Χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές
Το μεγαλείο των Αγίων μας στην Αφρική γίνεται ακόμη πιο εμφανές καθώς αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής και τις απαιτήσεις μιας αυξανομένης Εκκλησίας.
Πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο, απηλλάγην από την ανάθεσή μου στην Προεδρία των Εβδομήντα, μια αλλαγή που ανακοινώθηκε εδώ στη γενική συνέλευση. Επειδή το όνομά μου διαβάσθηκε κοντά σε εκείνα των Μελών της Γενικής Εξουσίας που γίνονταν επίτιμα μέλη, πολλοί υπέθεσαν ότι τελείωνε και ο χρόνος υπηρετήσεώς μου. Μετά τη συνέλευση, έλαβα πολυάριθμα μηνύματα ευγνωμοσύνης και ευχές για την επόμενη φάση της ζωής μου. Μερικοί μάλιστα προσεφέρθησαν να αγοράσουν το σπίτι μου στη Βόρειο Σωλτ Λέηκ. Ήταν ωραίο που διεπίστωσα ότι θα έλειπα σε ανθρώπους και επίσης να ξέρω ότι δεν θα έχουμε πρόβλημα να πωλήσουμε το σπίτι μας, όταν τελειώσω. Αλλά δεν έχω φθάσει ακόμη εκεί.
Η νέα μου ανάθεση με τη Μόνικα με οδήγησε στην πανέμορφη Αφρική, όπου η Εκκλησία ακμάζει. Ήταν μία ευλογία να υπηρετήσω ανάμεσα στους πιστούς Αγίους στην Περιοχή Νοτίου Αφρικής και να γίνω μάρτυρας της αγάπης του Κυρίου γι’ αυτούς. Είναι εμψυχωτικό να βλέπεις γενεές οικογενειών όλων των υποβάθρων, συμπεριλαμβανομένων πολλών επιτυχημένων και μορφωμένων μελών της Εκκλησίας, να αφιερώνουν τον χρόνο και τα ταλέντα τους για να υπηρετούν άλλους.
Ταυτοχρόνως, δεδομένων των δημογραφικών στοιχείων της περιοχής, πολλοί άνθρωποι με περιορισμένα οικονομικά μέσα προσχωρούν στην Εκκλησία και μεταμορφώνουν τη ζωή τους μέσω των ευλογιών της πίστεως στη δεκάτη και των εκπαιδευτικών ευκαιριών που προσφέρει η Εκκλησία. Προγράμματα όπως το Succeed in School, EnglishConnect, BYU–Pathway Worldwide και το Ταμείο Συνεχούς Εκπαιδεύσεως ευλογούν πολλές ζωές, ειδικώς εκείνες της ανερχόμενης γενεάς.
Ο Πρόεδρος Τζέιμς Ε. Φάουστ δήλωσε κάποτε: «Έχει ειπωθεί ότι αυτή η εκκλησία δεν προσελκύει απαραιτήτως σπουδαίους ανθρώπους, αλλά πιο συχνά κάνει τους συνήθεις ανθρώπους σπουδαίους».
Το μεγαλείο των Αγίων μας στην Αφρική γίνεται ακόμη πιο εμφανές καθώς αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής και τις απαιτήσεις μιας αυξανομένης Εκκλησίας. Το προσεγγίζουν πάντα με θετική στάση. Ενσαρκώνουν καλά τη γνωστή διδαχή του Προέδρου Ράσσελ Μ. Νέλσον:
«Η χαρά που αισθανόμαστε έχει λίγο να κάνει με τις συνθήκες της ζωής μας και τα πάντα με το σημείο εστίασης της ζωής μας.
»Όταν το σημείο εστίασης της ζωής μας είναι στο σχέδιο σωτηρίας του Θεού και στον Ιησού Χριστό και στο Ευαγγέλιό Του, μπορούμε να νιώσουμε χαρά άσχετα από το τι συμβαίνει –ή δεν συμβαίνει– στη ζωή μας».
Βρίσκουν χαρά παρά τις δυσκολίες τους. Έχουν μάθει ότι η σχέση μας με τον Σωτήρα μάς δίνει τη δυνατότητα να προσεγγίζουμε τις δυσκολίες με χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές.
Επιτρέψτε μου να αναφέρω μερικές από τις εμπειρίες μου με αυτούς τους πιστούς Αγίους που επεξηγούν αυτήν την αρχή, ξεκινώντας από τη Μοζαμβίκη.
Μοζαμβίκη
Πριν από λίγους μήνες, προήδρευσα σε μία συνέλευση πασσάλου για έναν πάσσαλο ενός έτους που είχε ήδη 10 μονάδες. Περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι γέμισαν τη μικρή εκκλησία και τρεις σκηνές που είχαν στηθεί έξω. Ο πρόεδρος πασσάλου είναι 31 ετών, η σύζυγός του είναι 26 και έχουν δύο μικρά παιδιά. Ηγείται αυτού του αναπτυσσόμενου και γεμάτου δυσκολίες πασσάλου χωρίς παράπονα – μόνο με χαμογελαστό πρόσωπο και ευγνώμονα καρδιά.
Σε μία συνέντευξη με τον πατριάρχη, έμαθα ότι η σύζυγός του ήταν σοβαρά άρρωστη και εκείνος πάσχιζε να της παράσχει τα προς το ζην. Αφού συζητήσαμε το θέμα με τον πρόεδρο πασσάλου, της δώσαμε μία ευλογία της ιεροσύνης. Ρώτησα τον πατριάρχη πόσες πατριαρχικές ευλογίες δίνει κατά μέσο όρο.
«Οκτώ με δέκα» είπε.
Ρώτησα: «Ανά μήνα;»
Απήντησε: «Ανά εβδομάδα!» Τον συμβούλευσα ότι δεν ήταν συνετό να κάνει τόσες πολλές ανά σαββατοκύριακο.
«Πρεσβύτερε Γκοντόυ» είπε «συνεχίζουν να έρχονται κάθε εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων νέων μελών και πολλών νέων». Και πάλι, χωρίς παράπονα – μόνο με ένα χαμογελαστό πρόσωπο και μια ευγνώμονα καρδιά.
Μετά τη συνεδρίαση απογεύματος Σαββάτου της συνελεύσεως πασσάλου, καθ’ οδόν προς το ξενοδοχείο, παρατήρησα ανθρώπους να αγοράζουν φαγητό κατά μήκος του δρόμου αργά το βράδυ. Ρώτησα τον οδηγό μου γιατί το έκαναν, όταν ήταν τόσο σκοτεινά και όχι κατά τη διάρκεια της ημέρας. Απήντησε ότι εργάζονταν κατά τη διάρκεια της ημέρας για να έχουν τα χρήματα να το κάνουν αργότερα.
«Ω, δούλευαν σήμερα για να φάνε αύριο» είπα.
Όμως με διόρθωσε: «Όχι, δούλευαν κατά τη διάρκεια της ημέρας για να φάνε απόψε». Ήλπιζα ότι τα μέλη μας θα μπορούσαν να είναι σε καλύτερη κατάσταση, αλλά επιβεβαίωσε ότι πολλοί αντιμετώπιζαν παρόμοιες δυσκολίες σε αυτό το τμήμα της χώρας. Το επόμενο πρωί, κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης συνεδριάσεώς μας και έχοντας επίγνωση των συνθηκών τους, συγκινήθηκα ακόμη περισσότερο από τα χαμογελαστά πρόσωπά τους και την ευγνώμονα καρδιά τους.
Ζάμπια
Στον δρόμο για μια κυριακάτικη συγκέντρωση, ο πρόεδρος πασσάλου και εγώ είδαμε ένα ζεύγος να περπατά κατά μήκος του δρόμου με ένα μωρό και δύο μικρά παιδιά. Σταματήσαμε για να τους μεταφέρουμε. Έμειναν έκπληκτοι και ενθουσιασμένοι. Όταν ρώτησα πόσο μακριά έπρεπε να περπατήσουν μέχρι την εκκλησία, ο πατέρας απήντησε ότι θα μπορούσε να πάρει 45 λεπτά με μία ώρα, ανάλογα με τον ρυθμό των παιδιών. Έρχονταν αντιμέτωποι με αυτό το ταξίδι μπρος-πίσω, κάθε Κυριακή, χωρίς παράπονα – μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές.
Μαλάουι
Μια Κυριακή πριν από μία συνέλευση πασσάλου, επισκέφθηκα δύο κλάδους που χρησιμοποιούν δημόσια σχολεία ως ευκτήριους οίκους. Κατεπλάγην από τις ταπεινές και λιτές συνθήκες των κτηρίων, τα οποία στερούνταν ακόμη και κάποιες βασικές ανέσεις. Όταν συνάντησα μερικά μέλη εκεί, ήμουν έτοιμος να ζητήσω συγγνώμη για τις ανεπαρκείς συνθήκες στον ευκτήριο οίκο τους, αλλά ήταν ευτυχείς που είχαν ένα κοντινό μέρος να συγκεντρώνονται, αποφεύγοντας τον συνηθισμένο μακρύ περίπατο. Πάλι, δεν υπήρχαν παράπονα – μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές.
Ζιμπάμπουε
Ύστερα από ένα Σάββατο εκπαιδεύσεως ηγεσίας, ο πρόεδρος πασσάλου με πήγε στις κυριακάτικες συγκεντρώσεις που γίνονταν σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι. Παρευρέθησαν 240 άτομα. Κατόπιν, ο επίσκοπος παρουσίασε 10 νέα μέλη που βαπτίσθηκαν εκείνη την εβδομάδα. Το εκκλησίασμα ήταν διασκορπισμένο σε δύο μικρές αίθουσες, με μερικά μέλη να κάθονται επίσης έξω από το κτήριο, παρακολουθώντας τη συγκέντρωση από τα παράθυρα και τις πόρτες. Δεν υπήρχαν παράπονα – μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές.
Λεσότο
Επισκέφθηκα αυτή την όμορφη μικρή χώρα, γνωστή επίσης ως «το ορεινό βασίλειο», για να δω μία περιφέρεια της Εκκλησίας που ετοιμάζεται να γίνει πάσσαλος. Ύστερα από ένα Σάββατο συγκεντρώσεων, παρευρέθηκα στις συγκεντρώσεις Κυριακής σε έναν από τους κλάδους τους, σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι. Η αίθουσα μεταλήψεως ήταν κατάμεστη, με ανθρώπους να στέκονται έξω από την πόρτα για να συμμετάσχουν. Είπα στον πρόεδρο κλάδου ότι χρειαζόταν ένα μεγαλύτερο σπίτι. Προς έκπληξή μου, με πληροφόρησε ότι ήταν μόνο τα μισά μέλη του. Τα άλλα μισά θα παρευρίσκονταν σε μία δεύτερη συγκέντρωση μεταλήψεως μετά τη δεύτερη ώρα. Πάλι, δεν υπήρχαν παράπονα – μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και ευγνώμονες καρδιές.
Επέστρεψα στο Λεσότο αργότερα λόγω ενός θανατηφόρου τροχαίου δυστυχήματος στο οποίο ενεπλάκησαν αρκετοί από τους νέους μας, που αναφέρθηκε ήδη νωρίτερα από τον Πρεσβύτερο Ν. Τοντ Κριστόφερσον. Όταν επισκέφθηκα τις οικογένειες και τους ηγέτες, περίμενα μία μελαγχολική ατμόσφαιρα. Αντιθέτως, συνάντησα δυνατούς και ανθεκτικούς Αγίους που αντιμετώπιζαν την κατάσταση με έναν ενθαρρυντικό και εμπνευσμένο τρόπο.
Η Μφο Ανίσια Νκου, 14 ετών, ένα επιζών θύμα δυστυχήματος σε αυτήν τη φωτογραφία, το περιέγραψε καλά με δικά της λόγια: «Εμπιστευθείτε τον Ιησού και πάντοτε να προσβλέπετε σε Εκείνον, γιατί μέσω Εκείνου θα βρείτε ειρήνη και Εκείνος θα σας βοηθήσει στη διαδικασία ιάσεως».
Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα στα οποία βλέπουμε τη θετική στάση τους, επειδή επικεντρώνουν τη ζωή τους στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Ξέρουν πού να βρουν βοήθεια και ελπίδα.
Η θεραπευτική δύναμη του Σωτήρος
Γιατί μπορεί ο Σωτήρας να συμπαρίσταται σε αυτούς και σε εμάς σε οποιεσδήποτε συνθήκες της ζωής μας; Η απάντηση βρίσκεται στις γραφές:
«Και αυτός θα έλθει, υποφέροντας πόνους και βάσανα και πειρασμούς κάθε είδους…
»…Και θα πάρει επάνω του τις αδυναμίες τους, ώστε τα σπλάχνα του να γεμίσουν με έλεος… ώστε να μάθει… πώς να συμπαρίσταται στον λαό του σύμφωνα με τις αδυναμίες τους».
Όπως δίδαξε ο Πρεσβύτερος Ντέιβιντ Α. Μπέντναρ, δεν υπάρχει σωματικός πόνος, αγωνία ή αδυναμία που μπορούμε να βιώσουμε που να μη γνωρίζει ο Σωτήρας. «Εσείς κι εγώ σε μια στιγμή αδυναμίας μπορεί να φωνάξουμε: “Κανείς δεν καταλαβαίνει [τι περνώ]…’ Ίσως κανένας άνθρωπος δεν ξέρει. Αλλά ο Υιός του Θεού γνωρίζει τέλεια και καταλαβαίνει». Και γιατί; Επειδή αισθάνθηκε και σήκωσε τα φορτία μας πριν από εμάς».
Ολοκληρώνω με τη μαρτυρία μου για τα λόγια του Χριστού που βρίσκεται στο Κατά Ματθαίον 11:
«Ελάτε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω.
»Σηκώστε επάνω σας τον ζυγό μου, και μάθετε από μένα· επειδή, είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση μέσα στις ψυχές σας.
»Επειδή, ο ζυγός μου είναι καλός, και το φορτίο μου ελαφρύ».
Ακριβώς όπως εκείνοι οι Άγιοι στην Αφρική, ξέρω ότι αυτή η υπόσχεση είναι αληθινή. Είναι αλήθεια εκεί και είναι αλήθεια παντού. Δίδω μαρτυρία γι’ αυτό στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.