Και τώρα βλέπω

Με αγάπη ανυπόκριτη, όλοι επαναλαμβάνουμε τον φόρο τιμής του Προέδρου Όουκς στην εκδημία του Προέδρου Ράσσελ Μ. Νέλσον. Και με την ίδια αγάπη και βαθύ πένθος, όλοι αναγνωρίζουμε τις τραγωδίες στο Μίσιγκαν πρόσφατα και σχεδόν καθημερινά σε όλο τον κόσμο. Αναγνωρίζουμε αυτά τα πράγματα με αγάπη και εμπιστοσύνη στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Το ένατο κεφάλαιο του Ιωάννη καταγράφει την εμπειρία του Ιησού και των μαθητών Του που πέρασαν κοντά από έναν επαίτη, τυφλό εκ γενετής. Αυτό έκανε τους μαθητές να κάνουν στον Ιησού μερικές περίπλοκες θρησκευτικές ερωτήσεις ως προς την προέλευση και τη μεταβίβαση των περιορισμών αυτού του άνδρα. Ο Διδάσκαλος απήντησε κάνοντας κάτι πολύ απλό και πολύ αναπάντεχο. Έπτυσε στο χώμα και ανάδευσε ένα μικρό μείγμα πηλού. Εν συνεχεία, το εφήρμοσε στα μάτια του άνδρα, δίνοντάς του την εντολή να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Όλα αυτά τα έκανε ο τυφλός άνθρωπος υπάκουα και «[βγήκε] βλέποντας» λέει η γραφή. Πόσο σημαντικές είναι οι αποδείξεις, σε αντίθεση με τις επιθυμίες ή τα επιχειρήματα ή ακόμα και την κακία που αντιτίθενται στην αλήθεια.

Λοιπόν, φοβούμενοι ότι αυτό το θαύμα θα επέτεινε ξανά την απειλή που ήδη αποτελούσε ο Ιησούς για την υποτιθέμενη εξουσία τους, οι εχθροί του Σωτήρος αντιμετώπισαν τον πρόσφατα βλέποντα άνδρα και είπαν με θυμό: «Ξέρουμε ότι [ο Ιησούς] είναι αμαρτωλός». Ο άνδρας άκουσε για μια στιγμή και είπε κατόπιν: «Αν είναι αμαρτωλός δεν ξέρω· [αλλά] ένα ξέρω… ήμουν τυφλός, και τώρα βλέπω».

Ο Ιησούς έδωσε το πρώτο νόημα σε αυτήν τη συζήτηση, λέγοντας στους μαθητές Του ότι όλα αυτά είχαν συμβεί «για να φανερωθούν τα έργα τού Θεού». Θυμηθείτε ότι δύο φορές σε αυτήν την αφήγηση η πράξη του Σωτήρος αναφερόταν ως «άλειψε» τα μάτια του τυφλού, μία πράξη που θα ολοκληρωνόταν με το πλύσιμο. Αυτή η περιγραφή «για να φανερωθούν τα έργα τού Θεού» θα μπορούσε ενδεχομένως να υποδηλώνει την εκτύλιξη μίας διατάξεως.

Μία άλλη αλήθεια που είναι προφανής εδώ είναι τα εργαλεία που χρησιμοποίησε ο Δημιουργός των ουρανών και της Γης και όλα σε αυτά που χρησιμοποιούνται για να προσφέρει αυτό το θαύμα: πτύσμα και μια χούφτα χώμα! Αυτά τα πολύ απίθανα στοιχεία δηλώνουν ότι ο Θεός μπορεί να μας ευλογήσει με οιανδήποτε μέθοδο Εκείνος επιλέξει. Όπως ο Νεεμάν που ανθίσταται στον ποταμό Ιορδάνη ή τα τέκνα του Ισραήλ που αρνούνται να κοιτάξουν το φίδι στη ράβδο, πόσο εύκολο είναι για εμάς να απορρίψουμε την πηγή της λυτρώσεώς μας, επειδή τα στοιχεία και τα μέσα φαίνονται ντροπιαστικά απλά.

Όμως θυμόμαστε από το Βιβλίο του Μόρμον ότι ορισμένα πράγματα είναι τόσο απλά όσο και και πολύτιμα και ότι πριν από τη γέννηση του Ιησού, προφητεύθηκε ότι «δεν [θα είχε] είδος ούτε κάλλος· και τoν είδαμε, και δεν είχε ωραιότητα, ώστε να τoν επιθυμoύμε». Πόσο συχνά ο Θεός έχει στείλει το μεγαλοπρεπές μήνυμά Του μέσω μίας προσφάτως κληθείσης και πολύ αγχωμένης προέδρου της Εταιρείας Αρωγής ή ενός απαίδευτου αγοριού σε ένα αγρόκτημα της Νέας Υόρκης ή ενός ολοκαίνουργιου ιεραποστόλου ή ενός μωρού σε μια φάτνη.

Τι γίνεται λοιπόν αν οι απαντήσεις στις προσευχές μας έρχονται με απλούς, ασυνήθιστους ή περίπλοκους τρόπους; Είμαστε πρόθυμοι να επιμείνουμε, να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να ζούμε το Ευαγγέλιο του Χριστού, άσχετα από το πόσο πτύσμα και πηλό χρειάζεται; Μπορεί να μην μας είναι πάντοτε ξεκάθαρο τι γίνεται ή γιατί και, από καιρού εις καιρόν, όλοι θα αισθανόμαστε λίγο σαν τη μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή που είπε: «Κύριε, τι λες για μία ευλογία που δεν είναι κεκαλυμμένη;»

Συλλογισθείτε την απόδειξη μιας άλλης αλήθειας, αυτής που αφορά σε όλη την άγια ιεροσύνη. Τεκμηριώνοντας την οργάνωση της Εκκλησίας κατά το μεσουράνημά της, η πρώτη γραμμή του Κατά Λουκάν αναφέρει: «KAI AΦOY συγκάλεσε τους δώδεκα μαθητές του, τους έδωσε δύναμη και εξουσία», χαρίσματα που δεν χορηγήθηκαν με βάση εντυπωσιακά διαπιστευτήρια ούτε καθορίσθηκαν από την παράδοση ή τα πρωτοτόκια. Δεν απονέμονται από μια σχολή θεολογίας ή ένα θρησκευτικό σεμινάριο. Απονέμονται μόνον διά χειροθεσίας από κάποιον, επάνω στον οποίο είχαν τεθεί εξουσιοδοτημένα χέρια με μία αδιάσπαστη ακολουθία πίσω στην πηγή όλης της ουράνιας εξουσίας, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Και σε μία εκκλησία που κατανοεί το δώρο της ευσπλαχνίας, δεν θα ήταν θαυμαστή απόδειξη της αληθινότητας αυτής της εκκλησίας να δούμε αυτές τις ευλογίες και τις διαθήκες να πηγαίνουν στους αποθανόντες συγγενείς μας, εκείνους από τις οικογένειές μας που έχουν φύγει πριν από εμάς; Θα έπρεπε να τιμωρηθούν, επειδή δεν είχαν πρόσβαση στο Ευαγγέλιο ή επειδή γεννήθηκαν σε μια εποχή ή σε έναν τόπο όπου οι θείες διατάξεις και διαθήκες δεν ήταν διαθέσιμες σε αυτούς; Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών έχει ιερούς, αφιερωμένους οίκους του Κυρίου στους οποίους το ευσπλαχνικό, λυτρωτικό έργο γίνεται εξ υποκαταστάσεως, κάθε ημέρα και νύχτα για αυτούς τους αποθανόντες και επίσης προσφέρει ευκαιρίες λατρείας και διατάξεις για τους ζώντες. Από όσο γνωρίζω, αυτή η συγκεκριμένη απόδειξη της αλήθειας του Θεού, η παγκόσμια αγάπη Του για τους ζώντες και τους αποθανόντες δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στον κόσμο – εκτός σε μία εκκλησία που δείχνει την αλήθεια σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα και είναι: Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.

Η πρώτη μου εμπειρία με την αλήθεια, που μου έδωσε όραση και ζωή, δεν ήλθε με το άλειμμα από πηλό ή στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Όχι, το όργανο της αλήθειας που έφερε την ίασή μου από τον Κύριο, ήλθε με τη μορφή σελίδων βιβλίου, ναι, του Βιβλίου του Μόρμον: Άλλη μια μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό! Οι ισχυρισμοί σχετικά με αυτό το βιβλίο έχουν δεχθεί επίθεση και απόρριψη από κάποιους απίστους, η οργή των οποίων συχνά μοιάζει με το βιτριόλι εκείνων που είπαν στον θεραπευμένο άνθρωπο ότι δεν ήταν δυνατόν να έχει βιώσει αυτό που ο ίδιος ήξερε ότι είχε βιώσει.

Εκτόξευσαν σε μένα ότι τα μέσα με τα οποία ήλθε στο φως αυτό το βιβλίο ήταν ανέφικτα, απίθανα, εξευτελιστικά, ακόμα και ανίερα. Τώρα, αυτή είναι δριμεία γλώσσα από οποιονδήποτε ο οποίος εικάζει ότι γνωρίζει τα μέσα με τα οποία έγινε αυτό το βιβλίο, δεδομένου ότι η μοναδική περιγραφή που δόθηκε για αυτά τα μέσα είναι ότι μεταφράσθηκε «με το χάρισμα και τη δύναμη του Θεού». Αυτό ήταν. Αυτό ήταν όλο. Όπως και να έχει, ο αντίκτυπος του Βιβλίου του Μόρμον στη ζωή μου δεν είναι λιγότερο θαυμαστός από την εφαρμογή πτύσματος και χώματος που τοποθετήθηκε στα μάτια του τυφλού. Για εμένα ήταν μία ράβδος ασφαλείας για την ψυχή μου, ένα ανυπέρβλητο και διαπεραστικό φως αποκαλύψεως, μία φώτιση του μονοπατιού στο οποίο πρέπει να βαδίζω, όταν έρχεται η αχλύς του σκότους. Και ασφαλώς έχει έλθει και ασφαλώς θα έλθει.

Και δεδομένης της απόψεως που μου έχει δώσει για την αγάπη για όλους και για τη λυτρωτική χάρη του Σωτήρος μου, σας δίδω τη μαρτυρία μου, η οποία δικαιώνεται εδώ, όπως οι γονείς του πρόσφατα ευλογημένου άνδρα είπαν ότι ο υιός τους θα πρέπει να ακουστεί, επειδή ήταν «[ενηλικιωμένος]». Λοιπόν, και εγώ το ίδιο. Είχε την ανάλογη ηλικία, ώστε να τον λαμβάνουν στα σοβαρά, υπονοούσαν. Λοιπόν, και εγώ το ίδιο. Σε δύο μήνες θα γιορτάσω τα 85α μου γενέθλια. Ήμουν στο χείλος του θανάτου και πίσω. Έχω περπατήσει με βασιλείς και προφήτες, με προέδρους και αποστόλους. Το καλύτερο από όλα, μερικές φορές έχω συγκλονιστεί από το Άγιο Πνεύμα του Θεού. Πιστεύω ότι η μαρτυρία μου θα πρέπει τουλάχιστον να ληφθεί υπ’ όψιν εδώ.

Τώρα αδελφοί και αδελφές, κατέληξα στην ολόψυχη πεποίθησή μου ότι η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών είναι η αληθινή αποκατάσταση της Εκκλησίας της Καινής Διαθήκης –και περισσότερα– επειδή δεν μπορούσα να αρνηθώ την απόδειξη αυτής της αποκαταστάσεως. Από εκείνες τις πρώτες εμπειρίες, υποθέτω ότι είχα χίλιες –δέκα χιλιάδες;– άλλες αποδείξεις ότι όλα όσα έχω πει σήμερα είναι αληθινά. Οπότε, είμαι πανευτυχής τώρα που είμαστε συγκεντρωμένοι με τον φίλο μου στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, όπου τραγουδώ με την αδύναμη φωνή μου:

Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.