1 An et huet sech erginn: Den Här huet et mir gebueden, an dofir hunn ech Placken aus Äerz gemaach, fir dorobber ee Bericht vu mengem Vollek anzegravéieren. An op de Placken, déi ech gemaach hunn, hunn ech d’Opzeechnunge vu mengem Papp agravéiert, genausou wéi eis Rees duerch d’Wüüst an d’Prophezeiunge vu mengem Papp; an och vill vu mengen eegene Prophezeiungen hunn ech dorobber agravéiert.

2 An zu där Zäit, wéi ech se gemaach hunn, wosst ech nach net, datt den Här mir gebiede wäert, dës Placken hei ze maachen; dofir sinn d’Opzeechnunge vu mengem Papp an d’Genealogie vu senge Pappen an de gréissten Deel vun eisen Handlungen an der Wüüst op deenen éischte Placken agravéiert, vun deenen ech geschwat hunn. Dofir ass dat, wat virun der Produktioun vun dëse Placke geschitt ass, a Wouerecht méi ausféierlech op den éischte Placken erkläert.

3 An nodeems ech dës Placken duerch e Gebot gemaach hat, hunn ech, den Nephi, e Gebot kritt, datt de Ministère an d’Prophezeiungen, déi méi kloer a wäertvoll Deeler dovunner, op dës Placke geschriwwe solle ginn; an datt d’Saachen, déi geschriwwe goufen, fir d’Instruktioun vu mengem Vollek stockéiert solle ginn, dat d’Land besëtze sollt, an och fir aner Zwecker, déi dem Här bekannt sinn.

4 Dofir hunn ech, den Nephi, eng Opzeechnung op den anere Placken opgestallt, deen e Bericht gëtt, oder deen e méi detailléierte Bericht iwwer d’Kricher, d’Streidereien an d’Zerstéierunge vu mengem Vollek gëtt. An dëst hunn ech gemaach a mengem Vollek gebueden, wat et sollt maachen, wann ech eemol net méi do wäert sinn; dës Placke solle vun enger Generatioun an déi nächst, oder vun engem Prophet un deen aneren, weidergi ginn, bis den Här et aneschters gebitt.

5 An e Bericht iwwer meng Erstellung vun dëse Placke gëtt spéider erzielt; an dann, kuckt, ech maachen no deem wat ech gesot hunn; an dat maachen ech, fir datt déi méi helleg Saache fir d’Wësse vu mengem Vollek behale kënne ginn.

6 Trotzdeem schreiwen ech näischt op d’Placken, ausser dat, wat ech et fir helleg halen. An elo, wann ech Feeler maachen, hunn si fréier och Feeler gemaach; net datt ech mech wéinst anere Männer entschëllege géif, mee wéinst der Schwächt, déi a mir ass, nom Fleesch, géif ech mech entschëllegen.

7 Well wat e puer Mënsche fir besonnesch wäertvoll halen, fir de Leif an och fir d’Séil, dat uechten anerer fir een Näischt an trëppelen et mat Féiss. Jo, souguer de Gott vun Israel selwer trëppele Mënsche mat Féiss; ech soen, mat Féiss trëppelen, mee ech wëll et aneschters soen—Si uechten hie fir een Näischt a lauschteren net op d’Stëmm vu sengem Rot.

8 A kuckt, no de Wierder vum Engel kënnt hie sechshonnert Joer no där Zäit, wou mäi Papp Jerusalem verlooss huet.

9 An d’Welt, wéinst hirer Ongerechtegkeet, wäert hien als een Näischt beurteelen; dofir gäisselen si hien, an hie léisst et zou; an si schloen hien, an hie léisst et zou. Jo, si späizen op hien, an hie léisst et zou, wéinst senger léiwer Frëndlechkeet a sengem laangjärege Leide géintiwwer de Mënschekanner.

10 An de Gott vun eise Pappen, déi aus Ägypten, aus der Sklaverei gefouert goufen, an och vun him an der Wüüst erhale goufen, jo, de Gott vum Abraham, an dem Isaak, an de Gott vum Jakob, gëtt sech, no de Wierder vum Engel, als Mann, an d’Hänn vu béise Männer, fir erhéicht ze ginn, no de Wierder vum Zenock, a gekräizegt ze ginn, no de Wierder vum Neum, an an engem Graf begruewen ze ginn, no de Wierder vum Zenos, deen hien iwwer déi dräi Deeg vun der Däischtert geschwat huet, déi en Zeeche vu sengem Doud sollte sinn, dat deene ginn ass, déi d’Insele vum Mier bewunnen, méi besonnesch deenen, déi aus dem Haus vun Israel sinn.

11 Well sou huet de Prophet gesot: Den Här Gott wäert sécherlech dat ganzt Haus vun Israel un deem Dag besichen, e puer mat senger Stëmm, wéinst hirer Gerechtegkeet, zu hirer grousser Freed a Rettung, an anerer mat Donner an de Blëtzer vu senger Muecht, duerch Stuerm, duerch Feier, duerch Damp an Niwwel vun der Däischtert, an duerch d’Opsplécke vun der Äerd, a vu Bierger, déi sech optiermen.

12 An dëst alles muss gewëss antrieden, seet de Prophet Zenos. An d’Fielse vun der Äerd mussen sech splécken; an am Gejéimers vun der Äerd wäert de Geescht vu Gott op vill Kinneke vun den Insele vum Mier awierken, sou datt si ausruffen: De Gott vun der Natur leid.

13 An déi, déi zu Jerusalem sinn, seet de Prophet, si wäerte vun all Vollek gegäisselt ginn, well si de Gott vun Israel gekräizegt hunn an hir Häerzer of wenden, andeems si Zeechen a Wonner, an d’Muecht an d’Herrlechkeet vum Gott vun Israel verworf hunn.

14 An well si hir Häerzer of wenden, seet de Prophet, an den Hellege vun Israel veruecht hunn, da wäerten si am Fleesch wanderen, a vergoen, a ginn ausgelaacht a verspott, a ginn ënnert allen Natioune gehaasst.

15 Mee wann den Dag kënnt, seet de Prophet, wann si hiert Häerz net méi ofwenne vum Hellege vun Israel, da wäert hie sech de Bündnisser erënneren, déi hie fir hir Pappe gemaach hat.

16 Jo, da wäert hien sech un d’Insele vum Mier erënneren; jo, an all déi Leit, déi aus dem Haus vun Israel sinn, wäert ech zesummebréngen, seet den Här, no de Wierder vum Prophet Zenos, aus de véier Ecker vun der Äerd.

17 Jo, an déi ganz Äerd wäert d’Erléisung vum Här gesinn, seet de Prophet; all Natioun, Geschlecht, Zong a Vollek wäert geséint sinn.

18 An ech, Nephi, hunn dëst fir d’Mënsche vu mengem Vollek geschriwwen, fir si vläicht dozou ze beweegen, datt si dem Här, hirem Erléiser, bewosst wieren.

19 Dofir schwätzen ech zum ganzen Haus vun Israel, falls dëst hei a seng Hänn kënnt.

20 Well kuckt, mäi Geescht ass hefteg beweegt wéinst deenen, déi zu Jerusalem sinn, an dofir sinn ech epuiséiert, jo, meng Glidder gi schwaach; well wär den Här net esou baarmhäerzeg gewiescht, mir genausou wéi de Propheten a fréierer Zäit ze weisen, wat mat hinne wäert sinn, sou wär och ech ënner gaangen.

21 An hien huet de fréiere Prophete gewëss alles gewisen, wat mat deene wäert sinn; a Villes huet hien och gewisen, wat mat eis wäert sinn; dofir muss et noutwennegerweis esou sinn, datt mir vun hinne wëssen, well et ass op de Placken aus Messeng niddergeschriwwen.

22 Lo huet sech erginn: Ech, Nephi, hu meng Bridder doriwwer beléiert; an et huet sech erginn: Ech hunn hinne villes virgelies, wat op de Placken aus Messeng agravéiert ass, fir datt si vun de Wierker vum Här an anere Länner, ënnert de Vëlker a fréierer Zäit, Kenntnis hätten.

23 An ech hunn hinne villes virgelies, wat an de Bicher vum Moses steet; fir datt si awer nach méi staark beweegt géifen, un den Här, hiren Erléiser, ze gleewen, hunn ech hinne virgelies, wat de Prophet Jesaja geschriwwen hat; well ech hunn all Schrëfte mat eis verglach, fir datt mir dovunner een Notzen hätten a léiere kéinten.

24 Dofir hunn ech zu hinne gesprach, nämlech: Héiert op d’Wierder vum Prophet, dir, déi een Iwwerrescht vum Haus vun Israel sidd, eng Branche, déi ofgebrach ass; héiert op d’Wierder vum Prophet, déi fir d’ganz Haus vun Israel geschriwwe gi sinn, a vergläicht se mat iech selwer, fir datt dir genausou Hoffnung hutt wéi är Bridder, vun deenen dir ofgebrach gi sidd; well op dës Manéier huet de Prophet geschriwwen: