ការលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក
មានតែព្រះអម្ចាស់ទេដែលដឹងច្បាស់អំពីដែនកំណត់ និងសមត្ថភាពរបស់យើង ហើយដោយសារតែដូច្នោះ ទ្រង់ជាអង្គតែមួយគត់ដែលមានគុណសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការវិនិច្ឆ័យកិច្ចការរបស់យើង ។
ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានអានអំពីបទពិសោធន៍មួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ។ វាបានកើតឡើងនៅកម្មវិធីម្ចាស់ជើងឯករត់ប្រណាំងថ្នាក់ជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក—ដែលជាការប្រកួតសម្រាប់មនុស្សចាស់ ។
អ្នកចូលរួមម្នាក់ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ ១៥០០ម៉ែត្រ គឺ អូវីល រ៉ជ័រ អាយុ១០០ឆ្នាំ ។ អ្នកនិពន្ធសរសេរថា ៖
« ពេលដែលកាំភ្លើងចាប់ផ្ដើមកម្មវិធីបានបាញ់ឡើង អ្នករត់បានចាប់ផ្ដើមរត់ អូវីលបានធ្លាក់ទៅលេខចុងគេភ្លាមៗ គាត់បានបន្ដរត់តែម្នាក់ឯងពេញមួយការប្រកួត ដោយរត់អូសជើងយ៉ាងយឺតៗ ។ [ ពេល ] អ្នករត់ចុងក្រោយគេបានទៅដល់ទី អូវីលនៅមិនទាន់បានទៅដល់ទីទេ គាត់ត្រូវរត់ពីរជុំកន្លះទៀតទើបទៅដល់ទីដៅ ។ អ្នកទស្សនាជិត៣០០០នាក់អង្គុយស្ងៀមមើលគាត់រត់យ៉ាងយឺតៗជុំវិញផ្លូវរត់ប្រណាំងនោះ—តែម្នាក់ឯងដោយស្ងាត់ស្ងៀម វាមិនស្រួលនោះទេ ។
« [ ប៉ុន្តែ ] នៅពេលដែលគាត់ចាប់ផ្តើមរត់ជុំចុងក្រោយ ហ្វូងមនុស្សបានក្រោកឈរឡើងស្រែកផងទះដៃផង ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់គាត់ ។ ពេលដែលគាត់បានមកដល់គំនូសទីផ្ដាច់ព្រ័ត្រ ហ្វូងមនុស្សបានស្រែកហ៊ោកញ្រ្ជៀវឡើង ។ ជាមួយនឹងការលើកទឹកចិត្តពីអ្នកទស្សនារាប់ពាន់នាក់ អូវីលបានប្រឹងរត់ដោយអស់ពីកម្លាំងចុងក្រោយបង្អស់ដែលគាត់មាន ។ ហ្វូងមនុស្សស្រែកហ៊ោដោយភាពរីករាយនៅពេលឃើញគាត់ឆ្លងកាត់គំនូសផ្ដាច់ព្រ័ត្របានសម្រេច ហើយដៃគូប្រកួតប្រជែងរបស់គាត់បានរត់ឱបគាត់ ។ អូវីលបានគ្រវីដៃដោយរាបសា និងដឹងគុណទៅកាន់ហ្វូងមនុស្ស ហើយដើរចេញពីផ្លូវរត់ប្រណាំងជាមួយមិត្តថ្មីរបស់គាត់ » ។
នេះគឺជាការប្រកួតលើក ទីប្រាំ របស់អូវីល ហើយនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗទៀត គាត់ ក៏ ស្ថិតនៅចំណាត់ថ្នាក់ចុងក្រោយគេបង្អស់ដែរ ។ អ្នកខ្លះប្រហែលជាត្រូវបានល្បួងឲ្យវិនិច្ឆ័យអូវីល ដោយគិតថាគាត់មិនគួរទៅប្រកួតទេនៅអាយុនេះ—ថាគាត់មិនសមមករត់ប្រណាំង ហើយធ្វើឲ្យកម្មវិធីគេយឺតយ៉ាវដោយសារតែ គាត់ ឡើយ ។
ទោះបីគាត់តែងតែជាអ្នកដែលរត់ដល់ទីចុងក្រោយគេក៏ដោយ អូវីលបានបំបែកកំណត់ត្រាពិភពលោកចំនួនប្រាំនៅថ្ងៃនោះ ។ គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមកមើលគាត់រត់ប្រណាំងជឿថាវាអាចទៅរួចនោះទេ ប៉ុន្តែទាំងអ្នកទស្សនា ឬដៃគូប្រកួតរបស់គាត់មិនមែនជាគណៈកម្មការកាត់សេចក្ដីទេ ។ អូវីលមិនបានបំពានច្បាប់ណាមួយទេ ហើយអ្នករៀបចំការប្រកួតក៏មិនបានបន្ធូរបន្ថយលក្ខខណ្ឌណាមួយនៃការប្រកួតដែរ ។ គាត់បានរត់ប្រណាំងដូចអ្នកដទៃទៀត ហើយបានបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌដូចគ្នាទៅនឹងដៃគូប្រកួតផ្សេងទៀតទាំងអស់ ។ ប៉ុន្តែក្នុងករណីនេះ—កម្រិតនៃការលំបាករបស់គាត់ គឺអាយុ និងសមត្ថភាពរាងកាយដែលមានកំណត់—វាជាកត្ដាដែលធ្វើឲ្យគេដាក់គាត់នៅក្នុងក្រុមដែលមានអាយុចាប់ពី១០០ឆ្នាំឡើងទៅ ។ ហើយនៅក្នុងក្រុម នោះ គាត់បានបំបែកកំណត់ត្រាពិភពលោកចំនួនប្រាំ ។
ដូចដែលអូវីលត្រូវការភាពក្លាហានយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីឈានជើងចេញទៅលើផ្លូវរត់ប្រណាំងនោះរាល់ដង បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងមួយចំនួនក៏ត្រូវការភាពក្លាហានយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីឈានជើងចូលទៅក្នុងឆាកជីវិតដែលមានការប្រកួតប្រជែងជារៀងរាល់ថ្ងៃដែរ ដោយដឹងថាពួកគេអាចត្រូវបានគេវិនិច្ឆ័យដោយអយុត្តិធម៌ ទោះជាពួកគេកំពុងធ្វើល្អបំផុតតាមដែលពួកគេអាចធ្វើបាន ដើម្បីធ្វើតាមព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងគោរពតាមសេចក្តីសញ្ញារបស់ពួកគេជាមួយទ្រង់ ទោះបីមានឧបសគ្គក៏ដោយ ។
មិនថាយើងរស់នៅទីណាក្នុងពិភពលោកនេះ មិនថាយើងមានអាយុប៉ុន្មានទេ វាជាតម្រូវការមូលដ្ឋានរបស់មនុស្ស ដែលយើង ទាំងអស់គ្នា ត្រូវការអារម្មណ៍ដែលថាយើងគឺជាចំណែកមួយ អារម្មណ៍ថាមានគេចង់បាន និងត្រូវការយើង ហើយថាជីវិតរបស់យើងមានគោលបំណង និងអត្ថន័យ មិនថាយើងស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈណា ឬមានដែនកំណត់ត្រឹមណាទេ ។
នៅជុំចុងក្រោយនៃការប្រណាំង ហ្វូងមនុស្សបានលើកទឹកចិត្តអូវីលយ៉ាងខ្លាំង ផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់គាត់ឲ្យបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ។ វាមិនជាបញ្ហាទេដែលគាត់បានទៅដល់ទីចុងក្រោយគេនោះ ។ សម្រាប់អ្នកចូលរួម និងហ្វូងមនុស្ស នេះគឺលើសពីការប្រកួតមួយ ។ តាមរបៀបជាច្រើន នេះជាគំរូដ៏ស្រស់ស្អាតមួយអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលស្ដែងចេញតាមរយៈសកម្មភាព ។ នៅពេលអូវីលទៅដល់ទី ពួកគេទាំងអស់គ្នាអររីករាយជាមួយគ្នា ។
ដូចគ្នានឹងការប្រកួតម្ចាស់ជើងឯកនេះដែរ ក្រុមជំនុំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់យើងអាចជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំដែលយើងលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក—ជាសហគមន៍នៃសេចក្ដីសញ្ញាដែលពោរពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក—ជួយគ្នាទៅវិញទៅមកយកឈ្នះឧបសគ្គណាក៏ដោយដែលយើងប្រឈមមុខ ផ្តល់កម្លាំង និងការលើកទឹកចិត្តដល់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនវិនិច្ឆ័យគ្នា ។ យើង ត្រូវការ គ្នាទៅវិញទៅមក ។ កម្លាំងដ៏ទេវភាពបានមកពីភាពសាមគ្គីគ្នា ហើយវាជាមូលហេតុដែលសាតាំងមានបំណងបំបែកយើង ។
ជាអកុសល សម្រាប់ពួកយើងមួយចំនួន ការមកព្រះវិហារគឺជាការលំបាកនៅពេលខ្លះសម្រាប់ហេតុផលផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន ។ វាអាចជានរណាម្នាក់ដែលជួបការលំបាកជាមួយនឹងការសង្ស័យអំពីជំនឿ ឬនរណាម្នាក់ដែលមានការថប់បារម្ភខាងសង្គម ឬជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ។ វាអាចជានរណាម្នាក់មកពីប្រទេស ឬពូជសាសន៍ផ្សេងគ្នា ឬនរណាម្នាក់ដែលមានបទពិសោធន៍ជីវិតផ្សេង ឬរបៀបដែលគេមើលអ្វីៗខុសពីយើង គេអាចមានអារម្មណ៍ថាពួកគេមិនមែនជាចំណែកមួយនៅក្នុងចំណោមយើងនោះទេ ។ វាក៏អាចជាឪពុកម្តាយដែលគេងមិនគ្រប់ និងពិបាកក្នុងការថែទាំទារក និងកូនតូចៗ ឬនរណាម្នាក់ដែលនៅលីវដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុមជំនុំដែលមានពេញទៅដោយគូស្វាមីភរិយា និងក្រុមគ្រួសារ ។ វាអាចជានរណាម្នាក់ដែលកំពុងប្រឹងប្រមូលភាពក្លាហានដើម្បីត្រឡប់មកព្រះវិហារវិញបន្ទាប់ពីមិនបានមកជាច្រើនឆ្នាំ ឬនរណាម្នាក់ដែលមានអារម្មណ៍បារម្ភថាពួកគេមិនស័ក្ដិសម និងមិនដែលចូលក្នុងចំណោមនេះចុះឡើយ ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ « បើស្វាមីភរិយាមួយគូក្នុងវួដរបស់បងប្អូនលែងលះគ្នា ឬអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាវ័យក្មេងម្នាក់ត្រឡប់មកផ្ទះមុនកំណត់ ឬក្មេងជំទង់ម្នាក់សង្ស័យពីទីបន្ទាល់ខ្លួន នោះពួកគេមិនត្រូវការការវិនិច្ឆ័យរបស់បងប្អូនឡើយ ។ ពួកគេត្រូវការដកពិសោធន៍សេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងតាមពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាពរបស់បងប្អូន » ។
បទពិសោធន៍នៅព្រះវិហាររបស់យើង គឺក្នុងគោលបំណងដើម្បីបង្កើតទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយព្រះអម្ចាស់ និងជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលចាំបាច់ដល់សុខុមាលភាពខាងរាងកាយ ខាងសតិអារម្មណ៍ និងខាងវិញ្ញាណរបស់យើងយ៉ាងខ្លាំង ។ នៅជាប់ជាមួយនឹងសេចក្ដីសញ្ញាដែលយើងបានចុះជាមួយនឹងព្រះ ដោយចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក គឺជាទំនួលខុសត្រូវរបស់យើងដើម្បីស្រឡាញ់ និងថែទាំគ្នាទៅវិញទៅមក ជាសមាជិកនៃគ្រួសាររបស់ព្រះ សមាជិកនៃរូបកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយមិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីគូសធីកបញ្ជីកិច្ចការត្រូវធ្វើនោះទេ ។
សេចក្តីស្រឡាញ់ និងការថែទាំដូចព្រះគ្រីស្ទគឺខ្ពស់ជាង និងបរិសុទ្ធជាង ។ សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏បរិសុទ្ធនៃព្រះគ្រីស្ទគឺជាសេចក្ដីសប្បុរស ។ ដូចដែលប្រធាន ណិលសុន បានបង្រៀនថា « សេចក្ដីសប្បុរសជំរុញឲ្យយើង ‹ យល់ព្រមទទួលបន្ទុកគ្នាទៅវិញទៅមក › [ ម៉ូសាយ ១៨:៨ ] ជាជាង ដាក់ បន្ទុក លើ គ្នាកាន់តែធ្ងន់ » ។
ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានមានបន្ទូលថា « គេនឹងដឹងថា អ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ ដោយសារ សេចក្ដីនេះ ឯង គឺដោយអ្នករាល់គ្នាមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់គ្នាទៅវិញទៅមក » ។ ហើយប្រធាន ណិលសុន បានបន្ថែមថា ៖ « សេចក្ដីសប្បុរសគឺជាចរិតលក្ខណៈដ៏សំខាន់របស់អ្នកដើរតាមដ៏ពិតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ » ។ « សារលិខិតរបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះគឺច្បាស់ណាស់ ៖ សិស្ស ដ៏ពិត របស់ទ្រង់ស្ថាបនា លើកស្ទួយ លើកទឹកចិត្ត បញ្ចុះបញ្ចូល និងបំផុសគំនិត ។ … របៀបដែលយើងនិយាយទៅកាន់ និងពីអ្នកដទៃ … សំខាន់ខ្លាំងណាស់ » ។
ការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះអំពីរឿងនេះគឺសាមញ្ញណាស់ ។ វាត្រូវបានសង្ខេបនៅក្នុងច្បាប់មាស ៖ ប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃដូចដែលអ្នកចង់ឲ្យអ្នកដទៃប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នក។ ចាត់ទុកខ្លួនបងប្អូនថាជាមនុស្សនោះ ហើយប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេតាមរបៀបដែល បងប្អូន ចង់ឲ្យគេប្រព្រឹត្តចំពោះបងប្អូនវិញ ប្រសិនបើបងប្អូនស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាព របស់ពួកគេ ។
ការប្រព្រឹត្តដូចព្រះគ្រីស្ទចំពោះអ្នកដទៃគប្បីធ្វើឡើង លើស ពីគ្រាន់តែនៅក្នុងគ្រួសារ និងក្រុមជំនុំរបស់យើងទៅទៀត ។ វារួមបញ្ចូលទាំងបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងដែលមានជំនឿខុសពីយើង ឬគ្មានជំនឿទាល់តែសោះ ។ វារួមបញ្ចូលទាំងបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងមកពីប្រទេស និងវប្បធម៌ផ្សេងទៀត ក៏ដូចជាបងប្អូនដែលមានទស្សនៈផ្នែកនយោបាយផ្សេងគ្នាផងដែរ ។ យើង ទាំងអស់ គ្នាជាផ្នែកមួយនៃគ្រួសាររបស់ព្រះ ហើយទ្រង់ស្រឡាញ់បុត្រាបុត្រីទ្រង់ ទាំងអស់ ។ ទ្រង់មានព្រះទ័យចង់ឲ្យបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ស្រឡាញ់ ទ្រង់ ហើយស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ផងដែរ ។
ព្រះជន្មរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះគឺជាគំរូមួយនៃការស្រឡាញ់ ការប្រមូលផ្តុំ និងការលើកស្ទួយគ្នា សូម្បីតែពួកអ្នកដែលសង្គមបានវិនិច្ឆ័យថាជាមនុស្សដែលខ្ចាត់ព្រាត់ និងមិនស្អាតស្អំក្ដី ។ ព្រះជន្មរបស់ទ្រង់គឺជាគំរូមួយដែលយើងត្រូវបានបញ្ជាឲ្យធ្វើតាម ។ យើងមកផែនដីនេះដើម្បីអភិវឌ្ឍគុណលក្ខណៈដូចព្រះគ្រីស្ទ ហើយនៅទីបំផុតក្លាយដូចជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង ។ ដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់មិនមែនជាដំណឹងល្អដែលគ្រាន់តែជាបញ្ជីត្រួតពិនិត្យធីកចោលនោះទេ វាគឺជាដំណឹងល្អនៃការប្រែក្លាយជា—ប្រែក្លាយដូចជា ទ្រង់ ហើយស្រឡាញ់ដូចជា ទ្រង់ ស្រឡាញ់ ។ ទ្រង់ចង់ឲ្យយើងក្លាយជារាស្ត្រនៃស៊ីយ៉ូន ។
ពេលខ្ញុំអាយុម្ភៃក្រាស់ មានគ្រាមួយដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ការធ្លាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយក្នុងអំឡុងពេលនោះ វាហាក់បីដូចជាការពិតដែលថាមានព្រះ ស្រាប់តែរសាយទៅបាត់ ។ ខ្ញុំមិនអាចពន្យល់ឲ្យបានពេញលេញពីអារម្មណ៍នោះទេ ក្រៅពីនិយាយថាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវង្វេងបាត់ទាំងស្រុង ។ ចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំនៅជាក្មេងតូចម្នាក់ ខ្ញុំតែងតែដឹងថា ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់គង់នៅទីនោះ ហើយថាខ្ញុំអាចនិយាយទៅកាន់ទ្រង់ ។ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងពេលនោះ ខ្ញុំមិនដឹងថាតើ មាន ព្រះទៀតឬអត់នោះទេ ។ ខ្ញុំមិនធ្លាប់មានបទពិសោធន៍អ្វីបែបនេះពីមុនមកទេក្នុងជីវិតខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាគ្រឹះរបស់ខ្ញុំទាំងមូលកំពុងដួលរលំ ។
ជាលទ្ធផល វាលំបាកសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការចូលរួមព្រះវិហារ ។ ខ្ញុំបានទៅ ប៉ុន្តែចិត្តខ្ញុំមិននៅទីនោះទាំងស្រុងទេ ដោយសារតែខ្ញុំខ្លាចគេដាក់ស្លាកឲ្យថា « អសកម្ម » ឬ « មិនសូវស្មោះត្រង់ » ហើយ ខ្ញុំខ្លាចខ្លួនឯងក្លាយជាគម្រោងដែលគេបានចាត់តាំងឲ្យនរណាម្នាក់ដើម្បីមកសួរសុខទុក្ខ ។ អ្វីដែលខ្ញុំពិតជា ត្រូវការ អំឡុងពេលនោះគឺ ការមានអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ការយល់ចិត្ត និងការគាំទ្រដ៏ស្មោះពីមនុស្សជុំវិញខ្ញុំ មិនមែនការវិនិច្ឆ័យទេ ។
ខ្ញុំព្រួយបារម្ភពីការសន្មតមួយចំនួនអំពី ខ្ញុំ ដូចដែលខ្ញុំ ផ្ទាល់ បានធ្វើការសន្មតទាំងនោះអំពីអ្នកដទៃដែរ នៅពេលដែល ពួកគេ មិនបានមកចូលរួមព្រះវិហារទៀងទាត់ ។ បទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនដ៏ឈឺចាប់នោះបានបង្រៀនខ្ញុំនូវមេរៀនដ៏មានតម្លៃមួយចំនួនអំពី មូលហេតុ ដែលយើងត្រូវបានបញ្ជា មិន ឲ្យវិនិច្ឆ័យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនសុចរិត ។
តើមាននរណាខ្លះក្នុងចំណោមពួកយើងដែលរងទុក្ខក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ ខ្លាចអ្នកដទៃដឹងពីការលំបាកដែលលាក់កំបាំងរបស់ពួកគេ ព្រោះពួកគេមិនដឹងថាមនុស្សនឹងមានប្រតិកម្មបែបណាមកលើខ្លួននោះ ?
មានតែព្រះអម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះដែលទ្រង់ជ្រាបដឹងច្បាស់ពីកម្រិតពិតប្រាកដនៃការលំបាកដែលយើងម្នាក់ៗកំពុងរត់ប្រណាំងក្នុងជីវិត—បន្ទុក ការប្រឈម និងឧបសគ្គទាំងឡាយដែលយើងជួប ជាញឹកញាប់អ្នកដទៃទៀតមិនអាចមើលឃើញនោះទេ ។ មានតែ ទ្រង់ ប៉ុណ្ណោះដែលយល់ច្បាស់អំពីរបួសដែលផ្លាស់ប្តូរជីវិត និងការប៉ះទង្គិចដែលយើងមួយចំនួនអាចមានក្នុងពេលអតីតកាល ហើយនៅតែប៉ះពាល់ដល់យើងក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ។
ជាញឹកញាប់ យើងថែមទាំងវិនិច្ឆ័យ ខ្លួនឯង ខ្លាំងទៀតផង ដោយគិតថាយើងគួរតែរត់បានឆ្ងាយទៅមុខនៅលើផ្លូវរត់ប្រណាំងនោះ ។ មានតែព្រះអម្ចាស់ទេដែលដឹងច្បាស់អំពីដែនកំណត់ និងសមត្ថភាពរបស់យើង ហើយដោយសារតែដូច្នោះ ទ្រង់ជាអង្គតែមួយគត់ដែលមានគុណសម្បត្តិ គ្រប់គ្រាន់ ក្នុងការវិនិច្ឆ័យកិច្ចការរបស់យើង ។
បងប្អូនប្រុសស្រី សូមធ្វើដូចជាអ្នកទស្សនាក្នុងរឿងដែលខ្ញុំបានប្រាប់នោះ ហើយលើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងដំណើរនៃភាពជាសិស្សរបស់យើង មិនថាកាលៈទេសៈរបស់យើងយ៉ាងណាឡើយ ! នោះមិនតម្រូវឲ្យយើងបំពានច្បាប់ ឬបន្ទាបបទដ្ឋានយើងនោះទេ ។ វាគឺជាបទបញ្ញត្តិដ៏ធំទីពីរ—ត្រូវឲ្យស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងដូចខ្លួនឯង ។ ហើយដូចដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើងបានមានបន្ទូលថា « ដែលអ្នករាល់គ្នាបានធ្វើការទាំងនោះ ដល់អ្នកតូចបំផុតក្នុងពួកបងប្អូនយើង … នោះឈ្មោះថា បានធ្វើដល់យើងដែរ » ទោះសេចក្ដីល្អ ឬសេចក្ដីអាក្រក់ក្ដី ។ ទ្រង់ក៏បានប្រាប់យើងផងដែរថា « បើសិនជាអ្នករាល់គ្នាមិនរួមគ្នាតែមួយទេ ឈ្មោះថាអ្នករាល់គ្នាពុំមែនជារបស់ផងយើងឡើយ » ។
នឹងមានពេលខ្លះនៅក្នុងជីវិតយើងម្នាក់ៗ នៅពេលដែលយើងនឹងក្លាយជាអ្នកដែលត្រូវការជំនួយ និងការលើកទឹកចិត្ត ។ ចូរយើងប្តេជ្ញាចិត្តឥឡូវនេះដើម្បីធ្វើដូច្នោះសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក ជានិច្ច ។ នៅពេលយើងធ្វើដូច្នោះ យើងនឹងបង្កើតសាមគ្គីភាពកាន់តែខ្លាំងឡើង និងជួយសម្រួលកន្លែងមួយសម្រាប់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដើម្បីធ្វើកិច្ចការដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ទ្រង់ក្នុងការព្យាបាល និងការផ្លាស់ប្តូរយើងម្នាក់ៗ ។
ចំពោះបងប្អូនម្នាក់ៗដែលអាចមានអារម្មណ៍ថា បងប្អូនរត់យ៉ាងយឺតនៅក្រោយគេនៅក្នុងការរត់ប្រណាំងនៃជីវិតនេះ សូមបន្តដំណើរទៅមុខទៀតក្នុងដំណើរនៃជីវិតរមែងស្លាប់នេះ ។ មានតែព្រះអង្គសង្គ្រោះប៉ុណ្ណោះដែលអាចវិនិច្ឆ័យបានពេញលេញថាបងប្អូនគួរនៅត្រង់ចំណុចណា ហើយទ្រង់មានព្រះទ័យមេត្តា និងយុត្តិធម៌ ។ ទ្រង់ គឺជាចៅក្រមដ៏អស្ចារ្យក្នុងការវិនិច្ឆ័យការរត់ប្រណាំងនៃជីវិតរបស់បងប្អូន ហើយមានតែទ្រង់ ប៉ុណ្ណោះ ដែលយល់ យ៉ាងជាក់ច្បាស់ ពីកម្រិតនៃការលំបាក ដែលបងប្អូនកំពុងរត់ ឬដើរ ឬដើរអូសជើង ។ ទ្រង់នឹងគិតគូរពីដែនកំណត់របស់បងប្អូន សមត្ថភាពរបស់បងប្អូន បទពិសោធន៍ជីវិតរបស់បងប្អូន និងបន្ទុកលាក់កំបាំងដែលបងប្អូនមាន ព្រមទាំងបំណងប្រាថ្នានៃដួងចិត្តរបស់បងប្អូន ។ ជានិមិត្តរូប បងប្អូន ពិតជាអាចបំបែកកំណត់ត្រាពិភពលោកបានផងដែរ ។ សូមកុំបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹម ។ សូមបន្តទៅមុខទៀត ! សូមបន្តនៅ ! បងប្អូន ពិតជា មានចំណែកមួយជាមួយនឹងយើង ! ព្រះអម្ចាស់ត្រូវការបងប្អូន ហើយ យើង ត្រូវការបងប្អូន !
គ្រប់ទីកន្លែងដែលបងប្អូនរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ មិនថានៅឆ្ងាយប៉ុនណាក៏ដោយ សូមចងចាំជានិច្ចថា ព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់បងប្អូនស្គាល់បងប្អូនយ៉ាងច្បាស់ ហើយស្រឡាញ់បងប្អូនយ៉ាងឥតខ្ចោះ ។ ទ្រង់ទាំងទ្វេ មិនដែល ភ្លេចបងប្អូនទេ ។ ទ្រង់ទាំងទ្វេចង់នាំបងប្អូនទៅផ្ទះវិញ ។
ចូរផ្ដោតលើព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ ទ្រង់ គឺជាដំបងដែករបស់បងប្អូន ។ សូមកុំលែងដៃចេញពីទ្រង់ឡើយ ។ ខ្ញុំសូមធ្វើទីបន្ទាល់ថា ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់នៅ ហើយថាបងប្អូន អាច ទុកចិត្តលើទ្រង់បាន ។ ខ្ញុំក៏ធ្វើទីបន្ទាល់ផងដែរថា ទ្រង់កំពុងលើកទឹកចិត្តសាទរដល់បងប្អូន ។
សូមឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាធ្វើតាមគំរូរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ហើយលើកទឹកចិត្តគ្នា ទៅវិញទៅមក នេះជាការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕