადიდოთ ღვთის მიერ ჩვენთვის ბოძებული უნარები. უფლის სიყვარულით აღსავსე დახმარებით ის ელის ჩვენგან, რომ საკუთარი თავის საუკეთესო ვერსიად ვიქცევით. მისთვის არ აქვს მნიშვნელობა იმ ფაქტს, რომ ჩვენ, შესაძლოა, სხადასხვა უნარებით ვიწყებთ ამ პროცესს. და ეს ჩვენთვისაც ასე უნდა იყოს.

და ბოლოს, მხსნელმა მოჰყვა იგავი ცხვრებისა და თხების შესახებ. როცა ის დაბრუნდება თავისი დიდებით „და შეიყრება მის წინაშე ყოველი ერი და გამოარჩევს მათ ერთი-მეორისაგან, როგორც მწყემსი არჩევს თხებს ცხვრებისაგან. და დააყენებს ცხვრებს თავის მარჯვნივ და თხებს – მარცხნივ“.

მის მარჯვნივ მყოფნი გახდნენ მისი სასუფევლის მემკვიდრენი, მარცხნივ მყოფთ კი არ მიუღიათ მემკვიდრეობა. განმასხვავებელი მახასიათებელი ის იყო, დააპურეს თუ არა ის, მშიერი რომ იყო, დაალევინეს თუ არა, როცა სწყუროდა, შეიფარეს თუ არა, გარეთ რომ იყო, ჩააცვეს თუ არა შიშველს და მოინახულეს თუ არა ის, ავად ან საპყრობილეში მყოფი.

ყველანი გაოგნებულები იყვნენ - როგორც მარცხნივ, ისე მარჯვნივ მყოფნი. ისინი ეკითხებოდნენ, როდის მიაწოდეს ან არ მიაწოდეს საკვები, სასმელი ან ტანსაცმელი ან დაეხმარნენ მას გასაჭირის ჟამს. „მიუგებს მეფე და ეტყვის მათ: ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: რაც გაუკეთეთ ერთს ამ ჩემს უმცირეს ძმათაგანს, მე გამიკეთეთ“.

ამ იგავის გზავნილი ნათელია: სხვებს რომ ვემსახურებით, ჩვენ ამით ვემსახურებით ღმერთს; და როდესაც არ ვემსახურებით სხვებს, ჩვენ მას იმედს ვუცრუებთ. ის ელის ჩვენგან ჩვენი ძღვენის, ნიჭისა და უნარების გამოყენებას, ზეციერი მამის შვილების ცხოვრების დასალოცად. მოყვასისადმი მსახურების ღვთიური იმპულსი აღწერილია მე-19 საუკუნის ფინელი პოეტის, იოჰან ლუდვიგ რუნებერგის ეპიკურ პოემაში. მე და ჩემს და-ძმას ხშირად გვესმოდა ბავშვობაში პოემა „ფერმერი პაავო“. ამ პოემაში პაავო არის საწყალი ფერმერი, რომელიც მეუღლესთან და შვილებთან ერთად ფინეთის ცენტრალურ ნაწილში, ტბასთან ცხოვრობდა. ზედიზედ რამდენიმე წლის განმავლობაში მოსავლის უმეტესი ნაწილი უნადგურდებოდა - ხან გაზაფხულს თოვლის დნობის, ხან ზაფხულის სეტყვის, ხან კი შემოდგომის ნაადრევი ყინვის გამო. ყოველ ჯერზე, მწირი მოსავლის აღებისას, ფერმერის ცოლის გოდება ისმოდა: „პაავო, პაავო, უიღბლო მოხუცო, ღმერთმა დაგვივიწყა“. პაავო კი, სტოიკურად პასუხობდა: „ჭვავის ფქვილს ხის ქერქი შეურიე და პური გამოაცხე, ბავშვები მშივრები რომ არ დარჩნენ. უფრო მეტს ვიმუშავებ დატბორილი მინდვრების დასაშრობად. ღმერთი გვცდის, მაგრამ არ გაგვწირავს“.

ყოველ ჯერზე, ნათესების განადგურებისას, პაავო ეუბნებოდა ცოლს, ორმაგი რაოდენობის ხის ქერქი შეერია ფქვილში შიმშილისგან თავის დასაღწევად. თავად კი უფრო მეტს შრომობდა, თხრილებს აკეთებდა მიწის დასაშრობად და გაზაფხულის წყლებისა და ნაადრევი შემოდგომის ყინვებისგან დასაცავად.

რამდენიმე მძიმე წლის შემდეგ პაავომ, როგორც იქნა, უხვი მოსავალი აიღო. მისმა ძალზედ გახარებულმა მეუღლემ წამოიძახა: „პაავო, პაავო, რა ბედნიერი დროა! დროა გადავაგდოთ ხის ქერქი და მხოლოდ ჭვავის ფქვილით გამოვაცხოთ პური“. მაგრამ პაავომ ამაღლებულად მოჰკიდა ცოლს ხელი და თქვა: „ფქვილს სანახევროდ ქერქი შეურიე, რადგან ჩვენი მეზობლების ნათესები ყინვამ მოსპო“. პაავომ საკუთარი ოჯახის კეთილდღეობა გასწირა განადგურებული, გასაჭირში მყოფი მეზობლის დასახმარებლად.

მხსნელის იგავში ცხვრებზე და თხებზე შემდეგი გაკვეთილია: ჩვენ უნდა გამოვიყენოთ ჩვენთვის ბოძებული სხვადასხვა ძღვენი —დრო, ნიჭი და დალოცვები—რათა ვემსახუროთ მამაზეციერის შვილებს, განსაკუთრებით, ყველაზე დაუცველებსა და გაჭირვებულებს.

მე ვიწვევ მოწყალების საზოგადოების ბავშვს, რომელზედაც საუბრის დასაწყისში ვლაპარაკობდი, აგრეთვე ყოველ თქვენგანს —მისდიეთ იესო ქრისტეს და ენდეთ სულიწმინდას ისე, როგორც სანუკვარ მეგობარს. დაეყრდენით მათ, ვისაც უყვარხართ და ვისაც მხსნელი უყვარს. ეძიეთ ღვთის მითითება, რათა განავითაროთ თქვენი უნიკალური უნარები და დაეხმაროთ სხვებს, მაშინაც კი, როცა ეს ადვილი არ არის. თქვენ იქნებით მზად მხსნელის შესახვედრად და შემოუერთდებით პრეზიდენტ ნელსონს მის სასიხარულო ოპტიმიზმში. და როცა ასე იქცევით, თქვენ იესო ქრისტეს მეორე მოსვლისთვის სამყაროს ამზადებთ და თქვენ დალოცვილნი იქნებით იმედით, რომ შეხვალთ უფლის მოსვენებასა და სიხარულში - ამჟამად და მომავალშიც.

როგორც ერთ-ერთ ჩვენს საყვარელ ჰიმნში ვმღერით:

იესო ქრისტეს სახელით, ამინ.