ពួកគេគឺជាចៅក្រមជំនុំជម្រះខ្លួនគេផ្ទាល់
( អាលម៉ា ៤១:៧ )
ប្រសិនបើយើងបានអនុវត្តសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បានធ្វើនិងរក្សាសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះ និងបានប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់យើង—នោះវេទិកាជំនុះជម្រះនឹងជាទីដ៏គាប់ចិត្ត ។
ព្រះគម្ពីរមរមនបញ្ចប់ជាមួយនឹងការអញ្ជើញដ៏បំផុសគំនិតមកពីមរ៉ូណៃឲ្យ « មករកព្រះគ្រីស្ទ » « ឲ្យបានល្អឥតខ្ចោះនៅក្នុងទ្រង់ » « ហើយចូរលះបង់ [ ចោល ] នូវអស់ទាំងអំពើដ៏ឥតបរិសុទ្ធ » និង « ស្រឡាញ់ព្រះឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពអស់ពីគំនិត និងអស់ពីកម្លាំង [ របស់យើង ] » ។ ពិតជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ប្រយោគចុងក្រោយនៃការណែនាំរបស់លោក សង្ឃឹមទុកជាមុនទាំងការរស់ឡើងវិញ និងការជំនុំជម្រះចុងក្រោយ ។
« ខ្ញុំនឹងទៅសម្រាកនៅឯស្ថានបរមសុខនៃព្រះ លុះដល់វិញ្ញាណ និងរូបកាយខ្ញុំបានរួមគ្នាវិញ ហើយខ្ញុំនឹងត្រូវចេញមកដោយជោគជ័យ កាត់តាមអាកាស ដើម្បីមកជួបអ្នករាល់គ្នានៅខាងមុខវេទិកាជំនុំជម្រះ ដ៏គាប់ព្រះហឫទ័យ នៃព្រះយេហូវ៉ាដ៏មហិមាដែលជាចៅក្រមដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃមនុស្សរស់ និងមនុស្សស្លាប់ផង » ។
ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងនឹងការប្រើពាក្យរបស់មរ៉ូណៃ « ដ៏គាប់ព្រះហឫទ័យ » ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីការជំនុំជម្រះចុងក្រោយ ។ ព្យាការីផ្សេងទៀតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរមរមនបានពិពណ៌នាការជំនុំជម្រះថាជា « ថ្ងៃដ៏រុងរឿង » ហើយជាថ្ងៃមួយដែលយើងគួរតែ « ទន្ទឹងចាំ [ ដល់ ] ដោយភ្នែកនៃសេចក្ដីជំនឿ » ។ ប៉ុន្តែជាញឹកញាប់នៅពេលយើងទន្ទឹងចាំថ្ងៃជំនុំជម្រះ នោះការពិពណ៌នានៃការព្យាករផ្សេងចូលមកក្នុងចិត្ត ដូចជា « សេចក្តីខ្មាស និងទោសដ៏គួរឲ្យស្ញែងខ្លាច » « សេចក្ដីបារម្ភ និងភិតភ័យស្ញែងខ្លាច » និង « សេចក្តីវេទនាដ៏មិនចេះចប់ចេះហើយ » ។
ខ្ញុំជឿថាភាពខុសគ្នាខ្លាំងនៅក្នុងភាសានេះបង្ហាញថា គោលលទ្ធិនៃព្រះគ្រីស្ទបានអនុញ្ញាតឲ្យមរ៉ូណៃ និងព្យាការីផ្សេងៗទៀតទន្ទឹងចាំថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យនោះ ដោយអន្ទះសានិងដោយក្ដីសង្ឃឹម ជាជាងដោយសេចក្ដីភ័យខ្លាច ដែលពួកលោកបានព្រមានដល់អស់អ្នកដែលមិនបានត្រៀមខ្លួនខាងវិញ្ញាណ ។ តើមរ៉ូណៃបានយល់ដឹងអំពីអ្វីខ្លះ ដែលបងប្អូន និងខ្ញុំចាំបាច់ត្រូវរៀន ?
ខ្ញុំអធិស្ឋានទូលសុំជំនួយពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ពេលយើងពិចារណាផែនការនៃសុភមង្គល និងសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ តួនាទីនៃដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៅក្នុងផែនការរបស់ព្រះវរបិតា និងរបៀបដែលយើងនឹង « ទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើបាប [ របស់យើង ] ផ្ទាល់នៅក្នុងថ្ងៃនៃការជំនុំជម្រះនោះ » ។
ផែនការនៃសុភមង្គលរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌
គោលបំណងសំខាន់បំផុតនៃផែនការដ៏មហិមារបស់ព្រះវរបិតា គឺដើម្បីប្រទានដល់បុត្រាបុត្រីខាងវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់នូវឱកាសទទួលបានរូបកាយ រៀនដឹង « ខុស និងត្រូវ » តាមរយៈបទពិសោធន៍នៃជីវិតរមែងស្លាប់ រីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណ និងរីកចម្រើនដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ។
អ្វីដែលគោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញាសំដៅលើថាជា « សិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ » គឺជាចំណុចស្នូលនៅក្នុងផែនការរបស់ព្រះដើម្បីនាំឲ្យមានអមតភាព និងជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចដល់បុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ ។ គោលការណ៍ដ៏សំខាន់នេះក៏ត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងបទគម្ពីរថាជាសិទ្ធិជ្រើសរើស និងសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើស និងដើម្បីធ្វើសកម្មភាព ។
ពាក្យថា « សិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ » គឺជាការណែនាំ ។ ពាក្យដែលដូចគ្នានឹងពាក្យ « សីលធម៌ » រួមមាន « ល្អ » « ស្មោះត្រង់ » និង « គុណធម៌ » ។ ពាក្យដែលដូចគ្នានឹងពាក្យ « សិទ្ធិជ្រើសរើស » អាចរួមមានពាក្យ« ទង្វើ » « សកម្មភាព » និង « កិច្ចការ » ។ ហេតុនេះ « សិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ » អាចត្រូវបានគេយល់ថាជាសមត្ថភាព និងអភ័យឯកសិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើស និងធ្វើសកម្មភាពសម្រាប់ខ្លួនយើងតាមរបៀបដែលល្អ ស្មោះត្រង់ មានគុណធម៌ និងពិត ។
ការបង្កបង្កើតរបស់ព្រះមានរួមទាំង « អ្វីដែលធ្វើសកម្មភាព និងអ្វីដែលទទួលសកម្មភាពផង » ។ ហើយសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ជា « អំណាចនៃសកម្មភាពឯករាជ្យ » ដែលបានរចនាឡើងដោយព្រះ ដែលផ្តល់អំណាចដល់យើងជាបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះ ឲ្យក្លាយជាភ្នាក់ងារក្នុងការធ្វើសកម្មភាព និងមិនមែនគ្រាន់តែជាកម្មវត្ថុដែលត្រូវទទួលសកម្មភាពនោះទេ ។
ផែនដីបានបង្កើតឡើងជាកន្លែងដែលបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌អាចបានសាកល្បងមើលថា តើពួកគេនឹង « ប្រព្រឹត្តនូវ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដែលព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះរបស់ពួកគេនឹងបញ្ជាដល់ពួកគេ » ។ គោលបំណងសំខាន់នៃការបង្កបង្កើត និងជីវិតរមែងស្លាប់របស់យើង គឺដើម្បីផ្តល់ឲ្យយើងនូវឱកាសដើម្បីធ្វើទង្វើ និងប្រែក្លាយជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់អញ្ជើញយើងឲ្យប្រែក្លាយ ។
ព្រះអម្ចាស់បានណែនាំដល់ហេណុក ៖
« មើលចុះ នេះគឺជាពួកបងប្អូនរបស់អ្នក ពួកគេជាផលនៃដៃយើងផ្ទាល់ ហើយយើងបានប្រទានដល់ពួកគេនូវចំណេះវិជ្ជាដែលគេមាន នៅថ្ងៃដែលយើងបានបង្កើតគេមក ហើយនៅក្នុងសួនច្បារអេដែន នោះយើងបានប្រទានសិទ្ធិជ្រើសរើសដល់មនុស្ស ។
« ហើយដល់ពួកបងប្អូនរបស់អ្នក នោះយើងបានមានបន្ទូល ហើយទាំងប្រទានបញ្ញត្តិមួយ ថា ពួកគេត្រូវស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយថា ពួកគេត្រូវរើសយើងជាព្រះវរបិតារបស់គេ » ។
គោលបំណងគ្រឹះសម្រាប់ការអនុវត្តសិទ្ធិជ្រើសរើស គឺស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក និងជ្រើសរើសព្រះ ។ ហើយគោលបំណងទាំងពីរនេះស្របគ្នាយ៉ាងច្បាស់លាស់ជាមួយនឹងបញ្ញត្តិធំទីមួយ និងទីពីរឲ្យស្រឡាញ់ព្រះដោយអស់ពីចិត្ត អស់ពីព្រលឹង ហើយអស់ពីគំនិតរបស់យើង ហើយស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់យើងឲ្យដូចជាខ្លួនឯង ។
សូមជញ្ជឹងគិតថា យើងត្រូវបានបញ្ជា—មិនគ្រាន់តែដាស់តឿន ឬប្រឹក្សាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានបញ្ជា—ឲ្យប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់យើងឲ្យស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក និងជ្រើសរើសព្រះ ។ ខ្ញុំសូមណែនាំថានៅក្នុងបទគម្ពីរ ពាក្យដែលបញ្ជាក់ន័យ « សីលធម៌ » គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាគុណនាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែប្រហែលជាការណែនាំដ៏ទេវភាពមួយអំពីរបៀបដែលយើងគួរប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់យើង ។
ទំនុកតម្កើងមួយដែលយើងស្គាល់ ដែលដាក់ចំណងជើងថា « ជ្រើសផ្លូវត្រូវ » គឺមានហេតុផលមួយ ។ យើងមិនទទួលបានពរជ័យពីសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ ក្នុងការធ្វើអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើ នៅពេលណាក៏បាននោះទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្របតាមផែនការរបស់ព្រះវរបិតា យើងបានទទួលសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ ដើម្បីស្វែងរក ហើយធ្វើសកម្មភាពដែលស្របតាមសេចក្ដីពិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ។ ក្នុងនាមជា « ភ្នាក់ងារចំពោះ[ ខ្លួនយើងផ្ទាល់ ] » យើងត្រូវឧស្សាហ៍ចូលរួមក្នុងប្រយោជន៍ល្អ « ប្រព្រឹត្តអ្វីៗជាច្រើនតាមបំណងចិត្តរបស់[ យើង ] ហើយនាំមកនូវសេចក្ដីសុចរិតដ៏ច្រើន » ។
ភាពសំខាន់ដ៏អស់កល្បនៃសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ត្រូវបានគូសបញ្ជាក់នៅក្នុងដំណើររឿងព្រះគម្ពីរអំពីក្រុមប្រឹក្សាមុនជីវិតលើផែនដី ។ លូស៊ីហ្វើរបានបះបោរប្រឆាំងនឹងផែនការរបស់ព្រះវរបិតាសម្រាប់បុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ និងស្វែងរកបំផ្លាញអំណាចនៃសកម្មភាពឯករាជ្យ ។ គួរឲ្យកត់សម្គាល់ ការប្រឆាំងរបស់អារក្សត្រូវបានផ្តោតដោយផ្ទាល់ទៅលើគោលការណ៍នៃសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ ។
ព្រះបានពន្យល់ « ហេតុដូច្នោះហើយ … មកពីសាតាំងបានបះបោរទាស់នឹងយើង ហើយបានខំរកបំផ្លាញសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់មនុស្ស …នោះយើងបានបណ្ដាលឲ្យវាត្រូវបណ្ដេញចុះ » ។
ផែនការអាត្មានិយមរបស់ពួកមារសត្រូវគឺការដកចេញពីបុត្រាបុត្រីនៃព្រះនូវអំណោយទាន ដើម្បីក្លាយទៅជា « ភ្នាក់ងារចំពោះខ្លួនគេផ្ទាល់ » ដែលអាចប្រព្រឹត្តដោយសេចក្ដីសុចរិត ។ គោលបំណងរបស់វាគឺបញ្ជូនបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ឲ្យក្លាយជាកម្មវត្ថុដែលអាចទទួលបានតែសកម្មភាពប៉ុណ្ណោះ ។
ការធ្វើ និងការប្រែក្លាយជា
ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក បានសង្កត់ធ្ងន់ថា ដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទអញ្ជើញយើងទាំងដើម្បី ដឹង អ្វីមួយ និងដើម្បី ក្លាយជា អ្វីមួយតាមរយៈការអនុវត្តដោយសុចរិតនៃសិទ្ធិជ្រើសរើសខាងសីលធម៌ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ៖
« ព្រះគម្ពីរប៊ីប និងបទគម្ពីរសម័យទំនើបជាច្រើននិយាយអំពីការជំនុំជម្រះចុងក្រោយដែលមនុស្សទាំងអស់នឹងទទួលបានរង្វាន់ ស្របតាមទង្វើ ឬកិច្ចការរបស់ពួកគេ ឬបំណងប្រាថ្នានៃដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ។ ប៉ុន្តែបទគម្ពីរផ្សេងទៀតផ្ដល់នូវសេចក្ដីលម្អិតអំពីការណ៍នេះ ដោយសំដៅទៅលើការជំនុំជម្រះរបស់យើង ដោយតាម លក្ខខណ្ឌ ដែលយើងសម្រេចបាន ។
« ព្យាការីនីហ្វៃពិពណ៌នាអំពីការជំនុំជម្រះចុងក្រោយនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃអ្វីដែលយើង បានប្រែក្លាយជា ៖ ‹ ហើយប្រសិនបើកិច្ចការរបស់ពួកគេប្រកបដោយភាពស្មោកគ្រោកនោះពួកគេក៏ច្បាស់ ជា ស្មោកគ្រោកដែរ ហើយបើសិន ជា ពួកគេស្មោកគ្រោក ក៏ច្បាស់ជាពួកគេមិនអាចអាស្រ័យនៅក្នុងនគរនៃព្រះបានឡើយ › [ នីហ្វៃទី១ ១៥:៣៣ បានគូសបញ្ចាក់បន្ថែម ] ។ មរ៉ូណៃប្រកាស ‹ ពួកអ្នក ដែល ស្មោកគ្រោកនឹងនៅតែស្មោកគ្រោកដដែល ហើយពួកអ្នក ដែល សុចរិតនឹងនៅតែសុចរិតដដែល › [ មរមន ៩:១៤ បានគូសបញ្ចាក់បន្ថែម ] » ។
ប្រធាន អូកបានបន្ត ៖ « ចេញពីការបង្រៀននេះ យើងសរុបសេចក្តីថា ការជំនុំជម្រះចុងក្រោយគឺពុំគ្រាន់តែជាការវាយតម្លៃមួយនៃការបូកសរុបនៃសកម្មភាពល្អ និងសកម្មភាពអាក្រក់—ដែលយើង បានធ្វើ ប៉ុណ្ណោះនោះទេ ។ វាជាការទទួលស្គាល់មួយអំពីឥទ្ធិពលនៃទង្វើ និងគំនិតរបស់យើងនៅចុងក្រោយ—ជាអ្វីដែលយើងបាន ប្រែក្លាយ » ។
ដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ
កិច្ចការ និងបំណងប្រាថ្នារបស់យើងតែម្យ៉ាងមិនអាចជួយសង្គ្រោះយើងបានឡើយ ។ « បន្ទាប់ពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងអាចធ្វើបាន »យើងបានផ្សះផ្សាជាមួយនឹងព្រះ តាមរយៈសេចក្តីមេត្តាករុណា និងព្រះគុណដែលមានតែតាមរយៈពលិកម្មដ៏ធួន និងអស់កល្បជានិច្ចរបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះ ។
អាលម៉ាបានប្រកាសថា « ចាប់ផ្ដើមជឿដល់ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះចុះ ថាទ្រង់នឹងយាងមកប្រោសលោះរាស្ត្រទ្រង់ ហើយថាទ្រង់នឹងរងទុក្ខ ហើយសុគត ដើម្បីធ្វើឲ្យធួននឹងអំពើបាបទាំងឡាយរបស់ពួកគេ ហើយថាទ្រង់នឹងមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ដែលនឹងនាំមកនូវដំណើររស់ឡើងវិញ ថាមនុស្សទាំងអស់នឹងឈរនៅចំពោះទ្រង់ ដើម្បីទទួលការជំនុំជម្រះ នៅថ្ងៃចុងក្រោយបង្អស់ ហើយជាថ្ងៃជំនុំជម្រះ ស្របតាមកិច្ចការទាំងឡាយរបស់គេ » ។
« យើងខ្ញុំជឿថា តាមរយៈដង្វាយធួននៃព្រះគ្រីស្ទ នោះមនុស្សលោកទាំងអស់អាចបានសង្គ្រោះ ដោយសារការគោរពតាមក្រឹត្យវិន័យ និងពិធីបរិសុទ្ធទាំងឡាយនៃដំណឹងល្អ » ។ យើងគួរតែមានអំណរគុណដែលអំពើបាប និងទង្វើអាក្រក់របស់យើងនឹងមិនឈរធ្វើជាទីបន្ទាល់ប្រឆាំងទាស់នឹងយើង បើយើងពិតជា « កើតម្តងទៀត » អនុវត្តសេចក្តីជំនឿលើព្រះប្រោសលោះ ប្រែចិត្ត « ដោយចិត្តស្មោះ » និង « ដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត » ហើយ « កាន់ខ្ជាប់ដរាបដល់ចុងបំផុត » ។
កោតខ្លាចដល់ព្រះ
ពួកយើងជាច្រើនអាចរំពឹងថា ការបង្ហាញខ្លួនរបស់យើងនៅខាងមុខវេទិកាជំនុំជម្រះនៃចៅក្រមដ៏អស់កល្បជានិច្ច គឺដូចគ្នាទៅនឹងដំណើរការកាត់ក្តីខាងលោកិយផងដែរ ។ ចៅក្រមនឹងធ្វើជាប្រធាន ។ ភស្តុតាងនឹងត្រូវបានបង្ហាញ ។ សាលក្រមនឹងត្រូវបានដាក់បង្ហាញ ។ ហើយយើងទំនងជានឹងមិនប្រាកដប្រជា និងភ័យខ្លាចរហូតទាល់តែយើងដឹងពីលទ្ធផលចុងក្រោយ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿថានោះមិនមែនជាដំណើរការត្រឹមត្រូវឡើយ ។
ខុសគ្នា ប៉ុន្តែទាក់ទងទៅនឹងការភ័យខ្លាចខាងសាច់ឈាមដែលជាញឹកញាប់យើងតែងជួបប្រទះ គឺអ្វីដែលបទគម្ពីរពិពណ៌នាថាជា « ការកោតខ្លាចដល់ព្រះ » ឬ « សេចក្តីកោតខ្លាចដល់ព្រះយេហូវ៉ា » ។ សេចក្តីកោតខ្លាចខាងលោកិយបង្កើតឲ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើល និងការថប់បារម្ភខុសពីសេចក្តីកោតខ្លាចដល់ព្រះដែលអញ្ជើញឲ្យមានសេចក្តីសុខសាន្ត ការធានា និងទំនុកចិត្តនៅក្នុងជីវិតយើង ។
សេចក្ដីកោតខ្លាចដោយសុចរិតរួមបញ្ចូលនូវអារម្មណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃគារវភាព និងការកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ការគោរពប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ការចូលរួមនៅក្នុងថ្ងៃជំនុំជម្រះ និងការកាត់សេចក្តីចុងក្រោយនៅឯព្រះហស្តទ្រង់ ។ ការកោតខ្លាចដល់ព្រះកើតចេញពីការចេះដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវនៃនិស្ស័យដ៏ទេវភាព និងបេសកកម្មនៃព្រះដ៏ប្រោសលោះ ការស្មគ្រ័ចិត្តទទួលយកព្រះរាជបំណងរបស់ទ្រង់ និងការទទួលស្គាល់ថាបុរសនិងស្ត្រីគ្រប់រូបនឹងទទួលខុសត្រូវចំពោះបំណងប្រាថ្នា គំនិត ពាក្យសម្តី និងទង្វើទាំងឡាយរបស់ខ្លួន នៅថ្ងៃជំនុំជម្រះចុងក្រោយ ។
សេចក្តីកោតខ្លាចដល់ព្រះអម្ចាស់ពុំមែនជាការយល់ដឹងដ៏មិនច្បាស់លាស់អំពីការចូលទៅក្នុងទីវត្តមានរបស់ទ្រង់ដើម្បីទទួលបានការកាត់សេចក្តីឡើយ ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការរំពឹងទុកនៃការទទួលស្គាល់ខ្លួនយើង « តាមដែលមាននៅពេលនេះ » ហើយ « អំពីរឿងទាំងឡាយ តាមដែលនឹងមាននៅពេលខាងមុខ » ។
មនុស្សគ្រប់រូបដែលបានរស់នៅ ដែលកំពុងរស់នៅឥឡូវនេះ ហើយដែលនឹងមករស់នៅលើផែនដីនេះ « ត្រូវបាននាំទៅឈរនៅចំពោះវេទិកានៃព្រះ ដើម្បីទទួលការជំនុំជម្រះពីទ្រង់ ស្របតាមកិច្ចការទាំងឡាយ [ របស់ខ្លួន ] ដើម្បីឲ្យឃើញថាពួកគេល្អ ឬក៏ពួកគេអាក្រក់ » ។
បើសិនបំណងប្រាថ្នារបស់យើងមានសម្រាប់ធ្វើសេចក្ដីសុចរិត ហើយកិច្ចការរបស់យើងល្អ—មានន័យថាយើងបានអនុវត្តសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បានធ្វើនិងរក្សាសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះ និងបានប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់យើង—នោះវេទិកាជំនុះជម្រះនឹងជាទីដ៏គាប់ចិត្ត ។ ដូចដែលអេណុសបានប្រកាស យើងនឹង « ឈរនៅចំពោះមុខ [ ព្រះអង្គប្រោសលោះ ] បន្ទាប់មក [ យើង ] នឹងបានឃើញព្រះភក្រ្តទ្រង់ដោយសេចក្តីសោមន្ស » ។ ហើយនៅថ្ងៃចុងក្រោយយើងនឹង « បានទទួលរង្វាន់ចំពោះសេចក្ដីសុចរិត » ។
ផ្ទុយទៅវិញ បើសិនបំណងប្រាថ្នារបស់យើងមានសម្រាប់សេចក្តីទុច្ចរិត ហើយកិច្ចការរបស់យើងអាក្រក់ នោះវេទិកាជំនុំជម្រះនឹងជាបុព្វហេតុនៃភាពភ័យខ្លាច ។ យើងនឹងមាន « តម្រិះដ៏ឥតខ្ចោះ » « ការ នឹកឃើញឡើងវិញយ៉ាងជាក់ច្បាស់ » និង « ដាស់ព្រលឹង [ របស់យើង ] ឲ្យស្គាល់នូវកំហុសរបស់ខ្លួន » ។ « យើងពុំហ៊ានងើបមើលទៅព្រះទេ តែយើងនឹងមានសេចក្ដីរីករាយ បើសិនជាយើងអាចបញ្ជាឲ្យថ្ម និងភ្នំទាំងឡាយរលំមកលើយើង ដើម្បីបិទបាំងយើងពីវត្តមានរបស់ទ្រង់វិញ » ។ ហើយនៅថ្ងៃចុងក្រោយ យើងនឹង « បានទទួលរង្វាន់អាក្រក់ [ របស់យើង ] » ។
ហើយនៅទីបំផុត យើងគឺជាចៅក្រមជំនុំជម្រះខ្លួនយើងផ្ទាល់ ។ មិនចាំបាច់មាននរណាម្នាក់មកប្រាប់យើងកន្លែងដែលយើងត្រូវទៅនោះទេ ។ នៅក្នុងទីវត្តមានរបស់ព្រះអម្ចាស់ យើងនឹងទទួលស្គាល់នូវអ្វីដែលយើងបានជ្រើសរើសដើម្បីប្រែក្លាយនៅក្នុងជីវិតរមែងស្លាប់ និងដឹងខ្លួនថា ត្រង់ណាដែលយើងគួរស្ថិតនៅក្នុងភាពអស់កល្បជានិច្ច ។
ការសន្យា និងទីបន្ទាល់
ការយល់ដឹងថា ការជំនុំជម្រះចុងក្រោយអាចជា ទីគាប់ចិត្ត គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាពរជ័យដែលបានបម្រុងទុកសម្រាប់តែមរ៉ូណៃប៉ុណ្ណោះទេ ។
អាលម៉ាបានរៀបរាប់អំពីពរជ័យដែលបានសន្យា ដែលអាចមានសម្រាប់សិស្សដ៏លះបង់គ្រប់រូបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ៖
« អត្ថន័យនៃពាក្យថា ការស្តារឡើងវិញ គឺការធ្វើជាថ្មីឡើងវិញ អាក្រក់ទៅជាអាក្រក់វិញ ឬរូបកាយទៅជារូបកាយវិញ របស់ផងអារក្សទៅជាផងអារក្សវិញ—ល្អទៅជាល្អវិញ សុចរិតទៅជាសុចរិតវិញ ត្រឹមត្រូវទៅជាត្រឹមត្រូវវិញ មេត្តាករុណាទៅជាមេត្តាករុណាវិញ ។
« … ចូររាប់រកគ្នាដោយយុត្តិធម៌ វិនិច្ឆ័យដោយសុចរិត ហើយធ្វើល្អជានិច្ច ហើយបើសិនជាកូនធ្វើការទាំងអស់នេះ នោះកូននឹងបានទទួលរង្វាន់ មែនហើយ សេចក្ដីមេត្តាករុណានឹងបានសាងឡើងដល់កូនវិញ សេចក្ដីយុត្តិធម៌នឹងបានសាងឡើងដល់កូនវិញ ការវិនិច្ឆ័យដោយសុចរិតនឹងបានសាងឡើងដល់កូនវិញ ហើយនឹងបានការល្អប្រទានដល់កូនវិញ » ។
ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ដោយសេចក្តីអំណរថា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏មានព្រះជន្មរស់របស់យើង ។ ការសន្យារបស់អាលម៉ាគឺពិត និងអាចអនុវត្តបានចំពោះបងប្អូន និងរូបខ្ញុំ—ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃស្អែក និងសម្រាប់ភាពអស់កល្បជានិច្ច ។ ខ្ញុំថ្លែងទីបន្ទាល់ដូច្នោះ នៅក្នុងព្រះនាមដ៏ពិសិដ្ឋនៃព្រះអម្ចាស់ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕