ស្គាល់ថាបងប្អូនជានរណាឲ្យប្រាកដ
ដោយមិនគិតពីកន្លែងដែលយើងស្ថិតនៅ នៅលើផ្លូវនៃភាពជាសិស្សរបស់យើង នោះជីវិតរបស់យើងនឹងផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង បើយើងយល់កាន់តែច្បាស់ថា យើងជានរណាឲ្យប្រាកដនោះ ។
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅ កូនស្រីរបស់យើងបានទទួលបទពិសោធន៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅមួយនៅក្នុងបេសកកម្មរបស់នាង ។ ដោយមានការយល់ព្រមពីនាង ខ្ញុំចែកចាយការដកស្រង់មួយពីអ្វីដែលនាងបានសរសេរមកយើងនៅសប្តាហ៍នោះ ៖
« កាលពីម្សិលមិញ សមាជិកដែលត្រឡប់មកសាសនាចក្រវិញបានស្នើសុំឲ្យយើងមកឲ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ។ នៅពេលយើងទៅដល់ យើងបានឃើញនាងនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ យំខ្សឹកខ្សួលមិនឈប់សោះ ។ នាងបានចែកចាយទាំងទឹកភ្នែកឲ្យយើងដឹងថា នាងបានបាត់បង់ការងារ នឹងត្រូវបណ្តេញចេញពីផ្ទះជួលរបស់នាង ហើយក្លាយជាអ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែងជាថ្មីម្តងទៀត » ។
កូនស្រីរបស់យើងបានបន្ត ៖ « ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមស្វែងរកបទគម្ពីររបស់ខ្ញុំដោយរញ្ជួលចិត្ត ព្យាយាមស្វែងរកអ្វីមួយ—អ្វីម្យ៉ាងដើម្បីជួយនាង ។ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរកខគម្ពីរដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ខ្ញុំបានគិតថា តើខ្ញុំកំពុងធ្វើអ្វី ? នេះមិនមែនជាអ្វីដែលព្រះគ្រីស្ទនឹងធ្វើទេ ។ នេះមិនមែនជាបញ្ហាដែលខ្ញុំអាចដោះស្រាយបានទេ ប៉ុន្តែ នេះគឺជាបុត្រីរបស់ព្រះដែលត្រូវការជំនួយពីខ្ញុំ ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានបិទគម្ពីររបស់ខ្ញុំ លុតជង្គង់ក្បែរនាង ហើយកាន់ដៃនាងខណៈពេលដែលយើងបានយំជាមួយគ្នា រហូតដល់នាងត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីក្រោកឈរឡើង និងប្រឈមមុខនឹងការសាកល្បងនេះ » ។
បន្ទាប់ពីស្ត្រីម្នាក់នេះត្រូវបានលួងលោម កូនស្រីរបស់យើងបានប្រើបទគម្ពីរដើម្បីព្យាយាម ហើយជួយនាងឲ្យយល់ពីភាពពិតនៃតម្លៃដ៏ទេវភាពរបស់នាង និងបង្រៀននាងនូវសេចក្តីពិតដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៃការរស់នៅរបស់យើង—ថាយើងគឺជាបុត្រាបុត្រីជាទីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ជាព្រះដែលមានព្រះទ័យអាណិតអាសូរចំពោះយើង នៅពេលយើងរងទុក្ខ និងត្រៀមព្រះកាយជាស្រេចដើម្បីជួយយើងនៅពេលយើងក្រោកឈរឡើងវិញ ។
វាជាការយល់ដឹងដែលថាចំណុចដំបូងនៃគោលលទ្ធិដែលអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់យើងបង្រៀនគឺថា ព្រះគឺជាព្រះវរបិតាសួគ៌ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង ។ រាល់សេចក្តីពិតជាបន្តបន្ទាប់បង្កើតឡើងនៅលើការយល់ដឹងជាមូលដ្ឋានគ្រឹះ ថាយើងជានរណាឲ្យប្រាកដ ។
ស៊ូសាន អេច ផតធ័រ ប្រធានអង្គការបឋមសិក្សាទូទៅបានបង្រៀន ៖ « នៅពេលបងប្អូនដឹង និងយល់យ៉ាងច្បាស់ថាបងប្អូនត្រូវបានស្រឡាញ់យ៉ាងពេញលេញដូចជាបុត្ររបស់ព្រះ នោះវាផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ។ វាផ្លាស់ប្តូរនូវរបៀបដែលបងប្អូនមានអារម្មណ៏អំពីខ្លួនឯងនៅពេលបងប្អូនធ្វើខុស ។ វាផ្លាស់ប្តូរនូវរបៀបដែលបងប្អូនមានអារម្មណ៍នៅពេលមានរឿងពិបាកផ្សេងៗកើតឡើង ។ វាផ្លាស់ប្តូរនូវទស្សនៈរបស់បងប្អូនចំពោះបញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់ព្រះ ។ វាផ្លាស់ប្តូរនូវទស្សនៈរបស់បងប្អូនអំពីអ្នកដទៃ និងសមត្ថភាពរបស់បងប្អូនដើម្បីធ្វើឲ្យមានភាពផ្លាស់ប្តូរ » ។
ការផ្លាស់ប្តូរនេះត្រូវបានបង្ហាញនៅពេលដែលយើងអាន អំពីបទពិសោធន៍ដែលលោកម៉ូសេមាន នៅពេលមានប្រសាសន៍ជាមួយនឹងព្រះប្រទល់មុខ ។ ក្នុងអំឡុងពេលសន្ទនានោះ ព្រះបានបង្រៀនលោកម៉ូសេម្តងហើយម្តងទៀត អំពីកេដំណែលដ៏ទេវភាពរបស់លោក ដោយបន្ទូលថា « ម៉ូសេ អ្នកជាបុត្រយើង » ។ ព្រះបានពន្យល់ថា លោកម៉ូសេគឺស្ថិតនៅក្នុងរូបដូចជាព្រះរាជបុត្រាបង្កើតតែមួយរបស់ទ្រង់ ។ លោកម៉ូសេបានយល់យ៉ាងច្បាស់ថាលោកជានរណា ថាលោកមានកិច្ចការមួយត្រូវធ្វើ ហើយថាលោកមានព្រះវរបិតាសួគ៌ជាទីស្រឡាញ់មួយអង្គ ។
បន្ទាប់ពីបទពិសោធន៍នេះ មារសត្រូវបានមកល្បួងលោក ហើយភ្លាមនោះបានហៅលោកដោយនិយាយថា « ម៉ូសេ ជាកូនមនុស្សអើយ » ។ នេះគឺជាអាវុធសាមញ្ញ និងគ្រោះថ្នាក់មួយនៅក្នុងចំណោមអាវុធដែលមារសត្រូវប្រើដើម្បីវាយប្រហារយើង ។ ខណៈពេលដែលព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងរំឭកយើងយ៉ាងជាប់លាប់ និងដោយក្តីស្រឡាញ់ ថាយើងគឺជាបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ នោះមារសត្រូវនឹងព្យាយាមដាក់ស្លាកយើងដោយភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងជានិច្ច ។ ប៉ុន្តែលោកម៉ូសេបានដឹងរួចទៅហើយថា លោកមិនមែនត្រឹមតែជា « កូនមនុស្ស » នោះទេ ។ លោកបានប្រកាសទៅកាន់សាតាំង « តើអ្នកជានរណា ? ដ្បិតមើលចុះ ខ្ញុំជាបុត្រនៃព្រះ » ។ ដូចគ្នានេះដែរ នៅពេលយើងប្រឈមនឹងបញ្ហានៃជីវិតរមែងស្លាប់ ឬនៅពេលយើងមានអារម្មណ៍ថានរណាម្នាក់កំពុងដាក់ស្លាកយើងដោយសារភាពទន់ខ្សោយរបស់យើង នោះយើងត្រូវឈរឡើងយ៉ាងរឹងមាំនៅក្នុងចំណេះដឹងថាយើងជានរណាឲ្យប្រាកដ ។ យើងត្រូវតែស្វែងរកការបញ្ជាក់មកពីព្រះ មិនមែនមកពីមនុស្សដទៃនោះទេ ។ ហើយពេលយើងធ្វើដូច្នោះ យើងក៏អាចប្រកាសយ៉ាងក្លាហានថា « ខ្ញុំជាបុត្រនៃព្រះ » បានដែរ ។
នៅក្នុងការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានទូទាំងពិភពលោកមួយសម្រាប់យុវមជ្ឈិមវ័យ ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុនជាទីស្រឡាញ់របស់យើង បានបង្រៀន ៖ « ដូច្នេះ តើក្មួយៗជានរណា ? ដំបូង ហើយសំខាន់បំផុត ក្មួយៗគឺជាបុត្ររបស់ព្រះ ជាបុត្រនៃសេចក្តីសញ្ញា និងជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ កាលដែលក្មួយៗទទួលយកសេចក្តីពិតទាំងនេះ នោះព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងនឹងជួយក្មួយៗឲ្យឈានទៅដល់គោលដៅចុងបំផុតរបស់ក្មួយៗនៃការរស់នៅដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងទីវត្តមានដ៏បរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ » ។
វាមិនមែនជារឿងចៃដន្យនោះទេ ដែលបទគម្ពីរទំនងជាពោលដដែលៗថា ព្រះបានរំឭកយើងអំពីទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយនឹងទ្រង់ ។ ក្នុងចំណោមព្រះនាមទាំងអស់ដែលទ្រង់អាចត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណតាមរយៈពាក្យអធិស្ឋានសាក្រាម៉ង់ ទ្រង់បានស្នើសុំឲ្យហៅថា « ព្រះ ជាព្រះវរបិតាដ៏គង់នៅអស់កល្បជានិច្ច » ។
នៅពេលយើងបានដឹងថា យើងជានរណាឲ្យប្រាកដ នោះយើងនឹងជឿកាន់តែខ្លាំងថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើងបានប្រទានផែនការមួយសម្រាប់យើង ដើម្បីត្រឡប់ទៅរស់នៅជាមួយនឹងទ្រង់ម្តងទៀត ។ អែលឌើរ ផាទ្រីក ខៀរ៉ុន បានបង្រៀន « ផែនការរបស់ព្រះវរបិតាយើងល្អណាស់ គឺជាផែនការ ‹ ដ៏អស្ចារ្យ › ត្រូវបានរៀបចំឡើងដើម្បីនាំបងប្អូនទៅផ្ទះវិញ ពុំមែនឲ្យបងប្អូននៅខាងក្រៅផ្ទះនោះទេ ។… ព្រះខិតខំឲ្យមានទំនាក់ទំនងជាមួយបងប្អូនដោយឥតឈប់ឈរ » ។ សូមគិតអំពីរឿងនេះមួយភ្លែត—ព្រះវរបិតាដែលមាននូវអំណាចទាំងអស់របស់យើង ព្រះវរបិតាដ៏ជាទីស្រឡាញ់ « ខិតខំឲ្យមានទំនាក់ទំនងជាមួយបងប្អូនដោយឥតឈប់ឈរ » ។
ដោយមិនគិតពីកន្លែងដែលយើងស្ថិតនៅ នៅលើផ្លូវនៃភាពជាសិស្សរបស់យើង នោះជីវិតរបស់យើងនឹងផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង បើយើងយល់កាន់តែច្បាស់ថា យើងជានរណាឲ្យប្រាកដនោះ ។ ខ្ញុំសូមណែនាំវិធីពីរយ៉ាងដែលយើងអាចធ្វើឲ្យការយល់ដឹងនេះកាន់តែស៊ីជម្រៅបាន ។
ដំបូង ការអធិស្ឋាន
នៅពេលព្រះអង្គសង្គ្រោះកំពុងចាប់ផ្តើមការបម្រើក្នុងព្រះជន្មរមែងស្លាប់របស់ទ្រង់ ទ្រង់បានយាងចូលទៅក្នុងទីរហោស្ថានដើម្បី « ទៅជួបព្រះ » ។ ប្រហែលជាយើងគួរតែផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរបស់យើង ពីគ្រាន់តែពោលការអធិស្ឋានរបស់យើង ទៅជាការចំណាយពេលឲ្យគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីពិតជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយ និង « ទៅជួបព្រះ » ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។
ខ្ញុំបានរកឃើញថា គុណតម្លៃនៃការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំកាន់តែប្រសើរឡើង នៅពេលដែលខ្ញុំចំណាយពេលពីរបីនាទីដើម្បីរៀបចំខ្លួននិយាយជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់ខ្ញុំ ។ បទគម្ពីរបង្ហាញយើងថា នេះគឺជាលំនាំដែលមានប្រសិទ្ធភាព ។ មិនថានោះជា យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ នីហ្វៃ ជាកូនប្រុសរបស់ហេលេមិន ឬអេណុសឡើយ អ្នកទាំងអស់នោះសុទ្ធតែមានរបៀបនៃការពិចារណា និងការជញ្ជឹងគិតមួយចំនួន មុនពេលទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយនឹងព្រះត្រូវបានកត់ត្រា ។ អេណុសបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រលឹងរបស់គាត់ស្រេកឃ្លាន នៅពេលដែលពាក្យរបស់ឪពុកគាត់បានជ្រួតជ្រាបទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់គាត់ ។ ឧទាហរណ៍នីមួយៗទាំងនេះបង្រៀនយើងអំពីតម្រូវការក្នុងការរៀបចំខ្លួនខាងវិញ្ញាណ សម្រាប់ពេលវេលារបស់យើងជារៀងរាល់ថ្ងៃដើម្បី « ទៅជួបព្រះ » ។
ចំពោះពួកសាសន៍នីហ្វៃ ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានណែនាំថា « កាលណាអធិស្ឋាន នោះត្រូវឲ្យចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ហើយបិទទ្វារ រួចអធិស្ឋានដល់ព្រះវរបិតានៃអ្នក » ។
មិនថាវានៅក្នុងទូ ឬបន្ទប់គេងនោះទេ គោលការណ៍នោះគឺដើម្បីស្វែងរកកន្លែងមួយដែលបងប្អូនអាចនៅម្នាក់ឯងដើម្បីអធិស្ឋាន ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យព្រលឹងរបស់បងប្អូននៅនឹងនរ ហើយទទួលអារម្មណ៍នៃការបំផុសគំនិតនៃសំឡេងតូចរហៀងៗ » ។ យើងអាចរៀបចំខ្លួនតាមរយៈការពិចារណាលើអ្វីដែលយើងមានអំណរគុណ និងសំណួរ ឬកង្វល់ ដែលយើងចង់ចែកចាយនៅក្នុងការអធិស្ឋានជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់យើង ។ យើងគួរតែព្យាយាមកុំឲ្យមានការអធិស្ឋានតាមទម្លាប់ដោយគ្មានការគិត ឬយល់ដឹង ប៉ុន្តែត្រូវ និយាយជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់យើងដោយខ្លាំងៗ ប្រសិនជាអាចធ្វើទៅបាន ។
ខ្ញុំដឹងថា នៅក្នុងភាពវឹកវរនៃជីវិតរបស់យើង ការមើលថែកុមារតូចៗ ឬរត់ពីការប្រជុំមួយទៅការប្រជុំមួយ នោះយើងប្រហែលជាមិនមានទីកន្លែងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងការរៀបចំខ្លួនប្រកបដោយការគិតគូរនោះទេ—ប៉ុន្តែការអធិស្ឋានស្ងាត់ៗ រហ័ស និងបន្ទាន់ទាំងនោះអាចកាន់តែមានអត្ថន័យ នៅពេលយើងបានខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បី « ទៅជួបព្រះ » នាព្រឹកព្រលឹមនោះ ។
ប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះដែលមិនបានអធិស្ឋានជាយូរមកហើយ ឬអ្នកខ្លះទៀតដែលមិនមានអារម្មណ៍ថា ការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេកំពុងត្រូវបានព្រះស្តាប់ឮ ។ ខ្ញុំសូមសន្យាថា ព្រះវរបិតាសួគ៌របស់បងប្អូនស្គាល់បងប្អូន ស្រឡាញ់បងប្អូន និងសព្វព្រះទ័យចង់ឮពីបងប្អូន ។ ទ្រង់ចង់ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយបងប្អូន ។ ទ្រង់សព្វព្រះទ័យឲ្យបងប្អូនចាំថា ខ្លួនបងប្អូនគឺជានរណា
ប្រធាន ជែហ្វ្រី អ័រ ហូឡិន កាលពីថ្មីៗនេះបានបង្រៀន « ទោះបីជាបងប្អូនអធិស្ឋានច្រើនប៉ុនណាក៏ដោយ ចូរអធិស្ឋានបន្ថែមទៀត ។ ទោះបីជាបងប្អូនកំពុងអធិស្ឋានខ្លាំងប៉ុនណាក៏ដោយ ចូរអធិស្ឋានឲ្យកាន់តែខ្លាំងទៀត » ។
បន្ថែមពីលើនេះ ការបង្កើនភាពញឹកញាប់ និងគារវភាពក្នុងការអធិស្ឋានរបស់យើង ការសិក្សាព្រះគម្ពីរមរមនជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងការថ្វាយបង្គំនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ នឹងជួយរៀបចំគំនិតរបស់យើងសម្រាប់វិវរណៈ ។ នៅពេលយើងខិតខំធ្វើអោយទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយនឹងព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងឲ្យប្រសើរឡើង នោះទ្រង់នឹងប្រទានពរឲ្យយើងមានអារម្មណ៍កាន់តែជ្រួតជ្រាបថា យើងគឺជាបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ ។
ទីពីរ មកស្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះគ្រីស្ទ
ការបើកបង្ហាញដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ចំពោះយើងជាបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ គឺជាសេចក្តីពិតដែលថា ទ្រង់បានបញ្ជូនព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ ព្រះអង្គសង្រ្គោះផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ដើម្បីជួយយើងឲ្យត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ។ ដូច្នេះ យើងត្រូវតែមកឲ្យស្គាល់ទ្រង់ ។
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខណៈពេលកំពុងបម្រើជាប្រធានស្តេក ខ្ញុំបានដាក់អនុសាសន៍មួយសម្រាប់បងប្រុសម្នាក់ឲ្យបម្រើជាអ្នកធ្វើពិធីបរិសុទ្ធនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ បន្ទាប់ពីពន្យល់ប្រាប់គាត់ថា គាត់នឹងក្លាយជាអ្នកធ្វើពិធីបរិសុទ្ធដ៏អស្ចារ្យ ខ្ញុំបានចុចបញ្ជូនអនុសាសន៍ដោយអចេតនាថា « មិនគាំទ្រ » ។ បន្ទាប់ពីព្យាយាមយកសារនោះមកវិញមិនបានជោគជ័យ ខ្ញុំបានទូរសព្ទទៅកាន់ប្រធានព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ហើយនិយាយថា « ខ្ញុំបានធ្វើកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយ » ។ ដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ប្រធានព្រះវិហារបរិសុទ្ធដ៏ល្អនេះបានមានប្រសាសន៍ថា « ប្រធាន អ៊ីរេ មិនមានអ្វីដែលប្អូនបានធ្វើដែលមិនអាចលើកលែងទោស និងកែតម្រូវនៅទីបំផុតបាននោះទេ » ។ នោះពិតជាសេចក្តីពិតដ៏អស្ចារ្យមែន ។ ជាការពិតណាស់ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺ « មានឥទ្ធិឫទ្ធិដើម្បីសង្គ្រោះ » ។
ក្នុងឆ្នាំ២០១៩ មានការផ្លាស់ប្តូរដ៏អស្ចារ្យមួយនៅក្នុងសំណួរទទួលប័ណ្ណចូលព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ពីមុនមក សំណួរមួយបានសួរថា តើអ្នកមានទីបន្ទាល់អំពីតួនាទីរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទក្នុងនាមជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ និងព្រះប្រោសលោះ របស់យើងដែរឬទេ ? ឥឡូវនេះ សួរថា តើអ្នកមានទីបន្ទាល់អំពីតួនាទីរបស់ទ្រង់ក្នុងនាមជាព្រះអង្គសង្រ្គោះ និងព្រះប្រោសលោះ របស់អ្នក ដែរឬទេ ? ដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមិនត្រឹមដំណើរការសម្រាប់តែអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ដំណើរសម្រាប់បងប្អូននិងសម្រាប់ខ្ញុំផងដែរ ។ ទ្រង់គឺជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់ខ្ញុំ ។ ទ្រង់គឺជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់បងប្អូន ។ ជាព្រះអង្គសង្រ្គោះរបស់យើងម្នាក់ៗ ។ មានតែតាមរយៈទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលបងប្អូន និងខ្ញុំអាចត្រឡប់ទៅជួបជាមួយនឹងព្រះវរបិតារបស់យើងវិញបាន ។
ដូច្នេះហើយ បងប្អូនប្រុសស្រីអើយ សូមឲ្យយើងស្វែងរកទ្រង់ ។ សូមឲ្យយើងសិក្សាពីទំនាក់ទំនងដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់ជាមួយនឹងព្រះវរបិតា និងជាមួយយើងម្នាក់ៗ ។ សូមឲ្យយើងដកបទពិសោធន៍នូវចម្រៀងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ប្រោសលោះ ដែលមកដោយផ្ទាល់ដល់យើងម្នាក់ៗ តាមរយៈព្រះប្រោសលោះរបស់យើងនៅពេលយើងប្រែចិត្ត ។ នៅពេលយើងមកស្គាល់ « ទ្រង់ដែលមានឥទ្ធិឫទ្ធិដើម្បីសង្គ្រោះ »យើងនឹងយល់ថា ក្នុងនាមយើងជាបុត្រាបុត្រីនៃព្រះ យើងជាសេចក្តីអំណររបស់ទ្រង់ ជាការផ្តោតដ៏សំខាន់បំផុតរបស់ទ្រង់ ហើយគឺពិតជាមានតម្លៃក្នុងការសង្រ្គោះ ។
ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ថា យើងមានព្រះវរបិតាសួគ៌ដ៏ជាទីស្រឡាញ់មួយអង្គ ។ នៅពេលយើងស្គាល់សេចក្ដីពិតដ៏អស់កល្បនេះ តាមរយៈការអធិស្ឋានដ៏ក្លៀវក្លា វិវរណៈផ្ទាល់ខ្លួន និងការមករកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ឥឡូវនេះ យើងអាចប្រកាសជាឱឡារិកថា « ខ្ញុំជាបុត្រនៃព្រះ » ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕