Ενθυμούμενοι το πρόβατο

Ο Χριστός είναι ο Καλός Ποιμήν. Καθένας από το ποίμνιο είναι πολύτιμος για Εκείνον. Υπήρξε πρότυπο ποίμανσης και μας δίδαξε με λόγια και πράξεις τα χαρακτηριστικά ενός καλού ποιμένα, συμπεριλαμβανομένης της γνώσης των προβάτων σας με το όνομά τους, της αγάπης προς αυτά, της εύρεσης εκείνων που έχουν χαθεί, της σίτισης τους και, τελικά, της καθοδήγησής τους πίσω στο σπίτι. Αναμένει από εμάς να κάνουμε το ίδιο ως βοηθοί-ποιμένες Του.

Μπορούμε να μάθουμε πολλά για την τέλεση διακονίας με τον τρόπο του Κυρίου από τον αρχαίο προφήτη –και εξαιρετικό ποιμένα– Μορόνι. Έζησε σε πολύ δύσκολους καιρούς, χωρίς να έχει τα οφέλη των κινητών τηλεφώνων, των υπολογιστών και του Διαδικτύου. Όμως κατόρθωσε να καταγράφει τα πρόβατα. Πώς έγινε αυτό; Μπορούμε να πάρουμε μια γεύση από τη μεθοδολογία του στο Μορόνι 6. Εκεί διαβάζουμε ότι τα μέλη «συγκατελέγησαν με τον λαό της εκκλησίας του Χριστού. Και έπαιρναν το όνομά τους, ώστε να τους θυμούνται και να τους γαλουχούν με τον καλό λόγο του Θεού, για να τους κρατούν στον σωστό δρόμο»… Η Εκκλησία συγκεντρώνονταν συχνά, για να νηστεύουν και να προσεύχονται, και να μιλούν ο ένας με τον άλλον σχετικά με την ευημερία της ψυχής τους» (Μορόνι 6:4-5. Η πλάγια γραφή προστέθηκε).

Για τον Μορόνι, όλα είχαν να κάνουν με ανθρώπους – ονόματα! Εξάσκησε την αρχή της καταμέτρησης και του απολογισμού, έτσι ώστε να τους θυμούνται όλους. Όσοι αγωνίζονταν ή περιπλανιόνταν, παρατηρούνταν, επιτρέποντας στους Αγίους να συζητούν την ευημερία τους σε συμβούλια. Όπως ο ποιμένας που άφησε τα ενενήντα εννέα (είμαι βέβαιος, σίγουρα και ασφαλή) και ακολούθησε εκείνο που είχε χαθεί (βλ. Κατά Λουκάν 15:4-7), μας ζητήθηκε να είμαστε εξίσου ενήμεροι για το ποίμνιό μας – να προσέξουμε και να θυμόμαστε και να πάμε και να κάνουμε ομοίως.

Ως ηγέτης ιεραποστολής στην Ινδία, θυμάμαι που ρώτησα έναν νέο πρόεδρο κλάδου σχετικά με ορισμένους από τους στόχους του για το επόμενο έτος: «Πόσους άνδρες θα προετοιμάσεις να λάβουν τη Μελχισεδική Ιεροσύνη;» Η άμεση απάντησή του ήταν: «Επτά!»

Αναρωτήθηκα από πού στο καλό είχε βγάλει αυτόν τον πολύ συγκεκριμένο αριθμό! Προτού προλάβω να απαντήσω, έφτιαξε ένα κομμάτι χαρτί με τους αριθμούς από το ένα έως το επτά γραμμένους στο πλάι. Οι πρώτες πέντε σειρές είχαν ονόματα επάνω τους – αληθινούς ανθρώπους που εκείνος και η απαρτία πρεσβυτέρων του επρόκειτο να καλέσουν και να παροτρύνουν να έχουν την ευλογία της ιεροσύνης στη ζωή τους. Φυσικά, έπρεπε να ρωτήσω για τις κενές γραμμές έξι και επτά. «Ω, Πρόεδρε» είπε, κουνώντας το κεφάλι του με κατανόηση «ασφαλώς θα βαπτίσουμε τουλάχιστον δύο άνδρες την πρώτη του έτους, οι οποίοι θα μπορούσαν να έχουν την ιεροσύνη μέχρι το τέλος του έτους». Αυτός ο έξοχος ηγέτης καταλάβαινε την αρχή της καταμέτρησης και του απολογισμού.

Ο Χριστός έχει οργανώσει την Εκκλησία Του με τέτοιο τρόπο, ώστε θα έπρεπε να είναι δύσκολο να ξεχάσουμε μία ψυχή, γιατί καθεμία είναι πολύτιμη για Εκείνον. Κάθε άτομο σε έναν τομέα, ασχέτως ηλικίας ή φύλου, έχει ένα πλήθος επιστατών –ποιμένων– οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με το να τους φροντίζουν, να τους θυμούνται. Ένας νέος άνδρας, για παράδειγμα, έχει αναθέσει για την ευημερία του μία επισκοπική ηγεσία, αδελφούς που τελούν διακονία, ενηλίκους συμβούλους νέων, δασκάλους θρησκευτικού σεμιναρίου, προεδρίες απαρτίας και κατόπιν μερικούς – όλοι λειτουργούν ως δίχτυα ασφαλείας, που είναι στενά συνδεδεμένοι με αυτόν τον νέο για να τον πιάσουν, αν πέσει. Ακόμα και αν ένα δίχτυ έχει τοποθετηθεί σωστά, αυτός ο νέος άνδρας θα είναι ασφαλής, θα τον προσέξουν και θα τον θυμούνται. Και όμως, συχνά βρίσκουμε λιγοστά δίχτυα στη θέση τους. Οι άνθρωποι περιπλανώνται συνήθως μέσα στην ομίχλη – και κανείς δεν το παρατηρεί. Πώς μπορούμε να είμαστε καλύτεροι ποιμένες; Μπορούμε να μάθουμε να μετρούμε και να υπολογίζουμε.

Η Εκκλησία μάς παρέχει αναφορές και εργαλεία για να κάνουμε ακριβώς αυτό – να θυμόμαστε. Η Τριμηνιαία Αναφορά είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μας επιτρέπει να μετρούμε και να υπολογίζουμε για κάθε μέλος πολλές φορές και να παρατηρούμε εκείνους οι οποίοι χάνονται ή χρειάζονται τη βοήθεια και την αγάπη μας. Ο Κατάλογος Ενέργειας και Συνέντευξης προσδιορίζει εκείνους που απαιτούν την προσοχή μας αυτήν τη στιγμή, όπως και η αναφορά Κατάστασης Εγκριτικού Ναού και άλλες. Αυτά τα εργαλεία καταμέτρησης και απολογισμού μας εστιάζουν στους ανθρώπους. Ποιος χρειάζεται μία κλήση, μία προαγωγή στην ιεροσύνη ή βοήθεια για να πάει ένα οικογενειακό όνομα στον ναό; Ποιον θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε να προετοιμασθεί για μία πλήρους απασχολήσεως ιεραποστολή; Ποιος εξαφανίσθηκε αυτόν τον μήνα; Αυτά τα εργαλεία μάς βοηθούν να θυμόμαστε τους ανθρώπους.

Γνώριζα μία οικογένεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες η οποία δέχθηκε μία ανάθεση στην Αφρική. Την πρώτη κιόλας Κυριακή πήγαν στη μοναδική μονάδα της Εκκλησίας στη χώρα, όπου τους υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό. Μέχρι το τέλος του πρωινού, η σύζυγος του άνδρα είχε κληθεί ως πρόεδρος της Εταιρείας Αρωγής και εκείνος ως ηγέτης των Νέων Ανδρών! Ρώτησε έναν εξαντλημένο στην όψη πρόεδρο κλάδου πόσοι νέοι άνδρες υπήρχαν. Αυτός ο πιστός ηγέτης πρώτης γενεάς έδειξε το πίσω μέρος της αίθουσας μεταλήψεως και είπε: «Αυτοί οι δύο εκεί». Ο άνδρας ήταν αρκετά δύσπιστος, έτσι πήρε έναν κατάλογο κλάδου στο σπίτι, σημειώνοντας γρήγορα ότι στην πραγματικότητα υπήρχαν 20 νέοι άνδρες στον κατάλογο. Επέστρεψε στον πρόεδρο κλάδου και ζήτησε δύο δυναμικούς, δίγλωσσους νέους ενηλίκους να υπηρετήσουν ως σύμβουλοί του και κατόπιν κάθισε μαζί τους και μαζί με τα δύο αγόρια να επανεξετάσουν τα ονόματα.

Κατόπιν αυτοί οι επιμελείς νέοι άνθρωποι πήγαν να εργασθούν. Τους επόμενους μήνες, βρήκαν όλα τα αγόρια στη λίστα. Όνομα προς όνομα, εκείνα τα χαμένα πρόβατα καλωσορίσθηκαν πίσω από τους συνομηλίκους τους και τράφηκαν πνευματικώς και σωματικώς! Μέσα σε έναν χρόνο, κάθε Κυριακή, υπήρχαν κατά μέσο όρο 21 νέοι άνδρες παρόντες. Δόξα τω Θεώ για τους νέους άνδρες που έκαναν καταμέτρηση και απολογισμό.

Ένας αγαπητός μου φίλος, ως νέος μεταπτυχιακός φοιτητής, μετακόμισε με την οικογένειά του σε μια μεγάλη αμερικανική πόλη για να συνεχίσει τις σπουδές του. Αμέσως κλήθηκε να προεδρεύσει της απαρτίας πρεσβυτέρων. Λίγο αγχωμένος για την πρώτη του συνέντευξη με τον πρόεδρο πασσάλου, ήταν αποφασισμένος να πάει προετοιμασμένος. Είπε στον πρόεδρο πασσάλου ότι είχε τρεις στόχους για τον ερχόμενο χρόνο: (1) 90 τοις εκατό τέλεση διακονίας, (2) ένα ουσιαστικό μάθημα του Ευαγγελίου κάθε εβδομάδα και (3) μία καλά σχεδιασμένη δραστηριότητα απαρτίας κάθε μήνα.

Χαμογελώντας στον φίλο μου, αυτός ο σοφός πρόεδρος πασσάλου ρώτησε: «Μπορείς να κατονομάσεις ένα λιγότερο ενεργό μέλος της απαρτίας που θα μπορούσες να βοηθήσεις να πάει στον ναό με την οικογένειά του φέτος;» Αυτό αιφνιδίασε τον φίλο μου. Σκέφθηκε προσεκτικά και βρήκε ένα όνομα. «Γράψε το» είπε ο πρόεδρος πασσάλου. Στη συνέχεια, αυτός ο έμπειρος ηγέτης έκανε την ίδια ερώτηση άλλες τρεις φορές – και η συνέντευξη είχε τελειώσει. Αυτός ο νέος άνδρας βγήκε από εκείνη τη συνέντευξη έχοντας μάθει ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματά του για την ηγεσία και την τέλεση διακονίας. Πήγε στη συνέντευξη με προγράμματα, μαθήματα και δραστηριότητες. Αποχώρησε με ονόματα! Αυτά τα τέσσερα ονόματα έγιναν ακολούθως το επίκεντρο της διακονίας του και της απαρτίας του.

Ως ηγέτης ιεραποστολής, επισκέφθηκα έναν από τους κλάδους μου ένα πρωινό Κυριακής. Παρατήρησα ότι ο πρόεδρος κλάδου έβγαζε συνεχώς μία κάρτα από την τσέπη του και έγραφε σε αυτήν. Αποφάσισα να τον ρωτήσω γι’ αυτό μετά την τελική προσευχή. Μόλις τελείωσε η συγκέντρωση και προτού μπορέσω να ρωτήσω για την κάρτα, ο ηγέτης ιεραποστολής κλάδου έτρεξε στο βήμα, όπου του έδωσαν το χαρτί. Γρήγορα ακολούθησα αυτόν τον ενθουσιώδη ηγέτη στην εβδομαδιαία συγκέντρωση συντονισμού ιεραποστόλων του κλάδου. Πριν ξεκινήσουν, έβγαλε το χαρτί από την τσέπη του. Ήταν γεμάτο με τα ονόματα των μελών που έλειπαν από τη συγκέντρωση μεταλήψεως. Μέσα σε λίγα λεπτά, κάθε μέλος του συμβουλίου είχε επιλέξει ένα ή δύο ονόματα, δεσμευόμενο να το επισκεφθεί εκείνη την ίδια ημέρα για να βεβαιωθεί ότι ήταν εντάξει και να τους πουν ότι τους είχαν λείψει. Τώρα αυτό είναι καταμέτρηση και απολογισμός.

Θυμάμαι μία περιοχή, ώρες μακριά με αεροπλάνο από τον κοντινότερο ναό, όπου η διατήρηση ενός τρέχοντος εγκριτικού ήταν υψηλή προτεραιότητα, παρά το γεγονός ότι πιθανότατα δεν θα χρησιμοποιείτο ποτέ. Την πρώτη Κυριακή κάθε μηνός, οι ηγέτες χρησιμοποιούσαν τα εργαλεία καταμέτρησης για να υπολογίσουν τα προικοδοτημένα μέλη τους. Εάν έβρισκαν ότι ένα εγκριτικό επρόκειτο σύντομα να λήξει, ο γραμματέας με διοικητικά καθήκοντα προγραμμάτιζε μία συνέντευξη ανανέωσης. Συζητούσαν για τα άτομα με ληγμένα εγκριτικά και κατόπιν τα αναζητούσαν για να τα βοηθήσουν να επιστρέψουν στο μονοπάτι της διαθήκης. Ρώτησα πόσα από τα προικοδοτημένα μέλη τους είχαν ένα τρέχον εγκριτικό. Η απάντηση ήταν ένα εκπληκτικό 98,6%. Όταν ρωτήθηκαν για τους έξι των οποίων τα εγκριτικά είχαν λήξει, οι ηγέτες μπόρεσαν να τα αναγνωρίσουν με το όνομά τους και μου περιέγραψαν τις προσπάθειες που έγιναν για να τα πάρουν πίσω!

Πριν από μερικά χρόνια, η οικογένειά μου μετακόμισε πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήμασταν ενθουσιασμένοι που παρευρισκόμασταν στην Εκκλησία εδώ μετά από 26 καταπληκτικά χρόνια σε μικρότερες, πιο απομονωμένες μονάδες. Κλήθηκα ως ιεραπόστολος τομέως. Είχαμε έναν σπουδαίο ηγέτη ιεραποστολής τομέως και κάναμε συναρπαστικά πράγματα και διδάσκαμε υπέροχους ανθρώπους. Ζήτησα να παρευρεθώ σε μία συγκέντρωση συμβουλίου τομέως για να παρατηρήσω και να λάβω τη βοήθειά τους για φίλους με τους οποίους εργαζόμασταν. Εξεπλάγην όταν το μόνο που συζητήθηκε ήταν μία επερχόμενη δραστηριότητα τομέως. Πλησίασα τον ηγέτη ιεραποστολής τομέως κατόπιν και είπα ότι δεν είχε την ευκαιρία να επιστρέψει και να δώσει αναφορά για τους ανθρώπους μας. Η απάντησή του; «Ω, ποτέ δεν δίνω αναφορά».

Το αντιπαρέβαλλα αυτό με μία συγκέντρωση συμβουλίου κλάδου στη Λαχόρη του Πακιστάν, στην οποία είχα παρευρεθεί μόλις εβδομάδες πριν. Αυτή η μικρή ομάδα κάθισε γύρω από ένα μικρό τραπέζι μαζί και το μόνο για το οποίο μίλησαν ήταν οι άνθρωποι. Ονόματα. Κάθε ηγέτης ανέφερε για την επιστασία του και τα άτομα και τις οικογένειες για τα οποία ανησυχούσε. Όλοι είχαν την ευκαιρία να προσθέσουν τις σκέψεις τους σχετικά με τους καλύτερους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να ευλογήσουν εκείνους για τους οποίους έγινε λόγος. Έγιναν σχέδια και δόθηκαν αναθέσεις. Τι λαμπρό μάθημα στην καταμέτρηση και στον απολογισμό ονομαστικά από τους αδελφούς και τις αδελφές μας πρώτης γενεάς.

Στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού, έχουμε λάβει οδηγίες από τους προφήτες του παρελθόντος και τους παρόντες προφήτες –και από το πρότυπο που έθεσε ο Σωτήρας μας– πώς να τελούμε διακονία. Παίρνουμε ονόματα, θυμόμαστε και συσκεπτόμαστε για την ευημερία των ψυχών. Οι ηγέτες οι οποίοι το κάνουν αυτό δεν θα ξεμείνουν ποτέ από θέματα της ημερήσιας διάταξης στις συγκεντρώσεις συμβουλίου τους! Η αρχή της καταμέτρησης και του απολογισμού λειτουργεί. Είναι ο τρόπος του Κυρίου. Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα. Για τον Θεό, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν και κυβερνά τα πάντα, αυτό το έργο –το έργο και η δόξα Του– είναι πολύ προσωπικό. Και έτσι πρέπει να είναι για τον καθένα μας, ως όργανα στα χέρια Του στο εκπληκτικό έργο Του περί σωτηρίας και υπερύψωσης. Θαύματα στη ζωή αληθινών ανθρώπων θα προκύπτουν. Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.