ដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលផ្ដោតលើក្រុមគ្រួសារ
គោលលទ្ធិ និងជំនឿរបស់យើងចំពោះគ្រួសារដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ពង្រឹង និងចងភ្ជាប់យើងជាគ្រួសារ ។
បងប្អូនប្រុសស្រីជាទីស្រឡាញ់ ខ្ញុំសូមអរគុណបងប្អូនចំពោះការអធិស្ឋានរបស់បងប្អូនសម្រាប់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបានទទួលអារម្មណ៍នៃការអធិស្ឋានទាំងនោះ ។
I.
គោលលទ្ធិនៃសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយផ្ដោតលើក្រុមគ្រួសារ ។ សំខាន់ចំពោះគោលលទ្ធិរបស់យើងអំពីគ្រួសារគឺព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ពិធីបរិសុទ្ធដែលបានទទួលនៅទីនោះអាចឲ្យយើងត្រឡប់ជាគ្រួសារដ៏អស់កល្បទៅកាន់វត្តមាននៃព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង ។
នៅអំឡុងសន្និសីទទូទៅ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៥ ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានប្រកាសអំពីការសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មីចំនួន ២០០ ។ លោកចូលចិត្តប្រកាសព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មីនៅពេលបញ្ចប់សន្និសីទទូទៅនីមួយៗ ហើយយើងទាំងអស់គ្នារីករាយជាមួយលោក ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយមានចំនួនព្រះវិហារបរិសុទ្ធដ៏ច្រើនឥឡូវនេះស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់កាលដំបូងបំផុតនៃការរៀបចំផែនការ និងការសាងសង់ វាជាការសមរម្យដែលយើងបន្ថយការប្រកាសអំពីព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មី ។ ដូច្នេះ ដោយមានការយល់ព្រមពីកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ យើងនឹងមិនប្រកាសព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មីណាមួយនៅក្នុងសន្និសីទនេះឡើយ ។ ឥឡូវនេះ យើងនឹងឈានទៅមុខក្នុងការផ្តល់ពិធីបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធដល់សមាជិកសាសនាចក្រទូទាំងពិភពលោក រួមទាំងពេលណា និងកន្លែងណាដែលត្រូវប្រកាសអំពីការសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មី ។
ផ្នែកនៃសុន្ទរកថារបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំទើបតែបានថ្លៃងមុននេះ គឺត្រូវបានសរសេរបន្ទាប់ពីមរណភាពរបស់ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង ។ អ្វីដែលមានបន្ទាប់មកគឺត្រូវបានសរសេរ និងអនុម័តប៉ុន្មានសប្តាហ៍មុន ប៉ុន្តែវានៅតែតំណាងឲ្យការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ដែលបានបំផុសគំនិតដោយព្រះអម្ចាស់ ។
II.
ការប្រកាសអំពីក្រុមគ្រួសារ បានប្រកាសកាលពី៣០ឆ្នាំមុន ដែលប្រកាសថា « ក្រុមគ្រួសារត្រូវបានតែងតាំងឡើងដោយព្រះ » និង « ជាផ្នែកដ៏សំខាន់មួយ នៅក្នុងផែនការរបស់ព្រះដ៏បង្កបង្កើត សម្រាប់គោលដៅដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចនៃកូនចៅរបស់ទ្រង់ » ។ វាក៏បានប្រកាសដែរថា « ព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះសម្រាប់កូនចៅរបស់ទ្រង់ ដើម្បីបង្កើតកូនចៅឲ្យចម្រើនជាច្រើនឡើង ឲ្យមានពាសពេញលើផែនដី នោះនៅតែឲ្យប្រតិបត្តិនៅឡើយ » ។ ហើយ « យើងសូមប្រកាសថែមទៀតថា ព្រះបានបញ្ជាថា អំណាចពិសិដ្ឋនៃការបង្កើតកូន គឺត្រូវបានប្រើរវាងតែបុរស និងស្ត្រី ដែលបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍យ៉ាងស្របច្បប់ជាប្តី និងប្រពន្ឋប៉ុណ្ណោះ » ។ ដូចដែល នៅពេលនោះ អែលឌើរ រ័សុល អិម ណិលសុន បានបង្រៀនអ្នកស្ដាប់នៅសាកលវិទ្យាល័យ ព្រិកហាំ យ៉ង់. ថា ក្រុមគ្រួសារគឺ « សំខាន់ចំពោះផែនការរបស់ព្រះ ។ … ជាក់ស្តែង គោលបំណងនៃផែនការនេះគឺដើម្បីលើកតម្កើងក្រុមគ្រួសារ » ។
ពេលខ្លះ សាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទត្រូវបានស្គាល់ច្បាស់ថាជាសាសនាចក្រដែលផ្ដោតលើក្រុមគ្រួសារ ។ វាជាការពិត ! ទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយព្រះ និងគោលបំណងនៃជីវិតរមែងស្លាប់របស់យើងគឺត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងពាក្យថា ក្រុមគ្រួសារ ។ ដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជាផែនការរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌សម្រាប់ជាអត្ថប្រយោជន៍ដល់កូនចៅខាងវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ ។ យើងពិតជាអាចនិយាយបានយ៉ាងប្រាកដថា ផែនការនៃដំណឹងល្អ ត្រូវបានបង្រៀនជាលើកដំបូងដល់យើងនៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សានៃក្រុមគ្រួសារដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ។ វាត្រូវបានអនុវត្តតាមរយៈក្រុមគ្រួសារដែលរមែងស្លាប់របស់យើង ហើយគោលបំណងនៃជោគវាសនារបស់ក្រុមគ្រួសារគឺដើម្បីតម្កើងឡើងកូនចៅរបស់ព្រះនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ។
III.
ទោះបីជាយើងមានគោលលទ្ធិចែងយ៉ាងច្បាស់បែបនេះក៏ដោយ ក៏ភាពចម្រូងចម្រាសនៅតែកើតមានឡើងដែរ ។ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក បញ្ហាអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងការមានកូនកំពុងបន្ដធ្លាក់ចុះ ។ អស់រយៈពេលជិតមួយរយឆ្នាំមកហើយ ទំហំនៃគ្រួសារដែលដឹកនាំដោយគូស្វាមីភរិយាត្រូវបានធ្លាក់ចុះ ហើយអត្រាកំណើតក៏ធ្លាក់ចុះផងដែរ ។ អាពាហ៍ពិពាហ៍ និងអត្រាកំណើតនៅក្នុងសមាជិកសាសនាចក្ររបស់យើងមានភាពវិជ្ជមានច្រើន ប៉ុន្តែវាក៏បានធ្លាក់ចុះខ្លាំងផងដែរ ។ វាជាការសំខាន់ណាស់ដែលពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយនឹងមិនបាត់បង់ការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនអំពីគោលបំណងនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងតម្លៃនៃកូនចៅ ។ នោះគឺជាអនាគតដែលយើងខិតខំព្យាយាមរក្សា ។ ប្រធាន ណិលសុន បានបង្រៀនយើងថា « ភាពតម្កើងឡើងគឺជាកិច្ចការគ្រួសារ » ។ « មានតែតាមរយៈពិធីបរិសុទ្ធនៃសេចក្តីសង្គ្រោះនៃដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប៉ុណ្ណោះទើបក្រុមគ្រួសារអាចត្រូវបានតម្កើងឡើង » ។
ការធ្លាក់ចុះជាថ្នាក់ជាតិនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងការមានកូនគឺអាចយល់បានសម្រាប់ហេតុផលជាប្រវត្តិសាស្ត្រ ប៉ុន្តែតម្លៃ និងការអនុវត្តរបស់ពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយគួរតែប្រសើរឡើង—មិនត្រូវធ្វើតាម—ទំនោរទាំងនោះទេ ។
ក្នុងកុមារភាពរបស់ខ្ញុំកាលពី៨០ឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងកសិដ្ឋានរបស់ជីដូនជីតាខ្ញុំ នៅក្នុងបរិយាកាសមួយដែលស្ទើរតែអ្វីៗទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងនៅពេលថ្ងៃ គឺស្ថិតនៅក្រោមការដឹកនាំរបស់គ្រួសារទាំងអស់ ។ មិនមានទូរទស្សន៍ ឬគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកផ្សេងទៀតមករំខានដល់សកម្មភាពគ្រួសារទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្នុងសង្គមទីក្រុងនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មានសមាជិកតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលមានសកម្មភាពផ្ដោតលើក្រុមគ្រួសារ ។ ការរស់នៅក្នុងទីក្រុង និងមធ្យោបាយធ្វើដំណើរទំនើបៗ ការកម្សាន្តដែលបានរៀបចំ និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាក្នុងល្បឿនដ៏លឿន បានធ្វើឲ្យយុវវ័យងាយក្នុងការចាត់ទុកផ្ទះរបស់ពួកគេដូចជាផ្ទះសំណាក់ ដែលពួកគេគេង និងទទួលទានអាហារម្តងម្កាល ប៉ុន្តែជាកន្លែងដែលមិនសូវមានការណែនាំពីឪពុកម្តាយចំពោះសកម្មភាពរបស់ពួកគេឡើយ ។
ឥទ្ធិពលរបស់ឪពុកម្តាយក៏ត្រូវបានសាបរលាបទៅម្ដងបន្ដិចៗ ដោយសារតែសមាជិកនៃសាសនាចក្របច្ចុប្បន្នភាគច្រើនរវល់នឹងការរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ។ កាលពីអតីតកាល ឥទ្ធិពលដ៏អស្ចារ្យមួយដែលបង្រួបបង្រួមក្រុមគ្រួសារគឺ បទពិសោធន៍នៃការឆ្លងកាត់ភាពលំបាកជាមួយគ្នាក្នុងការស្វែងរកគោលដៅរួម—ដូចជាការបំប្លែងទីរហោស្ថានទៅជាដីស្រែ ឬការរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិត ។ គ្រួសារបានបង្កើត និងដឹកនាំ អង្គភាពនៃផលិតកម្មលើសេដ្ឋកិច្ច ។ នៅសព្វថ្ងៃនេះ ក្រុមគ្រួសារភាគច្រើនគឺជា អង្គភាពនៃការប្រើប្រាស់ចំណាយលើសេដ្ឋកិច្ច ដែលមិនតម្រូវឲ្យមានការប្រមូលផ្ដុំ និងការសហការច្រើនពីគ្រួសារឡើយ ។
IV.
នៅពេលឥទ្ធិពលពីឪពុកម្តាយបន្ដធ្លាក់ចុះ ពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយនៅតែមានទំនួលខុសត្រូវមកពីព្រះ ដើម្បីបង្រៀនកូនៗរបស់ខ្លួនឲ្យប្រុងប្រៀបខ្លួនចំពោះជោគវាសនាគ្រួសាររបស់យើងក្នុងភាពអស់កល្បជានិច្ច ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៦៨:២៥ ) ។ ពួកយើងភាគច្រើនត្រូវតែធ្វើបែបនេះ នៅពេលដែលក្រុមគ្រួសារយើងជាច្រើនមិនធ្វើតាមទម្លាប់នេះសោះ ។ ការលែងលះ ការស្លាប់ និងការបែកបាក់គ្នាគឺជាតថភាពពិត ។ ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់រឿងនេះរួចហើយនៅក្នុងគ្រួសារដែលខ្ញុំត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់ឡើង ។
ឪពុកខ្ញុំបានទទួលមរណភាពនៅពេលខ្ញុំមានអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ ដូច្នេះម្ដាយមេម៉ាយរបស់ខ្ញុំបានចិញ្ចឹមបីបាច់ប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំ និងខ្ញុំ ។ ក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុត គាត់នៅតែបន្តទៅមុខ ។ គាត់មានតែម្នាក់ឯង ហើយខូចចិត្ត ប៉ុន្តែដោយមានជំនួយរបស់ព្រះអម្ចាស់ ការបង្រៀនដ៏មានឥទ្ធិពលរបស់គាត់អំពីគោលលទ្ធិនៃសាសនាចក្រដែលបានស្ដារឡើងវិញ បានដឹកនាំយើងឲ្យបន្ដទៅមុខ ។ របៀបដែលគាត់បានអធិស្ឋានទូលសុំជំនួយពីស្ថានសួគ៌ក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនៗរបស់គាត់ ហើយគាត់ក៏បានទទួលពរពីការអធិស្ឋាននោះយ៉ាងប្រាកដ ! យើងត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់នៅក្នុងគេហដ្ឋានដ៏មានសុភមង្គលមួយ ដែលជាក់ស្ដែងឪពុករបស់យើងបានទទួលមរណភាពបាត់ទៅហើយ ។ ម្ដាយយើងបានបង្រៀនយើងថា យើងមានឪពុកម្នាក់ ហើយគាត់មានស្វាមីម្នាក់ ហើយយើងនឹងនៅជាមួយជាគ្រួសារជានិច្ច ដោយសារពួកគាត់បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ឪពុករបស់យើងបានទៅឆ្ងាយមួយរយៈដោយសារព្រះអម្ចាស់បានហៅគាត់ទៅធ្វើការផ្សេងទៀត ។
ខ្ញុំដឹងថាគ្រួសារជាច្រើនផ្សេងទៀតមិនសូវមានសុភមង្គលប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែម្តាយជាស្រ្ដីមេម៉ាយគ្រប់រូបអាចបង្រៀនអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងពរជ័យដែលបានមកពីការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធដល់កូនៗរបស់ខ្លួនបាន ។ បងប្អូនក៏អាចធ្វើបែបនេះបានដែរ ! ផែនការរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ធានាបាននូវលទ្ធភាពនេះសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ។ យើងទាំងអស់គ្នាមានអំណរគុណចំពោះអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ និងសម្រាប់ពរជ័យនាពេលអនាគតដែលបានមកពីការផ្សារភ្ជាប់ជាគ្រួសារដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ។ ដូចជាម្តាយរបស់ខ្ញុំដែរ យើងចូលចិត្តដកស្រង់ការសន្យារបស់លីហៃទៅកាន់កូនប្រុសរបស់លោក យ៉ាកុប ថា ព្រះ « នឹងធ្វើឲ្យសេចក្ដីវេទនាទាំងឡាយរបស់កូន ក្លាយទៅជាផលប្រយោជន៍ដល់កូនវិញ » ( នីហ្វៃទី២ ២:២ ) ។ ដែលការសន្យានេះមានដល់គ្រប់ក្រុមគ្រួសារពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយ ទាំងគ្រួសារដែលរស់នៅជុំគ្នា ឬបច្ចុប្បន្នមិនជុំគ្នាក៏ដោយ ។ យើងជាសាសនាចក្រដែលផ្តោតលើគ្រួសារ ។
គោលលទ្ធិ និងជំនឿរបស់យើងចំពោះគ្រួសារដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ពង្រឹង និងចងភ្ជាប់យើងជាគ្រួសារ ។ ខ្ញុំនឹងមិនភ្លេចការសន្យាមកពីជីតាខាងម្តាយរបស់ខ្ញុំ ហារីស នោះទេ នៅពេលដែលយើងជាចៅៗរស់នៅក្នុងកសិដ្ឋានរបស់គាត់នៅជិត ផាសុន រដ្ឋយូថាហ៍ ។ លោកបានប្រាប់ខ្ញុំនូវដំណឹងដ៏សោកនាដកម្មមួយថា ឪពុកខ្ញុំបានទទួលមរណភាពនៅទីឆ្ងាយ គឺនៅ ដែនវើរ រដ្ឋខូឡូរ៉ាដូ ។ ខ្ញុំបានរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេង ហើយបានលុតជង្គង់ចុះក្បែរគ្រែ ដោយយំជាខ្លាំង ។ លោកតាដើរតាមខ្ញុំ ហើយលុតជង្គង់ចុះក្បែរខ្ញុំ ហើយបានមានប្រសាសន៍ថា « តានឹងធ្វើជាឪពុកចៅ » ។ ការសន្យាដ៏ទន់ភ្លន់នោះ គឺជាឧទាហរណ៍ដ៏មានអានុភាពនៃអ្វីដែលជីដូនជីតាអាចធ្វើបាន ដើម្បីបំពេញចន្លោះប្រហោង នៅពេលដែលគ្រួសារបាត់បង់ ឬបាត់សមាជិកណាម្នាក់ ។
ឪពុកម្តាយ មិនថាម៉េមាយ ឬបានរៀបការហើយ—និងអ្នកដទៃទៀតដូចជាជីដូនជីតាដែលបំពេញតួនាទីនោះសម្រាប់កូនចៅ—គឺជាគ្រូបង្រៀនដ៏ចំណាន ។ ការបង្រៀនដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតរបស់ពួកគាត់គឺតាមរយៈគំរូ ។ រង្វង់គ្រួសារគឺជាកន្លែងដ៏ល្អដើម្បីបង្ហាញ និងរៀនពីគុណតម្លៃដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ដូចជាសារៈសំខាន់នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងកូនចៅ គោលបំណងនៃជីវិត និងប្រភពពិតនៃអំណរ ។ វាក៏ជាកន្លែងដ៏ល្អបំផុតដើម្បីរៀនមេរៀនសំខាន់ៗផ្សេងទៀតនៃជីវិតផងដែរ ដូចជាសេចក្តីសប្បុរស ការអភ័យទោស ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងតម្លៃនៃការអប់រំ និងការមានភាពស្មោះត្រង់នៅក្នុងការងារ ។
ជាការពិតណាស់ សមាជិកសាសនាចក្រជាច្រើនមានសមាជិកគ្រួសារដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ដែលមិនបានទទួលយកតម្លៃ និងការរំពឹងទុកនៃដំណឹងល្អឡើយ ។ សមាជិកបែបនេះត្រូវការសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការអត់ធ្មត់ពីយើង ។ ក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាទៅវិញទៅមក យើងគួរចងចាំថា ភាពល្អឥតខ្ចោះដែលយើងស្វែងរកមិនបានកំណត់ត្រឹមស្ថានភាពតានតឹងនៃជីវិតរមែងស្លាប់នោះទេ ។ ការបង្រៀនដ៏មហិមានៅក្នុង គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១៣៨:៥៧–៥៩ ធានាដល់យើងថា ការប្រែចិត្ត និងការរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណអាចបន្តទៀតបាននៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ បន្ទាប់ពីជីវិតរមែងស្លាប់ ។ សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត នៅពេលក្រុមគ្រួសាររួបរួមគ្នាដើម្បីពង្រឹងគ្នាទៅវិញទៅមក យើងទាំងអស់គ្នាគួរតែចងចាំថា អំពើបាប និង ភាពខ្វះខាតដែលចៀសមិនរួច ដែលយើងទាំងអស់គ្នាដកពិសោធនៅក្នុងជីវិតរមែងស្លាប់អាចត្រូវបានអត់ទោសឲ្យតាមរយៈការប្រែចិត្ត ដែលបានមកពីដង្វាយធួនដ៏រុងរឿង និងដ៏សង្គ្រោះរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
V.
ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជាវីរៈគំរូដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់យើង ។ យើងនឹងទទួលបានពរ បើយើងយកគំរូតាមការបង្រៀន និងការលះបង់ខ្លួនរបស់ទ្រង់ ។ ការធ្វើតាមព្រះគ្រីស្ទ និងការលះបង់ខ្លួននៅក្នុងការបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក គឺជាដំណោះស្រាយដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ភាពអាត្មានិយម និងការគិតតែពីខ្លួនឯង ដែលឥឡូវនេះហាក់ដូចជារឿងធម្មតា ។
ឪពុកម្ដាយក៏មានកាតព្វកិច្ចបង្រៀនកូនរបស់ខ្លួននូវចំណេះដឹងដែលកើតឡើងជាក់ស្តែង ក្រៅតែពីគោលការណ៍នៃដំណឹងល្អផងដែរ ។ ក្រុមគ្រួសាររួបរួមគ្នានៅពេលពួកគេធ្វើរឿងដ៏មានអត្ថន័យជាមួយគ្នា ។ ការថែទាំសួនជាគ្រួសារស្ថាបនាទំនាក់ទំនងល្អក្នុងគ្រួសារ ។ គ្រួសារដែលមានសុភមង្គលទទួលបានបទពិសោធន៍នូវការពង្រឹងទំនាក់ទំនងក្នុងគ្រួសារជាមួយគ្នា ។ ការបោះជំរំ សកម្មភាពកីឡា និងការកម្សាន្តផ្សេងទៀតមានគុណតម្លៃជាពិសេសសម្រាប់ចងភ្ជាប់ក្រុមគ្រួសារ ។ ក្រុមគ្រួសារគួររៀបចំសកម្មភាពនៃការជួបជុំគ្រួសារដើម្បីរំឭកដល់បុព្វការីជន ដែលអាចនាំទៅកាន់ការធ្វើកិច្ចការព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។
ឪពុកម្តាយគួរអប់រំកូនៗអំពីជំនាញជាមូលដ្ឋាននៃការរស់នៅ រួមទាំងការជួយការងារផ្ទះ មិនថាក្នុង និងក្រៅផ្ទះនោះទេ ។ ការរៀនភាសានានា គឺជាការរៀបចំដ៏មានប្រយោជន៍មួយសម្រាប់ជីវិតសម័យទំនើប និងការបម្រើជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ។ គ្រូបង្រៀនមុខវិជ្ជាទាំងនេះអាចជាឪពុកម្តាយ ឬជីដូនជីតា ឬសាច់ញាតិបងប្អូនផ្សេងទៀត ។ ក្រុមគ្រួសារមានការរីកចម្រើននៅពេលដែលពួកគេរៀនជាក្រុម ហើយប្រឹក្សាជាមួយគ្នាលើគ្រប់បញ្ហាដែលទាក់ទងនឹងគ្រួសារ និងសមាជិកនៅក្នុងគ្រួសារ ។
អ្នកខ្លះអាចនិយាយថា « ប៉ុន្តែយើងគ្មានពេលសម្រាប់ធ្វើអ្វីៗទាំងនោះទេ » ។ ដើម្បីស្វែងរកពេលវេលាធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍ ឪពុកម្តាយជាច្រើននឹងយល់ឃើញថា ពួកគាត់អាចធ្វើឲ្យគ្រួសាររបស់គាត់កាន់តែមាន ភាពស្និទ្ធស្នាល បើពួកគាត់ ចុច បិទ គ្រឿងអេឡិចត្រូនិចទាំងអស់របស់គាត់ចោល ។ ហើយ ឪពុកម្តាយគួរចងចាំថា អ្វីដែលកូនៗទាំងនោះចង់បានពិតប្រាកដសម្រាប់អាហារពេលល្ងាច គឺជាការមានពេលវេលានៅជាមួយឪពុកម្ដាយពួកគេ ដែលជាបងប្អូននេះហើយ ។
ពរជ័យដ៏អស្ចារ្យកើតមានដល់ក្រុមគ្រួសារ ប្រសិនបើពួកគេអធិស្ឋានជាមួយគ្នា លុតជង្គង់ចុះទាំងយប់ទាំងព្រឹក ដើម្បីថ្លែងអំណរគុណចំពោះពរជ័យ និងអធិស្ឋានពីកង្វល់ទូទៅ ។ ក្រុមគ្រួសារក៏ត្រូវបានផ្ដល់ពរផងដែរ នៅពេលពួកគេថ្វាយបង្គំរួមគ្នានៅក្នុងការប្រជុំក្នុងសាសនាចក្រ និងនៅក្នុងការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានផ្សេងៗទៀត ។ ចំណងគ្រួសារក៏ត្រូវបានពង្រឹងផងដែរតាមរយៈដំណើររឿងគ្រួសារ ការបង្កើតទម្លាប់ក្នុងគ្រួសារ និងការចែកចាយបទពិសោធន៍ដ៏ពិសិដ្ឋនានា ។ ប្រធាន ស្ពែនស៊ើរ ដបុលយូ ឃឹមបឹល រំឭកយើងថា « ដំណើររឿងនៃការបំផុសគំនិតចេញពីជីវិតរបស់យើងផ្ទាល់ និងចេញពីពួកអយ្យកោរបស់យើង … គឺជាឧបករណ៍បង្រៀនដ៏មានអានុភាព » ។ ជារឿយៗវាគឺជាប្រភពនៃការបំផុសគំនិតដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់យើង និងកូនចៅរបស់យើង ។
ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ពីព្រះអម្ចាស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដែលជាព្រះរាជបុត្រាតែមួយគត់របស់ព្រះវរបិតាដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ។ ទ្រង់អញ្ជើញយើងឲ្យដើរតាមមាគ៌ានៃសេចក្ដីសញ្ញា ដែលនាំទៅរកការជួបជុំគ្រួសារនៅស្ថានសួគ៌ ។ អំណាចបព្វជិតភាពនៃការផ្សារភ្ជាប់ដោយកូនសោទាំងឡាយដែលបានស្ដារឡើងវិញនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធខឺតឡង់ នាំឲ្យក្រុមគ្រួសារជួបជុំសម្រាប់ភាពអស់កល្បជានិច្ច ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១១០:១៣–១៦ ) ។ បច្ចុប្បន្ននេះ កូនសោទាំងនោះកំពុងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាច្រើននៅទូទាំងពិភពលោក ។ ដំណឹងល្អនេះគឺពិត ។ សូមឲ្យយើងធ្វើជាផ្នែកមួយនៃកិច្ចការនេះ ខ្ញុំសូមអធិស្ឋាននៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន៕