« តើស្រឡាញ់ខ្ញុំឬអី ? »
បើយើងចង់បង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ យើងគួរតែយល់ពីរបៀបដែលទ្រង់ជ្រាបដឹងពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើង ។
នៅក្នុងរឿងប្រៀបប្រដូចរបស់កូនប្រុសខ្ជះខ្ជាយ ដំបូងឡើយ បងប្រុសបានមានបញ្ហាក្នុងការសាទរនៅពេលដែលប្អូនប្រុសរបស់គាត់ត្រលប់មកផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីធ្វើជម្រើសមិនល្អមួយរយៈ ហើយ « ក៏[ ប ]ង្ហិនទ្រព្យទៅ ដោយល្បែងដ៏ហួសខ្នាត » ។ ភាពឆ្មើងឆ្មៃ និងការគិតថាខ្លួនឯងសុចរិតរបស់បងប្រុស បានធ្វើឲ្យគាត់មិនអាចទទួលយកអំណរនៃការវិលត្រឡប់មកវិញរបស់ប្អូនប្រុសដែលប្រែចិត្តរបស់គាត់ ។ យើងក៏ប្រហែលជាទុកឲ្យឱកាសនោះរំលងយើងផុតទៅដោយមិនអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងដឹង តាមរយៈពាក្យសម្តី និងសកម្មភាពរបស់យើងអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយស្មោះរបស់យើងចំពោះពួកគេ ។
មានឧទាហរណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលជាច្រើននៅក្នុងបទគម្ពីរអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយស្មោះ ដែលបានចែកចាយ និងទទួល ៖ ន៉ាអូមី និងនាងរស់ អាំម៉ូន និងស្តេចឡាម៉ូណៃ កូនប្រុសដែលខ្ជះខ្ជាយ និងឪពុករបស់គាត់ ព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ។
នៅពេលសេចក្តីស្រឡាញ់ត្រូវបានផ្ដល់ឲ្យដោយសេរី និងទទួលបានដោយស្មោះ នោះវដ្តនៃគុណធម៌កើតឡើងជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់រវាងអ្នកផ្តល់ឲ្យ និងអ្នកទទួល ។
សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគឺល្អឥតខ្ចោះ គ្មានទីបញ្ចប់ យូរអង្វែង និង « ផ្អែមបំផុត » ។ នោះព្រលឹងក៏ពោរពេញទៅដោយ « សេចក្ដីអំណរជាអតិបរមា » ។ ពេលខ្លះយើងអាចប្រទះឃើញថា វាពិបាកក្នុងការស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ។ ទោះជាយ៉ាងណា ព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឥតខ្ចោះ មានបំណងចង់ឲ្យយើងដកពិសោធនូវសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់ « មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ [ យើង ] ស្របតាម … យោបល់ [ របស់យើង ] » ។ ទ្រង់នឹង បង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ចំពោះយើងតាមរបៀបដែលយើង ម្នាក់ៗអាច ស្គាល់បាន ។ យើងប្រហែលជាទទួលបទពិសោធន៍នៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះសម្រាប់យើង នៅពេលយើងសង្កេតមើលភាពស្រស់ស្អាតនៃធម្មជាតិ ឬទទួលចម្លើយចំពោះការអធិស្ឋាន ឬក៏មានគំនិតចូលមកក្នុងដួងចិត្តរបស់យើងនៅក្នុងគ្រាដែលត្រូវការចាំបាច់បំផុត ឬទទួលបទពិសោធន៍ដ៏ផ្អែមល្ហែមនៃអំណរ ។ ការបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ចំពោះយើងដែលដក់ជាប់ទាំងនៅក្នុងគំនិត និងដួងចិត្ត គឺនៅពេលដែលទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យព្រះរាជបុត្រាស្ងួនភ្ញារបស់ទ្រង់ថ្វាយអង្គទ្រង់ជាដង្វាយធួន ។
ដូចបងប្រុសរបស់កូនប្រុសដែលខ្ជះខ្ជាយដែរ ការផ្តោតអារម្មណ៍របស់យើងជានិច្ចជាកាលគឺទៅលើខ្លួនឯង ។ យើងស្លុងទៅលើការស្វែងរកភស្តុតាងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះសម្រាប់យើង ហើយមានការខកចិត្តនៅពេលយើងមើលមិនឃើញភស្តុតាងនោះ ។ ប៉ុន្តែភាពខុសគ្នាដ៏ស្រស់ស្អាតនោះគឺថា កាលណាយើងផ្ដោតលើការបង្ហាញ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះកាន់តែច្រើន នោះយើងកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការស្គាល់សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ចំពោះយើង ។ ប្រហែលនេះជាមូលហេតុដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះ បានឆ្លើយតបទៅនឹងសំណួរថា « តើបញ្ញត្តិណាដែលយ៉ាងសំខាន់បំផុត » ជាមួយនឹងការអញ្ជើញដ៏សាមញ្ញ និងសំខាន់នេះគឺ ៖ « ត្រូវឲ្យស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃឯងឲ្យអស់អំពីចិត្ត អស់អំពីព្រលឹង ហើយអស់អំពីគំនិតឯង » ។
ពេលខ្លះវិធីដែលយើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះអ្នកដែលយើងស្រឡាញ់បំផុត មិនមែនជាវិធីដែលពួកគេស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ទេ ។ នេះអាចជាការខកចិត្តសម្រាប់ទាំងអ្នកផ្តល់ឲ្យ និងអ្នកទទួលផងដែរ ។ វាអាចមានប្រយោជន៍ក្នុងការសួរអ្នកទាំងនោះដែលយើងស្រឡាញ់ ពីរបៀបដែលពួកគេស្គាល់សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលបានបង្ហាញ ។ ដូចគ្នានេះផងដែរ បើយើងចង់បង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ យើងគួរតែយល់ពីរបៀបដែលទ្រង់ជ្រាបដឹងពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើង ។ សំណាងល្អ ទ្រង់បានគូសបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នូវរបៀបជាច្រើននៅក្នុងបទគម្ពីរ ដែលយើងអាចបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះទ្រង់ ។
តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំជាជាងរបស់ទាំងនេះឬអី ?
នៅក្នុងការណែនាំផ្តោះប្តូររវាងពេត្រុស និងព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញនៅឯសមុទ្រទីបេរាស យើងរៀនអំពីវិធីដែលយើងអាចបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះអម្ចាស់ ។
« ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលនឹងស៊ីម៉ូន-ពេត្រុសថា ស៊ីម៉ូនកូនយ៉ូណាសអើយ តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំជាជាងរបស់ទាំងនេះឬអី ? គាត់ទូលឆ្លើយថា ព្រះករុណាវិសេសព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់ជ្រាបថាទូលបង្គំពេញចិត្តនឹងទ្រង់ហើយ » ។
សំណួរគន្លឹះនៅក្នុងការសាកសួរនេះដោយព្រះអម្ចាស់គឺ « តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំជាជាងរបស់ទាំងនេះឬអី ? » យើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះអម្ចាស់ នៅពេលយើងដាក់ទ្រង់លើស « របស់ទាំងនេះ » ហើយ « របស់ទាំងនេះ » អាចជានរណាម្នាក់ សកម្មភាពណាមួយ ឬអ្វីដែលមិនដាក់ទ្រង់ជាឥទ្ធិពលដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ។
វានឹងមិនដែលមានពេលគ្រប់គ្រាន់នៅក្នុងមួយថ្ងៃ ក្នុងមួយសប្តាហ៍ មួយខែ ឬមួយឆ្នាំដើម្បីធ្វើអ្វីដែលយើងត្រូវការ ឬចង់សម្រេចបាននោះឡើយ ។ ផ្នែកមួយនៃការសាកល្បងនៃជីវិតរមែងស្លាប់គឺប្រើធនធានដ៏មានតម្លៃនៃពេលវេលាសម្រាប់អ្វីដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ភាពល្អអស់កល្បជានិច្ចរបស់យើង និងដើម្បីបោះចោលនូវអ្វីដែលមិនសូវសំខាន់ ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ « សំណួរសម្រាប់យើងម្នាក់ៗ … គឺដូចគ្នា ។ … តើបងប្អូន ស្ម័គ្រចិត្តទុកឲ្យព្រះ មានឥទ្ធិពលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងជីវិតរបស់បងប្អូនដែរឬទេ ? តើបងប្អូននឹងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ និងសេចក្តីសញ្ញារបស់ទ្រង់ មានឥទ្ធិពលលើអ្វីដែលបងប្អូនធ្វើរាល់ថ្ងៃដែរឬទេ ? តើបងប្អូននឹងអនុញ្ញាតឲ្យសំឡេងរបស់ទ្រង់ មានអាទិភាពលើសសំឡេងដទៃទៀតដែរឬទេ ? តើបងប្អូនស្ម័គ្រចិត្ត ទុកឲ្យអ្វីក៏ដោយដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យបងប្អូនធ្វើ មានអាទិភាពជាងមហិច្ឆិតាផ្សេងទៀតដែរឬទេ ? តើបងប្អូនស្ម័គ្រចិត្ត ដើម្បីដាក់ឆន្ទៈខ្លួនទៅក្នុងព្រះទ័យទ្រង់ដែរឬទេ ? » យើងបង្ហាញពីភាពជាសិស្ស និងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ នៅពេលដែលយើងធ្វើឲ្យទ្រង់ជាអាទិភាពដ៏ខ្ពស់បំផុតរបស់យើង ។
ចូរឲ្យចំណីដល់ហ្វូងចៀមខ្ញុំស៊ីផង
នៅក្នុងខគម្ពីរបន្ទាប់នៃការពិភាក្សាដដែលនេះរវាងពេត្រុស និងព្រះអង្គសង្គ្រោះ យើងរៀនពីរបៀបផ្សេងទៀតដែលព្រះអម្ចាស់ជ្រាបដឹងពីការបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើង « [ ព្រះអម្ចាស់ ] មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ម្តងទៀតថា ស៊ីម៉ូន កូនយ៉ូណាសអើយ តើស្រឡាញ់ខ្ញុំឬអី ? គាត់ទូលឆ្លើយថា ព្រះករុណាវិសេសព្រះអម្ចាស់ ទ្រង់ជ្រាបថា ទូលបង្គំពេញចិត្តនឹងទ្រង់ហើយ ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា ចូរឃ្វាលហ្វូងចៀមរបស់ខ្ញុំចុះ » ។
យើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌ នៅពេលដែលយើងបម្រើ ស្តាប់ ស្រឡាញ់ លើកស្ទួយ ឬបម្រើដល់បុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ ។ ការបម្រើនោះអាចមានលក្ខណៈសាមញ្ញដូចជាការមើល ទៅអ្នកដទៃដោយគ្មានការវិនិច្ឆ័យ ។ នៅក្នុងកណ្ឌទី ៧៦ នៃគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា យើងទទួលបានការមើលឃើញមួយជ្រុងតូចពីចរិតរបស់អស់អ្នកដែលនឹងទទួលបានសិរីរុងរឿងសេឡេស្ទាល ៖ « ហើយពួកគេមើលឃើញដូចជាពួកគេត្រូវបានមើលឃើញ ហើយស្គាល់ដូចជាពួកគេត្រូវស្គាល់ » ។ ពួកគេមើលឃើញអ្នកដទៃទៀតដូចជាព្រះទតឃើញពួកគេ ហើយទ្រង់ទតឃើញពួកគេដូចដែលពួកគេអាចប្រែក្លាយ ជាមួយនឹងសក្តានុពលទេវភាពដ៏រុងរឿង ។
បន្ទាប់ពីការត្រឡប់មកផ្ទះពីបេសកកម្មរបស់ខ្ញុំវិញ ខ្ញុំបានចាប់យកអាជីវកម្មថែទាំទីធ្លា ដែលប្អូនៗខ្ញុំ និងខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមនៅវ័យជំទង់ ។ ខ្ញុំក៏មមាញឹកជាមួយនឹងការសិក្សា នៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំផងដែរ ។ នៅសប្តាហ៍មួយនានិទាឃរដូវ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ហើយការប្រឡងចុងក្រោយក៏ចូលមកដល់ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍សន្ធប់ និងធ្វើការងារនៅទីធ្លាមិនទាន់ពេល ។
ពាក់កណ្តាលសប្តាហ៍ មេឃបានស្រលះ ហើយខ្ញុំបានដាក់គម្រោងចាប់ធ្វើការងារនៅទីធ្លាក្រោយពីមកពីរៀនវិញ ។ ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះ ឡានដឹកទំនិញ និងឧបករណ៍របស់ខ្ញុំបានបាត់អស់ ។ ដោយចង់ដឹង ខ្ញុំបានទៅមើលទីធ្លាដែលបានកំណត់កាលវិភាគហើយ ទីធ្លានីមួយៗត្រូវបានកាត់យ៉ាងស្រស់ស្អាតរួចទៅហើយ ។ នៅទីធ្លាចុងក្រោយនៅលើកាលវិភាគ ខ្ញុំបានឃើញប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំដើរនៅពីក្រោយម៉ាស៊ីនកាត់ស្មៅ ។ គាត់បានឃើញខ្ញុំ ញញឹម ហើយគ្រវីដៃដាក់ ។ ខ្ញុំបានឱប និងអរគុណគាត់ពេញដោយការដឹងគុណ ។ ទង្វើដ៏មានអត្ថន័យនៃការបម្រើរបស់គាត់បានពង្រឹងសេចក្តីស្រឡាញ់ និងភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះគាត់ ។ ការបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមកគឺជាវិធីដែលមិនអាចភាន់ច្រលំបាន ដែលយើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ និងព្រះរាជបុត្រាជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ ។
ទទួលស្គាល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ទាំងអស់
យើងក៏បង្ហាញពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះតាមរយៈការមានចិត្តដឹងគុណផងដែរ ។ ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា « ហើយមនុស្សមិនដែលជំទាស់ព្រះក្នុងការណ៍ណាមួយឡើយ … លើកលែងតែអស់អ្នកណាដែលមិនទទួលស្គាល់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ក្នុងគ្រប់ទាំងអស់ » ។ យើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ តាមរយៈការស្គាល់ទ្រង់ថាជាប្រភពនៃគ្រប់រឿងល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ។
នៅថ្ងៃដំបូងនៃការចាប់ផ្តើមក្រុមហ៊ុន ដៃគូអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំ និងខ្ញុំនឹងអធិស្ឋានដោយអស់ពីចិត្តមុនការប្រជុំសំខាន់ៗ ដោយទូលសុំជំនួយពីព្រះវរបិតាសួគ៌ ។ ម្តងហើយម្តងទៀត ព្រះបានឆ្លើយការអធិស្ឋានរបស់យើង ហើយការប្រជុំរបស់យើងធ្វើទៅដោយរលូន ។ បន្ទាប់ពីការប្រជុំមួយ ដៃគូអាជីវកម្មរបស់ខ្ញុំបានចង្អុលបង្ហាញថា យើងលឿនណាស់ក្នុងការទូលសុំជំនួយ ប៉ុន្តែយឺតយ៉ាវក្នុងការថ្លែងអំណរគុណ ។ ចាប់ពីពេលនោះមក យើងបានបង្កើតទម្លាប់មួយដើម្បីថ្វាយការអធិស្ឋានដោយស្មោះអំពីការដឹងគុណ ដោយទទួលស្គាល់ព្រះហស្តរបស់ព្រះអម្ចាស់ក្នុងភាពជោគជ័យរបស់យើង ។ យើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះជាមួយនឹង « អាកប្បកិរិយានៃការដឹងគុណ » ។
បើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ខ្ញុំ ចូរកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ខ្ញុំចុះ
វិធីមួយទៀតដែលយើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះរាជបុត្រាជាទីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ គឺជ្រើសរើសគោរពប្រតិបត្តិតាមទ្រង់ ។ ដូចព្រះអង្គសង្គ្រោះបានមានបន្ទូលថា « បើអ្នករាល់គ្នាស្រឡាញ់ខ្ញុំ ចូរកាន់តាមបញ្ញត្តិរបស់ខ្ញុំចុះ » ។ ការគោរពប្រតិបត្តិតាមបែបនេះគឺមិនមែនជាការខ្វាក់ ឬការបង្ខំនោះទេ ប៉ុន្តែជាការបង្ហាញពីសេចក្តីស្រឡាញ់ដោយស្មោះ និងស្ម័គ្រតាមវិញ ។ ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌សព្វព្រះទ័យចង់ឲ្យ យើងគោរពប្រតិបត្តិតាម ។ ស៊ីស្ទើរ ថាម៉ារ៉ា ដបុលយូ រូនៀ បានហៅការណ៍នេះថា « គោរពប្រតិបត្តិដោយក្តីស្រឡាញ់ » ។ គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា « ទោះបីជាយើងមិនបានគោរពប្រតិបត្តិឥតខ្ចោះនៅឡើយក្តី ក៏យើងព្យាយាមគោរពប្រតិបត្តិដោយក្តីស្រឡាញ់ឥឡូវនេះដែរ ដោយការជ្រើសរើសបន្តនៅម្តងហើយម្តងទៀត ដោយសារយើងស្រឡាញ់ទ្រង់ » ។
ព្រះវរបិតាសួគ៌បានប្រទានឲ្យយើងនូវសិទ្ធិជ្រើសរើស ដើម្បីបំផុសគំនិតយើងឲ្យចង់ ជ្រើសរើសយកទ្រង់ ។ កិច្ចការ និងសិរីរុងរឿងរបស់ទ្រង់ គឺមិនត្រឹមតែដើម្បីនាំមកនូវជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់យើងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងរួមបញ្ចូលនូវសេចក្តីសង្ឃឹមដែលបំណងប្រាថ្នាដ៏ធំបំផុតរបស់យើង គឺដើម្បីត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទ្រង់នឹងមិនបង្ខិតបង្ខំយើងឲ្យគោរពប្រតិបត្តិឡើយ ។ នៅក្នុងទំនុកតម្កើង « ចូរដឹងថាគ្រប់គ្នាមានសេរី » យើងច្រៀង ៖
ក្នុងនាមជាថ្នាក់ដឹកនាំបេសកកម្ម ភរិយារបស់ខ្ញុំ គ្រីស្ទីណា និងខ្ញុំត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាជាច្រើន ដែលបានជ្រើសរើសដើម្បីគោរពប្រតិបត្តិ មិនត្រឹមតែពីព្រោះវាជាបទដ្ឋានរបស់បេសកម្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេចង់បង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេចំពោះព្រះអម្ចាស់ ដោយជ្រើសរើសធ្វើជាអ្នកតំណាងឲ្យទ្រង់ដោយភាពទន់ភ្លន់ ។
អែលឌើរ ឌែល ជី រិនឡាន់ បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ « គោលបំណងរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌យើងក្នុងការធ្វើជាឪពុកម្តាយ គឺពុំគ្រាន់តែឲ្យបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ធ្វើ អ្វីដែលត្រូវប៉ុណ្ណោះទេ គោលបំណងរបស់ទ្រង់គឺឲ្យបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ជ្រើសរើស ធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ហើយនៅទីបំផុតក្លាយដូចជាទ្រង់ ។ ប្រសិនបើទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យយើងគោរពប្រតិបត្តិ នោះទ្រង់នឹងប្រើការប្រទានរង្វាន់ និងការដាក់ទណ្ឌកម្មភ្លាមៗ ដើម្បីមានឥទ្ធិពលលើឥរិយាបថរបស់យើង ។ » ។ យើងបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះព្រះ នៅពេលដែលយើងជ្រើសរើសដើម្បីគោរពប្រតិបត្តិ និងធ្វើតាមទ្រង់ ។
ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងស្គាល់ការបង្ហាញនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះទ្រង់ នៅពេលយើងដាក់ទ្រង់ទាំងទ្វេជាចម្បងនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង បម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក ទទួលស្គាល់ដោយដឹងគុណចំពោះរាល់ពរជ័យពីទ្រង់ ហើយជ្រើសរើសគោរព និងធ្វើតាមទ្រង់ ។
ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ថា យើងម្នាក់ៗជាបុត្ររបស់ព្រះពិតប្រាកដ ហើយទ្រង់ស្រឡាញ់យើងយ៉ាងឥតខ្ចោះ ។ ខ្ញុំសូមធ្វើទីបន្ទាល់ថា ទ្រង់សព្វព្រះទ័យចង់ឲ្យយើងដកពិសោធសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ តាមរបៀបដែលយើងស្គាល់ និងយល់ ។ ហើយភាពខុសគ្នាដ៏ស្រស់ស្អាតនោះគឺថា យើងនឹងទទួលបទពិសោធន៍នៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់សម្រាប់យើងកាន់តែជ្រាលជ្រៅថែមទៀត នៅពេលយើងបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងចំពោះទ្រង់ ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ។