Μακάριοι οι ειρηνοποιοί

Φαντασθείτε μαζί μου ότι είστε ένας νεαρός έφηβος στην Καπερναούμ, κοντά στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, κατά τη διάρκεια της διακονίας του Ιησού Χριστού. Διαδίδονται τα νέα για έναν ραβίνο –έναν διδάσκαλο– του οποίου το μήνυμα ελκύει πλήθη. Οι γείτονες σχεδιάζουν να ταξιδέψουν σε ένα βουνό που έχει θέα στη θάλασσα για να Τον ακούσουν.

Συμπορεύεστε με άλλους που βαδίζουν στους χωμάτινους δρόμους της Γαλιλαίας. Κατά την άφιξή σας, το μεγάλο πλήθος που συγκεντρώθηκε για να ακούσει αυτόν τον Ιησού σας εκπλήσσει. Κάποιοι ψιθυρίζουν σιγανά: «Ο Μεσσίας».

Εσείς ακούτε. Τα λόγια Του αγγίζουν την καρδιά σας. Στη μακρά διαδρομή προς το σπίτι, προτιμάτε τη σιωπή από τη συζήτηση.

Συλλογίζεστε θαυμάσια πράγματα – πράγματα που υπερβαίνουν ακόμη και τον νόμο του Μωυσή. Μίλησε για το να γυρίσετε το άλλο μάγουλο και να αγαπάτε τους εχθρούς σας. Υποσχέθηκε: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί· επειδή, αυτοί θα ονομαστούν γιοι τού Θεού».

Στην πραγματικότητά σας καθώς αισθάνεστε το βάρος των δύσκολων ημερών –την αβεβαιότητα και τον φόβο– η γαλήνη μοιάζει μακρινή.

Το βήμα σας επιταχύνεται, φθάνετε στο σπίτι με κομμένη την ανάσα. Η οικογένειά σας συγκεντρώνεται, ο πατέρας σας ρωτά: «Πες μας τι άκουσες και πώς νιώθεις».

Λέτε ότι σας κάλεσε να αφήσετε το φως σας να λάμψει μπροστά στους άλλους, να επιζητήσετε χρηστότητα ακόμα και όταν διώκεσθε. Η φωνή σας τρέμει καθώς επαναλαμβάνετε: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί· επειδή, αυτοί θα ονομαστούν γιοι τού Θεού».

Ρωτάτε: «Μπορώ πραγματικά να γίνω ειρηνοποιός, όταν ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή, όταν η καρδιά μου είναι γεμάτη φόβο και όταν η γαλήνη φαίνεται τόσο μακρινή;»

Ο πατέρας σας ρίχνει μία γρήγορη ματιά στη μητέρα σας και απαντά με ευγένεια: «Ναι. Ξεκινάμε από το πιο βασικό μέρος – την καρδιά μας. Κατόπιν, το σπίτι και την οικογένειά μας. Καθώς την εφαρμόζουμε εκεί, η ειρήνευση μπορεί να εξαπλωθεί στους δρόμους και στα χωριά μας».

Γρήγορη προώθηση 2.000 χρόνια μετά. Δεν χρειάζεται να το φαντασθείτε – αυτή είναι η πραγματικότητά μας. Αν και οι πιέσεις που αισθάνεται η σημερινή ανερχόμενη γενεά διαφέρουν από αυτές που αισθάνονταν οι νέοι της Γαλιλαίας –πόλωση, εκκοσμίκευση, αντίποινα, οδική βία, οργή και επιθέσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης– αμφότερες οι γενεές αντιμετωπίζουν κουλτούρες σύγκρουσης και έντασης.

Με ευγνωμοσύνη, οι νέοι άνδρες και οι νέες γυναίκες έλκονται ομοίως από τις στιγμές της Επί του Όρους Ομιλίας τους: το θρησκευτικό σεμινάριο, τις συνελεύσεις Για την ενδυνάμωση των νέων και το Έλα, ακολούθα με. Εδώ λαμβάνουν τις ίδιες διαχρονικές προσκλήσεις από τον Κύριο: να αφήσουν το φως τους να λάμψει μπροστά στους άλλους, να επιζητήσουν χρηστότητα ακόμη και όταν διώκονται και να αγαπούν τους εχθρούς τους.

Λαμβάνουν επίσης ενθαρρυντικά λόγια από τους ζώντες προφήτες της Αποκατάστασης: «Χρειάζονται ειρηνοποιοί». Διαφωνήστε χωρίς να γίνεσθε δυσάρεστοι. Αντικαταστήστε την έριδα και την υπερηφάνεια με τη συγχώρηση και την αγάπη. Κτίστε γέφυρες συνεργασίας και κατανόησης, όχι τείχη προκατάληψης ή διαχωρισμού. Και η ίδια υπόσχεση: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί· επειδή, αυτοί θα ονομαστούν γιοι τού Θεού».

Οι καρδιές της σημερινής ανερχόμενης γενεάς είναι γεμάτες με μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό και ελπίδα για το μέλλον. Ωστόσο, και αυτοί ρωτούν: «Μπορώ πραγματικά να γίνω ειρηνοποιός όταν ο κόσμος είναι σε αναταραχή, η καρδιά μου είναι γεμάτη με φόβο και η γαλήνη φαίνεται τόσο μακρινή;»

Η ηχηρή απάντηση για άλλη μια φορά είναι ναι! Ενστερνιζόμαστε τα λόγια του Σωτήρος: «Ειρήνη αφήνω σε σας, ειρήνη τη δική μου δίνω σε σας… Ας μη ταράζεται η καρδιά σας μήτε να δειλιάζει».

Σήμερα η ειρήνευση εξακολουθεί να ξεκινά από το πιο βασικό σημείο – την καρδιά μας. Κατόπιν, το σπίτι και την οικογένεια. Καθώς την εφαρμόζουμε εκεί, η ειρήνευση θα εξαπλωθεί στις γειτονιές και στις κοινότητές μας.

Ας συλλογισθούμε περαιτέρω αυτά τα τρία μέρη όπου ένας σύγχρονος Άγιος των Τελευταίων Ημερών κάνει ειρήνη.

Το πρώτο μέρος είναι στην καρδιά μας. Ένα ορατό στοιχείο της διακονίας του Χριστού δείχνει πώς τα παιδιά έλκονταν προς Εκείνον. Εκεί βρίσκεται ένα στοιχείο. Η αναζήτηση της αγνής και αθώας ειρηνοποιούσας καρδιάς ενός παιδιού μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για την καρδιά μας. Ορίστε πώς πολλά παιδιά ηλικίας για την Προκαταρκτική απάντησαν: «Πώς είναι να είσαι ειρηνοποιός;»

Αναφέρω τις απαντήσεις τους κατευθείαν από την καρδιά τους! Ο Λουκ είπε: «Πάντοτε να βοηθάτε τους άλλους». Η Γκρέις ανέφερε πόσο σημαντικό είναι να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον, ακόμα και όταν δεν μας φαίνεται δίκαιο. Η Άννα είπε: «Είδα κάποια η οποία δεν είχε κανέναν να παίξει, έτσι πήγα να παίξω μαζί της». Η Λίντυ σκέφτηκε ότι το να είσαι ειρηνοποιός σημαίνει να βοηθάς τους άλλους. «Τότε το μεταδίδεις. Θα συνεχίσει να διαδίδεται αδιάκοπα». Ο Λίαμ είπε: «Μην είσαι κακός με τους ανθρώπους, ακόμα και αν αυτοί είναι κακοί μαζί σου». Ο Λόντον αναφώνησε: «Αν κάποιος σε πειράζει ή είναι κακός μαζί σου, πες: “Σε παρακαλώ σταμάτα”». Ο Τρέβορ παρατήρησε: «Αν έχει μείνει ένας λουκουμάς και όλοι τον θέλετε, τον μοιράζεστε».

Οι αντιδράσεις αυτών των παιδιών μού αποδεικνύουν ότι όλοι γεννηθήκαμε με θείες τάσεις προς την καλοσύνη και τη συμπόνια. Το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού γαλουχεί και ενώνει αυτά τα θεία χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της ειρήνευσης, στην καρδιά μας, ευλογώντας μας σε αυτήν τη ζωή και στην επόμενη.

Το δεύτερο, η ανάπτυξη της ειρήνευσης στα σπίτια μας, χρησιμοποιώντας το πρότυπο του Κυρίου για να επηρεάσουμε τις σχέσεις μας μεταξύ μας: την πειθώ, τη μακροθυμία, την ευγένεια, την πραότητα και την αγάπη ανυπόκριτη.

Ακολουθεί μια γεμάτη έμπνευση ιστορία που δείχνει πώς μια οικογένεια έκανε την ειρήνη οικογενειακή υπόθεση, εφαρμόζοντας αυτές τις αρχές στην πράξη.

Τα παιδιά αυτής της οικογένειας δυσκολεύονταν στη σχέση τους με έναν ενήλικο του οποίου η συμπεριφορά ήταν συχνά κακοδιάθετη, συγκαταβατική και απότομη. Τα παιδιά, πληγωμένα και απογοητευμένα, άρχισαν να αναρωτιούνται αν ο μόνος τρόπος να προχωρήσουν ήταν να ανταποδίδουν την ίδια κακεντρεχή συμπεριφορά.

Ένα βράδυ η οικογένεια μίλησε ανοικτά για την ένταση και τις επιπτώσεις που είχε. Και τότε προέκυψε μια ιδέα – όχι απλώς μια λύση αλλά ένα πείραμα.

Αντί να απαντούν με σιωπή ή αντίποινα, τα παιδιά θα έκαναν κάτι απροσδόκητο: θα απαντούσαν με καλοσύνη. Όχι μόνο με ευγενική αυτοσυγκράτηση αλλά με μία σκόπιμη, ειλικρινή έκφραση ευγενικών λόγων και στοχαστικών πράξεων, ανεξάρτητα από το ποια συμπεριφορά θα είχαν από τον άλλον. Όλοι συμφώνησαν να το δοκιμάσουν για ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα, μετά το οποίο θα ξανασυναντιόνταν και θα το συλλογίζονταν.

Αν και μερικά ήταν διστακτικά στην αρχή, δεσμεύτηκαν στο σχέδιο με ειλικρινή καρδιά.

Αυτό που συνέβη στη συνέχεια ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστο.

Οι ψυχρές συζητήσεις άρχισαν να γίνονται πιο θερμές και φιλικές. Τα χαμόγελα αντικατέστησαν τα κατσουφιασμένα πρόσωπα. Ο ενήλικος, που ήταν κάποτε μακρινός και σκληρός, άρχισε να αλλάζει. Τα παιδιά, ενδυναμωμένα από την επιλογή τους να ηγηθούν με αγάπη, βρήκαν χαρά στη μεταμόρφωση. Η αλλαγή ήταν τόσο βαθιά, που η προγραμματισμένη συνάντηση παρακολούθησης δεν χρειάστηκε ποτέ. Η καλοσύνη είχε κάνει το ήπιο και διακριτικό της έργο.

Με τον καιρό, δημιουργήθηκαν αληθινοί δεσμοί φιλίας, που ανέβασαν το ηθικό όλων. Για να γίνουμε ειρηνοποιοί, συγχωρούμε τους άλλους και τους ενισχύουμε σκόπιμα, αντί να τους κατακρίνουμε.

Το τρίτο, η ειρήνευση στις κοινότητές μας. Στα ταραγμένα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρεσβύτερος Τζων Α. Γουίντσοου δίδαξε: «Ο μόνος τρόπος για την οικοδόμηση μίας ειρηνικής κοινότητας είναι η δημιουργία ανδρών και γυναικών που αγαπούν και κάνουν ειρήνη. Κάθε άτομο, υπό τη διδαχή του Χριστού… κρατά στα χέρια του την ειρήνη [ολόκληρου] του κόσμου».

Η ακόλουθη ιστορία επεξηγεί όμορφα αυτό το δίδαγμα.

Πριν από αρκετά χρόνια, δύο άνδρες –ένας μουσουλμάνος ιμάμης και ένας χριστιανός πάστορας από τη Νιγηρία– βρίσκονταν στις αντίθετες πλευρές ενός οδυνηρού θρησκευτικού διχασμού. Ο καθένας είχε υποφέρει βαθιά. Και όμως, μέσω της θεραπευτικής δύναμης της συγχώρησης, επέλεξαν να βαδίσουν μαζί σε ένα μονοπάτι.

Ο ιμάμης Μουχάμεντ Ασάφα και ο πάστορας Τζέιμς Γούγιε έγιναν φίλοι και απρόσμενοι εταίροι στην ειρήνη. Μαζί ίδρυσαν ένα κέντρο διαθρησκευτικής διαμεσολάβησης. Τώρα διδάσκουν στους άλλους να αντικαθιστούν το μίσος με την ελπίδα. Ως δύο φορές υποψήφιοι για το Νόμπελ Ειρήνης, πρόσφατα έγιναν οι πρώτοι αποδέκτες του Βραβείου Ειρήνης της Κοινοπολιτείας.

Αυτοί οι πρώην εχθροί ταξιδεύουν τώρα μαζί, οικοδομώντας εκ νέου ό,τι είχε καταστραφεί, ζωντανοί μάρτυρες ότι η πρόσκληση του Σωτήρος να γίνουμε ειρηνοποιοί δεν είναι μόνο εφικτή – είναι και ισχυρή.

Όταν γνωρίσουμε τη δόξα του Θεού, τότε «δεν θα έχ[ουμε] στον νου [μας] να τραυματίζ[ουμε] ο ένας τον άλλον, αλλά να ζ[ούμε] ειρηνικά». Στα εκκλησιάσματά μας και στις κοινότητές μας, είθε να επιλέξουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως τέκνα του Θεού.

Συνοψίζοντας προσφέρω μία πρόσκληση. Η ειρήνευση απαιτεί δράση – ό,τι θα μπορούσε να είναι αυτό, για τον καθέναν από εμάς, αρχίζοντας από αύριο; Θα σκεπτόσασταν ένα εβδομαδιαίο σχέδιο ειρήνευσης με τρία βήματα;

1. Μια ζώνη χωρίς διαμάχες στο σπίτι: Όταν αρχίζουν οι διαμάχες, κάνετε μια παύση και ξεκινήστε από την αρχή με ευγενικά λόγια και πράξεις.

2. Ψηφιακή οικοδόμηση γεφυρών: Πριν δημοσιεύσετε, απαντήσετε ή σχολιάσετε στο Διαδίκτυο, ρωτήστε: Αυτό θα οικοδομήσει μια γέφυρα; Αν όχι, σταματήστε. Μην το στείλετε. Αντιθέτως, επικοινωνήστε με καλοσύνη. Δημοσιοποιήστε την ειρήνη αντί για το μίσος.

3. Επισκευή και επανένωση: Κάθε μέλος της οικογένειας θα μπορούσε να αναζητήσει μια τεταμένη σχέση, προκειμένου να ζητήσει συγγνώμη, να προσφέρει βοήθεια, να επιδιορθώσει και να επανενώσει.

Έχουν περάσει μερικοί μήνες από τότε που ένιωσα μια αδιαμφισβήτητη εντύπωση που οδήγησε σε αυτό το μήνυμα: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί». Καταλήγοντας, θα ήθελα να αναφέρω εντυπώσεις που έχουν μείνει χαραγμένες στην καρδιά μου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η ειρήνευση είναι χριστοειδές χαρακτηριστικό. Οι ειρηνοποιοί μερικές φορές χαρακτηρίζονται ως αφελείς ή αδύναμοι – από όλες τις πλευρές. Ωστόσο, το να είσαι ειρηνοποιός δεν σημαίνει να είσαι αδύναμος, αλλά να είσαι δυνατός με έναν τρόπο που ο κόσμος μπορεί να μην καταλαβαίνει. Η ειρήνευση απαιτεί θάρρος και συμβιβασμό, αλλά δεν απαιτεί θυσία των αρχών. Ειρήνευση σημαίνει να ηγούμεθα με ανοικτή καρδιά όχι με στενόν νου. Σημαίνει να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον με απλωμένα χέρια όχι με σφιγμένες γροθιές. Η ειρήνευση δεν είναι κάτι καινούργιο που μόλις βγήκε από το τυπογραφείο. Διδάχθηκε από τον Ίδιο τον Ιησού Χριστό, τόσο σε όσους αναφέρονται στην Αγία Γραφή όσο και στο Βιβλίο του Μόρμον. Η ειρήνευση διδάσκεται έκτοτε από τους σύγχρονους προφήτες από τις πρώτες ημέρες της Αποκατάστασης μέχρι και σήμερα.

Εκπληρώνουμε τον θείο ρόλο μας ως τέκνων ενός στοργικού Επουράνιου Πατέρα καθώς προσπαθούμε να γίνουμε ειρηνοποιοί. Δίδω μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ο Άρχοντας Ειρήνης, ο Υιός του ζώντος Θεού, στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.