Είναι οι κριτές του εαυτού τους
Εάν έχουμε ασκήσει πίστη στον Ιησού Χριστό, έχουμε συνάψει και τηρήσει διαθήκες με τον Θεό και έχουμε μετανοήσει για τις αμαρτίες μας, το βήμα κρίσεως θα είναι αρεστό.
Το Βιβλίο του Μόρμον ολοκληρώνεται με εμψυχωτικές προσκλήσεις από τον Μορόνι να «[έλθουμε] προς τον Χριστό», «[να] τελειοποιηθ[ούμε] με αυτόν», «[να] αρνηθ[ούμε] κάθε ασέβεια» και «[να] αγαπ[ούμε] τον Θεό με όλη τη δύναμη, τον νου και την ισχύ [μας]». Είναι ενδιαφέρον ότι η τελευταία πρόταση των οδηγιών του προεξοφλεί τόσο την Ανάσταση όσο και την Τελική Κρίση.
Εκείνος είπε: «Εγώ σύντομα θα πάω να αναπαυτώ στον παράδεισο του Θεού, μέχρι το πνεύμα μου και το σώμα μου πάλι να ενωθούν, και να προσαχθώ θριαμβευτικά μέσα από τον αέρα, για να σας συναντήσω εμπρός στο αρεστό βήμα του μεγάλου Ιεχωβά, του Αιώνιου Κριτή τόσο των ζώντων όσο και των νεκρών».
Μου κεντρίζει το ενδιαφέρον η χρήση της λέξεως «αρεστό» από τον Μορόνι για να περιγράψει την Τελική Κρίση. Άλλοι προφήτες του Βιβλίου του Μόρμον περιγράφουν ομοίως την Κρίση ως μία «ένδοξη ημέρα» και μία ημέρα στην οποία θα πρέπει να «προσδοκ[ούμε] με μάτι γεμάτο πίστη». Ωστόσο, συχνά, όταν προσδοκούμε την Ημέρα της κρίσεως, έρχονται στον νου άλλες προφητικές περιγραφές, όπως «ντροπή και απαίσια ενοχή», «φόβο[ς] και τρόμο[ς]» και «ατελείωτη δυστυχία».
Πιστεύω ότι αυτή η έντονη γλωσσική αντίθεση δείχνει ότι η διδαχή του Χριστού επέτρεψε στον Μορόνι και σε άλλους προφήτες να προσδοκούν εκείνη τη μεγάλη ημέρα με πρόθυμη και ελπιδοφόρο προσδοκία, αντί για τον φόβο για τον οποίον προειδοποιούσαν όσους δεν ήταν πνευματικώς προετοιμασμένοι. Τι κατάλαβε ο Μορόνι που εσείς και εγώ πρέπει να μάθουμε;
Προσεύχομαι για τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος καθώς εξετάζουμε το σχέδιο του Επουράνιου Πατέρα περί ευδαιμονίας και το έλεος, τον εξιλεωτικό ρόλο του Σωτήρος στο σχέδιο του Πατέρα και πώς θα «λογοδοτήσ[ουμε] για τις αμαρτίες [μας] την ημέρα της κρίσης».
Το σχέδιο του Πατέρα περί ευδαιμονίας
Οι κυριότεροι σκοποί του σχεδίου του Πατέρα είναι να παράσχει στα παιδιά-πνεύματά Του ευκαιρίες να λάβουν ένα υλικό σώμα, να μάθουν το «καλό από το κακό» μέσω της θνητής εμπειρίας, να αναπτυχθούν πνευματικώς και να προοδεύσουν αιωνίως.
Αυτό που αναφέρει το Διδαχή και Διαθήκες ως ηθική βούληση είναι κεντρικό στοιχείο στο σχέδιο του Θεού να πραγματοποιήσ[ει] την αθανασία και αιώνια ζωή των υιών και των θυγατέρων Του. Αυτή η βασική αρχή περιγράφεται επίσης στις γραφές ως ελεύθερη βούληση και η ελευθερία επιλογής και δράσης.
Ο όρος «ηθική βούληση» είναι διδακτικός. Τα συνώνυμα της λέξεως «ηθικός» περιλαμβάνουν το «καλός», το «έντιμος» και το «ενάρετος». Τα συνώνυμα της λέξεως «ελεύθερη βούληση» μπορούν να περιλαμβάνουν τη «δράση», τη «δραστηριότητα» και το «έργο». Ως εκ τούτου, η «ηθική βούληση» μπορεί να κατανοηθεί ως η ικανότητα και το προνόμιο να επιλέγουμε και να ενεργούμε για τον εαυτό μας με τρόπους που είναι καλοί, έντιμοι και ενάρετοι.
Τα δημιουργήματα του Θεού περιλαμβάνουν τόσο «αυτά που ενεργούν όσο και αυτά στα οποία άλλοι ενεργούν». Και η ηθική βούληση είναι η θεϊκά σχεδιασμένη «δύναμη της ανεξάρτητης δράσης» που μας ενδυναμώνει ως τέκνα του Θεού για να γίνουμε κύριοι του εαυτού μας και όχι απλώς αντικείμενα που άλλοι ενεργούν.
Η Γη δημιουργήθηκε ως ένα μέρος όπου τα παιδιά του Επουράνιου Πατέρα θα μπορούσαν να αποδείξουν για να διαπιστωθεί αν θα «έκαναν όλα όσα ο Κύριος ο Θεός τους τούς προστάξει». Ο πρωταρχικός σκοπός της Δημιουργίας και της θνητής μας υπάρξεως είναι να μας δοθεί η ευκαιρία να ενεργήσουμε για να γίνουμε αυτό που ο Κύριος μας καλεί να γίνουμε.
Ο Κύριος δίδαξε τον Ενώχ:
«Ιδού αυτούς τους αδελφούς σου. Είναι έργα των δικών μου χεριών, και τους έδωσα τη γνώση τους την ημέρα που τους δημιούργησα. Και στον Κήπο της Εδέμ, εγώ έδωσα στον άνθρωπο την βούληση.
»Και είπα στους αδελφούς σου, και έδωσα επίσης εντολή, ότι θα πρέπει να αγαπούν ο ένας τον άλλον, και ότι θα πρέπει να επιλέγουν εμένα, τον Πατέρα τους».
Οι θεμελιώδεις σκοποί για την άσκηση της ελεύθερης βούλησης είναι να αγαπούμε ο ένας τον άλλον και να επιλέγουμε τον Θεό. Και αυτοί οι δύο σκοποί ευθυγραμμίζονται ακριβώς με την πρώτη και δευτέρα μεγάλη εντολή να αγαπούμε τον Θεό με όλη την καρδιά, την ψυχή και τον νου μας και να αγαπούμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας.
Σκεφτείτε ότι λαμβάνουμε εντολή –όχι απλώς νουθεσίες ή συμβουλές αλλά μας δίνεται εντολή– να χρησιμοποιήσουμε την ελεύθερη βούλησή μας για να αγαπούμε ο ένας τον άλλον και να επιλέξουμε τον Θεό. Επιτρέψτε μου να προτείνω ότι στις γραφές η τροποποιητική λέξη «ηθικός» δεν είναι απλώς ένα επίθετο αλλά ίσως επίσης μία θεία οδηγία για το πώς θα πρέπει να χρησιμοποιείται η ελεύθερη βούλησή μας.
Ένας γνωστός ύμνος έχει τίτλο «Το σωστό» για κάποιον λόγο. Δεν έχουμε ευλογηθεί με ηθική ελεύθερη βούληση για να κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε. Αντιθέτως, σύμφωνα με το σχέδιο του Πατέρα, έχουμε λάβει ηθική ελεύθερη βούληση να αναζητούμε την αιώνια αλήθεια και να ενεργούμε σύμφωνα με αυτήν. Ως «κύριοι του εαυτού [μας]», θα πρέπει να ασχολούμαστε διακαώς με καλούς σκοπούς, «να κάν[ουμε] πολλά πράγματα από δική [μας] ελεύθερη βούληση και να πραγματοποιού[με] πολλά έργα χρηστότητας».
Η αιώνια σημασία της ηθικής ελεύθερης βούλησης τονίζεται στην αφήγηση των γραφών σχετικά με το προγήινο συμβούλιο. Ο Εωσφόρος επαναστάτησε εναντίον του σχεδίου του Πατέρα για τα τέκνα Του και επιζήτησε να καταστρέψει τη δύναμη της ανεξάρτητης δράσεως. Είναι σημαντικό ότι η περιφρόνηση του διαβόλου επικεντρώθηκε άμεσα στην αρχή της ηθικής ελεύθερης βούλησης.
Ο Θεός εξήγησε: «Επομένως, επειδή… ο Σατανάς επαναστάτησε εναντίον μου και επιδίωξε να καταστρέψει την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου… έκανα να ριχτεί κάτω».
Το εγωιστικό σχέδιο του εναντίου ήταν να αφαιρέσει από τα τέκνα του Θεού την ικανότητα να γίνουν «κύριοι του εαυτού τους» οι οποίοι θα μπορούσαν να ενεργούν με χρηστότητα. Η πρόθεσή του ήταν να καταδικάσει όλα τα τέκνα του Επουράνιου Πατέρα να γίνουν αντικείμενα επάνω στα οποία θα μπορούσαν μόνο να ενεργούν άλλοι.
Πράξη και εξέλιξη
Ο Πρόεδρος Ντάλλιν Χ. Όουκς έχει τονίσει ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού μάς καλεί τόσο να γνωρίσουμε κάτι όσο και να γίνουμε κάτι μέσω της ενάρετης ασκήσεως της ηθικής ελεύθερης βούλησης. Είπε:
«Πολλές βιβλικές και σύγχρονες γραφές μιλούν για μια τελική κρίση κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι θα ανταμειφθούν ανάλογα με τις πράξεις ή τα έργα τους ή τις επιθυμίες της καρδιάς τους. Όμως άλλες γραφές επεκτείνονται σε αυτό αναφερόμενες στο ότι κρινόμαστε από την κατάσταση που έχουμε επιτύχει.
»Ο προφήτης Νεφί περιγράφει την Τελική Κρίση με όρους αυτού που έχουμε γίνει: “Και αν τα έργα τους ήταν ρυπαρότητα, πρέπει αναγκαστικά να είναι ρυπαροί. Και αν είναι ρυπαροί, πρέπει να μη μπορούν να κατοικήσουν στη βασιλεία του Θεού” [Νεφί Α΄ 15:33. Η πλάγια γραφή προστέθηκε]. Ο Μορόνι δηλώνει: “Αυτός που είναι βρομερός θα είναι ακόμη βρομερός. Και εκείνος που είναι δίκαιος θα είναι ακόμη δίκαιος” [Μόρμον 9:14. Η πλάγια γραφή προστέθηκε]».
Ο Πρόεδρος Όουκς συνεχίζει: «Από τέτοιες διδασκαλίες συμπεραίνουμε ότι η Τελική Κρίση δεν είναι απλώς ο υπολογισμός του τελικού αθροίσματος καλών και κακών πράξεων – τι έχουμε κάνει. Είναι μια αναγνώριση του τελικού αποτελέσματος των πράξεων και των σκέψεών μας – τι έχουμε γίνει».
Η Εξιλέωση του Σωτήρος
Τα έργα και οι επιθυμίες μας από μόνα τους δεν μας σώζουν και δεν μπορούν να μας σώσουν. «Ύστερα από όλα όσα μπορούμε να κάνουμε» συμφιλιωνόμαστε με τον Θεό μόνο μέσω του ελέους και της χάριτος που είναι διαθέσιμα μέσω της απέραντης και αιώνιας εξιλεωτικής θυσίας του Σωτήρος.
Ο Άλμα δήλωσε: «Αρχίστε να πιστεύετε στον Υιό του Θεού, ότι θα έλθει για να λυτρώσει τον λαό Του, και ότι θα υποφέρει και θα πεθάνει για να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες τους. Και ότι θα εγερθεί ξανά από τους νεκρούς, πράγμα το οποίο θα πραγματοποιήσει την ανάσταση, ώστε όλοι οι άνθρωποι θα σταθούν εμπρός Του, για να κριθούν κατά την τελευταία ημέρα της κρίσεως, σύμφωνα με τα έργα τους».
«Πιστεύουμε ότι μέσω της Εξιλέωσης του Χριστού, όλη η ανθρωπότητα μπορεί να σωθεί, με υπακοή στους νόμους και στις διατάξεις του Ευαγγελίου». Πόσο ευγνώμονες θα πρέπει να είμαστε που οι αμαρτίες και οι κακές πράξεις μας δεν θα σταθούν ως μαρτυρία εναντίον μας, αν πραγματικά «αναγεννηθού[με]», ασκήσουμε πίστη στον Λυτρωτή, μετανοήσουμε με «ειλικρίνεια καρδιάς» και «πραγματική πρόθεση» και αν «υπομείν[ουμε] μέχρι τέλους».
Φόβος κατά Θεόν
Πολλοί από εμάς μπορεί να αναμένουν ότι η εμφάνισή μας ενώπιον του βήματος του Αιώνιου Κριτή θα είναι παρόμοια με μια διαδικασία σε ένα κοσμικό νομικό δικαστήριο. Ένας δικαστής θα προεδρεύσει. Θα παρουσιασθούν αποδεικτικά στοιχεία. Θα εκδοθεί ετυμηγορία. Και πιθανότατα θα είμαστε αβέβαιοι και φοβισμένοι μέχρι να μάθουμε το τελικό αποτέλεσμα. Πιστεύω όμως ότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός είναι ανακριβής.
Διαφορετικός αλλά σχετικός με τους φόβους της θνητότητας που συχνά βιώνουμε είναι αυτός που περιγράφουν οι γραφές ως «Θεό, με σεβασμό και ευλάβεια» ή «φόβος του Κυρίου». Σε αντίθεση με τον εγκόσμιο φόβο που προκαλεί πανικό και άγχος, ο φόβος του Θεού προσκαλεί στη ζωή μας ειρήνη, επιβεβαίωση και εμπιστοσύνη.
Ο χρηστός φόβος περικλείει ένα βαθύ συναίσθημα ευλάβειας και δέους για τον Κύριο Ιησού Χριστό, υπακοή στις εντολές Του και προσδοκία για την Τελική Κρίση και κρίση στο χέρι Του. Ο κατά Θεόν φόβος προκύπτει από την ορθή κατανόηση της θείας φύσεως και αποστολής του Λυτρωτή, την προθυμία για υποταγή της θέλησής μας στη δική Του και τη γνώση ότι κάθε άνδρας και γυναίκα θα λογοδοτήσει για τις δικές του αμαρτίες, σκέψεις, λόγια και πράξεις κατά τη θνητότητα κατά την Ημέρα της Κρίσεως.
Ο φόβος του Κυρίου δεν είναι η απρόθυμη συμφωνία ότι θα παρουσιασθούμε μπροστά Του για να κριθούμε. Αντίθετα, είναι η προοπτική να αναγνωρίσουμε τελικώς για τον εαυτό μας «τα πράγματα όπως είναι πραγματικά και όπως πραγματικά θα είναι».
Κάθε άτομο που έχει ζήσει ή που ζει τώρα και πρόκειται να ζήσει στη Γη «θα προσαχθ[εί] να σταθ[εί] ενώπιον του βήματος του Θεού, για να κριθ[εί] από εκείνον σύμφωνα με τα έργα του αν είναι αγαθά ή αν είναι πονηρά».
Εάν οι επιθυμίες μας ήταν ενάρετες και τα έργα μας καλά –που σημαίνει ότι έχουμε ασκήσει πίστη στον Ιησού Χριστό, έχουμε συνάψει και τηρήσει διαθήκες με τον Θεό και έχουμε μετανοήσει για τις αμαρτίες μας– τότε το βήμα κρίσεως θα είναι αρεστό. Όπως διακήρυξε ο Ενώς, θα «σταθ[ούμε] εμπρός [στον Λυτρωτή]. Τότε θα δ[ούμε] το πρόσωπό του με ευχαρίστηση». Και κατά την τελευταία ημέρα θα «ανταμειφθ[ούμε] με χρηστότητα».
Αντιθέτως, εάν οι επιθυμίες μας υπήρξαν πονηρές και τα έργα μας κακόβουλα, τότε το βήμα κρίσεως θα είναι αιτία τρόμου. Θα έχουμε «τέλεια γνώση», «σαφή ανάμνηση» και «ζωντανή αίσθηση της ενοχής [μας]». «Δεν θα τολμούμε να κοιτάξουμε ψηλά προς τον Θεό μας, και πολύ θα επιθυμούσαμε να μπορούσαμε να προστάζαμε τις πέτρες και τα βουνά να πέσουν επάνω μας, να μας κρύψουν από την παρουσία του». Και κατά την τελευταία ημέρα θα «λάβουμε την ανταμοιβή [μας] του κακού».
Τελικώς, λοιπόν, είμαστε κριτές του εαυτού μας. Κανείς δεν θα χρειαστεί να μας πει πού να πάμε. Στην παρουσία του Κυρίου, θα αναγνωρίσουμε αυτό που έχουμε επιλέξει να γίνουμε στη θνητότητα και θα γνωρίσουμε αφ’ εαυτού μας πού θα πρέπει να είμαστε στην αιωνιότητα.
Υπόσχεση και μαρτυρία
Η κατανόηση ότι η Τελική Κρίση μπορεί να είναι αρεστή δεν είναι μία ευλογία που προορίζεται μόνο για τον Μορόνι.
Ο Άλμα περιέγραψε υπεσχημένες ευλογίες διαθέσιμες σε κάθε αφοσιωμένο μαθητή του Σωτήρος. Είπε:
«Η έννοια της λέξης αποκατάσταση είναι να επαναφέρει το πονηρό στο πονηρό, ή το σαρκικό στο σαρκικό, ή το διαβολικό στο διαβολικό – το αγαθό σε αυτό που είναι αγαθό, το ενάρετο σε αυτό που είναι ενάρετο, το δίκαιο σε αυτό που είναι δίκαιο, το ευσπλαχνικό σε αυτό που είναι ευσπλαχνικό.
»…Φέρσου δίκαια, κρίνε ενάρετα και κάνε το καλό διαρκώς. Και αν κάνεις όλα αυτά, τότε θα λάβεις την αμοιβή σου. Μάλιστα, θα σου αποκατασταθεί πάλι η ευσπλαχνία, θα σου αποκατασταθεί πάλι η δικαιοσύνη, θα σου αποκατασταθεί πάλι η δίκαιη κρίση, και θα σου ανταμειφθεί πάλι το καλό».
Καταθέτω μαρτυρία με χαρά ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο ζων Σωτήρας μας. Η υπόσχεση του Άλμα είναι αληθινή και ισχύει για εσάς και εμένα – σήμερα, αύριο και για όλη την αιωνιότητα. Καταθέτω μαρτυρία για αυτό στο ιερό όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, αμήν.