«Με αγαπάς;»
Αν θέλουμε να δείξουμε την αγάπη μας για τον Θεό, θα πρέπει να καταλάβουμε πώς Εκείνος αναγνωρίζει την αγάπη μας.
Στην παραβολή του ασώτου υιού, ο μεγαλύτερος αδελφός αρχικώς δυσκολεύθηκε να εορτάσει, όταν ο μικρότερος αδελφός του επέστρεψε σπίτι ύστερα από μία περίοδο κακών επιλογών και «διασκόρπισε την περιουσία του, ζώντας άσωτα». Η υπερηφάνεια και η αλαζονεία του μεγαλύτερου αδελφού τον εμπόδιζαν από το να ασπασθεί τη χαρά της επιστροφής του μετανοημένου αδελφού του. Μπορούμε επίσης να αφήσουμε ευκαιρίες να μας προσπεράσουν χωρίς να δώσουμε στους αγαπημένους μας να καταλάβουν, μέσα από τα λόγια και τις πράξεις μας, την ειλικρινή αγάπη μας γι’ αυτούς.
Υπάρχουν πολλά ισχυρά παραδείγματα στις γραφές ειλικρινούς αγάπης που εκφράσθηκε και ελήφθη: η Ναομί και η Ρουθ, ο Αμμών και ο βασιλιάς Λαμόνι, ο άσωτος υιός και ο πατέρας του, ο Σωτήρας και οι μαθητές Του.
Όταν η αγάπη δίνεται ελεύθερα και λαμβάνεται ειλικρινώς, ένας ενάρετος κύκλος ακολουθεί με αύξηση αγάπης τόσο μεταξύ του δότη όσο και του αποδέκτη.
Η αγάπη του Θεού είναι τέλεια, άπειρη, διαρκής και «γλυκύτατ[η]». Γεμίζει την ψυχή με «υπερβολικά μεγάλη αγαλλίαση». Ωστόσο, μερικές φορές ίσως δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε την αγάπη του Θεού στη ζωή μας. Ωστόσο, ο τέλεια στοργικός Επουράνιος Πατέρας μας επιθυμεί τόσο βαθιά να βιώσουμε την αγάπη Του, που «[μας] μιλά σύμφωνα με… τη νοημοσύνη [μας]». Θα εκφράσει την αγάπη Του για εμάς με τρόπους που εμείς ατομικώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Μπορεί να βιώσουμε την αγάπη του Θεού για εμάς, όταν παρατηρούμε τις ομορφιές της φύσης ή όταν λαμβάνουμε απαντήσεις σε προσευχές ή όταν έχουμε σκέψεις στον νου μας που έρχονται την ίδια στιγμή ανάγκης ή όταν βιώνουμε γλυκές στιγμές χαράς. Η μεγαλύτερη εκδήλωση της αγάπης του Επουράνιου Πατέρα για εμάς, που αντηχεί τόσο στον νου όσο και στην καρδιά, είναι όταν επέτρεψε στον Αγαπημένο Του Υιό να προσφερθεί ως το εξιλεωτικό άτομο.
Όπως ο μεγαλύτερος αδελφός του ασώτου υιού, το σημείο εστίασής μας συχνά επικεντρώνεται στον εαυτό μας. Μας αναλώνει τόσο πολύ η αναζήτηση αποδείξεων για την αγάπη του Θεού για εμάς και απογοητευόμαστε, όταν δεν τις βλέπουμε. Όμως το όμορφο παράδοξο είναι ότι όσο περισσότερο επικεντρωνόμαστε στο να δείχνουμε την δική μας αγάπη για τον Θεό, τόσο πιο εύκολα αναγνωρίζουμε την δική Τουαγάπη για εμάς. Ίσως γι’ αυτό ο Σωτήρας απήντησε στην ερώτηση «Ποια εντολή είναι μεγάλη» με αυτήν την απλή και σημαντική πρόσκληση: «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου απ’ όλη την καρδιά σου, κι απ’ όλη την ψυχή σου, κι απ’ όλη τη διάνοιά σου».
Μερικές φορές ο τρόπος που δείχνουμε την αγάπη μας σε εκείνους που αγαπούμε περισσότερο δεν είναι απαραίτητα ο τρόπος με τον οποίον αναγνωρίζουν την αγάπη. Αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό τόσο για τον δότη, όσο και για τον αποδέκτη. Ίσως να είναι χρήσιμο να ρωτήσουμε εκείνους που αγαπούμε πώς αναγνωρίζουν την αγάπη που εκφράζεται. Ομοίως, αν θέλουμε να δείξουμε την αγάπη μας για τον Θεό, θα πρέπει να καταλάβουμε πώς Εκείνος αναγνωρίζει την αγάπη μας. Ευτυχώς, έχει σκιαγραφήσει με σαφήνεια διάφορους τρόπους στις γραφές με τους οποίους μπορούμε να δείχνουμε την αγάπη μας για Εκείνον.
Mε αγαπάς περισσότερο τούτων;
Στη διδακτική συζήτηση μεταξύ του Πέτρου και του ανεστημένου Κυρίου στη θάλασσα της Τιβεριάδος, μαθαίνουμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να δείξουμε την αγάπη μας για τον Κύριο.
«Ο Ιησούς λέει στον Σίμωνα Πέτρο: Σίμωνα του Ιωνά, με αγαπάς περισσότερο τούτων; Του λέει: Ναι, Κύριε, εσύ ξέρεις ότι σε αγαπώ».
Η ερώτηση-κλειδί σε αυτή τη διερεύνηση από τον Κύριο είναι «με αγαπάς περισσότερο τούτων;» Δείχνουμε την αγάπη μας στον Κύριο, όταν Τον θέτουμε πάνω από «τούτα», και τα «τούτα» μπορεί να είναι οιοσδήποτε, οιαδήποτε δραστηριότητα ή οτιδήποτε Τον εκτοπίζει από το να είναι η πιο σημαντική επιρροή στη ζωή μας.
Δεν θα υπάρχει ποτέ αρκετός χρόνος σε μία ημέρα, μία εβδομάδα, έναν μήνα ή έναν χρόνο για να ολοκληρώσουμε όλα όσα θέλουμε ή χρειαζόμαστε να επιτύχουμε. Μέρος της δοκιμασίας της θνητότητος είναι να χρησιμοποιήσουμε το πολύτιμο αγαθό του χρόνου για ό,τι είναι πιο σημαντικό για το αιώνιο καλό μας και να αφήσουμε αυτά που είναι λιγότερο σημαντικά.
Ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον είπε: «Το ερώτημα για τον καθένα από εμάς… είναι το ίδιο… Είστε εσείς πρόθυμοι να αφήσετε τον Θεό να αποτελέσει την πιο σημαντική επιρροή στη ζωή σας; Θα επιτρέψετε στα λόγια Του, στις εντολές Του και στις διαθήκες Του να επηρεάσουν αυτά που κάνετε κάθε ημέρα; Θα επιτρέψετε στη φωνή Του να έχει προτεραιότητα έναντι οποιασδήποτε άλλης; Είστε πρόθυμοι να αφήσετε οτιδήποτε Αυτός θέλει να κάνετε να υπερισχύσει κάθε άλλης φιλοδοξίας; Είστε πρόθυμοι να αφήσετε το θέλημά σας να καταπιωθεί στο θέλημά Του;» Δείχνουμε την ιδιότητα του μαθητού και την αγάπη μας για τον Θεό, όταν Τον κάνουμε πρώτη μας προτεραιότητα.
Ποίμαινε τα πρόβατά μου
Στο επόμενο εδάφιο αυτής της ίδιας συζήτησης μεταξύ του Πέτρου και του Σωτήρος, μαθαίνουμε για έναν άλλον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος αναγνωρίζει τις εκφράσεις αγάπης μας: «[Ο Κύριος] του λέει ξανά για δεύτερη φορά: Σίμωνα του Ιωνά, με αγαπάς; Του λέει: Ναι, Κύριε· εσύ ξέρεις ότι σε αγαπώ. Του λέει: Ποίμαινε τα πρόβατά μου».
Δείχνουμε την αγάπη μας για τον Επουράνιο Πατέρα, όταν υπηρετούμε, ακούμε, αγαπούμε, εξυψώνουμε τα τέκνα Του ή τελούμε διακονία σε αυτά. Αυτή η υπηρέτηση μπορεί να είναι τόσο απλή όσο το να βλέπουμε πραγματικά τους άλλους χωρίς επίκριση. Στο 76ο τμήμα του Διδαχή και Διαθήκες, παίρνουμε μια γεύση από τον χαρακτήρα εκείνων που θα κληρονομήσουν επουράνια δόξα: «Βλέπουν όπως τους βλέπουν και γνωρίζουν όπως τους γνωρίζουν». Βλέπουν τους άλλους όπως τους βλέπει ο Θεός και Εκείνος τους βλέπει όπως μπορούν να γίνουν, με ένδοξη θεϊκή δυνατότητα.
Αφού επέστρεψα από την ιεραποστολή μου, ανέλαβα την επιχείρηση φροντίδας γκαζόν που είχαμε ξεκινήσει με τους αδελφούς μου, όταν ήμασταν έφηβοι. Ήμουν επίσης απασχολημένος με τις πανεπιστημιακές σπουδές μου. Μια ανοιξιάτικη εβδομάδα, η δυνατή βροχή και οι επικείμενες τελικές εξετάσεις με άφησαν καταβεβλημένο και πίσω στις εργασίες στην αυλή.
Στα μέσα της εβδομάδος ο ουρανός καθάρισε και σχεδίασα να ασχοληθώ με τις εργασίες στην αυλή μετά τα μαθήματα. Όμως όταν έφθασα στο σπίτι, το φορτηγό και ο εξοπλισμός μου είχαν εξαφανισθεί. Από περιέργεια, επισκέφθηκα τις αυλές για τις οποίες υπήρξε προγραμματισμός. Καθεμία είχε ήδη φροντισθεί όμορφα. Στην τελευταία αυλή του προγράμματος, είδα τον μικρότερο αδελφό μου να περπατά πίσω από το χλοοκοπτικό. Με είδε, χαμογέλασε και με χαιρέτησε. Πλημμυρισμένος από ευγνωμοσύνη, τον αγκάλιασα και τον ευχαρίστησα. Η σημαντική πράξη υπηρετήσεώς του ενδυνάμωσε βαθιά την αγάπη και την αφοσίωσή μου σε εκείνον. Η υπηρέτηση μεταξύ μας είναι ένας αδιαμφισβήτητος τρόπος που δείχνουμε την αγάπη μας για τον Θεό και τον Αγαπημένο Του Υιό.
Ομολογ[ήστε] το χέρι Του σε όλα
Εκδηλώνουμε επίσης την αγάπη μας για τον Θεό έχοντας μια ευγνώμονα καρδιά. Ο Κύριος είπε: «Και ο άνθρωπος δεν προσβάλλει κατ’ ουδένα τρόπο τον Θεό… εκτός εκείνων που δεν ομολογούν το χέρι Του σε όλα». Δείχνουμε την αγάπη μας για τον Θεό αναγνωρίζοντάς Τον ως την πηγή κάθε καλού πράγματος στη ζωή μας.
Τις πρώτες ημέρες της ίδρυσης μίας εταιρείας, ο συνέταιρός μου και εγώ προσευχόμασταν ενθέρμως πριν από σημαντικές συναντήσεις, ζητώντας τη βοήθεια του Επουράνιου Πατέρα. Κατ’ επανάληψη, ο Θεός εισάκουε τις προσευχές μας και οι συναντήσεις μας πήγαιναν καλά. Έπειτα από μία συνάντηση, ο συνέταιρός μου επεσήμανε ότι είχαμε σπεύσει να ζητήσουμε βοήθεια, αλλά αργήσαμε να δώσουμε ευχαριστίες. Από εκεί και πέρα, το κάναμε συνήθεια να προσφέρουμε ειλικρινείς προσευχές ευγνωμοσύνης, αναγνωρίζοντας το χέρι του Κυρίου στις επιτυχίες μας. Δείχνουμε την αγάπη μας για τον Θεό με «στάση ευγνωμοσύνης».
Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου
Ένας άλλος τρόπος που δείχνουμε την αγάπη μας για τον Επουράνιο Πατέρα και τον Αγαπημένο Υιό Του είναι να επιλέγουμε να Τους υπακούμε. Ο Σωτήρας είπε: «Αν με αγαπάτε, φυλάξτε τις εντολές μου». Αυτό το είδος υπακοής δεν είναι ούτε τυφλή ούτε υποχρεωτική, αλλά είναι μία ειλικρινής και πρόθυμη έκφραση αγάπης. Ο Πατέρας στους Ουρανούς θέλει να θέλουμε να είμαστε υπάκουοι. Η αδελφή Ταμάρα Γ. Ρούνια το αποκάλεσε «στοργική υπακοή». Είπε: «Μολονότι δεν έχουμε τέλεια υπακοή ακόμη, δοκιμάζουμε στοργική υπακοή τώρα, επιλέγοντας να παραμείνουμε, ξανά και ξανά, επειδή Τον αγαπούμε».
Ο Επουράνιος Πατέρας μάς έδωσε ελεύθερη βούληση για να μας εμπνεύσει να θέλουμε να επιλέγουμε Εκείνον. Το έργο και η δόξα Του δεν είναι μόνον να πραγματοποιήσει την αιώνια ζωή μας, αλλά περιλαμβάνει επίσης την ελπίδα ότι η μεγαλύτερη επιθυμία μας είναι να επιστρέψουμε σε Εκείνον. Ωστόσο, δεν θα μας αναγκάσει ποτέ να υπακούσουμε. Στον ύμνο «Κάθε ψυχή είν’ λεύτερη» τραγουδούμε:
Ως ηγέτες ιεραποστολής, η σύζυγός μου, Κριστίνα, και εγώ εμπνευσθήκαμε από τόσους πολλούς ιεραποστόλους που επέλεξαν να είναι υπάκουοι, όχι μόνο επειδή ήταν ένα ιεραποστολικό πρότυπο, αλλά επειδή ήθελαν να δείξουν την αγάπη τους για τον Κύριο επιλέγοντας ταπεινά να Τον εκπροσωπούν.
Ο Πρεσβύτερος Ντέιλ Γ. Ρένλαντ είπε: «Ο στόχος του Επουράνιου Πατέρα μας ως γονέα δεν είναι να επιβάλλει στα παιδιά Του να κάνουν το σωστό· είναι να μάθει στα παιδιά Του να επιλέγουν να κάνουν το σωστό και στο τέλος να γίνουν σαν Αυτόν. Αν απλά ήθελε να είμαστε υπάκουοι, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει άμεσες ανταμοιβές και τιμωρίες για να επηρεάσει την συμπεριφορά μας». Δείχνουμε την αγάπη μας για τον Θεό, όταν επιλέγουμε να Τον υπακούμε και να Τον ακολουθούμε.
Ο Επουράνιος Πατέρας μας και ο Σωτήρας μας αναγνωρίζουν τις εκφράσεις αγάπης μας για Εκείνους, όταν Τους θέτουμε πρώτους στη ζωή μας, υπηρετούμε ο ένας τον άλλον, αναγνωρίζουμε ευγνωμόνως κάθε ευλογία από Εκείνους και επιλέγουμε να Τους υπακούμε και να Τους ακολουθούμε.
Καταθέτω μαρτυρία ότι καθένας από εμάς είναι πράγματι τέκνο του Θεού και μας αγαπά τέλεια. Καταθέτω μαρτυρία ότι λαχταρά να βιώσουμε την αγάπη Του με τρόπους που αναγνωρίζουμε και καταλαβαίνουμε. Και το όμορφο παράδοξο είναι ότι θα βιώσουμε την αγάπη Του για εμάς ακόμη πιο βαθιά καθώς δείχνουμε την αγάπη μας για Εκείνον. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.