សន្និសីទទូទៅ
សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏ទេវភាព យុវជន​ដ៏អស្ចារ្យ
សន្និសីទ​ទូទៅ ខែ​មេសា ឆ្នាំ២០២៥


11:44

សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏ទេវភាព យុវជន​ដ៏អស្ចារ្យ

ខ្ញុំ​មាន​អំណរ​ជា​រៀងរហូត​តទៅ​ថា អ្នក​កាន់​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​ជាមួយ​នឹង​អំណាច ពិធីបរិសុទ្ធ និង​កាតព្វកិច្ច​ទាំងឡាយ​របស់​បព្វជិតភាព​នេះ នឹង​ផ្ដល់​ពរជ័យ​ដល់​យើង​រាល់​គ្នា ។

សូមអរគុណ អែលឌើរ អាន់ឌើរសិន សម្រាប់​ការបង្ហាញ​ដ៏​អស្ចារ្យ​នៃ​អំណាច​បព្វជិតភាព និង​អំណាច​នៃ​ដង្វាយធួន​របស់​ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។

នៅព្រឹក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​មួយ​ក្នុង​ខែមករា​នេះ កាល​ខ្ញុំ​អង្គុយ​នៅក្នុង​ការប្រជុំ​សាក្រាម៉ង់ មាន​យុវជន​ប្រមាណ​ដប់នាក់​ជាង​ដែល​ត្រូវបាន​គាំទ្រ​ឲ្យទទួល​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ពិភពលោក​យើង​កំពុង​ផ្លាស់ប្ដូរ ។

វា​បាន​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការយល់​ឃើញ​ភ្លាមៗ​ថា​នៅ​ជុំវិញ​ពិភពលោក នៅតាម​ម៉ោង​តំបន់​មួយ​ទៅ​ម៉ោង​តំបន់​មួយ នៅក្នុង​ការប្រជុំ​សាក្រាម៉ង់​ដូចគ្នា​នេះ មាន​ពួកឌីកុន ពួកគ្រូ និង​ពួកសង្ឃ​រាប់ម៉ឺននាក់—ដូច​ជា អេស្តុន​មិត្ត​របស់​ប្រធាន ហូឡិន—ត្រូវបាន​គាំទ្រ​ដើម្បី​បាន​តែងតាំង​នៅក្នុង​ការងារបម្រើ​នៃ​បព្វជិតភាព​ពេញមួយ​ជីវិត​នៅ​គ្រប់ទីកន្លែង​ទូទាំង​សាសនាចក្រ សម្រាប់​ការប្រមូល​សាសន៏​អ៊ីស្រាអែល ។

ជារៀងរាល់​ខែមករា មាន​ការដាក់​ដៃ​នៅលើ​ក្បាល​របស់​យុវជន​ប្រមាណ ១០០,០០០ នាក់ ភ្ជាប់​ពួកគេ​តាមរយៈ​ពិធីបរិសុទ្ធ​ទៅនឹង​តំណ​សិទ្ធិ​អំណាច​ដ៏ត្រចះត្រចង់ ដែល​លាតសន្ធឹង​ត្រឡប់​ទៅក្រោយ​វិញ​តាមរយៈ​ជំនាន់​នៃ​ការស្ដារ​ឡើងវិញ​ទៅដល់ យ៉ូសែប និង អូលីវើរ ទៅដល់ យ៉ូហាន បាទីស្ទ និង​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។

សាសនាចក្រ​របស់​យើង​ពុំមែនជា​សាសនាចក្រ​ដែល​តែងតែ​ចូលចិត្ត​បង្ហាញ​នោះ​ទេ ។ យើង​ធ្វើ​កិច្ចការ​របស់​យើង​ដោយ​ការបន្ទាប​ខ្លួន ។

ប៉ុន្តែ​ដោយ​មើលឃើញ​អ្នកកាន់​បព្វជិតភាព​ដែល​បាន​តែងតាំង​ថ្មី​ដ៏​ច្រើនសន្ធឹក​នៅ​ជុំវិញ​ផែនដី ខ្ញុំ​មាន​ការងឿងឆ្ងល់—នៅក្នុង​របៀប​នៃ « សាសនាចក្រ​នៃ​អំណរ ! » តើ​គួរ​ស្រែក​ប្រកាស​ប្រាប់​ឲ្យ​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ដឹង​ឬទេ ។ ខ្ញុំ​គិតថា « ថ្ងៃនេះ គួរតែ​មាន​ត្រែ និង​សំឡេង​អបអរ​កងរំពង និង​ការបាញ់​កាំជ្រួច​ចម្រុះ​ពណ៌​អបអរ​ដល់​ការណ៍​នេះ ។ គួរតែ​មាន​ក្បួន​ដង្ហែរ​ផងដែរ ! »

ដោយ​ដឹងពី​ភាពពិត​នៃ​អំណាច​របស់​ព្រះ យើង​បាន​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ចំពោះ​ការបង្អាក់​នៃ​លំនាំ​ដូចនេះ​ក្នុង​ពិភពលោក​នេះ​ដោយ​អំណាច​របស់​ព្រះ​គ្របដណ្ដប់​ពេញលើ​ផែនដី​នេះ ។

ការតែងតាំង​ទាំងនេះ​រៀបចំ​យុវជន​ទាំងនេះ​ឲ្យ​ចូលទៅ​ក្នុង​ការបម្រើ​ពេញមួយជីវិត​ពេល​ដែល​ពួកគេ​នឹង​ឃើញ​ខ្លួនពួកគេ​ស្ថិត​នៅក្នុង​ពេលវេលា និង​ទីកន្លែង​ដ៏​សំខាន់ ដែល​វត្តមាន និង​ការអធិស្ឋាន​របស់ពួកគេ ព្រមទាំង​អំណាច​នៃ​បព្វជិតភាព​នៃ​ព្រះ​ដែល​ពួកគេ​កាន់​នឹង​មាន​ឥទ្ធិពល​យ៉ាង​ខ្លាំងក្លា ។

ដំណើរការ​ដ៏​សំខាន់​នេះ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ជាមួយ​នឹង​ការបម្រើ​នៃ​ទេវតា​ដែល​ព្រះ​បាន​បញ្ជូន​មក ។ យ៉ូហាន-បាទីស្ទ ដែល​បាន​រស់ឡើងវិញ​កាលពី​បុរាណ បាន​បង្ហាញ​ខ្លួន​ដល់ យ៉ូសែប និង អូលីវើរ បាន​ដាក់ដៃ​របស់​លោក​លើ​ក្បាល​របស់​ពួកគេ ហើយ​បាន​ថ្លែងថា « នៅ​លើ​អ្នក ជា​ពួក​អ្នក​បម្រើ​ដូច​រូប​ខ្ញុំ​អើយ ដោយ​នូវ​ព្រះ​នាម​នៃ​ព្រះ​មែស៊ី ខ្ញុំ​សូម​ប្រគល់​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន ដែល​កាន់​កូន​សោ​ទាំង​ឡាយ អំពី​ការ​បម្រើ​នៃ​ពួក​ទេវតា និង​អំពី​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត និង​អំពី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក ដោយ​ការ​ពន្លិច​សម្រាប់​ការ​ផ្ដាច់​បាប »​( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្តីសញ្ញា ១៣:១ ) ។

យ៉ូហាន​បាន​ហៅ​សិទ្ធិអំណាច​នេះ​ថា « បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន » តាម​ឈ្មោះ​បងប្រុស​របស់​ម៉ូសេ និង​សង្ឃ​ទាំងឡាយ ។ កាលពី​បុរាណ អ្នក​កាន់បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​ទាំងឡាយ​ត្រូវ​បង្រៀន និង​ជួយ​ក្នុង​ពិធីបរិសុទ្ធ—ពីធីបរិសុទ្ធ​ទាំងឡាយ​ដែល​ផ្ដោត​ភាពជា​សិស្ស​លើ​ព្រះមែស៊ី​ដែល​នឹង​យាងមក គឺ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ( សូមមើល ចោទិយកថា ៣៣:១០ ) ។

គម្ពីរ​ជនគណនា បាន​ចាត់ចែង​យ៉ាងច្បាស់​ដល់​អ្នកកាន់​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​នូវ​ភារកិច្ច​គ្រប់គ្រង​ប្រដាប់ប្រដា​ទាំងអស់​នៃ​ពីធីបរិសុទ្ធ ។ « ត្រូវ​ឲ្យ​ឯង​តម្រូវ​ឲ្យ​អើរ៉ុន និង​ពួក​កូន​លោក … រីឯ​បញ្ញើ​ដែល​ផ្ញើទុក​នឹង​គេ​គឺជា … តុ … និង​ប្រដាប់ប្រដា​ទាំងប៉ុន្មាន​សម្រាប់​ទីបរិសុទ្ធ​ដែល​គេ​ប្រើ​ធ្វើ​ការងារ » ( ជនគណនា ៣:១០, ៣១ ) ។

ពិធិបរិសុទ្ធ​នៃ​ការបូជា​សត្វ​នៅក្នុង​ព្រះគម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់​ត្រូវបាន​បំពេញ និង​បាន​ជំនួស​តាមរយៈ​ព្រះជន្ម និង​ដង្វាយធួន​របស់​ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ ពិធីបរិសុទ្ធ​បុរាណ​នោះ​ត្រូវបាន​ជំនួស​ដោយ​ពិធីបរិសុទ្ធ​ដែល​យើង​សព្វថ្ងៃ​ហៅថា សាក្រាម៉ង់​នៃ​លៀង​បរិសុទ្ធ​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ ។

ព្រះអម្ចាស់​ទុកចិត្ដ​ដល់​អ្នកកាន់​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​សម័យ​នេះ ឲ្យ​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដូចគ្នា​ជាច្រើន​ដែល​ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​ពីបុរាណ ៖ ដើម្បី​បង្រៀន និង​ចាត់ចែង​ពិធីបរិសុទ្ធ—ទាំងអស់​ដើម្បី​រំឭក​យើង​អំពី​ដង្វាយធួន​របស់​ទ្រង់ ។

នៅពេល​ពួក​ឌីកុន ពួក​គ្រូ និង​ពួកសង្ឃ​ជួយ​បម្រើ​ពិធី​សាក្រាម៉ង់ ពួកគេ​ទទួល​បាន​ពរជ័យ​របស់ពិធីនេះ​ដូច​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​ផងដែរ ៖ តាមរយៈ​ការរក្សា​សេចក្តីសញ្ញា​ដែល​ពួកគេ​ធ្វើ​នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​ទទួលទាន​នំបុ័ង និង​ទឹក​ជា​លក្ខណៈ​ផ្ទាល់ខ្លួន ។ ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​ការអនុវត្ត​កាតព្វកិច្ច​ដ៏ពិសិដ្ឋ​ទាំងនេះ នោះ​ពួកគេ​ក៏រៀនសូត្រ​បន្ថែមទៀត​អំពី​តួនាទី និង​ទំនួល​ខុសត្រូវ​នៃ​បព្វជិតភាព​របស់​ពួកគេ​ផងដែរ ។

បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​ត្រូវបាន​ហៅថា​ជា​បព្វជិតភាព​ដែល​រៀបចំខ្លួន​គឺ​មួយ​ផ្នែក​ដោយសារតែ​ពិធីបរិសុទ្ធ​របស់​បព្វជិតភាព​នេះ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ពួកគេ​ទទួល​នូវ​ទំនួលខុសត្រូវ និង​អំណរ​នៃ​ការបំពេញ​កិច្ចការ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​ការរៀបចំ​ពួកគេ​សម្រាប់​ការបម្រើ​បព្វជិតភាព​នាពេល​អនាគត នៅពេល​ពួកគេ​អាច​ត្រូវបាន​ហៅឲ្យ​បម្រើ​ក្នុង​របៀប​ដែល​មិន​អាច​ទាយ​ទុកជាមុន​បាន—រួមទាំង​ការប្រកាស​ពរជ័យ​ដ៏​បំផុសគំនិត​នៅក្នុងគ្រា​ដែល​ក្តីសង្ឃឹម និង​ក្តីសុបិន និង​សូម្បីតែ​ជីវិត និង​សេចក្តីស្លាប់ ស្ថិតនៅក្នុង​ស្ថានភាព​ដែល​ងាយ​នឹង​ប្រែប្រួល​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស ។

ការរំពឹងទុក​ដ៏​ធ្ងន់​បែបនេះ​តម្រូវឲ្យ​មាន​ការរៀបចំ​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់ ។

ព្រះគម្ពីរ​គោលលទ្ធិ និង​សេចក្តីសញ្ញា​ពន្យល់​ថា ពួក​ឌីកុន និង​ពួក​គ្រូ « ត្រូវ​ព្រមាន ពន្យល់ ទូន្មាន និង​បង្រៀន ហើយ​អញ្ជើញ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ឲ្យ​មក​រក​ព្រះ​គ្រីស្ទ » ( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ២០:៥៩ ) ។ បន្ថែម​ពីលើ​ឱកាស​ទាំងនេះ ពួកសង្ឃ​គឺ « ត្រូវ​ផ្សាយ … និង​ធ្វើ​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក » ( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ២០:៥០ ) ។

ទាំងអស់​នោះ​ស្តាប់​ទៅ​ដូចជា​ច្រើន​ណាស់ ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​ធាតុ​ពិត រឿង​ទាំងនេះ​កើតឡើង​ជា​ធម្មតា នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ទៅហើយ ។

ប៊ីស្សព​ម្នាក់​បាន​បង្រៀន​អំពី​កាតព្វកិច្ច​ទាំងនេះ​ដល់​គណៈប្រធាន​កូរ៉ុម​ឌីកុន​ថ្មី​របស់​គាត់ ។ ដូចនេះ​គណៈប្រធាន​វ័យក្មេង​នេះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​និយាយ​អំពី​អ្វី​ដែល​ពួកគេ​អាច​ធ្វើ​នៅក្នុង​កូរ៉ុម និង​វួដ​របស់​ពួកគេ ។ ពួកគេ​បាន​សម្រេចចិត្ត​ថា ពួកគេ​គួរ​ចាប់ផ្ដើម​ទៅ​សួរសុខទុក្ខ​សមាជិក​វួដ​ដែល​មាន​វ័យចំណាស់ ដើម្បី​មើលឃើញ​ពីអ្វី​ដែល​ពួកគេ​ត្រូវការ ហើយ​បន្ទាប់មក​ធ្វើ​កិច្ចការ​ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវការ​នោះ ។

ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ដែល​ពួកគេ​បម្រើ​នោះ​មាន អាឡេន ជា​អ្នកជិតខាង​ដែល​គ្រោតគ្រាត ចូលចិត្ត​ប្រមាថ​មើលងាយ ហើយ​ជួនកាល​ជា​សត្រូវ​នឹង​គេ​ផង ។ ភរិយា​របស់​អាឡេន គឺ​វ៉ាន់ដា បាន​ក្លាយជា​សមាជិក​នៃ​សាសនាចក្រ ប៉ុន្តែ​អាឡេន​ដូច​ដែល​យើង​បាន​និយាយ​មក គឺ​ពិបាក​ណាស់ ។

ទោះយ៉ាងណា ពួកឌីកុន​នៅតែ​លេងសើច ហើយ​ទៅ​ធ្វើការបម្រើ​យ៉ាង​សប្បាយ​ដោយ​មិន​អើពើ​នឹង​ការប្រមាថ​របស់គាត់​ឡើយ ខណៈពេល​ដែល​ពួកគេ​ចូកព្រិល​ចេញ ហើយ​យក​សម្រាម​ទៅ​ចោល ។ វា​អាច​ពិបាក​នឹង​ស្អប់​ពួកឌីកុន​ណាស់ ហើយ​នៅទីបំផុត អាឡេន​បាន​ចាប់ផ្តើម​ស្រឡាញ់​ពួកគេ ។ នៅពេល​ខ្លះ ពួកគេ​បាន​អញ្ជើញ​គាត់​ឲ្យទៅ​ព្រះវិហារ ។

គាត់​បាន​ឆ្លើយតប « ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ព្រះវិហារ​ទេ » ។

ពួកគេ​បាន​និយាយ​ថា « តែ​បង​ចូលចិត្ត​ពួកយើង » ។ « ដូច្នេះ​សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​ជាមួយនឹង​យើង ។ បើ​បង​ចង់ គ្រាន់តែ​ទៅ​ការប្រជុំ​កូរ៉ុម​របស់យើង​ក៏បាន » ។

ហើយ​ដោយ​មាន​ការយល់ព្រម​ពី​ប៊ីស្សព នោះ​គាត់​បាន​មក​—ហើយ​គាត់​បាន​បន្ត​មក​ការប្រជុំ​នោះ ។

ពួកឌីកុន​បាន​ក្លាយជា​ពួកគ្រូ ហើយ​នៅពេល​ដែល​ពួកគេ​បន្ត​បម្រើ​គាត់ នោះ​គាត់​បាន​បង្រៀន​ពួកគេ​ឲ្យ​ជួសជុល​ឡាន និង​សាងសង់​អ្វីផ្សេងៗ​ទៀត ។ នៅពេល​ពួកគ្រូ​បាន​ក្លាយជា​ពួកសង្ឃ នោះ​អាឡេន​បាន​ហៅ​ពួកគេថា « កូន​ប្រុស​ទាំងអស់​របស់​ខ្ញុំ » ។

ឥឡូវនេះ ពួកគេ​បាន​រៀបចំខ្លួន​យ៉ាង​សោ្មះស្ម័គ្រ​សម្រាប់​បេសកកម្ម ហើយ​បាន​សួរគាត់ថា តើ​ពួកគេ​អាច​ហាត់​បង្រៀន​មេរៀន​បេសកកម្ម​ជាមួយ​គាត់​បានទេ ។ គាត់​បាន​ស្បថ​ថា គាត់​នឹង​មិន​ស្តាប់ ឬ​ជឿ​នោះទេ ប៉ុន្ដែ​ពួកគេ​អាច​ហាត់​បង្រៀន​នៅផ្ទះ​របស់​គាត់​បាន ។

ហើយ​ក្រោយមក អាឡេន​បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ ។ ហើយ​គាត់​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ទន់ចិត្ដ ។

ថ្ងៃមួយ​នៅក្នុង​ការប្រជុំ​កូរ៉ុម គាត់​បាន​ស្នើសុំ​ឲ្យ​ពួកគេ​អធិស្ឋាន​ឲ្យ​គាត់​ឈប់​ជក់បារី ហើយ​ពួកគេ​ក៏​បានធ្វើ​វា ។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បាន​តាម​គាត់​ទៅផ្ទះ ហើយ​បាន​យក​ថ្នាំជក់​ទាំងអស់​របស់​គាត់​បោះចោល ។

ខណៈ​ដែល​សុខភាព​ចុះ​ទ្រុឌទ្រោម​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើឲ្យ​អាឡេន​ចូល​សម្រាក​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ និង​មជ្ឈមណ្ឌល​ស្តារ​នីតិសម្បទា « កូន​ប្រុស​ទាំងអស់​របស់​គាត់ » បាន​បម្រើ​ដល់​គាត់ ដោយ​បង្ហាញ​នូវ​អំណាច​នៃ​បព្វជិតភាព និង​ការស្រឡាញ់​ស្មោះត្រង់​យ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់ ( សូមមើល គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១២១:៤១ ) ។

អព្ភូតហេតុ​បាន​នៅតែ​បន្ត នៅពេល​ដែល​អាឡេន​បាន​ស្នើសុំ​ទទួល​ពិធីបុណ្យ​ជ្រមុជទឹក—ប៉ុន្តែ​គាត់​បានទទួល​មរណភាព​មុនពេល​គាត់​អាច​ទទួល​បាន ។ តាម​សំណូមពរ​របស់​គាត់ ពួកឌីកុន​ដែល​បាន​ក្លាយជា​ពួកសង្ឃ​របស់​គាត់ គឺជា​អ្នក​សែង​មឈូស​និង​ជាអ្នក​និយាយ​នៅក្នុង​ពិធីបុណ្យ​សព​របស់​គាត់ ដែល​ពួកគេ​បាន​ព្រមាន ពន្យល់ ទូន្មាន និង​បង្រៀន—ដោយ​សមស្រប— ហើយ​អញ្ជើញ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ឲ្យ​មក​រក​ព្រះ​គ្រីស្ទ ។

ហើយ​ក្រោយមក នៅក្នុង​ព្រះវិហារ​បរិសុទ្ធ​គឺ « កូន​ប្រុស​ម្នាក់​នៃ កូន​ប្រុស​ទាំងអស់​របស់​អាឡេន » បាន​ជ្រមុជទឹក​ឲ្យ​អតីត​ប្រធាន​កូរ៉ុម​ឌីកុន ជា​បុណ្យជ្រមុជទឹក​ជំនួស​ឲ្យ​អាឡេន ។

អ្វីៗ​គ្រប់យ៉ាង​ដែល យ៉ូហាន-បាទីស្ទ បាន​និយាយថា​ឲ្យ​ធ្វើ នោះ​ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​ទាំងអស់ ។ ពួកគេ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ពួកឌីកុន ពួកគ្រូ និង​ពួកសង្ឃ​ធ្វើ​នៅ​ទូទាំង​សាសនាចក្រ និង​នៅជុំវិញ​ពិភព​លោក​នេះ ។

រឿង​មួយ​ដែល​អ្នកកាន់​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន​ត្រូវបាន​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើ​គឺ​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ពិធីបរិសុទ្ធ​នៃ​ពិធី​សាក្រាម៉ង់ ។

កាលពី​ឆ្នាំមុន ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ប៊ីស្សព​ដ៏​បំផុស​គំនិត​ម្នាក់ ព្រម​ជាមួយ​និង​ភរិយា​ដ៏អស្ចារ្យ​របស់​លោក ។ នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃអាទិត្យ​មួយ​ថ្មីៗ​នេះ កាល​កំពុង​បើកបរ​ទៅកាន់​ពិធី​បុណ្យជ្រមុជទឹក​របស់​កូនប្រុស​ពួកគេ ពួកគេ​បាន​បាត់បង់ ថេស កូនស្រី​ជា​ទីស្រឡាញ់​អាយុ​ពីរឆ្នាំ​របស់​ពួកគេ​ភ្លាមៗ ។

នៅព្រឹក​ថ្ងៃបន្ទាប់ សមាជិក​វួដ​របស់​ពួកគេ​បាន​ប្រមូលផ្តុំគ្នា​សម្រាប់​ការប្រជុំ​សាក្រាម៉ង់​ប្រកបទៅ​ដោយ​សេចក្តី​អាណិត​អាសូរ និង​ចូលរួមរំលែក​ទុក្ខ​ចំពោះ​មរណភាព​ក្មេងស្រី​តូច​ដ៏ល្អ​ឥតខ្ចោះ​នេះ ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​រំពឹង​ថា​គ្រួសារ​របស់​ប៊ីស្សព​នឹង​ទៅ​ព្រះវិហារ​ទេ​នៅ​ព្រឹក​នោះ ប៉ុន្តែ​ពីរបី​នាទី​មុន​ការប្រជុំ​បាន​ចាប់ផ្តើម ពួកគេ​បាន​ដើរចូល​ព្រះវិហារ ហើយ​ទៅ​រក​កន្លែង​អង្គុយ​ដោយ​ស្ងៀមស្ងាត់ ។

ប៊ីស្សព​បាន​ដើរទៅ​កាន់​វេទិកា រួច​ដើរហួស​កៅអី​ដែល​គាត់​ធ្លាប់​អង្គុយ​ជាមួយ​ទីប្រឹក្សា​របស់គាត់ ហើយ​បាន​អង្គុយចុះ​ជាមួយ​ពួកសង្ឃ​របស់​គាត់​នៅឯ​តុ​សាក្រាម៉ង់​ជំនួស​វិញ ។

អំឡុងពេល​យប់​ដ៏ឈឺចាប់ និង​តានតឹង​ក្នុង​គ្រាស្វែងរក​ការយល់ដឹង និង​ភាពសុខសាន្ត លោក​បាន​ទទួល​ការបំផុស​គំនិត​យ៉ាងខ្លាំង​អំពី​អ្វី​ដែល​គ្រួសារ​របស់​លោក​ត្រូវការ—និង​អ្វី​ដែល​វួដ​របស់លោក​ត្រូវការ​បំផុត នោះ​គឺ​ការស្តាប់​ឭ​សម្លេង​ប៊ីស្សព​របស់​ពួកគេ ប្រធាន​បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន ឪពុក​ដែល​កំពុង​កាន់ទុក្ខ ប្រកាស​អំពី​ការសន្យា​នៃ​សេចក្ដី​សញ្ញា​ពិធី​សាក្រាម៉ង់ ។

ដូច្នេះ​លុះ​ដល់ពេល​កំណត់ លោក​បាន​លុតជង្គង់​ជាមួយ​ពួកសង្ឃ​ទាំងនោះ ហើយ​បាន​ថ្លែង​ទៅកាន់​ព្រះវរបិតា​របស់លោក ។ ជាមួយនឹង​ភាពសោកសៅ​ជាខ្លាំង លោក​បាន​ពោល​ពាក្យ​ដ៏មាន​ឥទ្ធិពល​បំផុត​មួយចំនួន​ដែល​គ្មាន​នរណាម្នាក់​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​និយាយឮៗ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ​ពីមុនមក​ទេ ។

ពាក្យពេចន៍​នៃ​លទ្ធផល​ដ៏អស់កល្ប​ជានិច្ច ។

ពាក្យពេចន៍​នៃ​ពិធីបរិសុទ្ធ ។

ពាក្យពេចន៍​នៃ​សេចក្ដីសញ្ញា ។

គឺ​ការណែនាំ​ដែល​ភ្ជាប់​យើង​ទៅនឹង​គោលបំណង​នៃ​ជីវិត​នេះ—ហើយ​ទៅនឹង​លទ្ធផល​ដ៏អស្ចារ្យ​បំផុត​នៃ​ផែនការ​របស់​ព្រះវរបិតាសួគ៌​សម្រាប់​យើង ។

តើ​បងប្អូន​អាច​ស្រមៃ​បាន​ទេ​ថា ពាក្យ​អ្វី​ដែល​ពួកក្រុមជំនុំ​បានឮ​នៅក្នុង​បន្ទប់​ថ្វាយបង្គំ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ—អារម្មណ៍​ដែល​ពួកគេ​បាន​ទទួល​នៅក្នុង​ពាក្យពេចន៍​ដែល​យើង​បានឮ​ជារៀងរាល់​ថ្ងៃអាទិត្យ​នៅក្នុង​បន្ទប់​ថ្វាយ​បង្គំ​របស់​យើង​នោះ ?

« ឱ​ព្រះអង្គ ជា​ព្រះវរបិតា​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​អើយ យើង​ខ្ញុំ​សូម​ដល់​ព្រះអង្គ ដោយ​នូវ​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះរាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ សូម​ប្រទាន​ពរ ហើយ​ញែក​នំប៉័ង​នេះ ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ​ដល់​ព្រលឹង​នៃ​ជន​ទាំងអស់​ណា ដែល​ទទួលទាន​នំប៉័ង​នេះ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ពួកគេ​អាច​ទទួលទាន ដោយ​នូវ​ការចងចាំ​ដល់​ព្រះកាយ​នៃ​ព្រះរាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដល់​ព្រះអង្គ ឱ​ព្រះអង្គ ជា​ព្រះវរបិតា​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​អើយ ថា​ពួកគេ​នឹង​ព្រម​លើក​ដាក់​មក​លើ​ខ្លួន​គេ​នូវ​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះរាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ចងចាំ​ទ្រង់​ជានិច្ច ហើយ​កាន់​តាម​ព្រះបញ្ញត្តិ​ទាំងឡាយ​របស់​ទ្រង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ដល់​ពួកគេ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ពួកគេ​អាច​បាន​ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់ គង់នៅ​ជាមួយ​នឹង​ពួកគេ​ជា​ដរាប ។ អាម៉ែន » ( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ២០:៧៧ ) ។

« ឱ​ព្រះ​អង្គ ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​អើយ យើង​ខ្ញុំ​សូម​ដល់​ព្រះ​អង្គ ដោយ​នូវ​ព្រះ​នាម​នៃ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះ​អង្គ គឺ​ព្រះ​យេស៊ូវ​គ្រីស្ទ សូម​ប្រទាន​ពរ ហើយ​ញែក [ ទឹក ] នេះ​ចេញ​ជា​បរិសុទ្ធ​ដល់​ព្រលឹង​នៃ​ជន​ទាំង​អស់​ណា ដែល​ទទួល​ទាន​ទឹក​នេះ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​យ៉ាង​នោះ ដោយ​នូវ​ការ​ចងចាំ​ដល់​ព្រះ​លោហិត នៃ​ព្រះ​រាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​ច្រួច​ជំនួស​ពួក​គេ ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​បន្ទាល់​ដល់​ព្រះ​អង្គ ឱ​ព្រះ​អង្គ ជា​ព្រះ​វរបិតា​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច​អើយ​ថា ពួក​គេ​នឹង​ចងចាំ​ទ្រង់​ជានិច្ច ប្រយោជន៍​ឲ្យ​ពួក​គេ​អាច​បាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់ គង់នៅ​ជាមួយ​នឹង​ពួក​គេ ។ អាម៉ែន » ( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ២០:៧៩ ) ។

ឪពុក និង​ម្តាយ​ដ៏ល្អ​នេះ​ធ្វើ​ទីបន្ទាល់ថា ការសន្យា​នោះ​ត្រូវបាន​បំពេញ​ហើយ ។ ការពិតទៅ ពួកគេ​ទទួល​ហើយ ពោល​គឺ​បាន​ទទួល​នូវ​ការលួងលោម​ដ៏អស់កល្ប​របស់​ពួកគេ « បាន​ព្រះ​វិញ្ញាណ​របស់​ទ្រង់ គង់នៅ​ជាមួយ​នឹង​ពួក​គេ​ជា​ដរាប » ។

ខ្ញុំ​មាន​អំណរគុណ​ជា​រៀងរហូត​ថា អ្នកកាន់បព្វជិតភាព​អើរ៉ុន ជាមួយនឹង​អំណាច ពិធីបរិសុទ្ធ និង​កាតព្វកិច្ច​របស់វា ប្រទានពរ​ដល់​យើង​ទាំងអស់គ្នា​តាមរយៈ​កូនសោ​នៃ « ការ​បម្រើ​នៃ​ពួក​ទេវតា និង​អំពី​ដំណឹង​ល្អ​នៃ​ការ​ប្រែ​ចិត្ត និង​អំពី​បុណ្យ​ជ្រមុជ​ទឹក ដោយ​ការ​ពន្លិច​សម្រាប់​ការ​ផ្ដាច់​បាប » ( គោលលទ្ធិ និង​សេចក្ដីសញ្ញា ១៣:១ ) ។ នៅក្នុង​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕

កំណត់​ចំណាំ

  1. ផាទ្រីក ខៀរ៉ុន « សូម​ស្វាគមន៍​មកកាន់​សាសនាចក្រ​នៃ​អំណរ » លីអាហូណា ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០២៤ ទំព័រ ៣៧–៣៨ ។

  2. នៅក្នុង​សុន្ទរកថា​សន្និសីទ​ទូទៅ​របស់​គាត់ « សូម​ស្វាគមន៍​មក​កាន់​សាសនាចក្រ​នៃ​អំណរ » អែលឌើរ ខៀររ៉ុន បាន​នាំ​យើង​ទៅកាន់​ការបង្រៀន​របស់​ប្រធាន​ហ្គរដុន ប៊ី ហ៊ិងគ្លី នៅក្នុង​លេខយោង​ទី១០ ៖ « ក្នុង​នាម​ជា​សង្ឃ​ម្នាក់ ពេល​បងប្អូន​លុតជង្គង់ចុះ​នៅឯ​តុ​សាក្រាម៉ង់ ហើយ​ពោលពាក្យ​អធិស្ឋាន ដែល​បាន​កើតចេញ​មកពី​វិវរណៈ នោះបងប្អូន​ដាក់​ក្រុម​ជំនុំ​ទាំងមូល​នៅក្រោម​សេចក្ដី​សញ្ញា​ជាមួយ​នឹង​ព្រះអម្ចាស់ ។ តើ​នេះ​ជារឿង​តូចតាច​ដែរ​ឬទេ ? វាគឺជា​រឿងមួយ​ដ៏សំខាន់ ហើយ​អស្ចារ្យ​បំផុត » ( « The Aaronic Priesthood—a Gift from God » Ensignខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៨៨ ទំព័រ​៤៦ ) ។