គារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋ
ការមានគារវភាពចំពោះភាពពិសិដ្ឋជំរុញឲ្យមានការដឹងគុណដោយស្មោះ ពង្រីកសុភមង្គលពិតប្រាកដ ដឹកនាំគំនិតរបស់យើងទៅរកវិវរណៈ ហើយនាំមកនូវអំណរដ៏ធំដល់ជីវិតរបស់យើង ។
នៅក្នុងគម្ពីរនិក្ខមនំ យើងធ្វើដំណើរជាមួយម៉ូសេទៅកាន់ជម្រាលភ្នំហូរែប នៅពេលលោកងាកចេញពីកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃរបស់លោក—ជាអ្វីមួយដែលយើងទាំងអស់គ្នាគួរតែមានឆន្ទៈដើម្បីធ្វើ—ដើម្បីមើលឃើញគុម្ពបន្លាដែលឆេះតែឥតបានសុសឡើយ ។ នៅពេលលោកទៅជិតដល់ « ទ្រង់ក៏មានព្រះបន្ទូលហៅពីក្នុងគុម្ពបន្លាថា ម៉ូសេៗអើយ ។ រួចលោកទូលឆ្លើយថា ព្រះករុណាថ្លៃវិសេសព្រះអម្ចាស់ ។ [ ព្រះ ] ក៏បង្គាប់ថា … ចូរដោះស្បែកជើងចេញ ដ្បិតកន្លែងដែលឈរនោះជាដីបរិសុទ្ធ » ។ ដោយគារវភាព ភាពរាបទាប និងភាពស្ញប់ស្ញែងយ៉ាងខ្លាំង ម៉ូសេបានដោះស្បែកជើងលោកចេញ ហើយបានរៀបចំខ្លួនលោកដើម្បីស្ដាប់ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់ និងដើម្បីដកពិសោធន៍ទីវត្តមានដ៏បរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់ ។
បទពិសោធន៍ដ៏ពិសិដ្ឋនៃការបង្ហាញកាយរបស់ព្រះអម្ចាស់ចំពោះម៉ូសេ គឺជាបទពិសោធន៍ដែលពោរពេញទៅដោយគារវភាពដ៏បំផុសគំនិតដ៏គួរស្ញប់ស្ញែង ដែលបានភ្ជាប់ម៉ូសេទៅនឹងអត្តសញ្ញាណដ៏ទេវភាពរបស់លោក ហើយជាការពិតគឺជាចំណុចសំខាន់នៃការផ្លាស់ប្តូរពីអ្នកគង្វាលដ៏រាបទាប ទៅជាព្យាការីដ៏មានអានុភាព ដែលដឹកនាំលោកឲ្យដើរនៅលើមាគ៌ាថ្មីក្នុងជីវិត ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ យើងម្នាក់ៗអាចផ្លាស់ប្តូរភាពជាសិស្សរបស់យើងទៅជាលំនាំនៃជីវភាពខាងវិញ្ញាណកាន់តែខ្ពស់ជាង ដោយការធ្វើឲ្យគុណធម៌នៃគារវភាពគឺជាផ្នែកដ៏ពិសិដ្ឋនៃគុណលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណរបស់យើង ។
ពាក្យ គារវភាព អាចទាក់ទងទៅនឹងកិរិយាសព្ទឡាតាំង រ៉េវើរៀ ដែលមានន័យថា « ឈរស្ងើចសរសើរដល់ » ។ ទាក់ទងនឹងដំណឹងល្អ និយមន័យនេះទាក់ទងនឹងអារម្មណ៍ ឬអាកប្បកិរិយានៃការគោរព ស្រឡាញ់ និងមានអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ។ ការបង្ហាញបែបនេះចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋដោយអ្នកដែលមានចិត្តសង្រេង និងការលះបង់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះព្រះ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជំរុញឲ្យមានអំណរនៅក្នុងព្រលឹងរបស់ពួកគេ ។
គារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋគឺជាការបង្ហាញដ៏មហិមាបំផុតនៃគុណសម្បត្តិខាងវិញ្ញាណដ៏សំខាន់ វាជាលទ្ធផលនៃទំនាក់ទំនងរបស់យើងទៅនឹងភាពបរិសុទ្ធ និងការឆ្លុះបញ្ចាំងពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើង ហើយថាខាងវិញ្ញាណយើងនៅជិតព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះអង្គសង្រ្គោះ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទប៉ុនណា ។ វាក៏ជាបទពិសោធន៍មួយដ៏ខ្ពស់បំផុតនៃព្រលឹងផងដែរ ។ គុណធម៌បែបនេះដឹកនាំគំនិត ដួងចិត្ត និងជីវិតរបស់យើងឆ្ពោះទៅរកព្រះ ។ ជាការពិត គារវភាពគឺមិនមែនគ្រាន់តែជាទិដ្ឋភាពនៃជីវភាពខាងវិញ្ញាណប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាផ្នែកដ៏សំខាន់នៃជីវភាពខាងវិញ្ញាណ—ជាគ្រឹះដែលជីវភាពខាងវិញ្ញាណបានស្ថាបនាឡើង ដែលបង្កើតទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនទៅនឹងទេវភាព ដូចដែលបានបង្រៀនដោយកុមាររបស់យើងនៅពេលដែលពួកគេច្រៀងថា « ពេលណាខ្ញុំមានគារវភាព ខ្ញុំដឹងក្នុងចិត្តថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះេយើងគង់នៅជិតបង្កើយ » ។
ក្នុងនាមជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ យើងត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យបណ្ដុះអំណោយទាននៃគារវភាពនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ដើម្បីបើកខ្លួនយើងទៅកាន់ទំនាក់ទំនងដ៏កាន់តែជ្រាលជ្រៅជាមួយព្រះ និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏ពង្រឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណរបស់យើងផងដែរ ។ ប្រសិនបើយើងមានអារម្មណ៍បែបនេះកាន់តែច្រើននៅក្នុងដួងចិត្តយើង នោះនឹងមានអំណរ និងសេចក្តីរីករាយកាន់តែច្រើននៅក្នុងជីវិតយើង ហើយនឹងមានកន្លែងតិចតួចសម្រាប់ទុក្ខព្រួយ និងភាពសោកសៅ ។ យើងត្រូវតែចងចាំថា ការបង្ហាញគារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋ ផ្តល់អត្ថន័យចំពោះអ្វីជាច្រើនដែលយើងធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងពង្រឹងអារម្មណ៍នៃអំណរគុណរបស់យើង—បំផុសការស្ញប់ស្ញែង ការគោរព និងសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះអ្វីដែលកាន់តែខ្ពស់ និងកាន់តែបរិសុទ្ធ ។
គួរឲ្យស្ដាយ យើងរស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលការបង្ហាញគារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋ កំពុងតែក្លាយជារឿងកាន់តែមិនពេញនិយមខ្លាំងឡើងៗ ។ ជាការពិតណាស់ ពិភពលោកអបអរដល់ភាពគ្មានគារវភាព ដូចជាការមើលទស្សនាវដ្តី កម្មវិធីទូរទស្សន៍ ឬការបង្ហាញតាមអ៊ីនធឺណិតណាមួយ ។ ការគ្មានការគោរពចំពោះភាពពិសិដ្ឋ បង្កើតឲ្យមានការកើនឡើងនូវអាកប្បកិរិយាមិនខ្វាយខ្វល់ និងទង្វើមិនយកចិត្តទុកដាក់ ដែលអាចនាំឲ្យមនុស្សមួយជំនាន់ចូលទៅក្នុងភាពព្រងើយកន្តើយយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងធ្វើឲ្យមនុស្សជំនាន់ក្រោយធ្លាក់ក្នុងភាពវេទនា ។
ការគ្មានគារវភាពក៏អាចនាំយើងឲ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីចំណងដែលការចុះសេចក្តីសញ្ញាជាមួយព្រះបានផ្ដល់ឲ្យ និងបាត់បង់វិញ្ញាណនៃការទទួលខុសត្រូវរបស់យើងចំពោះព្រះផងដែរ ។ ជាលទ្ធផល យើងមានហានិភ័យនៃការខ្វល់តែភាពសុខស្រួលរបស់យើងផ្ទាល់ បំពេញចំណង់ខាងលោកិយដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបានរបស់យើង និងនៅទីបំផុតក៏បានបង្កើតទម្លាប់នៃការមើលងាយដល់កិច្ចការពិសិដ្ឋ សូម្បីតែព្រះ និងជាលទ្ធផល មើលងាយដល់និស្ស័យដ៏ទេវភាពរបស់យើងក្នុងនាមជាបុត្រាបុត្រីនៃព្រះវរបិតាសួគ៌ ។ ការគ្មានគារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋ គឺជាជំនួយដល់គោលបំណងរបស់មារសត្រូវ ដោយការបង្អាក់នូវរបៀបដែលយើងទទួលវិវរណៈ ដែលសំខាន់ចំពោះការរស់រានខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងសម័យរបស់យើង ។
អត្ថន័យ និងសារៈសំខាន់នៃគារវភាពសម្រាប់អ្វីដែលពិសិដ្ឋគឺបានរៀបរាប់យ៉ាងច្បាស់នៅពាសពេញព្រះគម្ពីរ ។ ឧទាហរណ៍មួយនៅក្នុងគោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ហាក់ដូចជាបង្ហាញថា គារវភាពចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ គឺជាគុណធម៌ដ៏សំខាន់សម្រាប់អស់អ្នកដែលទទួលបាននគរសេឡេស្ទាល ។
ក្នុងនាមជាសាសនាចក្រ យើងព្យាយាមតម្កើងព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រានៅទីដ៏ពិសិដ្ឋបំផុត និងគោរពនៅគ្រប់ទិដ្ឋភាព ដោយរួមទាំងរបៀបដែលយើងពិពណ៌នាពីរូបភាពរបស់ទ្រង់ទាំងទ្វេផងដែរ ។ ការដឹកនាំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាសមាសធាតុដ៏សំខាន់នៅក្នុងការកំណត់ពីរបៀបដែលរូបភាពទាំងនេះគួរឆ្លុះបញ្ចាំងពីនិស្ស័យដ៏ពិសិដ្ឋ បុគ្គលិកលក្ខណៈ គុណលក្ខណៈដូចជាព្រះ នៃព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា ។ យើងមានការប្រុងប្រយ័ត្នជាខ្លាំងក្នុងការចៀសវាងការបង្ហាញចំណុចដែលអាចរំខានការផ្តោតអារម្មណ៍ជាចម្បងរបស់យើងលើព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងការបង្រៀនរបស់ទ្រង់ទាំងទ្វេ ដោយរួមទាំងរបៀបដែលយើងអនុវត្តឧបករណ៍ទំនើបដែលផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាផ្ដល់ឲ្យ ដូចជាការប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិត ( AI ) ដើម្បីបង្កើតមាតិកា និងរូបភាពផ្សេងៗ ។
គោលការណ៍ដូចគ្នានេះត្រូវបានអនុវត្តចំពោះប្រភពព័ត៌មានណាមួយដែលមានតាមរយៈបណ្តាញទំនាក់ទំនងផ្លូវការរបស់សាសនាចក្រ ។ រាល់មេរៀន សៀវភៅ សៀវភៅសិក្សា និងសារលិខិតគឺត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ និងអនុម័តក្រោមការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណ ដើម្បីធានាឲ្យបានថា យើងរក្សាគុណធម៌ តម្លៃ និងបទដ្ឋានដ៏ពិសិដ្ឋនៃដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ នៅក្នុងសារលិខិតថ្មីៗនេះសម្រាប់យុវមជ្ឈិមវ័យនៃសាសនាចក្រ អែលឌើរ ដេវីឌ អេ បែដណា បានបង្រៀនថា « ដើម្បីស្វែងរកចំណុចប្រសព្វដ៏ស្មុគស្មាញរវាងខាងវិញ្ញាណ និងបច្ចេកវិទ្យា ពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយគួរតែបន្ទាបខ្លួន និងអធិស្ឋាន ( ១ ) កំណត់គោលការណ៍នៃដំណឹងល្អដែលអាចណែនាំការប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិតរបស់ពួកគេ និង ( ២ ) ខិតខំដោយស្មោះ ដើម្បីមានភាពជាដៃគូនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងអំណោយទានខាងវិញ្ញាណនៃវិវរណៈ ។
បងប្អូនប្រុសស្រីជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ ទោះជាបច្ចេកវិទ្យាកាន់តែទំនើបក៏ដោយក្ដី ក៏វាមិនអាចបង្កើតនូវភាពអស្ចារ្យ ភាពស្ញប់ស្ញែង និងការភ្ញាក់ផ្អើលដែលមាននៅក្នុងប្រភេទនៃគារវភាពដែលកើតចេញពីឥទ្ធិពលនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះដែរ ។ ក្នុងនាមជាអ្នកដើរតាមរបស់ព្រះគ្រីស្ទ យើងត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នកុំឲ្យទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយព្រះ និងព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់ចុះខ្សោយ ដោយការប្រើ AI បង្កើតមាតិកា និងរូបភាពដោយមិនសមរម្យឡើយ ។ យើងគួរតែចងចាំថាការពឹងផ្អែកលើបច្ចេកវិទ្យា « ដៃនៃមនុស្ស » ទំនើបមួយ គឺជាការជំនួសដែលមិនគ្រប់គ្រាន់ និងគ្មានការគោរពសម្រាប់ការបំផុសគំនិត ការកែលម្អ និងសាក្សីដែលអាចទទួលបានតែតាមរយៈព្រះចេស្ដានៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធប៉ុណ្ណោះ ។ ដូចនីហ្វៃបានប្រកាសថា « ឱ ព្រះអម្ចាស់អើយ ទូលបង្គំបានទុកចិត្តទៅលើព្រះអង្គ ហើយទូលបង្គំនឹងទុកចិត្តទៅលើព្រះអង្គជារៀងដរាប ។ ទូលបង្គំនឹងមិនដាក់ទីទុកចិត្តរបស់ទូលបង្គំទៅលើដៃនៃមនុស្សឡើយ » ។
នៅក្នុងវិវរណៈមួយទៀត ព្យាការី យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ត្រូវបានណែនាំថា ព្រះវិហារបរិសុទ្ធដែលសាងសង់ឡើងថ្វាយដល់ព្រះអម្ចាស់ គួរតែជាទីនៃគារវភាពចំពោះទ្រង់ ។ នៅទូទាំងការងារបម្រើរបស់លោកទាំងមូល ព្យាការីជាទីស្រឡាញ់របស់យើង ប្រធានរ័សុល អិម ណិលសុន បានសង្កត់ធ្ងន់យ៉ាងខ្លាំងលើការថ្វាយបង្គំរបស់យើងនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធដ៏ពិសិដ្ឋ ។ នៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ យើងត្រូវបានបង្រៀនអំពីការចូលនៅក្នុងទីវត្តមានបរិសុទ្ធនៃព្រះជាព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា ។ ខ្ញុំតែងតែរកឃើញថាវាជាការណែនាំ និងថែមទាំងបំផុសគំនិតថា រឿងដំបូងមួយដែលយើងធ្វើនៅពេលចូលទៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ និងការរៀបចំខ្លួនយើងដើម្បីចូលរួមក្នុងពិធីបរិសុទ្ធដ៏ពិសិដ្ឋនៅទីនោះ គឺត្រូវដោះស្បែកជើងរបស់យើង ហើយប្តូរទៅជាសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សរបស់យើង ។ ដូចជាម៉ូសេដែរ ប្រសិនបើយើងមានគោលបំណង យើងអាចយល់ថាការដោះស្បែកជើងខាងលោកិយរបស់យើងគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការឈានជើងចូលទៅលើដីបរិសុទ្ធ និងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរតាមរបៀបដ៏កាន់តែខ្ពស់ និងកាន់តែបរិសុទ្ធ ។
បងប្អូនប្រុសស្រី យើងមិនចាំបាច់ឡើងដល់កំពូលភ្នំដូចម៉ូសេដើម្បីស្វែងរកគារវភាពចំពោះកិច្ចការពិសិដ្ឋ និងធ្វើឲ្យភាពជាសិស្សរបស់យើងមានកម្រិតជ្រាលជ្រៅខាងវិញ្ញាណ និងមានការលះបង់នោះទេ ។ ឧទាហរណ៍ យើងអាចរកឃើញវា នៅពេលយើងខិតខំការពារបរិយាកាសក្នុងផ្ទះរបស់យើងពីឥទ្ធិពលខាងលោកិយ ។ ការណ៍នេះអាចសម្រេចទៅបានតាមរយៈការអធិស្ឋានដោយស្មោះត្រង់ និងក្លៀវក្លាចំពោះព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើងក្នុងព្រះនាមរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងដោយការខិតខំស្គាល់ព្រះអង្គសង្គ្រោះតាមរយៈការសិក្សាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់អំពីព្រះបន្ទូលនៃព្រះដែលមាននៅក្នុងបទគម្ពីរ និងនៅក្នុងការបង្រៀនរបស់ព្យាការីរបស់យើង ។ លើសពីនេះទៀត ការផ្លាស់ប្តូរខាងវិញ្ញាណបែបនេះអាចកើតឡើង នៅពេលយើងខិតខំគោរពសេចក្តីសញ្ញាដែលយើងបានធ្វើជាមួយព្រះអម្ចាស់ ដោយរស់នៅក្នុងការគោរពប្រតិបត្តិតាមបទបញ្ញត្តិ ។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះអាចនាំយកភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសេចក្ដីសុខសាន្តមកក្នុងដួងចិត្តរបស់យើង ។ ការផ្តោតលើសកម្មភាពបែបនេះប្រាកដជាអាចជួយផ្លាស់ប្តូរផ្ទះរបស់យើងទៅជាកន្លែងដ៏មានគារវភាពនៃជម្រកខាងវិញ្ញាណ—ជាទីជម្រកផ្ទាល់ខ្លួននៃសេចក្តីជំនឿដែលព្រះវិញ្ញាណគង់នៅ ប្រៀបបានដូចជាបទពិសោធន៍នៅលើភ្នំរបស់ម៉ូសេដែរ ។
យើងក៏អាចដកពិសោធន៍នូវការផ្លាស់ប្ដូរខាងវិញ្ញាណបែបនេះផងដែរ នៅពេលយើងចូលរួមពោរពេញដោយសេចក្ដីជំនឿនៅក្នុងកម្មវិធីថ្វាយបង្គំរបស់សាសនាចក្រ រួមបញ្ចូលទាំងការបង្វែរដួងចិត្តរបស់យើងទៅរកព្រះអម្ចាស់តាមរយៈការច្រៀងទំនុកតម្កើងដ៏ពិសិដ្ឋដោយស្មោះ ។ ការងាកចេញ—ដូចជាម៉ូសេ—ពីការរំខានខាងលោកិយ ជាពិសេសទូរសព្ទដៃរបស់យើង ឬអ្វីដែលមិនសមប្រកបជាមួយពេលវេលាដ៏ពិសិដ្ឋនេះ អនុញ្ញាតឲ្យយើងផ្ដោតអារម្មណ៍របស់យើងទាំងស្រុងទៅលើការទទួលទានសាក្រាម៉ង់ជាមួយនឹងគំនិត និងដួងចិត្តរបស់យើងផ្តោតលើព្រះអង្គសង្គ្រោះនិងពលិកម្មធួនរបស់ទ្រង់ រួមជាមួយសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងផ្ទាល់ ។ ការផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើសាក្រាម៉ង់បែបនេះនឹងបង្កើតពេលវេលានៃគារវភាពថ្មីមួយចំពោះទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយព្រះអង្គសង្គ្រោះ ហើយនឹងធ្វើឲ្យថ្ងៃឈប់សម្រាកជាថ្ងៃមួយដ៏រីករាយ និងផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់យើង ។
នៅទីបំផុត យើងអាចដកពិសោធន៍នឹងការផ្លាស់ប្តូរខាងវិញ្ញាណនេះនៅក្នុងភាពជាសិស្សរបស់យើង នៅពេលយើងថ្វាយបង្គំជាប្រចាំនៅភ្នំជាទីស្អាងព្រះវិហារនៃព្រះយេហូវ៉ា—ព្រះវិហារបរិរសុទ្ធរបស់យើង—ហើយខិតខំរស់នៅដោយទំនុកចិត្តក្នុងសេចក្ដីសញ្ញា ជាពិសេសនៅពេលយើងប្រឈមមុខនឹងការសាកល្បងនៃជីវិតរមែងស្លាប់ ។
ភរិយារបស់ខ្ញុំ និងខ្ញុំបានដកពិសោធន៍គ្រាដ៏ពិសិដ្ឋមួយចំនួនដោយគារវភាពនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខណៈដែលយើងបានខិតខំអនុវត្តគោលការណ៍ទាំងនេះនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ដែលបានបណ្តាលឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរដ៏មានអត្ថន័យនៅក្នុងភាពជាសិស្សរបស់យើង ។ ខ្ញុំបានចាំយ៉ាងច្បាស់ពីការដើរកាត់ទីបញ្ចុះសពមុនពេលបញ្ចុះសពកូនទីពីររបស់យើង ដែលកើតមុនកាលកំណត់ ហើយបានស្លាប់ ខណៈពេលដែលភរិយារបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យ ។ ខ្ញុំនៅចាំពីការអធិស្ឋានប្រកបដោយគារវភាព និងក្លៀវក្លាដ៏អស្ចារ្យទៅកាន់ព្រះ ទូលសូមជំនួយដើម្បីប្រឈមនឹងការសាកល្បងដ៏លំបាកនោះ ។ នៅគ្រានោះ ខ្ញុំបានទទួលការអះអាងខាងវិញ្ញាណដ៏ច្បាស់ ហើយពោរពេញដោយអានុភាពនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ៖ អ្វីៗនឹងបានល្អនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ប្រសិនបើភរិយាខ្ញុំ និងខ្ញុំស៊ូទ្រាំ ដោយកាន់ខ្ជាប់ទៅនឹងអំណរដែលកើតចេញពីការរស់នៅតាមដំណឹងល្អនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ អ្វីដែលហាក់ដូចជាការលំបាកដែលមិនយកឈ្នះបាន និងគួរឲ្យសោកស្តាយនៅពេលនោះបានប្រែក្លាយទៅជាបទពិសោធន៍ដ៏ពិសិដ្ឋ និងមានគារវភាព ជាបទពិសោធន៍ដ៏ពិសិដ្ឋមួយដែលបានជួយទ្រទ្រង់សេចក្តីជំនឿរបស់យើង និងបានផ្តល់ឲ្យយើងនូវទំនុកចិត្តលើសេចក្ដីសញ្ញាដែលយើងបានធ្វើជាមួយព្រះអម្ចាស់ និងនៅក្នុងការសន្យារបស់ទ្រង់សម្រាប់ខ្ញុំ និងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ។
បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំអើយ ការមានគារវភាពចំពោះភាពពិសិដ្ឋជំរុញឲ្យមានការដឹងគុណដោយស្មោះ ពង្រីកសុភមង្គលពិតប្រាកដ ដឹកនាំគំនិតរបស់យើងទៅរកវិវរណៈ ហើយនាំមកនូវអំណរដ៏ធំដល់ជីវិតរបស់យើង ។ វានាំឲ្យយើងឈរនៅលើទីដ៏បរិសុទ្ធ ហើយលើកដួងចិត្តរបស់យើងទៅរកព្រះ ។
ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ទៅកាន់បងប្អូនថា នៅពេលយើងខិតខំបញ្ចូលគុណធម៌បែបនេះទៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង យើងនឹងអាចបង្កើនភាពរាបសារបស់យើង ពង្រីកការយល់ដឹងរបស់យើងអំពីឆន្ទៈរបស់ព្រះសម្រាប់យើង និងពង្រឹងទំនុកចិត្តរបស់យើងនៅក្នុងការសន្យានៃសេចក្តីសញ្ញាដែលយើងបានធ្វើជាមួយព្រះអម្ចាស់ ។ ខ្ញុំសូមធ្វើជាសាក្សីថា នៅពេលយើងឱបក្រសោបអំណោយទាននៃគារវភាពនេះចំពោះរឿងពិសិដ្ឋៗ—មិនថានៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ នៅក្នុងសាលាប្រជុំ ឬនៅក្នុងផ្ទះរបស់យើងផ្ទាល់នោះទេ—យើងនឹងពោរពេញដោយការភ្ញាក់ផ្អើល និងការស្ញប់ស្ញែង នៅពេលយើងភ្ជាប់ទៅនឹងសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ឥតខ្ចោះរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ខ្ញុំសូមធ្វើជាសាក្សីដ៏គារវភាពអំពីសេចក្ដីពិតទាំងនេះនៅក្នុងព្រះនាមដ៏ពិសិដ្ឋនៃព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងព្រះប្រោសលោះរបស់យើងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕