நமது பெற்றோர்கள் போற்றிப் பாதுகாத்த விசுவாசத்திற்கு உண்மையாயிருத்தல்

ஆலய பரிசீலனைக்காக நான் நாஷ்வில் டென்னசி ஆலயத்திற்குச் சென்றபோது, அந்த பணியின் ஒரு பகுதியாக அந்த அழகான கர்த்தரின் வீட்டை பரிசீலனை செய்ய நடந்து பார்வையிட நான் சிலாக்கியம் பெற்றேன். குறிப்பாக, மேரி வான்லாஸின் கேரி ஆன் என்ற ஓவியம் காப்பாளரின் அலுவலகத்தில் சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.

ஓவியத்தின் பின்னணியில் உள்ள கதை இதுதான்:

1862 ஆம் ஆண்டில் மிசௌரியில், 14 வயதான மேரி வான்லாஸ் இறக்கும் தருவாயில் உள்ள தனது மாற்றாந்தாயிடம், தனது ஊனமுற்ற தந்தை மற்றும் அவளது நான்கு இளைய உடன்பிறப்புகள் அனைவரும் கிரேட் சால்ட் லேக் பள்ளத்தாக்கிற்கு செல்வதை உறுதி செய்வதாக வாக்களித்தாள். மேரி தனது தந்தை படுத்திருக்கும் வண்டியை இழுக்கும் எருதுகளையும் பால் பசுக்களையும் ஓட்டினாள், மேலும் அவள் தனது உடன்பிறப்புகளையும் கவனித்துக்கொண்டாள். ஒவ்வொரு நாள் பயணத்திற்குப் பிறகும் அவள் உண்ணக்கூடிய தாவரங்கள், பூக்கள் மற்றும் பெர்ரிகளை தேடிப் பறித்து குடும்பத்திற்கு உணவளித்தாள். மேகங்கள் மலைகளாக மாறும் வரை மேற்கு நோக்கி பயணிக்க வேண்டும் என்ற அறிவுரை மட்டுமே அவளுக்கு கிடைத்த ஒரே திசைகாட்டி.

வசந்த காலத்திலும் கோடைகாலத்திலும் பயணம் செய்த அவர்கள் செப்டம்பரில் யூட்டா பள்ளத்தாக்கை அடைந்தனர். குடும்பம் யூட்டா கவுண்டியில் குடியேறிய சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அவளது தந்தை இறந்தார், அங்கு மேரி பின்னர் திருமணம் செய்து தனது சொந்த குடும்பத்தை வளர்த்தாள்.”

இது ஒரு 14 வயது இளம் பெண்ணின் விசுவாசம் மற்றும் வலிமையின் அற்புதமான கதை, இது இன்று நம் ஒவ்வொருவருக்கும் “தொடர்ந்து செல்ல” உதவும்.

“தொடர்ந்து செல்வது” அல்லது எனது சொந்த டச்சு மொழியில் சரளமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள Gewoon Doorgaan என்பதும் என் அம்மா மற்றும் அப்பாவின் வாழ்நாள் முழக்கமாயிருக்கிறது.

என் பெற்றோர் மற்றும் மாமனார் குடும்பத்தினர் எங்கள் குடும்பத்தில் முன்னோடிகள். கர்த்தரின் மந்தையான, சபைக்குள் வரும் அனைவரையும் போலவே அவர்களும் ஒவ்வொரு நாளும் தங்கள் சொந்த “சமவெளிகளை” கடந்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் கதைகளுக்கு எருதுகள் மற்றும் வண்டிகளுடன் எந்த தொடர்பும் இல்லை, ஆனால் எதிர்கால சந்ததியினரிடம் அதே தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

அவர்கள் சுவிசேஷத்தைத் தழுவி, தங்கள் இளம் வயதில் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள். என் பெற்றோர் இருவருக்கும் கடினமான குழந்தைப் பருவம் இருந்தது. என் தந்தை இந்தோனேசியாவின் ஜாவா தீவில் வளர்ந்தார். இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, அவர் தனது குடும்பத்திலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக பிரிக்கப்பட்டு ஒரு சித்திரவதை முகாமில் அடைக்கப்பட்டார், அங்கு அவர் இளம் வயதிலேயே சொல்லமுடியாத கஷ்டங்களை அனுபவித்தார்.

என் அம்மா ஒரு பிளவுபட்ட குடும்பத்தில் வளர்ந்தாள், மேலும் பசி மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போரின் கஷ்டங்களால் பாதிக்கப்பட்டாள். சில நேரங்களில் அவள் துலிப் மொட்டுக்களை சாப்பிட வேண்டியிருந்தது. அவளுடைய தகப்பனின் செயல்களின் காரணமாகவும், அதைத் தொடர்ந்து அவளுடைய தாயிடமிருந்து அவருடைய விவாகரத்தாலும், பரலோக பிதாவை ஒரு அன்பான தகப்பனாகப் பார்ப்பது அவளுக்கு சில சமயங்களில் கடினமாக இருந்தது.

என் பெற்றோர் ஒரு சபை நிகழ்ச்சியில் சந்தித்தனர், விரைவில் திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்து பெர்ன் சுவிட்சர்லாந்து ஆலயத்தில் முத்திரிக்கப்பட்டனர். இரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்த அவர்கள், ஆலயத்துக்குப் போகத் தங்களிடம் இருந்த கடைசி சொற்ப சேமிப்பையும் செலவழித்துவிட்டு, தங்கள் வாழ்க்கையை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று யோசித்தார்கள். ஆனால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்ற நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருந்தது. அது அவ்வாறே ஆனது!

அவர்கள் ஆம்ஸ்டர்டாமின் மையத்தில் மிகவும் எளிமையான, ஒற்றை மாடி அறை குடியிருப்பில் இருந்து தங்கள் குடும்பத்தை வளர்க்கத் தொடங்கினர். பல ஆண்டுகளாக தங்கள் துணிகளை கையால் துவைத்த பிறகு, அவர்கள் இறுதியாக ஒரு சலவை இயந்திரத்தை வாங்குவதற்கு போதுமான பணத்தை சேமித்தனர். அவர்கள் வாங்குவதற்கு சற்று முன்பு, ஆயர் அவர்களைச் சந்தித்து, ஆம்ஸ்டர்டாமில் ஒரு கூடுமிடம் கட்ட நன்கொடை கேட்டார். சலவை இயந்திரத்துக்காக சேமித்து வைத்திருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முடிவு செய்து, கையால் துணி துவைப்பதைத் தொடர்ந்தனர்.

ஒரு குடும்பமாக மற்ற குடும்பங்களைப் போலவே நாங்களும் சில கஷ்டங்களை அனுபவித்தோம். கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவில் தன் நம்பிக்கையை வைத்ததால் ஆல்மா தன் குமாரனாகிய ஏலமனுடன், தன் கதையைப் பகிர்ந்துகொண்டபோது, அவன் சகலவிதமான சோதனைகளிலும், சங்கடங்களிலும், ஆதரிக்கப்பட்டதாக அவனிடம் சொன்னதைப் போலவே, இவை நம்மை பெலப்படுத்தி, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவில் நமது விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்தியுள்ளன.

இளமையில் பல சோதனைகளை அனுபவித்த இருவர் எப்படி நான் விரும்பக்கூடிய மிகச் சிறந்த பெற்றோராக ஆனார்கள்? பதில் எளிது: அவர்கள் சுவிசேஷத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, இந்நாள் வரை தங்கள் உடன்படிக்கைகளின்படி வாழ்கிறார்கள்!

திருமணமாகி 65 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அல்சைமர் என்ற மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்ட எனது தாயார் பிப்ரவரி மாதம் காலமானார். என் தந்தை, 92 வயதில், இன்னும் வீட்டில் வசித்து வருகிறார், அவர் இறக்கும் வரை அவரால் முடிந்தவரை அடிக்கடி அவரை சந்தித்தார். இரண்டாம் உலகப் போரின்போது இந்தோனேஷியாவில் முகாமில் ஏற்பட்ட பயங்கரமான அனுபவங்கள், இந்தக் கொடூரமான நோயால் நோய்வாய்ப்பட்டு மோசமடைந்திருந்த தன் மனைவியைப் பல வருடங்களாகப் பொறுமையாகக் கவனித்துக்கொள்வதற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்தியதாகவும், அவளது முதன்மையான கவனிப்பை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டியிருந்ததாகவும், இனி அவளுடன் இருக்க முடியாது என்றும் சில காலத்திற்கு முன்பு அவர் என் இளைய உடன்பிறப்புகளிடம் சொன்னார். கடைசி நாளில் கிறிஸ்துவில் ஒரு பரிபூரண நம்பிக்கையைக் கொண்டிருப்பதும், அவருடன் என்றென்றும் மகிமையில் வாசம் செய்வதுமான அவர்களின் குறிக்கோள் “தொடர்ந்து செல்வது” என்பதாகும், .

அவர்களுடைய விசுவாசமும் சாட்சியங்களும் அவர்களுக்குப் பின் வந்த தலைமுறைகளுக்கு உந்து சக்தியாக இருக்கின்றன.

என் மனைவி வளர்ந்த கிராமத்தில், நல்ல சபைக்குச் செல்லும் மக்களாக இருந்த அவளுடைய பெற்றோர், சுவிசேஷத்தை ஒரு இளம் திருமணமான தம்பதிகளாக ஏற்றுக்கொண்டனர், என் மனைவி அவர்களின் இரண்டு வயது மகளாகவும், அந்த நேரத்தில் ஒரே குழந்தையாகவும் இருந்தாள். பிற்காலப் பரிசுத்தவான்களின் இயேசு கிறிஸ்து சபையின் உறுப்பினர்களாக மாறுவதற்கான அவர்களின் முடிவு அவர்களின் வாழ்க்கையில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, ஏனெனில் அவர்கள் கிராமவாசிகளாலும் அவர்களது குடும்பத்தினராலும் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு அன்பு நிறைந்த குறிப்புகள், சமூக சேவை என இறுதியாக அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பு பல ஆண்டுகள் ஆனது.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் என் மனைவியின் தகப்பனார் ஆயராக சேவை செய்து கொண்டிருந்தபோது, அவர் ஏதோவொன்றிற்காக பொய்யான குற்றம் சுமத்தப்பட்டு உடனடியாக விடுவிக்கப்பட்டார். என் மாமியார் மிகவும் காயப்பட்டார், அவர்கள் தொடர்ந்து சபைக்குச் செல்ல வேண்டுமா என்று அவர் தனது கணவரிடம் கேட்டார். இது மனிதர்களின் சபை அல்ல, ஆனால் இது இயேசு கிறிஸ்துவின் சபை என்பதால் அவர்கள் நிச்சயமாக தொடர்ந்து சபைக்குச் செல்வார்கள் என்று அவர் பதிலளித்தார்.

உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வருவதற்கும் மன்னிப்பு கேட்பதற்கும் சிறிது காலம் பிடித்தது. அவர்களின் முறிவுப் புள்ளியாக இருந்திருக்கக்கூடிய அது அவர்களின் வலிமையையும் நம்பிக்கையையும் அதிகரித்தது.

தங்கள் எல்லா கஷ்டங்களினூடாகவும் உண்மையுள்ளவர்களாக நிலைத்திருந்த நமது பெற்றோரின் விசுவாசத்தையும் சாட்சியங்களையும் நம்மில் சிலர் ஏன் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறோம்? அவர்களுக்கு விஷயங்களைப் பற்றிய தெளிவான புரிதல் இல்லை என்று நாம் நினைக்கிறோமா? அவர்கள் ஏமாற்றப்படவேயில்லை! அவர்கள் ஆவியானவருடன் பல அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள், தீர்க்கதரிசி ஜோசப்புடன் சொல்ல முடியும், “அதை நான் அறிவேன், … அதை என்னால் மறுக்க முடியாது.“

குழந்தைகள் பாடல் புத்தகத்தில்காணப்படும் ஏலமனின் சேனையைப் பற்றிய பாடல் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லையா?

இது அப்படி இல்லாவிட்டாலும், ஒரு குழந்தையாக என் அம்மா அனுபவித்ததைப் போல, நீங்கள் “கர்த்தரை நேசிக்கிற நல்ல பெற்றோரில்” ஒருவராக மாறி மற்றவர்களுக்கு ஒரு நீதியான முன்மாதிரியை வழங்க முடியும்.

நாம் பாடும்போது இது முற்றிலும் உண்மை என்று உணர்கிறோமா? நீங்கள் “ஏலமனின் சேனையைப் போல“ இருப்பதாகவும், “உலகிற்கு அவருடைய சத்தியத்தைக் கொண்டு வர கர்த்தருடைய ஊழியக்காரர்களாக இருப்பீர்கள்“ என்றும் நீங்கள் உணர்கிறீர்களா? பல இபெ அமைப்புகளிலும் பிற இளைஞர் கூட்டங்களிலும் இந்தப் பாடலைப் பாடும்போது நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் அதை உணர்ந்திருக்கிறேன்.

அல்லது “விசுவாசத்திற்கு உண்மையாக” என்ற பாடலை நாம் பாடும்போது நாம் என்ன உணர்கிறோம்?

வளரும் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு, நீங்கள் எங்கிருந்தாலும், எந்த சூழ்நிலையில் நீங்கள் இருந்தாலும், தயவுசெய்து உங்களுக்கு முன் வந்தவர்களின் விசுவாசம் மற்றும் சாட்சியங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு பெலனைப் பெறுங்கள். சாட்சியைப் பெற அல்லது வளர்க்க, தியாகங்கள் செய்யப்பட வேண்டும், மேலும் “தியாகம் பரலோகத்தின் ஆசீர்வாதங்களை கொண்டு வருகிறது“ என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இது உங்களுக்கு உதவும்.

உங்கள் வாழ்க்கையை உண்மையாக ஆசீர்வதிக்கக்கூடிய ஒரு தியாகத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, நமது அன்பான தீர்க்கதரிசியான தலைவர் ரசல் எம். நெல்சன், “ஒவ்வொரு தகுதியான, திறமையான வாலிபனையும் ஒரு ஊழியத்திற்காக ஆயத்தப்படுத்தவும் சேவை செய்யவும்” என்று கேட்டுக்கொண்ட அவரது அழைப்பை தயவுசெய்து சிந்தித்து ஜெபியுங்கள். “பிற்காலப் பரிசுத்தவான் வாலிபர்களுக்கு, ஊழிய சேவை ஒரு ஆசாரியத்துவ பொறுப்பு. …

இளம் மற்றும் திறமையான சகோதரிகளாகிய உங்களுக்கு, ஊழியம் என்பது ஒரு வல்லமையான, ஆனால் விருப்ப, வாய்ப்பாகும்.”

நீங்கள் ஒரு சேவை அல்லது போதிக்கும் ஊழியக்காரராக அழைக்கப்படலாம். இரண்டு வகையான ஊழியக்காரர்களும், ஒவ்வொருவரும் அவர்களின் தனித்துவமான மற்றும் வல்லமையான வழியில், ஆத்துமாக்களை கிறிஸ்துவிடம் கொண்டு வருவதற்கான ஒரே குறிக்கோளுக்கு பங்களிக்கிறார்கள்,

இரண்டு வகையான சேவையிலும், நீங்கள் கர்த்தரை நேசிக்கிறீர்கள் என்பதையும், அவரை நன்கு அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்கள் என்பதையும் காண்பிப்பீர்கள். நினைவுகூருங்கள், “ஏனெனில் தான் சேவித்திராத, தனக்கு அன்னியனும் தன் உள்ளத்தின் எண்ணங்களிலும், நோக்கங்களிலிருந்தும், தூரமாயிருக்கிற எஜமானை ஒரு மனுஷன் எப்படி அறிவான்?”

நாம் அனைவரும் சுவிசேஷத்தில் முதல் தலைமுறையாக இருந்தாலும் சரி, ஐந்தாம் தலைமுறையாக இருந்தாலும் சரி, விசுவாசம், பெலன் மற்றும் சிலஸ்டியல் அர்ப்பணிப்பு பற்றிய எந்த கதைகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு நான் கடத்துவேன் என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

நமது இரட்சகராகிய இயேசு கிறிஸ்துவை நன்கு அறிந்துகொள்ளவும், அவரை நம் வாழ்க்கையின் மையமாக்கவும் நாம் அனைவரும் தொடர்ந்து முயற்சிகளை மேற்கொள்வோமாக. காலங்கள் கடினமாகும்போது, நம்மால் உறுதியாக நிலைத்திருப்பதற்கு நாம் கட்ட வேண்டிய கன்மலையாக அவர் இருக்கிறார்.

“நம் பெற்றோர் போற்றிப் பாதுகாத்த விசுவாசத்திற்கு உண்மையுள்ளவர்களாகவும், இரத்தசாட்சிகள் அதற்காக மரித்த அந்த சத்தியத்திற்கு உண்மையுள்ளவர்களாகவும், தேவனின் கட்டளைக்கும், ஆத்துமாவுக்கும், இருதயத்துக்கும், கரத்துக்கும், விசுவாசமுள்ளவர்களாகவும், உண்மையுள்ளவர்களாகவும் நாம் எப்போதும் நிலைத்திருப்போமாக.” இயேசு கிறிஸ்துவின், நாமத்தினாலே, ஆமென்.