Απλότητα που υπάρχει στον Χριστό

Πριν από τριάντα τρία χρόνια, έλαβα την κλήση μου να υπηρετήσω ως ιεραπόστολος στην Ιεραποστολή Όγκντεν της Γιούτας. Ασφαλώς, επειδή προερχόμουν από την Ευρώπη, κάποιες τοπικές παραδόσεις της Γιούτας, όπως το «πράσινο ζελέ με καρότα» και οι «πατάτες κηδείας» μου φάνηκαν λίγο περίεργες!

Εντούτοις, εντυπωσιάσθηκα βαθιά από την αφοσίωση και την ιδιότητα του μαθητού πολλών εκ των Αγίων, τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων που παρευρίσκονταν στις συγκεντρώσεις της Εκκλησίας και το μέγεθος των πλήρως λειτουργικών προγραμμάτων της Εκκλησίας. Όταν τελείωσε η ιεραποστολή μου, ήθελα να βεβαιωθώ ότι η χαρά που ένιωθα και η πνευματική δύναμη και ωριμότητα που παρατήρησα θα ήταν διαθέσιμα και για τη μελλοντική οικογένειά μου. Ήμουν αποφασισμένος να επιστρέψω γρήγορα για να ζήσω τη ζωή μου στις «σκιές των αιώνιων λόφων».

Ωστόσο, ο Κύριος είχε διαφορετικά σχέδια. Την πρώτη μου Κυριακή κατά την επιστροφή μου στο σπίτι, ο σοφός επίσκοπός μου με κάλεσε να υπηρετήσω ως πρόεδρος Νέων Ανδρών στον τομέα μας. Υπηρετώντας αυτήν την υπέροχη ομάδα νέων ανδρών, έμαθα γρήγορα ότι η χαρά που προέρχεται από το να είσαι μαθητής του Χριστού έχει πολύ λίγη σχέση με το μέγεθος των συγκεντρώσεων της Εκκλησίας ή την κλίμακα των προγραμμάτων.

Έτσι όταν νυμφεύθηκα την όμορφη σύζυγό μου, Μάργκρετ, με χαρά αποφασίσαμε να μείνουμε στην Ευρώπη και να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας στην πατρίδα μας τη Γερμανία. Μαζί γίναμε μάρτυρες αυτού που ο Πρόεδρος Ράσσελ Μ. Νέλσον δίδαξε πριν από πολλά χρόνια: «Η χαρά που αισθανόμαστε έχει λίγο να κάνει με τις συνθήκες της ζωής μας και τα πάντα με το σημείο εστίασης της ζωής μας». Όταν το σημείο εστίασης της ζωής μας είναι στον Χριστό και στο μήνυμά Του του Ευαγγελίου, μπορούμε να βιώσουμε τις πλήρεις ευλογίες της ιδιότητος του μαθητού όπου και αν ζούμε.

Ωστόσο, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και περισσότερο κοσμικός, πολύπλοκος και σε σύγχυση, με διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα μηνύματα και απαιτήσεις, πώς μπορούμε να αποφύγουμε να τυφλωθούν τα μάτια μας και να σκληρύνει η καρδιά μας και να παραμείνουμε επικεντρωμένοι στα «απλά και πολύτιμα πράγματα» του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού; Κατά τη διάρκεια μίας περιόδου σύγχυσης, ο Απόστολος Παύλος έδωσε σπουδαίες συμβουλές στους Αγίους της Κορίνθου, υπενθυμίζοντάς τους να εστιάσουν στην «απλότητα που υπάρχει στον Χριστό».

Η διδαχή του Χριστού και ο νόμος του Ευαγγελίου είναι τόσο απλοί, που ακόμη και τα μικρά παιδιά μπορούν να τους κατανοήσουν. Μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στη λυτρωτική δύναμη του Ιησού Χριστού και να λάβουμε όλες τις πνευματικές ευλογίες που έχει προετοιμάσει για εμάς ο Επουράνιος Πατέρας μας, ασκώντας πίστη στον Ιησού Χριστό, μετανοώντας, βαπτιζόμενοι, καθαγιαζόμενοι μέσω της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος και υπομένοντας μέχρι τέλους. Ο Πρόεδρος Νέλσον περιέγραψε αυτό το ταξίδι τόσο όμορφα ως το «μονοπάτι της διαθήκης» και τη διαδικασία να γίνουμε «αφοσιωμένοι μαθητές του Ιησού Χριστού».

Εάν αυτό το μήνυμα είναι τόσο απλό, γιατί συχνά αισθανόμαστε ότι είναι τόσο δύσκολο να ζούμε τον νόμο του Χριστού και να ακολουθούμε το παράδειγμά Του; Ίσως να παρερμηνεύουμε την απλότητα ως κάτι που είναι εύκολο να επιτευχθεί χωρίς προσπάθεια ή επιμέλεια. Το να ακολουθούμε τον Χριστό απαιτεί συνεχή προσπάθεια και συνεχή αλλαγή. Πρέπει να «απεκδυθ[ούμε] τον φυσικό άνθρωπο… και [να] γίν[ουμε] σαν παιδί». Αυτό περιλαμβάνει να «[ελπίζουμε] στον Κύριο» και να αφήνουμε την πολυπλοκότητα, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά. Η εφαρμογή της διδαχής του Χριστού με απλοποιημένο και εστιασμένο τρόπο θα μας βοηθήσει να βρούμε χαρά στην καθημερινή μας ζωή, θα δώσει καθοδήγηση στις κλήσεις μας, θα απαντήσει σε μερικές από τις πιο πολύπλοκες ερωτήσεις της ζωής και θα παράσχει δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις μεγαλύτερες δυσκολίες μας.

Όμως πώς μπορούμε πρακτικά να εφαρμόσουμε αυτήν την απλότητα στο διά βίου ταξίδι μας ως μαθητών του Χριστού; Ο Πρόεδρος Νέλσον μας υπενθύμισε να εστιάζουμε σε «αγνή αλήθεια, αγνή διδαχή και αγνή αποκάλυψη» καθώς επιζητούμε να ακολουθήσουμε τον Σωτήρα. Η τακτική ερώτηση: «Τι θα ήθελε ο Κύριος Ιησούς Χριστός να κάνω;» αποκαλύπτει βαθιά κατεύθυνση. Το να ακολουθούμε το παράδειγμά Του παρέχει ένα ασφαλές μονοπάτι μέσα στην αβεβαιότητα και ένα στοργικό, καθοδηγητικό χέρι για να κρατούμε από μέρα σε μέρα. Είναι ο Άρχοντας Ειρήνης και ο Καλός Ποιμήν. Είναι ο Παράκλητος και ο Ελευθερωτής μας. Είναι ο Βράχος μας και το Καταφύγιό μας. Είναι ο Φίλος – ο φίλος σας και ο φίλος μου! Μας καλεί όλους να αγαπούμε τον Θεό, να τηρούμε τις εντολές Του και να αγαπούμε τον πλησίον μας.

Καθώς επιλέγουμε να ακολουθούμε το παράδειγμά Του και να προχωρούμε με πίστη στον Χριστό, να ασπαζόμαστε τη δύναμη της Εξιλέωσής Του και να θυμόμαστε τις διαθήκες μας, η αγάπη γεμίζει την καρδιά μας, η ελπίδα και η ίαση ανεβάζουν το ηθικό μας, και η πικρία και η λύπη αντικαθίσταται από την ευγνωμοσύνη και την υπομονή να περιμένουμε τις υπεσχημένες ευλογίες. Μερικές φορές, ίσως χρειαστεί να απομακρυνθούμε από μία μη υγιή κατάσταση ή να επιζητήσουμε επαγγελματική βοήθεια. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η εφαρμογή απλών αρχών του Ευαγγελίου θα μας βοηθήσει να πλοηγηθούμε στις δυσκολίες της ζωής με τον τρόπο του Κυρίου.

Μερικές φορές υποτιμούμε τη δύναμη που λαμβάνουμε από απλές πράξεις όπως η προσευχή, η νηστεία, η μελέτη των γραφών, η καθημερινή μετάνοια, η μετάληψη κάθε εβδομάδα και η τακτική λατρεία στον οίκο του Κυρίου. Όμως όταν αναγνωρίζουμε ότι δεν χρειάζεται να «κάνουμε κάτι σπουδαίο» και επικεντρωνόμαστε στην εφαρμογή αγνής και απλής διδαχής, αρχίζουμε να βλέπουμε πώς το Ευαγγέλιο «έχει αποτελέσματα υπέροχα» για εμάς, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Βρίσκουμε δύναμη και «πεποίθηση ενώπιον του Θεού», ακόμη και όταν βιώνουμε ψυχικό άλγος. Ο Πρεσβύτερος M. Ράσσελ Μπάλλαρντ μας έχει υπενθυμίσει πολλές φορές: «Είναι σε αυτήν την απλότητα που θα βρ[ούμε]… την ειρήνη, τη χαρά και την ευτυχία».

Εφαρμόζοντας την απλότητα που υπάρχει στον Χριστό, δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους έναντι των διαδικασιών και στις αιώνιες σχέσεις έναντι των βραχυπρόθεσμων συμπεριφορών. Επικεντρωνόμαστε «στα πράγματα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία» στο έργο του Θεού περί σωτηρίας και υπερύψωσης αντί να ασχολούμαστε με τη διαχείριση της τέλεσης διακονίας μας. Αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να δώσει προτεραιότητα στα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, αντί να μας βαραίνουν τα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Ο Κύριος μας υπενθύμισε: «Επομένως, μην κουράζεστε να κάνετε το καλό, γιατί θέτετε τα θεμέλια ενός μεγάλου έργου. Και από τα μικρά πραγματοποιούνται αυτά που είναι μεγάλα». Πόσο ισχυρή ενθάρρυνση να ενεργούμε με απλότητα και ταπεινότητα, όποιες και αν είναι οι συνθήκες της ζωής μας.

Η γιαγιά μου Μάρτα Τσίσλα ήταν ένα θαυμάσιο παράδειγμα του πώς κάνεις «μικρά και απλά πράγματα» για να πραγματοποιήσεις σπουδαία πράγματα. Την αποκαλούσαμε με αγάπη Oma Τσίσλα. Η Oma ασπάσθηκε το Ευαγγέλιο στο μικρό χωριό Ζελμπόνγκεν στην ανατολική Πρωσία μαζί με την προγιαγιά μου, στις 30 Μαΐου 1926.

Η Μάρτα Τσίσλα (δεξιά) την ημέρα της βάπτισής της.

Αγαπούσε τον Κύριο και το Ευαγγέλιό Του και ήταν αποφασισμένη να τηρήσει τις διαθήκες που είχε συνάψει. Το 1930 παντρεύτηκε τον παππού μου, ο οποίος δεν ήταν μέλος της Εκκλησίας. Σε αυτό το σημείο έγινε αδύνατον για την Oma να παρευρίσκεται στις συγκεντρώσεις της Εκκλησίας, επειδή το αγρόκτημα του παππού μου ήταν πολύ μακριά από το πλησιέστερο εκκλησίασμα. Όμως εστίασε σε αυτό που μπορούσε να κάνει. Η Oma συνέχισε να προσεύχεται, να διαβάζει τις γραφές και να τραγουδά τα τραγούδια της Σιών.

Μερικοί άνθρωποι μπορεί να νόμιζαν ότι δεν ήταν πλέον ενεργή στην πίστη της, αλλά αυτό απείχε πολύ από την αλήθεια. Όταν γεννήθηκε η θεία μου και ο πατέρας μου, χωρίς ιεροσύνη στο σπίτι και χωρίς συγκεντρώσεις της Εκκλησίας ή πρόσβαση σε διατάξεις κοντά, έκανε ξανά ό,τι μπορούσε να κάνει και επικεντρώθηκε στο να διδάξει τα παιδιά της «να προσεύχονται, και να βαδίζουν σωστά ενώπιον του Κυρίου». Τους διάβαζε από τις γραφές, τραγουδούσε μαζί τους τα τραγούδια της Σιών και φυσικά προσευχόταν μαζί τους – κάθε ημέρα. Μία 100 τοις εκατό εκκλησιαστική εμπειρία με επίκεντρο το σπίτι.

Το 1945, ο παππούς μου ήταν στρατευμένος και πολεμούσε μακριά από την πατρίδα. Όταν οι εχθροί πλησίασαν το αγρόκτημά τους, η Oma πήρε τα δύο μικρά παιδιά της και άφησε πίσω το αγαπημένο τους αγρόκτημα για να αναζητήσει καταφύγιο σε ένα ασφαλέστερο μέρος. Μετά από ένα δύσκολο και απειλητικό για τη ζωή τους ταξίδι, βρήκαν τελικά καταφύγιο τον Μάιο του 1945 στη βόρεια Γερμανία. Δεν τους είχε μείνει τίποτα εκτός από τα ρούχα που φορούσαν. Όμως η Oma συνέχισε με αυτό που ήταν εις θέσιν να κάνει: προσευχόταν με τα παιδιά της – κάθε ημέρα. Τραγουδούσε μαζί τους τα τραγούδια της Σιών που είχε απομνημονεύσει απ’ έξω – κάθε ημέρα.

Η ζωή ήταν εξαιρετικά δύσκολη και για πολλά χρόνια επικεντρωνόταν απλώς στο να βεβαιώνεται ότι υπήρχε φαγητό στο τραπέζι. Αλλά το 1955 ο πατέρας μου, τότε 17 ετών, πήγαινε σε εμπορική σχολή στην πόλη Ρέντσμπουργκ. Περπατώντας μπροστά από ένα κτήριο είδε μια μικρή πινακίδα στο εξωτερικό του, που έγραφε: “Kirche Jesu Christi der Heiligen der Letzten Tage” – «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών». Σκέφθηκε: «Αυτό είναι ενδιαφέρον. Αυτή είναι η εκκλησία της μητέρας». Έτσι, όταν γύρισε σπίτι, είπε στην Oma ότι είχε βρει την εκκλησία της.

Μπορείτε να φαντασθείτε πώς πρέπει να ένιωθε εκείνη μετά από σχεδόν 25 χρόνια χωρίς επαφή με την Εκκλησία. Ήταν αποφασισμένη να παρευρεθεί την επόμενη Κυριακή και έπεισε τον πατέρα μου να την συνοδεύσει. Το Ρέντσμπουργκ ήταν περισσότερο από 32 χιλιόμετρα μακριά από το μικρό χωριό όπου ζούσαν. Όμως αυτό δεν εμπόδιζε την Oma να παρευρίσκεται στην εκκλησία. Την επόμενη Κυριακή, πήρε το ποδήλατό της μαζί με τον πατέρα μου και πήγαν στην εκκλησία.

Όταν άρχισε η συγκέντρωση μεταλήψεως, ο μπαμπάς μου κάθισε στην τελευταία σειρά, ελπίζοντας ότι θα τελείωνε σύντομα. Ήταν η εκκλησία της Oma και όχι η δική του. Αυτό που είδε δεν ήταν πολύ ενθαρρυντικό: μόνον λίγες ηλικιωμένες γυναίκες παρευρίσκονταν και δύο νέοι ιεραπόστολοι που διηύθυναν αποτελεσματικά τα πάντα στη συγκέντρωση. Όμως μετά άρχισαν να τραγουδούν και τραγουδούσαν τα τραγούδια της Σιών που ο μπαμπάς μου είχε ακούσει από τότε που ήταν μικρός: «Ελάτες σεις, οι Άγιοι της γης», «Ω Πατέρα», «Δόξα στον άνδρα». Ακούγοντας αυτό το μικρό ποίμνιο να τραγουδά τα τραγούδια της Σιών που ήξερε από την παιδική του ηλικία, συγκινήθηκε πολύ και κατάλαβε αμέσως και χωρίς αμφιβολία ότι η Εκκλησία ήταν αληθινή.

Η πρώτη συγκέντρωση μεταλήψεως στην οποία παρευρέθηκε η γιαγιά μου μετά από 25 χρόνια ήταν η συγκέντρωση όπου ο πατέρας μου έλαβε μια προσωπική επιβεβαίωση για την αλήθεια του αποκατεστημένου Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Βαπτίσθηκε τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1955, μαζί με τον παππού μου και τη θεία μου.

Έχουν περάσει περισσότερα από 70 χρόνια από εκείνη τη μικρή σε αριθμό συγκέντρωση μεταλήψεως στο Ρέντσμπουργκ. Συχνά σκέπτομαι την Oma, πώς πρέπει να ένιωθε εκείνες τις μοναχικές νύχτες, κάνοντας τα μικρά και απλά πράγματα που ήταν σε θέση να κάνει, όπως η προσευχή, το διάβασμα και το τραγούδι. Καθώς στέκομαι εδώ σήμερα στη γενική συνέλευση και μιλώ για την Oma μου, η αποφασιστικότητά της να τηρεί τις διαθήκες και να διατηρεί την εμπιστοσύνη της στον Κύριο παρά τις δυσκολίες της, γεμίζει την καρδιά μου με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη – όχι μόνο για εκείνη αλλά και για τόσους πολλούς από τους υπέροχους Αγίους μας σε όλον τον κόσμο που εστιάζουν στην απλότητα που υπάρχει στον Χριστό στις δύσκολες συνθήκες τους, ίσως βλέποντας λίγες αλλαγές τώρα, αλλά ευελπιστώντας ότι σπουδαία πράγματα θα συμβούν κάποια μέρα στο μέλλον.

Έχω μάθει μέσα από τη δική μου εμπειρία ότι τα μικρά και απλά πράγματα του Ευαγγελίου και η εστίαση με πίστη στον Χριστό μάς οδηγούν στην αληθινή χαρά, φέρνουν μεγάλα θαύματα και μας δίνουν την πεποίθηση ότι όλες οι υπεσχημένες ευλογίες θα πραγματοποιηθούν. Αυτό ισχύει τόσο για εσάς όσο και για εμένα. Σύμφωνα με τα λόγια του Πρεσβυτέρου Τζέφρυ Ρ. Χόλλαντ: «Μερικές ευλογίες έρχονται γρήγορα, μερικές έρχονται αργά και μερικές δεν έρχονται μέχρι να φτάσουμε στους ουρανούς. Αλλά για εκείνους που ασπάζονται το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, έρχονται». Για αυτό καταθέτω και εγώ μαρτυρία στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.