ஆராதனை

மிகவும் பொதுவான மற்றும் முக்கியமான ஆராதனை முறைகளில் ஒன்று, பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட இடத்தில் ஒன்றுகூடி ஆராதனை செயல்களைச் செய்வது. கர்த்தர் சொல்கிறார், “உலகத்தால் கறைபடாதபடிக்கு உங்களை முழுவதுமாக காத்துக்கொள்வீர்களாக, என்னுடைய பரிசுத்த நாளில் ஜெப ஆலயத்திற்குச் சென்று உங்களுடைய திருவிருந்துகளை நீங்கள் செலுத்துவீர்களாக.” இது, உண்மையில், ஆராதனைக்கூடங்களைக் கட்டுவது நமது முதன்மையான உந்துதலாகும். ஆனால், தேவைப்பட்டால், ஓரளவு பரிசுத்தத்தன்மையுடன் அதில் முதலீடு செய்ய முடிந்தால், பிரதிஷ்டை செய்யப்படாத இடம் போதுமானது.

கர்த்தருடைய நாளில் நாம் கூடும்போது நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பது மிக முக்கியமானது. நிச்சயமாக, நமது வருமானத்திற்கு ஏற்ப நம்மால் முடிந்தவரை சிறப்பாக உடை அணிகிறோம்—ஆடம்பரமாக அல்ல, ஆனால் தெய்வத்திற்கு நமது மரியாதை மற்றும் பயபக்தியைக் காட்டும் வகையில் அடக்கமாக. நமது நடத்தை இதேபோல் பயபக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் உள்ளது. நாம் ஜெபத்தில் இணைந்து ஆராதிக்கிறோம்; பாடல்களைப் பாடுவதன் மூலம் ஆராதிக்கிறோம் (வெறும் கேட்பது மட்டுமல்லாமல் பாடல்களைப் பாடுகிறோம்); ஒருவருக்கொருவர் அறிவுறுத்துவதன் மூலமும் கற்றுக்கொள்வதன் மூலமும் நாம் ஆராதிக்கிறோம். இயேசு கூறுகிறார், “ஆனால் உங்களுடைய சகோதரருக்கும் கர்த்தருக்கும் முன்பாக உங்களுடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டு உன்னதமானவரிடத்தில் உங்களின் போஜனபலிகளையும் [அதாவது, உங்கள் ‘தேவனுக்கும் சக மனிதருக்கும் சேவை செய்வதற்காக நேரம், தாலந்துகள் அல்லது வருமானங்களின் காணிக்கைகளையும்’] திருவிருந்துகளையும் கர்த்தரின் நாளான இந்த நாளில் நீங்கள் செலுத்த நினைவுகூருவீர்களாக.” உதாரணமாக, ஒரு இசைக்குழுவால் மகிழ்விக்கவோ அல்லது மகிழ்விக்கப்படவோ அல்ல, மாறாக அவரை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவும், அவருடைய சுவிசேஷத்தில் “இன்னும் பரிபூரணமாக கற்பிக்கப்படவும்” நாம் ஒன்றுகூடுகிறோம்.

மிகச் சமீபத்திய பொது மாநாட்டில், மூப்பர் பாட்ரிக் கியரோன் நமக்கு நினைவூட்டினார், “நாம் ஓய்வுநாளில் திருவிருந்துக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்வதற்காகவும் பட்டியலை பூர்த்தி செய்வதற்காகவும் கூடுவதில்லை. நாம் ஆராதிப்பதற்காக ஒன்று கூடுகிறோம். இரண்டுக்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு உள்ளது. கலந்துகொள்வது என்றால் ஒரு இடத்தில் இருப்பது. ஆனால் ஆராதனை என்பது நம்மை மாற்றிக்கொள்ளும் வகையில் தேவனை மனப்பூர்வமாக துதிப்பதும் வணங்குவதும் ஆகும்!”

நமது ஓய்வுநாளை கர்த்தருக்கும் அவருடைய நோக்கத்திற்கும் அர்ப்பணிப்பது ஒரு ஆராதனையின் செயலாகும். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அப்போதைய மூப்பரான ரசல் எம். நெல்சன் குறிப்பிட்டார்: “ஓய்வு நாளை நாம் எவ்வாறு பரிசுத்தப்படுத்துவது? நான் இளைஞனாக இருந்த ஆண்டுகளில், செய்ய வேண்டிய விஷயங்களின் பட்டியல்களையும், ஓய்வுநாளில் செய்யக் கூடாத பட்டியலையும் தொகுத்த மற்றவர்கள் எழுதியவைகளைப் படித்தேன். ஓய்வுநாளில் என்னுடைய நடத்தை மற்றும் எனது மனநிலை எனக்கும் என் பரலோக பிதாவுக்கும் இடையே ஒரு சமிக்ஞையாக இருந்தது என்பதை வேதவாக்கியங்களிலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டது பின்னாளில்தான். [யாத்திராகமம் 31:13; எசேக்கியேல் 20:12, 20]. அந்த புரிதலுடன், எனக்கு இனி செய்ய வேண்டியவை மற்றும் செய்யக்கூடாதவைகளின் பட்டியல்கள் தேவையில்லை. ஓய்வுநாளுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி பொருத்தமானதா இல்லையா என்பதை நான் முடிவு செய்ய வேண்டியிருந்தபோது, ‘தேவனுக்கு நான் என்ன சமிக்ஞை கொடுக்க விரும்புகிறேன்?’ என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன்.’”

கர்த்தருடைய நாளில் ஆராதனை இயேசு கிறிஸ்துவின் மகத்தான பாவநிவாரண பலியின் மீது குறிப்பாக கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் குறிக்கப்படுகிறது. நாம் ஈஸ்டரில் அவரது உயிர்த்தெழுதலைப் பொருத்தமாகவும் சிறப்பாகவும் கொண்டாடுகிறோம், ஆனால் ஒவ்வொரு வாரமும் அவரது உயிர்த்தெழுதல் உட்பட அவரது பாவநிவாரணத்தின் பரிசுத்த அடையாளங்களில் பங்கேற்கும்போதும் கொண்டாடுகிறோம். மனந்திரும்புபவர்களுக்கு, திருவிருந்தில் பங்கேற்பது ஓய்வுநாள் ஆராதனையின் சிறப்பம்சமாகும்.

“கிறிஸ்துவின் சரீரமாக” ஒன்றாக ஆராதிப்பது நாம் ஒருவருக்கொருவர் கற்பிக்கும்போதும், சேவை செய்யும்போதும், ஆதரிக்கும்போதும் தனித்துவமான வல்லமையையும் நன்மைகளையும் கொண்டுள்ளது. சுவாரஸ்யமாக, ஒரு சமீபத்திய ஆய்வு, தங்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை முற்றிலும் தனிப்பட்டதாகக் கருதுபவர்கள் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சிக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது அல்லது தங்கள் நம்பிக்கை மிகவும் முக்கியமானது என்று கூறுவது அல்லது தேவனுடன் வழக்கமான ஆராதனை நேரத்தை செலவிடுவது குறைவு என்று கண்டறிந்துள்ளது. பரிசுத்தவான்களின் சமூகமாக, நாம் ஆராதனையிலும் விசுவாசத்திலும் ஒருவரையொருவர் பலப்படுத்துகிறோம்.

அப்படியிருந்தும், நாம் தனித்தனியாகவும் வீட்டிலும் ஈடுபடும் தினசரி ஆராதனையின் செயல்களை நாம் மறக்க முடியாது. இரடசகர் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார், “ஆனாலும் சகல நாட்களிலும் சகல காலங்களிலும் உங்களுடைய பொருத்தனைகள் நீதியில் செலுத்தப்படலாம்.” ஒரு சகோதரி ஞானமாக சொன்னாள், “தேவனை வணங்குவதற்கு, அவருடைய குழந்தைகளை நம் வாழ்வில் வரவேற்று, அவர்களைப் பராமரித்து, அவர்களுக்கான அவருடைய திட்டத்தை அவர்களுக்குக் கற்பிப்பதை விட வேறு ஆழமான வழியை நான் நினைக்கவில்லை.”

ஜெப ஆலயங்களிலிருந்து தடைசெய்யப்பட்டிருந்த சோரமியர்களுக்கு, வாரத்திற்கு ஒரு முறை மட்டுமல்ல, எப்போதும், “அவர்கள் இருக்குமிடம் எவ்விடமானாலும்” தேவனை ஆராதிக்க ஆல்மாவும் அமுலேக்கும் கற்றுக்கொடுத்தனர். அவர்கள் ஜெபத்தை ஆராதனையாகப் பேசினார்கள்:

“நீங்கள் உங்கள் அறைவீடுகளிலும், அந்தரங்க இடங்களிலும், வனாந்தரங்களிலும் உங்கள் ஆத்துமாக்களை ஊற்ற வேண்டும்.

ஆம், நீங்கள் கர்த்தரிடத்தில் கூக்குரலிடாதபோது, உங்களுடைய இருதயம், தொடர்ந்து ஜெபத்தில் ஆழ்ந்து நிரம்பியிருப்பதாக.”

வேதவாக்கியங்களைத் தேடுவது, கிறிஸ்துவைப் பற்றி சாட்சியமளிப்பது, தயாளத்துவ செயல்கள் மற்றும் சேவை, பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுவது, தினமும் நன்றி செலுத்தி வாழ்வது பற்றியும் அவர்கள் பேசினர். “தினமும் நன்றி செலுத்தி வாழ்வது” என்ற அந்த சிந்தனையைக் கவனியுங்கள். இது எனது இரண்டாவது கருத்தைப் பேசுகிறது:

உண்மையில், தேவனுக்கு நன்றியுணர்வை உணர்வதும், அவருக்கு நன்றி தெரிவிப்பதும் தான் ஆராதனையை ஒரு கூடுதல் கடமையாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, மகிழ்ச்சியான புதுப்பித்தலின் உணர்வைத் தருகிறது.

உண்மையான ஆராதனை என்பது தேவனை நேசிப்பதும், நம் விருப்பத்தை அவருக்குக் கொடுப்பதும் ஆகும்—அது நாம் வழங்கக்கூடிய மிக அருமையான பரிசு. நியாயப்பிரமாணம் முழுவதிலும் மகத்தான கட்டளை எது என்று இயேசுவிடம் கேட்டபோது, ​​அவர் பதிலளித்தார்: “உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும் உன் முழு ஆத்துமாவோடும் உன் முழு மனதோடும் அன்புகூருவாயாக.” இதை அவர் முதல் கட்டளை என்றும் அழைத்தார்.

இதுவே பிதாவிடம் இயேசுவின் ஆராதனையின் மாதிரியாக இருந்தது. அவரது வாழ்க்கையும் அவரது பாவநிவாரண பலியும் பிதாவின் மகிமைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டன. கற்பனை செய்ய முடியாத துன்பம் மற்றும் வேதனையின் மத்தியில் இயேசுவின் இருதயத்தை உடைக்கும் மன்றாட்டை நாம் மனதார நினைவு கூர்கிறோம்: “என் பிதாவே, இந்தப்பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கக்கூடுமானால் நீங்கும்படிசெய்யும்;” ஆனால் பின்னர் அவரது பணிவில் “ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” என்றார்.

ஆராதனை இந்த சரியான முன்மாதிரியைப் பின்பற்ற முயல்கிறது. இந்தப் போக்கில் நாம் ஒரே இரவில் பரிபூரணத்தை அடைய முடியாது, ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் நாம் “[அவருக்கு] நொறுங்குண்ட இருதயத்தையும், நருங்குண்ட ஆவியையும் பலியாக செலுத்தினால்,” அவர் மீண்டும் தம்முடைய ஆவியால் நம்மை ஞானஸ்நானம் செய்து, தம்முடைய கிருபையால் நம்மை நிரப்புவார்.

கோட்பாடும் உடன்படிக்கைகளுமின் முதல் பகுதியில், உலகத்தின் மீதான இந்தக் குற்றச்சாட்டை கர்த்தர் அறிவிக்கிறார்:

“அவர்கள் எனது நியமங்களிலிருந்து விலகிப்போய், எனது நித்திய உடன்படிக்கையை உடைத்துப் போட்டார்கள்.”

“கர்த்தரின் நீதியை நிலைநாட்ட அவர்கள் அவரை நாடவில்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு மனுஷனும் அவனது சொந்த வழியிலும், அவனது சொந்த தேவனின் சாயலிலும் நடக்கிறான். அதன் சாயலானது உலகத்தின் சாயலைப் போலிருக்கிறது.”

லேகியும் அவனது குடும்பத்தினரும் எருசலேமை விட்டு வெளியேறிய சிறிது காலத்திலேயே பாபிலோனுக்கு சிறைபிடிக்கப்பட்ட அனனியா, மிஷாவேல் மற்றும் அசரியா ஆகிய மூன்று யூத இளைஞர்களின் உதாரணத்தை நாம் நினைவில் கொள்வது நல்லது. ஒரு பாபிலோனிய அதிகாரி அவர்களுக்கு சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ என்று பெயர் மாற்றினான். பின்னர், இந்த மூவரும் தான் நிறுவிய ஒரு சிலையை வணங்க மறுத்தபோது, ​​நேபுகாத்நேச்சார் அவர்களை எரியும் அக்கினிச் சூளையில் எறியும்படி கட்டளையிட்டு, அவர்களிடம், “உங்களை என் கைக்குத் தப்புவிக்கப்போகிற தேவன் யார்” என்றான்.

அவர்களின் துணிச்சலான பதிலை நீங்கள் நினைவில் கொள்வீர்கள்:

“நாங்கள் ஆராதிக்கிற தேவன் எங்களைத் தப்புவிக்க வல்லவராயிருக்கிறார்; அவர் எரிகிற அக்கினிச்சூளைக்கும், ராஜாவாகிய உம்முடைய கைக்கும் நீங்கலாக்கி விடுவிப்பார்.

“விடுவிக்காமற்போனாலும், நாங்கள் உம்முடைய தேவர்களுக்கு ஆராதனை செய்வதுமில்லை, நீர் நிறுத்தின பொற்சிலையைப் பணிந்துகொள்வதுமில்லை என்கிறது ராஜாவாகிய உமக்குத் தெரிந்திருக்கக்கடவது.”

அந்தச் சூளை மிகவும் சூடாக இருந்ததால், அவர்களை உள்ளே போட்டவர்கள் இறந்து போனார்கள். ஆனால் சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோர் காயமின்றி உயிர் பிழைத்தனர். “அப்பொழுது நேபுகாத்நேச்சார் வசனித்து: சாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ என்பவர்களுடைய தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்; அவர்கள் தங்களுடைய தேவனைத் தவிர வேறொரு தேவனையும் சேவித்துப் பணியாமல், அவரையே நம்பி, தங்கள் சரீரங்களை ஒப்புக்கொடுத்ததினால், அவர் தம்முடைய தாசரை விடுவித்தார்.” அவர்கள் விடுதலைக்காக யேகோவாவை நம்பினார்கள், “ஆனால் இல்லையென்றாலும்,” அதாவது, தேவன் தம்முடைய ஞானத்தில் அவர்களின் மரணத்தைத் தடுக்காவிட்டாலும், அவர்கள் அவருக்கு உண்மையாக இருப்பார்கள்.

பிதாவையும் குமாரனையும் ஆராதிப்பதை விட முன்னுரிமை பெறுவது எதுவோ அது ஒரு விக்கிரகமாக மாறுகிறது. தேவனை சத்தியத்தின் மூலமாக நிராகரிப்பவர்கள், அல்லது அவருக்கு எந்தப் பொறுப்புணர்வையும் மறுப்பவர்கள், உண்மையில் தங்களைத் தாங்களே தங்கள் தேவனாக மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். தெய்வீக வழிகாட்டுதலை விட ஒரு கட்சி அல்லது நோக்கத்திற்கு விசுவாசத்தை முன்னிறுத்துபவர் ஒரு பொய்யான தேவனை வணங்குகிறார். தேவனை வணங்குவதாகக் கூறி, அவருடைய கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிக்காதவர்கள் கூட தங்கள் சொந்த வழியில் நடக்கிறார்கள்: “அவர்கள் தங்கள் உதடுகளினால் என்னிடத்தில் சேர்ந்து அவர்களுடைய இருதயமோ எனக்குத்தூரமாய் விலகியிருக்கிறது.” நமது ஆராதனையின் நோக்கம் முற்றிலுமாக, “ஒன்றான மெய்த் தேவனும் மற்றும் அவர் அனுப்பினவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவும்தான்.”

இறுதியில், நாம் வாழும் விதம்தான் சிறந்த, உண்மையான ஆராதனையாக இருக்கலாம். நமது அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுவது என்பது பிதாவையும் குமாரனையும் பின்பற்றுவதாகும்—அவர்களின் பண்புகளையும் குணத்தையும் நம்மில் வளர்த்துக் கொள்வதாகும். பாசாங்குதான் முகஸ்துதியின் உண்மையான வடிவம் என்று சொல்வது போல, தெய்வத்தைப் பொறுத்தவரை, பின்பற்றுதல் என்பது வணக்கத்தின் மிகவும் நேர்மையான வடிவம். இது பரிசுத்தத்தைத் தேடுவதற்கு நாம் தீவிரமாகவும், தொடர்ச்சியாகவும் முயற்சி செய்வதைக் குறிக்கிறது. ஆனால் நாம் கிறிஸ்துவைப் போல மாறுவது நமது ஆராதனை செயல்களின் இயல்பான விளைவாகும். “நம்மை மாற்றும் விதத்தில்” ஆராதிப்பது பற்றி முன்னர் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட மூப்பர் கியரோனின் சொற்றொடர் குறிப்பிடத்தக்கது. உண்மையான ஆராதனை மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இதுவே உடன்படிக்கைப் பாதையின் அழகு—ஆராதனை, அன்பு மற்றும் தேவனுக்கு விசுவாசம் ஆகியவற்றின் பாதை. கிறிஸ்துவின் நாமத்தை நம்மீது ஏற்றுக்கொள்ளவும், அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளவும் உறுதிமொழி எடுத்து, ஞானஸ்நானம் மூலம் நாம் அந்தப் பாதையில் நுழைகிறோம். நாம் மனந்திரும்பும்போது பாவத்திலிருந்து நம்மை மீட்டுச் சுத்திகரிக்கும் இரட்சகரின் கிருபையின் தூதரான பரிசுத்த ஆவியின் வரத்தை நாம் பெறுகிறோம். மனந்திரும்புவதன் மூலம் நாம் அவரை ஆராதிக்கிறோம் என்று கூட சொல்லலாம்.

நம்மை மேலும் பரிசுத்தப்படுத்தும் கர்த்தருடைய வீட்டில் செய்யப்பட்ட கூடுதல் ஆசாரியத்துவ நியமங்களும் உடன்படிக்கைகளும் பின்பற்றப்படுகின்றன. ஆலயத்தின் சடங்குகளும், நியமங்களும் ஒரு உயர்ந்த ஆராதனை முறையாக அமைகின்றன.

“ஆசாரியத்துவ நியமங்களில் பங்கேற்கும் மற்றும் தேவனுடன் உடன்படிக்கைகளைச் செய்து காத்துக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் தேவனின் வல்லமையை நேரடியாகப் பெற முடியும்” என்று தலைவர் ரசல் எம். நெல்சன் வலியுறுத்தியுள்ளார். இது சேவை செய்வதற்கும் ஆசீர்வதிப்பதற்கும் நாம் ஈர்க்கும் ஒரு வல்லமை மட்டுமல்ல. நம்மைச் சுத்திகரித்து தூய்மைப்படுத்த நம்மில் செயல்படும் தெய்வீக வல்லமையும் இதுதான். நாம் உடன்படிக்கைப் பாதையில் நடக்கும்போது, ​​பரிசுத்தப்படுத்தும் “தெய்வதன்மை வெளிப்படுகிறது.”

பண்டைய நேபியர்களாகவும் லாமானியர்களாகவும், நாம் “இயேசுவின் பாதத்தில் விழுந்து, … அவரை ஆராதிப்போமாக.” இயேசு கட்டளையிட்டபடி, நாம் “[குமாரனின்] நாமத்தில் பிதாவை விழுந்து ஆராதிப்போமாக.“ நாம் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்று, நம் இருதயங்களை தேவனிடம் ஒப்படைப்போமாக, அவருக்கு முன் வேறு தெய்வங்கள் இல்லாதவர்களாக, இயேசு கிறிஸ்துவின் சீஷர்களாக, நம் சொந்த வாழ்க்கையில் அவருடைய குணத்தைப் பின்பற்றுவோமாக. நாம் அவ்வாறு செய்யும்போது, ​​ஆராதனையின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்போம் என்று நான் சாட்சியமளிக்கிறேன். இயேசு கிறிஸ்துவின், நாமத்தினாலே, ஆமென்.