1 A weider: Lauschtert, o där, Haus vun Israel, alleguerten, déi dir ofgebrach a verdriwwe sidd wéinst der Béist vun de Priister vu mengem Vollek; jo, alleguerten, déi dir ofgebrach sidd, zerstreet an der Fern, déi dir vu mengem Vollek sidd, o Haus vun Israel. Lauschtert mir no, o Inselen, an dir Vëlker vu wäit hir, lauschtert! Den Här huet mech vum Mammeleif u beruff; vum Mammeschouss un huet hie mäin Numm genannt.

2 A wéi ee schaarft Schwäert huet hie mäi Mond gemaach; am Schied vu senger Hand huet hie mech verstoppt a mech zu engem glate Feil gemaach; a sengem Kächer huet hie mech verstoppt.

3 An hien huet zu mir gesprach: Du bass mäi Kniecht, o Israel, an deem ech wëll verherrlecht ginn.

4 Dann hunn ech gesprach: Ech hunn onnëtz geschafft; fir näischt an onnëtz hunn ech meng Kraaft verbraucht; gewëss, mäi Riichtersproch steet beim Här a mäi Wierk bei mengem Gott.

5 An elo seet den Här—dee mech vum Schouss u geformt huet, fir säi Kniecht ze sinn, fir de Jakob zeréck bei hien ze bréngen—och wann Israel net gesammelt gëtt, wäert ech awer an den Ae vum Här verherrlecht sinn, a mäi Gott wäert meng Stäerkt sinn.

6 An hien huet gesot: Et ass eng kleng Saach, datt s du mäi Kniecht bass, fir d’Stämm vum Jakob opzeriichten an déi Verschounte vun Israel erëm hierzestellen. Ech wëll dech awer och zu engem Liicht maache fir déi Aner, dat s du meng Errettung bass fir d’Ënne vun der Äerd.

7 Sou seet den Här, den Erléiser vun Israel, säin Hellegen, zu him, deen d’Mënsche veruechten, zu him, deen d’Natiounen haassen, zum Kniecht vun deenen, déi herrschen: Kinneke wäerte gesinn an sech erhiewen, an och Prënze wäerten ubiede wéinst dem Här, deen trei ass.

8 Sou seet den Här: Zur bestëmmten Zäit hunn ech iech erhéiert, O Insele vum Mier, an un engem Dag vun der Errettung hunn ech iech gehollef; an ech wëll iech preservéieren an iech mengem Kniecht ginn als eng Allianz vum Vollek, fir d’Äerd opzeriichten an déi zerstéiert Ierfschaft ierwen ze loossen,

9 Datt dir zu de Gefaangene soe kéint: Kommt eraus; an zu deenen, déi am Däischtere sëtzen: Weist iech. Un de Weeër wäerten si weeden an op allen Héichten hir Weedgrënn hunn.

10 Si wäerten net verhongeren nach verduuschteren, an d’Hëtzt an d’Sonn wäerten si net schloen. Well deen zu hinne baarmhäerzeg ass, dee wäert si leeden, jo, un d’Waasserquelle wäert hien si féieren.

11 An all meng Bierger wëll ech zu engem Wee maachen, a meng Stroossen wäerten erhéicht sinn.

12 An dann, o Haus vun Israel, kuck, wäerten dës vu wäitem kommen; kuck do, dës vu Norden a Westen, an dës vum Land Sinim.

13 Jäizt, dir Himmelen, free dech, Äerd; well d’Féiss vun deenen, déi am Oste sinn, wäerte fest stoen. An där Bierger, briecht a Jäizen aus; well si wäerten net méi geschloe ginn; well den Här huet säi Vollek getréischt, a mat senge Bedrängte wäert hien Erbaarmen hunn.

14 Mee kuckt, Zion huet gesot: Den Här huet mech verlooss, a mäin Här huet mech vergiess—mee hie wäert weisen, datt hien et net gemaach huet.

15 Kann eng Fra hiert Kand, wat et stëllt, vergiessen, datt hatt kee Matgefill mam Jong vun hirem Schouss huet? Jo, si kënne vergiessen, awer ech wäert dech net vergiessen, O Haus vun Israel.

16 Kuck, op d’Fläche vu menger Hand hunn ech dech gezeechent; deng Maueren si bestänneg viru mir.

17 Deng Kanner wäerte géint deng Vernichter goen, an déi dech verwüüst hunn, wäerte fortzéie vun dir.

18 Erhief deng Ae ronderëm a kuck: Si all sammelen sech, an si wäerten zu dir kommen. Sou wouer ech liewen, schwätzt den Här, wäerts du dech gewëss mat hinnen alleguerte kleede wéi mat engem Schmock a wéi eng Braut mat hinnen ëm de Bauch wéckelen.

19 Well deng Wüüst an deng verloosse Plazen, an d’Land vun denger Zerstéierung, wäerten elo schonn ze enk si wéinst den Awunner; an déi, déi dech verschléckt hunn, wäerte wäit ewech sinn.

20 D’Kanner, déi s du wäerts hunn, nodeems du déi éischt verlueren has, sollen dir nach an d’Ouer soen: D’Plaz ass mir ze enk, schaf mir Plaz, fir dat ech wunne kann.

21 Dann wäerts du an dengem Häerz soen: Wien huet mir dës Kanner gebuer, wou ech dach meng Kanner verluer hunn a verloosse sinn, a sinn eng Gefaangen, déi hin an hier zitt? A wien huet dës grouss gezunn? Kuckt, ech war eleng gelooss, an dës, wou sinn se gewiescht?

22 Sou seet den Här Gott: Kuckt, ech wäert meng Hand zu den Aneren erhiewen an dem Vollek mäi Banner opriichten; an si wäerten deng Jongen op den Äerm bréngen, op de Schëllere wäert een deng Duechteren droen.

23 A Kinneke wäerten deng Pfleger sinn an hir Kinniginnen deng Déngerinnen; nidderknéie wäerten si sech virun dir, mam Gesiicht zum Buedem, an de Stëbs vun denge Féiss lecken. An du wäerts wëssen: Ech sinn den Här, well déi sollen net beschummt ginn, déi op mech waarden.

24 Soll d’Beut dann dem Staarke geholl ginn, sollen déi rechtméisseg Gefaangener befreit ginn?

25 Mee sou seet den Här: Souguer d’Gefaangener vum Staarke wäerten ewechgeholl ginn, an d’Beut vum Schreckleche wäert befreit ginn. Well ech wäert géint dee streiden, dee géint dech streit, an deng Kanner wäert ech retten.

26 Déi dech bedrécken, wäert ech speise mat hirem eegene Fleesch, vun hirem eegene Blutt sollen si dronken si wéi vum séisse Wäin. An alles Fleesch wäert wëssen: Ech, den Här, sinn däi Retter an däin Erléiser, de Mächtege vum Jakob.