Mahinungdanong mga Gasa sa Kahangtoran: Pag-ula ni Jesukristo, Pagkabanhaw, Pagpahiuli

Katuigan ang milabay, ang among sayo sa buntag nga klase sa ebanghelyo nagsag-ulo og mga bersikulo sa Biblia. Natural lang nga miadto ko sa mugbo nga mga tudling. Naglakip kini sa Juan 11:35—ang labing mubo nga bersikulo sa kasulatan, duha lang ka pulong—“Jesus mihilak.”

Alang nako karon, kanang si Jesus mihilak sa kaguol ug kalipay nagpamatuod sa milagroso nga reyalidad: ang balaanong Anak sa Dios mianhi sa mortalidad ug nagkat-on sumala sa unod kon unsaon sa pagpakig-uban ug pagpanalangin nato kanunay.

Sa higayon nga kita mohilak tungod sa kasakit o kalipay, si Jesukristo hingpit nga nakasabot. Siya mahimong anaa sa mga higayon nga kita labing nagkinahanglan sa mahinungdanong mga gasa sa kahangtoran: Pag-ula ni Jesukristo, Pagkabanhaw, pagpahiuli.

Si Maria ug si Marta mihilak alang sa ilang igsoong lalaki nga si Lazaro nga namatay. Naluoy, si Jesus mihilak. Iyang gibuhi og balik si Lazaro.

Si Jesus nagtan-aw sa Jerusalem sa gabii sa Pagpalabay. Siya mihilak, dili makahimo sa pagpundok sa Iyang katawhan sama sa buhaton sa himongaan sa iyang mga piso. Karon ang Iyang Pag-ula naghatag nato og paglaom kon kita naguol alang sa unsay mahimong mahitabo.

Ang Ginoo sa ubasan mihilak samtang nangutana Siya sa Iyang mga sulugoon, nga mahimong maglakip nato isip tigpangalagad nga mga igsoong lalaki ug mga igsoong babaye, “Unsa pa man ang akong mahimo alang sa akong ubasan?”

Si Maria nagbarog sa lubnganan sa hilabihan nga kasubo. Si Jesus malumong nangutana, “Nganong naghilak ka man?” Siya nasayod nga “mahimong may paghilak sa gabii, apan sa pagkabuntag mobanos ang kalipay.” Ang Pagkabanhaw naghatag og paglaom alang sa tanan.

Diha sa mga yuta sa Basahon ni Mormon, samtang ang matinud-anon nga panon sa katawhan nanindog sa yuta ngadto Kaniya, si Jesus napuno sa kamaya. Siya mihilak.

“Ug gikuha niya ang ilang gagmay nga mga bata, sa tinagsa, ug mipanalangin kanila, ug nag-ampo ngadto sa Amahan alang kanila.

“Ug sa dihang nahimo na niya kini mihilak siya pag-usab.”

Kini ang Pasko sa Pagkabanhaw ni Jesukristo: Siya motubag sa mga pangandoy sa atong mga kasingkasing ug sa mga pangutana sa atong mga kalag. Iyang pahiran ang atong mga luha, gawas sa mga luha sa kalipay.

Sa higayon nga ang atong mga luha moagas, kita usahay mangayo og pasaylo, maulaw. Apan ang pagkasayod nga si Jesukristo nakasabot sa mga kasakit ug kalipay sa kinabuhi makahatag nato og kalig-on lapas pa sa atong kaugalingon samtang atong gitagamtam ang kapait ug katam-is.

Sa Habagatang Amerika, usa ka amahan nagbakho. Ang kalipay sa iyang kinabuhi, ang iyang batan-ong anak nga babaye, namatay. “Akong ihatag ang tanan aron makita lang siya pag-usab,” mihilak siya sa akong mga bukton. Mihilak usab ko.

Sa pagpahinungod sa Puebla Mexico Temple, ang mga luha sa kalipay miagas sa nawong sa minahal nga igsoong babaye. Makita sa iyang panagway ang hugot nga pagtuo ug sakripisyo. Miingon siya, “Todos mis hijos están aquí en el templo hoy”—“Tanan nakong mga anak ania karon sa templo.” Mga henerasyon nga nagpundok sa balay sa Ginoo mihilak sa kalipay ug pasalamat.

Sa mapintas nga gubat sibil, ang mga pamilya ug mga silingan naghimo og dili matukib nga mga butang. Ang mapait nga mga luha hinayhinay nga naghatag og paagi sa paglaom. Ang iyang tingog nagkurog, usa ka babaye sa gamayng baryo miingon , “Silingan, sa dili pa ko moadto sa akong lubnganan, gusto ko nga masayod ka kon asa makaplagan ang nawala nga mga sakop sa imong pamilya.”

Ang gwapa nga pangasaw-onon ug ang gwapo nga pamanhonon giselyo sa balay sa Ginoo. Ang babaye 70 anyos, sama sa lalaki. Matahom nga pangasaw-onon, takos siya nga naghulat alang niini nga adlaw. Maulawon siya nga mikayab-kayab sa iyang sinina. Miagas ang among luha sa kalipay. Ang mga saad sa Dios natuman. Ang iyang pakigsaad nagdala og mga panalangin.

Samtang nag-home teaching sa usa ka biyuda nga igsoong babaye, ang batan-ong si Boyd K. Packer nakakat-on og malumong leksiyon. Human sa pakiglalis sa iyang bana, ang igsoong babaye nakasulti og sakit nga pamahayag. Ang wala damha nga aksidente mihunos sa kinabuhi sa iyang bana nianang adlawa. “Sulod sa singkwenta ka tuig,” ang biyuda nagsubo, “Nagpuyo ko sa impyerno kay nasayod nga ang kataposang mga pulong nga iyang nadungog sa akong ba-ba mao ang mapintas, masuk-anon nga pamahayag.”

Ang Pasko sa Pagkabanhaw ni Jesukristo makatabang nato sa paghan-ay, pagpakig-uli, pagtarong sa atong mga relasyon, sa duha ka habig sa tabil. Si Jesus makaayo sa kasakit; Siya makahimo sa pagpasaylo. Siya makahimo nato ug sa uban nga gawasnon gikan sa mga butang nga nasulti o nahimo nato o nila nga maoy makahimo natong binihag.

Ang Pasko sa Pagkabanhaw ni Jesukristo mopabati nato sa pag-aprobar sa Dios. Kini nga kalibotan mosulti nato nga kita taas kaayo, mubo kaayo, tambok kaayo, niwang kaayo—dili kaayo brayt, gwapa, o espirituwal. Pinaagi sa espirituwal nga kabag-ohan diha kang Kristo, makalingkawas kita sa makapaluya nga kaperpekto.

Uban sa kalipay sa Pasko sa Pagkabanhaw, kita mokanta og, “Nabuntog kamatayon; Kay katawhan gawasnon. Kristo ang madaogon.” Ang Pagkabanhaw ni Kristo mopalingkawas nato gikan sa kamatayon, gikan sa mga kahuyang sa panahon ug pagkadili hingpit sa pisikal. Ang Pag-ula ni Jesukristo mopahiuli usab kanato sa espirituwal nga paagi. Miagas ang Iyang dugo sa matag lungag sa panit, ingon og mihilak og dugo, sa pagtanyag nato og kalingkawasan gikan sa sala ug pagkahimulag. Siya mohiusa nato, sa tibuok ug balaan, sa usag usa ug sa Dios. Sa tanang maayo nga mga butang, si Jesukristo madagayaon nga mopahiuli—dili lang sa unsa kita kaniadto apan usab sa unsa kita sa umaabot.

Ang kinabuhi ug kahayag ni Jesus nagpamatuod sa gugma sa Dios alang sa tanan Niyang mga anak. Tungod kay ang Dios nga atong Amahan nahigugma sa tanan Niyang mga anak sa matag panahon ug yuta, atong makita ang Iyang mahigugmaong pagdapit sa pagduol aron makakaplag og kalinaw ug hingpit nga kalipay diha Kaniya sa daghang tradisyon ug mga kultura. Bisan asa, bisan kanus-a, bisan kinsa pa kita, managsama kita og balaanong kailhanan isip mga anak sa sama nga Tiglalang. Sa samang paagi, ang mga sumusunod sa Islam, Judaism, ug Kristiyanismo managsama og relihiyoso nga gigikanan kang Amahang Abraham ug sa koneksiyon sa pakigsaad pinaagi sa mga kalihokan sa karaang Ehipto.

Si Amahang Abraham miadto sa Ehipto ug gipanalanginan.

Si Jose, gibaligya aron mahimong sulugoon didto sa Ehipto, nasayod sa damgo sa Paraon nga nagpasabot sa pito ka tuig nga abunda ug pito ka tuig nga kagutom. Si Jose miluwas sa iyang pamilya ug sa iyang katawhan. Si Jose mihilak sa dihang iyang nakita ang mas mahinungdanong plano sa Dios, diin ang tanang butang nagbuhat alang sa kaayohan niadtong nagtuman sa ilang mga pakigsaad.

Si Moises, nagdako sa Ehipto sa panimalay sa Paraon, nakadawat ug sa kaulahian mipahiuli sa mga yawe sa pagpundok sa mga anak sa Dios.

Sa pagtuman sa panagna, si Jose, si Maria, ug ang bata nga Kristo nangita og kadangpan didto sa Ehipto. Sa Cairo, usa ka debotado nga tumutuo sa Muslim matinahorong nag-ingon: “Ang Quran nagtudlo nga si Jose, si Maria, ug ang bata nga si Jesus nakakaplag og kahilwasan ug kadangpan sa akong nasod. Sa akong nasod, si Jesus sa bata pa mikaon sa among pagkaon, mihimo sa una Niyang mga lakang, misulti sa una Niyang mga pulong. Dinhi sa akong nasod, nagtuo kami nga ang mga kahoy mobawog aron mohatag Niya ug sa Iyang pamilya og bunga. Ang Iyang pag-anhi sa akong nasod nakapanalangin sa among katawhan ug yuta.”

Ang plano sa Dios bahin sa moral ug mortal nga kabubut-on magtugot nato nga makakat-on pinaagi sa atong kaugalingong kasinatian. Pipila sa atong labing mahinungdanong mga leksiyon sa kinabuhi nagagikan sa mga butang nga dili gayod unta nato pilion. Diha sa gugma, si Jesukristo mikunsad paubos ug mikayab sa kahitas-an sa tanang butang. Nagmaya siya sa atong balaanong mga kapasidad alang sa kamamugnaon ug kamalipayon, kamabination nga wala maglaom og ganti, hugot nga pagtuo ngadto sa paghinulsol ug kapasayloan. Ug Siya mihilak sa kasubo sa kagrabe sa atong tawhanong pag-antos, kapintas, kawalay kaangayan—kasagaran tungod sa tawhanong pagpili—ingon man usab ang kalangitan ug ang Dios sa langit nasubo uban kanila.

Matag Pasko sa Pagkabanhaw ang panahon sa tingpamulak nagpamatuod nga ang espirituwal nga pagkasunod-sunod ug pagkahan-ay parehong kabahin sa sundanan sa pag-ula, pagkabanhaw, ug pagpahiuli pinaagi ni Jesukristo. Kining sagrado ug puno sa simbolo nga pagkahan-ay dili aksidenteng miabot o sulagma. Ang Dominggo sa Lukay, Semana Santa, ug ang Pasko sa Pagkabanhaw nagsaulog sa Pag-ula ug Pagkabanhaw ni Kristo. Sama karon, kada Abril 6 atong gisaulog ang pagka-establisar ug pag-organisar sa Ang Simbahan ni Jesukristo sa mga Santos sa Ulahing mga Adlaw. Kini nga Pagpahiuli mao ang rason nga kita nagpundok sa Unang Dominggo sa matag Abril sa kinatibuk-ang komperensiya.

Ang Pagpahiuli miabot usab sa dihang ang nabanhaw nga si Jesukristo, si Moises, si Elias, ug si Elijah mihatag og balik sa mga yawe ug awtoridad sa pagkapari didto sa bag-ong gipahinungod nga Templo sa Kirtland niadtong Pasko sa Pagkabanhaw, 1836. Niana nga kahimtang nianang adlawa ngadto sa gipahiuli nga Simbahan ni Jesukristo miabot ang awtoridad ug panalangin sa Dios sa pagpundok sa Iyang mga anak, pag-andam sa Iyang mga anak sa pagbalik ngadto Kaniya, ug sa paghiusa sa mga pamilya alang sa kahangtoran. Ang Pagpahiuli nianang adlawa nagtuman sa panagna nga nahitabo dungan sa Pasko sa Pagkabanhaw ug sa Pagpalabay.

Lakip sa Templo sa Kirtland, bag-ohay lang ko nga mibisita sa sagradong mga dapit sa Ohio diin si Propeta Joseph ug ang uban nakakita sa Dios nga Amahan ug sa Iyang Anak, si Jesukristo, pinaagi sa panan-awon. Si Propeta Joseph nakakita kon sama sa unsa ang langit. Sa langit, ang Langitnong Amahan, pinaagi ni Jesukristo, “nagluwas sa tanang binuhat sa iyang mga kamot” diha sa gingharian sa himaya. Gawas lamang niadtong sa tinuyo nga paagi “milimod sa Anak human nga ang Amahan mipadayag kaniya.”

Sa pagsugod sa Iyang mortal nga pangalagad, si Jesus namahayag sa Iyang misyon sa pagpanalangin sa matag usa nato sa tanan nga kita andam sa pagdawat—diha sa matag panahon, matag yuta, matag kahimtang. Human sa pagpuasa sulod sa 40 ka adlaw, si Jesus miadto sa sinagoga ug mabasa, “Ang Espiritu sa Ginoo ania kanako. Gidihogan ako niya aron pagsangyaw sa Maayong Balita ngadto sa mga kabos; gipadala ako niya aron pagsangyaw sa kagawasan ngadto sa mga binihag ug pagpahiuli sa panan-aw sa mga buta, pagpagawas sa mga dinaugdaog.”

Kabos, masulob-on og kasingkasing, binihag, buta, dinaugdaog—kana ang matag usa nato.

Ang basahon ni Isaias nagpadayon sa saad sa Mesiyas sa paglaom, pagluwas, kaseguroan: “Kanila nga nagbangotan didto sa Sion, nagdala akog kalipay inay kagul-anan, awit sa pagdayeg inay kasubo.”

Sa ingon niana, kita mosinggit, “Magmalipayon ako pag-ayo tungod sa gihimo sa Ginoo; ang kalag ko magmaya tungod sa akong Dios; gibistihan niya ako sa bisti sa kaluwasan; gikupoan niya ako sa kupo sa pagkamatarong.”

Matag panahon sa Pasko sa Pagkabanhaw kita nagsaulog, isip simbolo sa kinatibuk-an, sa mahinungdanong mga gasa sa kahangtoran pinaagi ni Jesukristo: Iyang Pag-ula; Iyang (ug ang saad sa atong) tinuod nga Pagkabanhaw, Pagpahiuli sa Simbahan sa ulahing mga adlaw uban sa mga yawe ug awtoridad sa pagkapari aron mapanalanginan ang tanang anak sa Dios. Kita nagmaya sa bisti sa kaluwasan ug sa kupo sa pagkamatarong. Kita mosinggit og, “Hosanna ngadto sa Dios ug sa Kordero!”

“Kay gihigugma pag-ayo sa Dios ang kalibotan, ug tungod niini gihatag niya ang iyang bugtong Anak, aron ang tanan nga mosalig kaniya dili malaglag, kondili makabaton hinuon sa kinabuhing dayon.”

Hinaot nga atong makaplagan diha sa pag-ula, pagkabanhaw, ug pagpahiuli ni Jesukristo—ang kalinaw, pagkahimong sama Kaniya ug pagkanahisakop—kanang molungtad nga katinuod ug hingpit nga kalipay, malipayon ug mohangtod sa kahangtoran, ako nag-ampo pinaagi sa Iyang balaan nga ngalan, si Jesukristo, amen.