ដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ដល់ការសង្គ្រោះដ៏ធំធេងបំផុត

ដោយអែលឌើរ ឃ្វីនថិន អិល ឃុក

ក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់

ពេលដែលយើងបែរទៅរកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃពិភពលោក ទ្រង់នឹងសង្គ្រោះយើងពីព្យុះនៃជីវិតតាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ។

ដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ដល់ការសង្គ្រោះដ៏ធំធេងបំផុតពីការសាកល្បងដែលយើងប្រឈមនៅក្នុងជីវិតនេះ ។ ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានចាត់តាំងខ្ញុំឲ្យឧទ្ទិសឆ្លងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខាស្ពើរ វ៉ាយអូមីង កាលពីចុងឆ្នាំមុន ។ វាជាបទពិសោធន៍ដ៏ស៊ីជម្រៅ រំជួលចិត្ត និងខាងវិញ្ញាណ ។ វាបាននាំមកនូវការផ្តោតយ៉ាងច្បាស់អំពីតួនាទីរបស់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ក្នុងការសង្គ្រោះបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះតាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។

ស្តេកនៅក្នុងមណ្ឌលព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខាស្ពើរ វ៉ាយអូមីង បញ្ចូលផ្នែកមួយនៃផ្លូវលំដែលប្រើដោយអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយចន្លោះឆ្នាំ១៨៤៧ និងឆ្នាំ១៨៦៨ ។ ក្នុងការរៀបចំសម្រាប់ការឧទ្ទិសឆ្លងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខ្ញុំបានអានឡើងវិញនូវប្រវត្តិសាស្រ្តមួយចំនួនអំពីផ្លូវលំតាមបណ្តោយទន្លេផ្លេតនោះ ដែលនៅក្បែរទីក្រុងខាស្ពើរ ហើយបន្តទៅកាន់ទីក្រុងសលត៍លេក ។ ផ្លូវលំនេះគឺជាផ្លូវឆ្លងកាត់សម្រាប់ជនចំណាកស្រុកមកពីលោកខាងលិចរាប់រយពាន់នាក់ ។ ការសង្កត់ធ្ងន់ចម្បងរបស់ខ្ញុំគឺអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយជាង ៦០.០០០ នាក់ដែលបានធ្វើដំណើរតាមផ្លូវលំនេះ ។

ភាគច្រើននៃអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវរបស់យើងបានមកដោយជិះរទេះ ប៉ុន្តែអ្នកត្រួសត្រាយប្រហែលជា ៣.០០០ នាក់បានមកតាមក្រុមរទេះរុញចំនួនដប់ ។ ក្រុមរទេះរុញទាំងនេះចំនួនប្រាំបីបានធ្វើដំណើរដ៏អស្ចារ្យជាមួយនឹងភាពជោគជ័យដ៏គួរឲ្យកត់សម្គាល់ និងមានអ្នកស្លាប់តិចតួច ។ ក្រុមរទេះរុញ វីលី និង ម៉ាទីន នៅឆ្នាំ១៨៥៦ គឺជាករណីលើកលែង ។

ខ្ញុំបានអានដំណើររឿងរបស់ក្រុមរទេះរុញ វីលី និង ម៉ាទីន ឡើងវិញ តាំងពីពេលដែលអាកាសធាតុដ៏គួរឲ្យខ្លាចបានចាប់ផ្តើម ។ ខ្ញុំបានដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីឧបសគ្គដែលពួកគេបានប្រឈមក្នុងការឆ្លងកាត់ទន្លេស្វីតវ៉តធើរ ឆកម៉ាទីន កំពូលភ្នំរ៉ក់គី និងរូងភ្នំរ៉ក់ឃ្រីក ។

រទេះរុញរបស់អ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវនៅក្រោមព្រិល<nb/>។

ខ្ញុំមិនបាននៅខាងក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខាស្ពើរ មុនការឧទ្ទិសឆ្លងនោះទេ ។ នៅពេលខ្ញុំចូលទៅក្នុងច្រកដើរ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ភ្លាមទៅលើរូបគំនូររទេះរុញដើមដែលមានចំណងជើងថា Between Storms [ នៅចន្លោះព្យុះទាំងឡាយ ] ។ ច្បាស់ណាស់ គំនូរនេះមិនមានបំណងពិពណ៌នាអំពីសោកនាដកម្មដែលបានកើតឡើងនោះទេ ។ ពេលដែលខ្ញុំសម្លឹងមើលវា ខ្ញុំបានគិតថា « គំនូរនេះគឺត្រឹមត្រូវ ភាគច្រើននៃអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវក្រុមរទេះរុញមិនបានជួបប្រទះសោកនាដកម្មនោះទេ » ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គំនូរនេះដូចជាជីវិតទូទៅអ៊ីចឹងដែរ ។ ពេលខ្លះយើងនៅចន្លោះព្យុះទាំងឡាយ ហើយពេលខ្លះយើងនៅចន្លោះពពក និងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ។

ពេលដែលខ្ញុំងាកទៅមើលគំនូរដើមនៅលើជញ្ជាំងផ្សេងទៀតដែលមានចំណងជើងថា Heaven’s Portal [ ក្លោងទ្វារស្ថានសួគ៌ ] ខ្ញុំបានដឹងថា គំនូររដូវក្តៅដ៏ស្រស់ស្អាតនេះអំពីអ្វីដែលគេហៅថា « Devil’s Gate [ ទ្វារអារក្ស ] » ដែលមានទន្លេស្វីតវ៉តធើរដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងថ្លាឆ្វង់ហូរកាត់វា តំណាងឲ្យភាពស្រស់ស្អាតនៃការបង្កបង្កើតរបស់ព្រះអម្ចាស់ មិនមែនឧបសគ្គដែលអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវបានប្រឈមក្នុងរដូវរងាដ៏គួរឲ្យរន្ធត់នោះទេ ។

បន្ទាប់មកខ្ញុំបានសម្លឹងមើលទៅមុខ នៅពីក្រោយតុពិនិត្យប័ណ្ណចូលព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ខ្ញុំបានឃើញគំនូរដ៏ស្រស់ស្អាតអំពីព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ រូបភាពទាំងនេះបានដាស់អារម្មណ៍នៃការដឹងគុណដ៏លើសលប់ភ្លាមៗ ។ នៅក្នុងពិភពលោកនៃភាពស្រស់ស្អាតដ៏អស្ចារ្យ វាក៏មានឧបសគ្គដ៏ធំធេងផងដែរ ។ ពេលដែលយើងបែរទៅរកព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃពិភពលោក ទ្រង់នឹងសង្គ្រោះយើងពីព្យុះនៃជីវិតតាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ស្របតាមផែនការរបស់ព្រះវរបិតា ។

សម្រាប់ខ្ញុំ ច្រកដើរនោះគឺជាការរៀបចំដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់បន្ទប់ពិធីបរិសុទ្ធនៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យយើងទទួលពិធីបរិសុទ្ធនៃភាពតម្កើងឡើង ចុះសេចក្តីសញ្ញាដ៏ពិសិដ្ឋ ហើយទទួលយក និងដកពិសោធន៍ពរជ័យនៃដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះយ៉ាងពេញលេញ ។ ផែនការនៃសុភមង្គលរបស់ព្រះវរបិតាគឺផ្អែកលើការសង្គ្រោះដ៏ធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។

បទពិសោធន៍របស់អ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវផ្តល់ដល់ពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយនូវប្រពៃណីខាងប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏ពិសេស និងកេរ្តិ៍ដំណែលខាងវិញ្ញាណជារួមដ៏មានឥទ្ធិពល ។ សម្រាប់សមាជិកមួយចំនួន ការធ្វើចំណាកស្រុកមានរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ បន្ទាប់ពីត្រូវបានបណ្តេញចេញទាំងបង្ខំពីរដ្ឋមិសសួរី និងទីក្រុងណៅវូ ។ សម្រាប់សមាជិកផ្សេងទៀត វាបានចាប់ផ្តើមបន្ទាប់ពីប្រធាន ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានប្រកាសផែនការរទេះរុញ ដែលមានបំណងកាត់បន្ថយការចំណាយក្នុងការធ្វើចំណាកស្រុក ។ រទេះរុញមានតម្លៃថោកជាងរទេះ និងគោ ។

អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាម្នាក់នៅប្រទេសអង់គ្លេសឈ្មោះ មីលិន អាតវូដ បាននិយាយថា នៅពេលដែលផែនការរទេះរុញត្រូវបានប្រកាស « វាដូចជាអណ្តាតភ្លើងឆេះសុសជញ្ជ្រាំងស្ងួត ហើយបេះដូងរបស់ពួកបរិសុទ្ធក្រីក្របានលោតដោយសេចក្តីអំណរ និងភាពរីករាយ » ។ មនុស្សជាច្រើន « បានអធិស្ឋាន និងតមអាហារពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ និងពីមួយយប់ទៅមួយយប់ ដើម្បីពួកគេអាចមានឯកសិទ្ធិរួបរួមគ្នាជាមួយបងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ពួកគេនៅឯ [ ជ្រលង ] ភ្នំ » ។

ភាគច្រើននៃពួកបរិសុទ្ធដែលធ្វើដំណើរជាមួយនឹងរទេះរុញជួបការលំបាក ប៉ុន្តែពួកគេបានចៀសផុតពីព្រឹត្តិការណ៍មិនអនុគ្រោះធំៗជាច្រើន ។ ប៉ុន្តែក្រុមរទេះរុញពីរគឺក្រុម វីលី និង ម៉ាទីន បានជួបប្រទះការអត់ឃ្លាន អាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំង និងការស្លាប់ជាច្រើន ។

ភាគច្រើននៃអ្នកធ្វើដំណើរទាំងនេះបានជិះតាមកប៉ាល់ចំនួនពីរចេញពីទីក្រុងលីវើរភូល ប្រទេសអង់គ្លេស ក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ១៨៥៦ ។ ពួកគេបានមកដល់កន្លែងបំពាក់រទេះរុញនៅទីក្រុង អៃអូវ៉ា ក្នុងខែមិថុនា និងខែកក្កដា ។ ទោះបីជាមានការព្រមានក៏ដោយ ក៏ក្រុមទាំងពីរនៅតែចាកចេញទៅកាន់ជ្រលងភ្នំ សលត៍ លេក យឺត ពេលខ្លាំងនៅក្នុងរដូវនោះ ។

ប្រធាន ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានដឹងជាលើកដំបូងអំពីស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់ក្រុមទាំងនេះនៅថ្ងៃទី៤ ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៥៦ ។ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ លោកបានឈរនៅចំពោះមុខពួកបរិសុទ្ធនៅទីក្រុង សលត៍ លេក ហើយបានមានប្រសាសន៍ថា « បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់យើងជាច្រើននៅលើវាលទំនាបជាមួយនឹងរទេះរុញ … ហើយយើងត្រូវតែនាំពួកគេមកទីនេះ យើងត្រូវតែបញ្ជូនជំនួយដល់ពួកគេ … មុនពេលរដូវរងារចូលមកដល់ » ។

លោកបានស្នើប៊ីស្សពជាច្រើនឲ្យផ្តល់ក្រុមសេះចំនួន ៦០ រទេះចំនួន ១២ ឬច្រើនជាងនេះ និងម្សៅ ១២ តោន ( ១០,៨៨៦ គីឡូ ) ហើយបានប្រកាសថា « ចូរទៅ ហើយនាំមនុស្សទាំងនោះដែលនៅលើវាលទំនាបមកឥឡូវនេះ » ។

ចំនួនសរុបនៃអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវនៅក្នុងក្រុមរទេះរុញ វីលី និង ម៉ាទីន គឺប្រហែល ១.១០០ នាក់ ។ ប្រមាណ ២០០ នាក់ក្នុងចំណោមពួកបរិសុទ្ធដ៏មានតម្លៃទាំងនេះបានស្លាប់នៅតាមផ្លូវ ។ បើគ្មានការសង្គ្រោះទាន់ពេលវេលាទេ មនុស្សជាច្រើនទៀតនឹងស្លាប់ ។

ព្យុះរដូវរងាបានចាប់ផ្តើមជិតពីរសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីអ្នកសង្គ្រោះដំបូងបានចាកចេញពីទីក្រុង សលត៍ លេក ។ ដំណើររឿងអំពីសមាជិកនៃក្រុមវីលី និង ម៉ាទីន ពិពណ៌នាអំពីឧបសគ្គដ៏អន្តរាយបន្ទាប់ពីព្យុះបានចាប់ផ្តើម ។ ដំណើររឿងទាំងនេះក៏បង្ហាញពីសេចក្ដីអំណរយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលអ្នកសង្គ្រោះបានមកដល់ផងដែរ ។

ដោយរៀបរាប់អំពីទិដ្ឋភាពពេលមកដល់ ម៉ារី ហ៊ូរិន បាននិយាយថា « ទឹកភ្នែកបានស្រក់លើថ្ពាល់របស់បុរស ហើយក្មេងៗរាំដោយសេចក្ដីអំណរ ។ ភ្លាមៗនៅពេលបណ្ដាជនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ពួកគេបាន ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានលុតជង្គង់ចុះក្រោមព្រិល ហើយបានថ្លែងអំណរគុណដល់ព្រះ » ។

ពីរថ្ងៃក្រោយមក ក្រុមវីលីត្រូវធ្វើដំណើរតាមផ្នែកដ៏លំបាកបំផុតនៃផ្លូវនេះ ឆ្លងកាត់កំពូលភ្នំរ៉ក់គី ក្នុងព្យុះដ៏រងាខ្លាំង ។ អ្នកមកដល់ជំរំចុងក្រោយគេបំផុតគឺនៅម៉ោង ៥:០០ ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ។ មនុស្សដប់បីនាក់បានស្លាប់ ហើយត្រូវបានបញ្ចុះនៅក្នុងផ្នូរមួយជាមួយគ្នា ។

នៅថ្ងៃទី៧ ខែវិច្ឆិកា ក្រុមវីលីបានជិតមកដល់ជ្រលងភ្នំសលត៍លេកហើយ ប៉ុន្តែនៅព្រឹកនោះ នៅតែមានអ្នកស្លាប់បីនាក់ទៀត ។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក ទីបំផុតក្រុមវីលីបានមកដល់ទីក្រុង សលត៍ លេក ជាកន្លែងដែលពួកគេទទួលគារវកិច្ចដ៏អស្ចារ្យ ហើយត្រូវបានស្វាគមន៍ចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកបរិសុទ្ធ ។

នៅថ្ងៃដដែលនោះ ក្រុមម៉ាទីនត្រូវធ្វើដំណើរនៅលើផ្លូវនេះ ៥២៣ គីឡូម៉ែត្រទៀត ដោយបន្តរងទុក្ខនឹងអាកាសធាតុត្រជាក់ និងមិនមានអាហារគ្រប់គ្រាន់ ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ទន្លេស្វីតវ៉តធើរ ដើម្បីទៅដល់កន្លែងដែលឥឡូវនេះគេហៅថា ឆកម៉ាទីន ជាកន្លែងដែលពួកគេសង្ឃឹមថា នឹងរកឃើញការការពារពីអាកាសធាតុ ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវបាននិយាយថា « វាគឺជាការឆ្លងកាត់ទន្លេដ៏វេទនាបំផុតនៃការធ្វើដំណើរនេះ » ។ អ្នកជួយសង្គ្រោះមួយចំនួន—ដូចជាជីតាទួតរបស់ខ្ញុំ ដេវីឌ ផាតថិន ឃិមបល ដែលមានអាយុទើបតែ ១៧ ឆ្នាំ ជាមួយមិត្តភក្តិវ័យក្មេងរបស់គាត់ « ចច ដបុលយូ ហ្គ្រេន, អាលិន ហាន់ធិងថុន, ស្ទេហ្វិន ថេល័រ និង អ៊ីរ៉ា នេបេឃើរ—បានចំណាយពេលជាច្រើនម៉ោងក្នុងទឹកត្រជាក់ » ជួយក្រុមនោះឲ្យឆ្លងទន្លេស្វីតវ៉តធើរយ៉ាងក្លាហាន ។

ខណៈដែលព្រឹត្តិការណ៍នេះទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ច្រើន កាលខ្ញុំរៀនបន្ថែមអំពីអ្នកសង្គ្រោះទាំងនេះ ខ្ញុំបានដឹងថា ពួកគេទាំងអស់បានធ្វើតាមព្យាការី និងដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការសង្គ្រោះពួកបរិសុទ្ធដែលជាប់ក្នុងគ្រោះថ្នាក់ ។ អ្នកសង្គ្រោះទាំងអស់មានវីរភាពណាស់ ក៏ដូចជាជនចំណាកស្រុកទាំងនោះដែរ ។

ពេលសិក្សាដំណើររឿងរបស់ពួកគេ ខ្ញុំកោតសរសើរចំពោះទំនាក់ទំនងដ៏មានតម្លៃ និងចក្ខុវិស័យដ៏អស់កល្បជានិច្ចរយៈពេលវែងក្នុងចំណោមជនចំណាកស្រុក ។ ចន និង ម៉ារៀ លីនហ្វត ព្រមទាំងកូនប្រុសទាំងបីរបស់ពួកគេគឺជាសមាជិកនៃក្រុមវីលី ។ ចន បានស្លាប់ប៉ុន្មានម៉ោងមុនពេលអ្នកសង្គ្រោះដំបូងមកដល់ ។ គាត់បានប្រាប់ ម៉ារៀ ថា គាត់រីករាយដែលពួកគេបានធ្វើដំណើរនេះ ។ គាត់បាននិយាយថា « បងនឹងមិនមានជីវិតរស់រហូតដល់យើងទៅដល់សលត៍ លេក នោះទេ ប៉ុន្តែអូន និងកូនៗនឹងមានជីវិតរស់ទៅដល់សលត៍ លេក ហើយបងមិនសោកស្តាយឡើយនូវអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងបានឆ្លងកាត់ ប្រសិនបើកូនៗរបស់យើងអាចធំឡើង ហើយមានក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេនៅក្នុងស៊ីយ៉ូននោះ » ។

ប្រធាន ជែមស៍ អ៊ី ហ្វោស្ត បានផ្ដល់សេចក្ដីសង្ខេបដ៏អស្ចារ្យថា « នៅក្នុងកិច្ចខិតខំដ៏វីរភាពរបស់អ្នកត្រួសត្រាយផ្លូវរទេះរុញ យើងរៀនការពិតដ៏អស្ចារ្យមួយ ។ ទាំងអស់គ្នាត្រូវឆ្លងកាត់ភ្លើងរបស់ជាងសំរង ហើយអ្វីដែលមិនល្អគ្រប់គ្រាន់ និងមិនសំខាន់ក្នុងជីវិតរបស់យើងអាចរលាយដូចជាអាចម៍ដែក ហើយធ្វើឲ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់យើងភ្លឺស្វាង មិនខូចខាត និងរឹងមាំ ។ វាហាក់ដូចជាពេញទៅដោយទុក្ខសោក ភាពសោកសៅ និងជារឿយៗ ភាពខ្ទេចខ្ទាំដួងចិត្តចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប រួមទាំងអ្នកទាំងឡាយដែលព្យាយាមដើម្បីធ្វើល្អ និងមានចិត្តស្មោះត្រង់ដែរ ។ ប៉ុន្តែនេះគឺជាផ្នែកមួយនៃការបន្សុទ្ធដើម្បីបានស្គាល់ព្រះ » ។

នៅក្នុងដង្វាយធួន និងការរស់ឡើងវិញរបស់ទ្រង់ដែលកំណត់លក្ខណៈដ៏អស់កល្បជានិច្ច ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានផ្ដាច់ « ចំណងទាំងឡាយនៃសេចក្ដីស្លាប់ ដោយបានឈ្នះលើសេចក្ដីស្លាប់ » សម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប ។ សម្រាប់អ្នកដែលបានប្រែចិត្តពីអំពើបាប ទ្រង់បាន « ទទួលមកលើអង្គទ្រង់នូវអំពើទុច្ចរិតរបស់គេ និងអំពើរំលងទាំងឡាយរបស់គេ បានប្រោសលោះពួកគេ ហើយបានបំពេញការទាមទារទាំងឡាយនៃសេចក្ដីយុត្តិធម៌ » ។

បើគ្មានដង្វាយធួនទេ យើងមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯងពីអំពើបាប និងសេចក្ដីស្លាប់បានទេ ។ ខណៈដែលអំពើបាបអាចដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងការសាកល្បងរបស់យើង ទុក្ខលំបាកជាច្រើនក្នុងជីវិតគឺផ្សំឡើងពីកំហុស ការសម្រេចចិត្តមិនល្អ សកម្មភាពអាក្រក់របស់អ្នកដទៃ និងរឿងជាច្រើនដែលនៅក្រៅការគ្រប់គ្រងរបស់យើង ។

ប្រកាសដំណឹងល្អរបស់យើង បង្រៀនថា « នៅពេលដែលយើងពឹងលើដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ទ្រង់អាចជួយយើងស៊ូទ្រាំចំពោះការសាកល្បងរបស់យើង ជំងឺ និងការឈឺចាប់ ។ យើងអាចពោរពេញដោយសេចក្ដីអំណរ សន្ដិភាព និងការលួងលោមចិត្ត ។ អ្វីៗដែលមិនយុត្តិធម៌អំពីជីវិតអាចធ្វើឲ្យមានភាពត្រឹមត្រូវតាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ » ។

អំឡុងរដូវបុណ្យអ៊ីស្ទើរនេះ ការផ្តោតរបស់យើងគឺលើព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងពលិកម្មដ៏ធួនរបស់ទ្រង់ ។ ដង្វាយធួនផ្ដល់នូវសេចក្ដីសង្ឃឹម និងពន្លឺនៅគ្រាដែលហាក់ដូចជាងងឹត និងអាប់អួរសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ។ ប្រធាន ហ្គរដុន ប៊ី ហ៊ិងគ្លី បានប្រកាសថា « នៅពេលពិនិត្យមើលប្រវត្តិសាស្រ្តទាំងអស់ … [ មិនមាន ]អ្វីដែលប្រពៃ អស្ចារ្យ មហិមាដូច្នេះដូចជាទង្វើនៃព្រះគុណឡើយ » ។

ខ្ញុំសូមចែកចាយអនុសាសន៍ចំនួនបីដែលខ្ញុំគិតថា ពាក់ព័ន្ធជាពិសេសសម្រាប់ជំនាន់របស់យើង ។

ទីមួយ សូមកុំមើលស្រាលសារៈសំខាន់នៃការធ្វើអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន ដើម្បីសង្គ្រោះអ្នកដទៃពីឧបសគ្គខាងរាងកាយ និងជាពិសេសខាងវិញ្ញាណឡើយ ។

ទីពីរ ទទួលយកដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដោយអំណរគុណ ។ យើងទាំងអស់គ្នាគួរតែខិតខំបង្ហាញសេចក្តីអំណរ និងភាពរីករាយ ទោះបីជាយើងប្រឈមនឹងឧបសគ្គនៃជីវិតក៏ដោយ ។ គោលដៅរបស់យើងគួរតែជាការរស់នៅដោយសុទិដ្ឋិនិយមនៅផ្នែកដែលមានពន្លឺ ។ ខ្ញុំបានសង្កេតឃើញដៃគូដ៏មានតម្លៃរបស់ខ្ញុំ ម៉ារី ធ្វើរឿងនេះពេញមួយជីវិតរបស់គាត់ ។ ខ្ញុំកោតសរសើរចំពោះភាពរស់រវើក និងលើកស្ទួយរបស់គាត់ ទោះជាយើងបានប្រឈមនឹងបញ្ហារាប់ឆ្នាំក៏ដោយ ។

ដំបូន្មានទីបីរបស់ខ្ញុំគឺត្រូវកំណត់ពេលវេលាដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួន ដើម្បីជញ្ជឹងគិតដោយស្មោះត្រង់អំពីដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ មានវិធីជាច្រើនដើម្បីធ្វើរឿងនេះនៅក្នុងការគោរពខាងសាសនាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការចូលរួមការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ និងការទទួលទានសាក្រាម៉ង់គឺមានសារៈសំខាន់ជាពិសេស ។

សំខាន់ដូចគ្នានេះដែរគឺការចូលរួមជាប្រចាំនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ នៅកន្លែងណាដែលអាចធ្វើទៅបាន ។ ព្រះវិហារបរិសុទ្ធផ្តល់នូវការចងចាំជាបន្តបន្ទាប់អំពីដង្វាយធួនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងអ្វីដែលដង្វាយធួនបានយកឈ្នះ ។ ហើយសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត ការចូលរួមព្រះវិហារបរិសុទ្ធអនុញ្ញាតឲ្យយើងផ្តល់ការសង្គ្រោះខាងវិញ្ញាណដល់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ និងបុព្វការីជនសាច់ឆ្ងាយរបស់យើងដែលបានស្លាប់ទៅហើយ ។

ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន នៅក្នុងសន្និសីទចុងក្រោយរបស់យើង បានសង្កត់ធ្ងន់លើគោលការណ៍នេះ ហើយបានបន្ថែមថា « ពរជ័យ [ ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ] … ក៏ជួយរៀបចំមនុស្សដែលនឹងជួយរៀបចំពិភពលោកសម្រាប់ការយាងមកជាលើកទីពីររបស់ព្រះអម្ចាស់ផងដែរ ! »

យើងមិនត្រូវភ្លេចការលះបង់ និងគំរូរបស់មនុស្សជំនាន់មុនឡើយ ប៉ុន្តែការលើកតម្កើង ការកោតសរសើរ និងការថ្វាយបង្គំរបស់យើងគួរតែផ្តោតលើព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃពិភពលោក និងពលិកម្មដ៍ធួនរបស់ទ្រង់ ។ ខ្ញុំសូមថ្លែងទីបន្ទាល់ថា គន្លឹះទៅកាន់ផែនការនៃសុភមង្គលរបស់ព្រះវរបិតា គឺជាដង្វាយធួនដែលធ្វើឡើងដោយព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ និងដឹកនាំសាសនាចក្ររបស់ទ្រង់ ។ ដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទផ្ដល់ការសង្គ្រោះដ៏ធំធេងបំផុតពីការសាកល្បងដែលយើងប្រឈមនៅក្នុងជីវិតនេះ ។ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕