ការថ្វាយបង្គំ
តើការថ្វាយបង្គំព្រះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះបងប្អូន និងខ្ញុំ ?
« កាលព្រះយេស៊ូវទ្រង់ប្រសូតមក នៅភូមិបេថ្លេហិម ស្រុកយូដា ក្នុងរាជ្យស្តេចហេរ៉ូឌ នោះមានពួកហោរ ពីទិសខាងកើត មកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម
« សួរថា តើព្រះអង្គដែលប្រសូតមក ធ្វើជាស្តេចសាសន៍យូដា ទ្រង់គង់នៅឯណា ពីព្រោះយើងបានឃើញផ្កាយរបស់ទ្រង់ ពីទិសខាងកើតមក ហើយយើងមក ថ្វាយបង្គំទ្រង់ » ។
គ្រូមន្ដអាគម ដូចដែលគេហៅពួកលោកម្ដងម្កាល គឺជាពួកហោរដែលខំស្វែងរក និងថ្វាយបង្គំព្រះមែស៊ី ។ សម្រាប់ពួកលោក ការថ្វាយបង្គំមានន័យថា ការថ្វាយដង្វាយដល់ទ្រង់ជាមាស ជាកំញាន ជាជ័រល្វីងទេស ។
តើការថ្វាយបង្គំព្រះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះបងប្អូន និងខ្ញុំ ?
នៅពេលយើងគិតពីការថ្វាយបង្គំ នោះជាទូទៅ គំនិតរបស់យើងងាកទៅរករបៀបដែលយើងបង្ហាញការលះបង់ខាងសាសនា ទាំងជីវិតឯកជន និងនៅក្នុងការបម្រើសាសនាចក្រ ។ កាលខ្ញុំពិចារណាដោយយកចិត្ដទុកដាក់អំពីការថ្វាយបង្គំព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង និងព្រះរាជបុត្រាសំណព្វរបស់ទ្រង់ គឺព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង នោះខ្ញុំគិតដល់គោលគំនិតចំនួនបួន ៖ ទីមួយ សកម្មភាពដែលបង្កើតជាការថ្វាយបង្គំរបស់យើង ទីពីរ ឥរិយាបថ និងអារម្មណ៍ដែលជះឥទ្ធិពលលើការថ្វាយបង្គំរបស់យើង ទីបី ភាពទាំងស្រុងនៃការថ្វាយបង្គំរបស់យើង និង ទីបួន ភាពចាំបាច់ដើម្បីត្រាប់តាមអង្គដ៏បរិសុទ្ធដែលយើងថ្វាយបង្គំ ។
ទីមួយ សកម្មភាពដែលបង្កើតជាការថ្វាយបង្គំរបស់យើង
ទម្រង់ដ៏ទូទៅ និងសំខាន់បំផុតមួយនៃការថ្វាយបង្គំគឺ ការជួបជុំគ្នានៅទីកន្លែងមួយដែលបានញែកចេញ ដើម្បីធ្វើការថ្វាយបង្គំដល់ព្រះ ។ ព្រះអម្ចាស់មានបន្ទូលថា « ហើយប្រយោជន៍ឲ្យអ្នកអាចរក្សាខ្លួនឲ្យបានពេញលេញ កុំឲ្យប្រឡាក់ពីលោកិយ នោះអ្នកត្រូវទៅដំណាក់នៃការអធិស្ឋាន ហើយថ្វាយសាក្រាម៉ង់របស់អ្នកឡើងនៅថ្ងៃបរិសុទ្ធរបស់យើងចុះ » ។ ពិតណាស់ ការណ៍នេះគឺជាការជំរុញដ៏ចម្បងរបស់យើងដើម្បីសាងសង់រោងជំនុំ ។ ប៉ុន្ដែបើចាំបាច់ ទីកន្លែងដែលមិនបានឧទ្ទិសមួយក៏សមរម្យដែរ បើយើងអាចប្រសិទ្ធពរវាឲ្យមានភាពពិសិដ្ឋខ្លះៗនោះ ។
រឿងសំខាន់បំផុតគឺជាអ្វីដែលយើងធ្វើ នៅពេលយើងជួបជុំគ្នានៅថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ ។ ពិតណាស់ យើងស្លៀកពាក់ស្អាតបាតបំផុតតាមដែលយើងអាចធ្វើបានស្របតាមជីវភាពរបស់យើង—មិនឡូយឆាយពេកទេ គឺសមរម្យតាមរបៀបមួយដើម្បីបង្ហាញការគោរព និងគារវភាពរបស់យើងចំពោះព្រះ ។ ដូចគ្នាដែរ ទង្វើរបស់យើងបង្ហាញការគោរព និងគារវភាព ។ យើងថ្វាយបង្គំតាមរយៈការចូលរួមនៅក្នុងការអធិស្ឋាន យើងថ្វាយបង្គំតាមរយៈការច្រៀងទំនុកតម្កើង ( មិនគ្រាន់តែស្ដាប់ទេ ប៉ុន្ដែច្រៀងទំនុកតម្កើងផងដែរ ) យើងថ្វាយបង្គំតាមរយៈការបង្រៀន និងការរៀនសូត្រពីគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា « ចូរនឹកចាំថានៅថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ អ្នកត្រូវថ្វាយដង្វាយទាំងឡាយរបស់អ្នក [ មានន័យថា ‹ ដង្វាយ … ជាពេលវេលា ទេពកោសល្យ ឬមធ្យោបាយនានា ដើម្បីបម្រើដល់ព្រះ និងមនុស្សទូទៅ › ] និងសាក្រាម៉ង់ទាំងឡាយរបស់អ្នកដល់ព្រះដ៏ខ្ពស់បំផុត ដោយសារភាពនូវអំពើបាបទាំងឡាយរបស់អ្នក ដល់បងប្អូនរបស់អ្នក និងនៅចំពោះព្រះអម្ចាស់ចុះ » ។ យើងមកជួបជុំគ្នា មិនមែនដើម្បីជប់លៀងអរសប្បាយ—ឧទាហរណ៍ដូចជាមកស្ដាប់ក្រុមតន្ដ្រីនោះទេ—ប៉ុន្ដែដើម្បីនឹកចាំដល់ទ្រង់ និង « ត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យបានល្អទៅទៀត » នៅក្នុងដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ ។
នៅសន្និសីទទូទៅចុងក្រោយបំផុតនេះ អែលឌើរ ផាទ្រីក ខៀរ៉ុន បានរំឭកយើងថា « យើងមិនមែនជួបជុំគ្នានៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ដើម្បីគ្រាន់តែចូលរួមការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ ហើយចប់នោះទេ ។ យើងមករួមគ្នាថ្វាយបង្គំ ។ មានភាពខុសប្លែកគ្នាមួយយ៉ាងខ្លាំងរវាងរឿងទាំងពីរនេះ ។ ការ ចូលរួម មានន័យថា ការមានវត្តមាន ។ ប៉ុន្តែការ ថ្វាយបង្គំ គឺដើម្បីសរសើរ និងគោរពចំពោះព្រះរបស់យើងដោយចេតនាតាមរបៀបមួយដែលផ្លាស់ប្ដូរយើង ! »
ការឧទ្ទិសថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់យើងថ្វាយព្រះអម្ចាស់ និងព្រះរាជបំណងរបស់ទ្រង់គឺជាទង្វើនៃការថ្វាយបង្គំហើយ ។ កាលពីពីរបីឆ្នាំមុន ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានចោទសួរថា « តើយើងចាត់ទុកថ្ងៃឈប់សម្រាកជាថ្ងៃ ដ៏បរិសុទ្ធ យ៉ាងដូចម្ដេច ? កាលខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំបានរៀនពីបញ្ជីមួយដែលគេចុះអំពីកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ និងកិច្ចការដែល មិនត្រូវ ធ្វើនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ។ ទាល់តែក្រោយមកទៀត ទើបខ្ញុំបានរៀនចេញពីព្រះគម្ពីរថា ទង្វើ និងឥរិយាបថខ្ញុំនៅថ្ងៃឈប់សម្រាកគឺជា ទីសម្គាល់ រវាងខ្ញុំ និងព្រះវរបិតាសួគ៌ [ សូមមើល និក្ខមនំ ៣១:១៣; អេសេគាល ២០:១២, ២០ ] ។ ដោយមានការយល់ដឹងបែបនោះ ខ្ញុំពុំត្រូវការបញ្ជីនៃកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ និងមិនត្រូវធ្វើទៀតឡើយ ។ ពេលខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា តើសកម្មភាពណាដែលសមស្របនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងថា ‹ តើ ទីសម្គាល់ ណាដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញដល់ព្រះ ? › »
ការថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃរបស់ព្រះអម្ចាស់ ត្រូវបានចំណាំដោយការផ្ដោតជាពិសេសទៅលើពលិកម្មដ៏ធួនមហិមារបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ យើងអបអរសាទរដល់ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់យ៉ាងសមរម្យ និងជាពិសេសនៅថ្ងៃបុណ្យអ៊ីស្ទើរ ប៉ុន្ដែក៏នៅ រាល់ សប្ដាហ៍ដែរ កាលយើងទទួលទាននំប៉័ង និងទឹកនៃសាក្រាម៉ង់នៃដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ រួមទាំងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ផងដែរ ។ សម្រាប់អ្នកដែលប្រែចិត្ត ការទទួលទានសាក្រាម៉ង់គឺជាចំណុចសំខាន់នៃការថ្វាយបង្គំនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ។
ការថ្វាយបង្គំរួមគ្នាជា « រូបកាយនៃព្រះគ្រីស្ទ » មានអំណាច និងអត្ថប្រយោជន៍ដ៏ពិសេស កាលយើងបង្រៀន បម្រើ និងគាំទ្រដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ។ អ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ មានការសិក្សាថ្មីមួយរកឃើញថា អស់អ្នកដែលមើលទៅជីវិតខាងវិញ្ញាណរបស់ពួកគេថាជាជីវិត ឯកជនទាំងស្រុង ហាក់ដូចជាមិនសូវផ្ដល់អាទិភាពដល់ការរីកចម្រើនខាងវិញ្ញាណនោះទេ មិនសូវនិយាយថា សេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគេគឺសំខាន់ខ្លាំង ឬមិនសូវមានពេលវេលាលះបង់ទៀងទាត់សម្រាប់ព្រះនោះទេ ។ ក្នុងនាមជាសហគមន៍ពួកបរិសុទ្ធ យើងពង្រឹងគ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងការថ្វាយបង្គំ និងសេចក្ដីជំនឿ ។
ទោះជាដូច្នោះក៏ដោយ ក៏យើងមិនអាចបំភ្លេចសកម្មភាពថ្វាយបង្គំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដែលយើងធ្វើជាលក្ខណៈបុគ្គល និងនៅផ្ទះនោះដែរ ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះរំឭកយើងថា « ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បំណន់ទាំងឡាយរបស់អ្នកត្រូវថ្វាយឡើងដោយសេចក្ដីសុចរិត នៅគ្រប់ថ្ងៃ និងគ្រប់ពេលវេលា » ។ បងស្រីម្នាក់បានសង្កេតឃើញដោយវៃឆ្លាតថា « ខ្ញុំមិនអាចគិតដល់របៀបថ្វាយបង្គំព្រះដែលជ្រាលជ្រៅជាងនេះ ជាងការស្វាគមន៍បុត្រតូចៗរបស់ទ្រង់មកក្នុងជីវិតរបស់យើង ហើយថែទាំពួកគេ និងបង្រៀនពួកគេពីផែនការរបស់ទ្រង់សម្រាប់ពួកគេនោះទេ » ។
អាលម៉ា និងអាមូលេក បានបង្រៀនពួកសាសន៍សូរាំ ដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឲ្យចូលសាលាប្រជុំរបស់ពួកគេថា ត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះមិនមែនតែម្ដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍នោះទេ ប៉ុន្ដែជានិច្ចកាល និង « ទោះនៅទីណាដែលអ្នកនៅក្ដី » ។ ពួកគេបាននិយាយអំពីការអធិស្ឋានគឺជាការថ្វាយបង្គំ ៖
« អ្នករាល់គ្នាត្រូវបញ្ជាក់បញ្ចេញព្រលឹងរបស់ខ្លួន នៅក្នុងបន្ទប់របស់អ្នក និងនៅក្នុងទីសម្ងាត់របស់អ្នក និងនៅក្នុងទីរហោស្ថានរបស់អ្នក ។
មែនហើយ ហើយនៅពេលអ្នករាល់គ្នាពុំអំពាវនាវដល់ព្រះអម្ចាស់ ចូរអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តពោរពេញដោយការអធិស្ឋានដល់ទ្រង់ជានិច្ច ដើម្បីសុខុមាលភាពរបស់អ្នក និងដើម្បីសុខុមាលភាពដល់ជនទាំងឡាយ ដែលនៅជុំវិញអ្នកផង » ។
ពួកលោកក៏បានថ្លែងអំពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ការថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីព្រះគ្រីស្ទ ការធ្វើទង្វើសប្បុរស និងការបម្រើ ការទទួលព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងការរស់នៅក្នុងអំណរគុណជារៀងរាល់ថ្ងៃផងដែរ ។ សូមពិចារណាពីគំនិតនោះ ៖ « ការរស់នៅក្នុងអំណរគុណជារៀងរាល់ថ្ងៃ » ។ វានិយាយដល់គោលគំនិតទីពីររបស់ខ្ញុំ ៖
ឥរិយាបថ និងអារម្មណ៍ដែលមានជាប់ជាមួយការថ្វាយបង្គំ
តាមពិតទៅ ការមានអារម្មណ៍ និងការបង្ហាញការដឹងគុណដល់ព្រះគឺជាអ្វីដែលបំពេញការថ្វាយបង្គំដោយអារម្មណ៍អរសប្បាយក្នុងការរំឭកជាថ្មី ដែលផ្ទុយពីការមើលទៅវាថាគ្រាន់តែជាកាតព្វកិច្ចមួយទៀតប៉ុណ្ណោះ ។
ការថ្វាយបង្គំដ៏ពិតមានន័យថា ការស្រឡាញ់ព្រះ និងការចុះចូលឆន្ទៈរបស់យើងតាមទ្រង់—ជាអំណោយដ៏មានតម្លៃបំផុតដែលយើងអាចថ្វាយបាន ។ នៅពេលគេសួរថា តើព្រះបញ្ញត្តិណាមួយជាព្រះបញ្ញត្តិធំក្នុងបណ្តាក្រឹត្យវិន័យទាំងអស់ នោះព្រះយេស៊ូវបានឆ្លើយថា « ត្រូវឲ្យស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះនៃឯងឲ្យអស់អំពីចិត្ត អស់អំពីព្រលឹង ហើយអស់អំពីគំនិតឯង » ។ ទ្រង់ក៏ហៅព្រះបញ្ញតិ្តនេះថាជាបញ្ញត្តិទីមួយផងដែរ ។
នេះគឺជាគំរូនៃការថ្វាយបង្គំរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ទាល់ចំពោះព្រះវរបិតា ។ ព្រះជន្ម និងពលិកម្មដ៏ធួនរបស់ទ្រង់ត្រូវបានឧទ្ទិសថ្វាយសិរីល្អរបស់ព្រះវរបិតា ។ យើងចងចាំយ៉ាងមុតមាំដល់ការអង្វរដ៏សែនព្រួយរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅកណ្ដាលការរងទុក្ខ និងការឈឺចាប់ដែលមិនអាចស្រមៃបាន ៖ « ឱព្រះវរបិតានៃទូលបង្គំអើយ បើសិនជាបាន នោះសូមឲ្យពែងនេះកន្លងហួសពីទូលបង្គំទៅ ប៉ុន្តែ កុំតាមចិត្តទូលបង្គំឡើយ សូមតាមតែព្រះហឫទ័យទ្រង់វិញ » ។
ការថ្វាយបង្គំគឺជាការខិតខំធ្វើតាមគំរូដ៏ល្អឥតខ្ចោះនេះ ។ យើងនឹងមិនទទួលបានភាពល្អឥតខ្ចោះតាមរយៈការខិតខំនេះភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្ដែបើយើង « ថ្វាយដល់ [ ទ្រង់ ] នូវចិត្តសង្រេង និងវិញ្ញាណទន់ទាប » ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នោះទ្រង់នឹងធ្វើបុណ្យជ្រមុជយើងដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ និងបំពេញយើងដោយព្រះគុណរបស់ទ្រង់ម្ដងទៀត ។
ទីបី ភាពទាំងស្រុងនៃការថ្វាយបង្គំរបស់យើង
នៅក្នុងកណ្ឌទីមួយនៃព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ព្រះអម្ចាស់ប្រកាសពីការបង្រៀននេះដល់ពិភពលោក ៖
« ពួកគេបានវង្វេងចេញពីក្រឹត្យក្រមរបស់យើង ហើយបានបំបាក់សេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងដែលនៅអស់កល្បជានិច្ច
« ពួកគេពុំស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីតាំងសេចក្ដីសុចរិតរបស់ទ្រង់ឡើយ ប៉ុន្តែមនុស្សគ្រប់រូបដើរតាមផ្លូវរបស់ខ្លួនគេផ្ទាល់ ហើយតាមរូបភាពនៃព្រះរបស់ខ្លួនគេផ្ទាល់ ដែលមានរូបភាពដូចជារូបរាងនៃលោកិយ » ។
វាល្អសម្រាប់យើងដើម្បីចងចាំពីគំរូរបស់យុវជនយូដាបីរូបគឺ ហាណានា មីសាអែល និង អ័សារា ដែលបានជាប់ជាឈ្លើយនៅក្រុងបាប៊ីឡូន មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីលីហៃ និងគ្រួសាររបស់លោកបានចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡិម ។ ចៅហ្វាយនៅស្រុកបាប៊ីឡូនម្នាក់បានដាក់ឈ្មោះថ្មីឲ្យពួកគេថា សាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌ-នេកោ ។ ក្រោយមក នៅពេលយុវជនទាំងបីនាក់នេះបដិសេធមិនព្រមថ្វាយបង្គំរូបមាសដែលស្ដេចនេប៊ូក្នេសាបានដាក់មក គាត់នោះបានបង្គាប់ឲ្យបោះពួកគេទៅក្នុងគុកភ្លើងដែលឆេះយ៉ាងសន្ធៅ ហើយនិយាយទៅពួកគេថា « តើមានព្រះឯណាដែលអាចនឹងដោះឯងរាល់គ្នា ឲ្យរួចពីកណ្តាប់ដៃយើងបាន ? »
បងប្អូននឹងនឹកចាំពី ចម្លើយដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ពួកគេ ៖
« ព្រះនៃយើងខ្ញុំដែលយើងខ្ញុំគោរពប្រត្តិបត្តិតាមទ្រង់អាចជួយយើងខ្ញុំឲ្យរួចផុតពីគុកភ្លើងដែលឆេះយ៉ាងសន្ធៅបាន ហើយបពិតព្រះករុណាព្រះអង្គនោះក៏និងជួយឲ្យយើងខ្ញុំរួចពីព្រះហស្តទ្រង់ដែរ ។
« តែបើមិនជួយទេ នោះសូមទ្រង់ព្រះករុណាជ្រាបថា … យើងខ្ញុំមិនព្រមគោរពតាមព្រះរបស់ទ្រង់ឡើយ ក៏មិនព្រមថ្វាយបង្គំដល់រូបមាស ដែលទ្រង់បានតាំងឡើងនោះដែរ » ។
គុកភ្លើងឆេះក្ដៅយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់វាសម្លាប់អ្នកដែលបោះពួកគេចូលទៅក្នុងភ្លើងនោះ ប៉ុន្ដែសាដ្រាក់ មែសាក់ និង អ័បេឌ-នេកោ មិនមានគ្រោះថ្នាក់នោះទេ ។ « នេប៊ូក្នេសា ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា សូមឲ្យព្រះនៃសាដ្រាក់ មែសាក់ និងអ័បេឌ-នេកោ បានប្រកបដោយព្រះពរ ជាព្រះដែល … ឲ្យមកប្រោសពួកបម្រើទ្រង់ ដែលទុកចិត្តដល់ទ្រង់ … ព្រមទាំងប្រថុយខ្លួនគេ ដើម្បីមិនឲ្យគោរព ឬថ្វាយបង្គំដល់ព្រះឯណា ក្រៅពីព្រះរបស់ខ្លួនឡើយ » ។ ពួកគេបានទុកចិត្តលើព្រះយេហូវ៉ាថានឹងរំដោះពួកគេ « តែបើមិនជួយទេ » ពោលគឺថា ទោះជាព្រះនៅក្នុងព្រះប្រាជ្ញាញាណរបស់ទ្រង់ មិនការពារពួកគេពីការស្លាប់ក្ដី ក៏ពួកគេនៅតែបន្ដស្មោះនឹងទ្រង់ដែរ ។
អ្វីក៏ដោយដែលមានអាទិភាពជាងការថ្វាយបង្គំដល់ព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា នឹងក្លាយជារូបព្រះ ។ អ្នកដែលបដិសេធព្រះថាជាប្រភពនៃសេចក្ដីពិត ឬមិនទទួលយកការទទួលខុសត្រូវណាមួយចំពោះទ្រង់ ជាលទ្ធផល ពួកគេដាក់ ខ្លួនគេ ថាជាព្រះរបស់ពួកគេ ។ មនុស្សដែលដាក់ភក្ដីភាពលើបក្ស ឬបុព្វហេតុមួយ លើសពីការដឹកនាំរបស់ព្រះ ថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយហើយ ។ សូម្បីតែអ្នកដែលអះអាងថាថ្វាយបង្គំព្រះ ប៉ុន្ដែមិនកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ក៏កំពុងតែដើរតាមផ្លូវរបស់ពួកគេផ្ទាល់ដែរ ៖ « គេគោរពប្រតិបត្តិដល់យើងតែបបូរមាត់ទេ ឯចិត្តគេនោះនៅឆ្ងាយពីយើងណាស់ » ។ កម្មវត្ថុនៃការថ្វាយបង្គំរបស់យើងគឺជា « ព្រះពិតតែ១ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែល [ ទ្រង់ ] បានចាត់ឲ្យមក » ទាំងស្រុង ។
ជាចុងបញ្ចប់ ភាពចាំបាច់ដើម្បីត្រាប់តាមព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា
នៅទីបំផុត របៀបដែលយើងរស់នៅអាចជាទម្រង់នៃការថ្វាយបង្គំដ៏ល្អបំផុត និងស្មោះត្រង់បំផុត ។ ការបង្ហាញភក្ដីភាពរបស់យើងមានន័យថា ការត្រាប់តាមព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា—ការបណ្ដុះគុណលក្ខណៈ និងបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់ទ្រង់នៅក្នុងខ្លួនយើង ។ ដូចពាក្យចាស់លោកពោលថា បើការត្រាប់តាមគឺជាទម្រង់នៃការបញ្ជោរដ៏ស្មោះសរបំផុត នោះយើងអាចនិយាយដោយការគោរពដល់ព្រះថា ការត្រាប់តាមគឺជាទម្រង់ដ៏ស្មោះសរបំផុតនៃការគោរព ។ ការណ៍នេះតម្រូវឲ្យមានការខិតខំយ៉ាងសកម្ម និងគាំទ្រនៅខាងផ្នែករបស់យើង ដើម្បីស្វែងរកភាពបរិសុទ្ធ ។ ប៉ុន្ដែការក្លាយដូចជាព្រះគ្រីស្ទកាន់តែខ្លាំង ក៏ជាលទ្ធផលតាមធម្មជាតិនៃសកម្មភាពថ្វាយបង្គំរបស់យើងផងដែរ ។ ឃ្លារបស់អែលឌើរ ខៀរ៉ុន ដែលបានដកស្រង់នៅមុននេះអំពីការថ្វាយបង្គំ « តាមរបៀបមួយដែលផ្លាស់ប្ដូរយើង » គឺសំខាន់ណាស់ ។ ការថ្វាយបង្គំដ៏ពិតគឺជាការផ្លាស់ប្ដូរ ។
នេះគឺជាសម្រស់នៃផ្លូវនៃសេចក្ដីសញ្ញា—ផ្លូវនៃការថ្វាយបង្គំ សេចក្ដីស្រឡាញ់ និងភក្ដីភាពចំពោះព្រះ ។ យើងចូលទៅផ្លូវនោះដោយពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹក ដោយការប្ដេជ្ញាថានឹងលើកដាក់មកលើខ្លួនយើងនូវព្រះនាមនៃព្រះគ្រីស្ទ ហើយកាន់តាមព្រះបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ។ យើងទទួលបានអំណោយទាននៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ជាសារទូតនៃព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលប្រោសលោះ និងសម្អាតយើងចេញពីអំពើបាប នៅពេលយើងប្រែចិត្ត ។ យើងថែមទាំងអាចនិយាយបានថា នៅពេលយើងប្រែចិត្ត យើងកំពុងថ្វាយបង្គំទ្រង់ហើយ ។
ក្រោយមក យើងចូលរួមក្នុងពិធីបរិសុទ្ធ និងសេចក្ដីសញ្ញានៃបព្វជិតភាពបន្ថែមទៀត ដែលធ្វើឡើងនៅក្នុងដំណាក់នៃព្រះអម្ចាស់ ដែលបន្ដបន្សុទ្ធយើងទៀត ។ ពិធីការ និងពិធីបរិសុទ្ធទាំងឡាយក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធបង្កើតជាទម្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មួយនៃការថ្វាយបង្គំ ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានសង្កត់ធ្ងន់ថា « បុរស និងស្ដ្រីគ្រប់រូបដែលចូលរួមក្នុងពិធីបរិសុទ្ធនៃបព្វជិតភាពដោយភាពស័ក្ដិសម ហើយបានចុះសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយព្រះ មានសិទ្ធិទទួលបានព្រះចេស្ដារបស់ព្រះដោយផ្ទាល់ » ។ នេះមិនត្រឹមតែជាអំណាចដែលយើងទទួលបានដើម្បីបម្រើ និងផ្ដល់ពរជ័យប៉ុណ្ណោះទេ ។ វាក៏ជាអំណាចដ៏ទេវភាព ដែលដំណើរការក្នុងខ្លួនយើងដើម្បីដុសខាត់ និងបន្សុទ្ធយើងផងដែរ ។ នៅពេលយើងដើរលើផ្លូវនៃសេចក្ដីសញ្ញា នោះ « អំណាច ( បន្សុទ្ធ ) នៃព្រះត្រូវបានសម្ដែងឲ្យឃើញ » នៅក្នុងខ្លួនយើង ។
ចូរយើង « ក្រាបចុះនៅទាបព្រះបាទានៃព្រះយេស៊ូវ ហើយ … ថ្វាយបង្គំទ្រង់ » ដូចដែលសាសន៍នីហ្វៃ និងសាសន៍លេមិនបានធ្វើ ។ ដូចដែលបានបញ្ជាដោយព្រះយេស៊ូវចូរយើង « ដួលចុះ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះវរបិតា ដោយនូវ[ ព្រះ ]នាមនៃ[ ព្រះរាជបុត្រា ] » ។ សូមឲ្យយើងទទួលបាននូវព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ និងថ្វាយដួងចិត្តយើងដល់ព្រះ មិនមានព្រះឯណាផ្សេងទៀតនៅចំពោះទ្រង់ ហើយក្នុងនាមជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ចូរយើងត្រាប់តាមគុណលក្ខណៈរបស់ទ្រង់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងផ្ទាល់ ។ ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ថា កាលយើងធ្វើដូច្នោះ យើងនឹងទទួលបានអំណរនៃការថ្វាយបង្គំ ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕