1 An et huet sech erginn, datt mir eis Rees an der Wüüst weidergefouert hunn; a mir si vun där Zäit un ongeféier ëstlech gereest. A mir sinn duerch vill Leed an der Wüüst gereest a gewandert; an eis Fraen hu Kanner an der Wüüst gebuer.

2 An den Här huet esou e grousse Seegen iwwert eis ausgeschott, datt eis Frae räichlech niere konnten a staark ware wéi d’Männer, obwuel mir an der Wüüst vum réie Fleesch gelieft hunn. A si hunn ugefaangen, d’Wanderung ouni Motzen ze erdroen.

3 An domat gesi mir, datt d’Geboter vu Gott erfëllt musse ginn. An wann et sou ass, datt d’Mënschekanner d’Geboter vu Gott halen, dann erniert a stäerkt hien si a suergt fir Mëttelen, mat deenen si dat erreeche kënnen, wat hien hinne gebueden huet; dofir huet hien eis Mëttelen zur Verfügung gestallt, wärend mir an der Wüüst waren.

4 A mir hunn eng Zäit vu ville Joren, jo, souguer aacht Joren an der Wüüst gewunnt.

5 A mir koumen an ee Land, dat mir wéinst sengem villen Uebst an dem wëllen Hunneg Iwwerfloss genannt hunn; an dëst alles war vum Här prett gemaach ginn, fir dat mir net ëmkomme géifen. A mir hunn d’Mier erbléckt an hunn et Irreantum genannt, wat iwwersetzt vill Waasser heescht.

6 An et huet sech erginn: Mir hunn eis Zelter um Ufer vum Mier opgebaut; a wa mir och vill Bedrängnisser a vill Schwéieres gelidden haten, jo, sou vill, datt mir et net alles nidderschreiwe kënnen, sou ware mir elo immens frou, wéi mir un dat Mier koumen; a wéinst senge ville Fruuchten hu mir den Uert Iwwerfloss genannt.

7 An et huet sech erginn: Nodeems ech, Nephi, vill Deeg laang am Land Iwwerfloss gewiescht war, dunn ass d’Stëmm vum Här u mech gaangen, nämlech: Erhief dech a klamm op dee Bierg. An et huet sech erginn: Ech hu mech erhuewen a sinn op de Bierg geklomm an hunn den Här ugeruff.

8 An et huet sech erginn: Den Här huet zu mir gesprach, nämlech: Du solls ee Schëff bauen op déi Weis, déi ech dir weise wäert, fir dat ech däi Vollek iwwer dëst Waasser féiere kann.

9 An ech hu gesot: Här, wouhinner soll ech goen, fir datt ech Äerz fanne fir ze schmëlzen, fir datt ech domadder Instrumenter fir ze schaffe maache kann, fir dat Schëff ze bauen op déi Weis, déi s du mir weis?

10 An et huet sech erginn: Den Här sot mir wou ech higoe misst, fir Äerz ze fannen, fir datt ech Instrumenter fir ze schaffe maache kéint.

11 An et huet sech erginn: Ech, Nephi, hunn aus Déierenhaut e Blosbaleg gemaach, fir domadder d’Feier unzeblosen. An nodeems ech de Blosbaleg gemaach hat, fir domadder d’Feier unzeblosen, hunn ech zwee Steng géintenee geschloen, fir Feier ze maachen.

12 Well den Här hat bis elo net zougelooss, datt mir vill Feier maachen, wärend mir an der Wüüst gewandert sinn; well hien huet gesprach: Ech wëll dir d’Iesse séiss maachen, fir dat s du se net ze kache brauchs;

13 An ech wëll an der Wüüst äert Liicht sinn; an ech wëll de Wee virun iech prett maachen, wann dir meng Geboter haalt; an dofir: Wann dir meng Geboter haalt, wäert dir zum versprachene Land gefouert ginn; an dir wäert wëssen, datt dir vu mir gefouert gouft.

14 Jo, an den Här huet och dëst gesprach: Wann dir an d’versprachend Land komm sidd, wäert dir wëssen: Ech, den Här, si Gott; an ech, den Här, hunn iech virun der Vernichtung befreit; jo, an ech hunn iech aus dem Land Jerusalem gefouert.

15 Dofir hunn ech, Nephi, mech beméit, d’Geboter vum Här ze halen; an ech hu meng Bridder zu Glawentrei an Äifer ermaant.

16 An et huet sech erginn, datt ech Handwierksgeschier aus dem Äerz gemaach hunn, dat ech aus dem Fiels geschmolt hunn.

17 A wéi meng Bridder gesinn hunn, datt ech ee Schëff baue wollt, hunn si ugefaange géint mech ze grommelen, nämlech: Eise Brudder ass ee Geck, wann hie mengt, hie kéint ee Schëff bauen; jo, an hie mengt och, hie kéint iwwer déi grouss Waasser fueren.

18 Sou hunn sech meng Bridder iwwer mech beklot a wollten net schaffen; well si hunn net gegleeft, datt ech vum Här instruéiert gouf.

19 An et huet sech erginn: Ech, Nephi, war immens bedréckt wéinst hirer Häerzenshäert; a wéi si gesinn hunn, datt ech ugefaangen hunn, bedréckt ze sinn, ware si am Häerze frou, sou frou, datt si sech iwwert mech gefreet hunn, nämlech: Mir hu gewosst, dat s du kee Schëff baue kanns; well mir hu gewosst, datt et dir u Verständnis fehlt, an dofir kanns du een sou grousst Wierk net vollbréngen.

20 An du bass wéi eise Papp, dee vun den dommen Iddie vu sengem Häerz fortgefouert gouf; jo, hien huet eis aus dem Land Jerusalem gefouert, a mir sinn dës vill Joren an der Wüüst gewandert; an eis Fraen hu geschafft, obwuel si schwanger waren; a si hunn an der Wüüst Kanner gebuer an alles gelidden, ausser dem Doud; an et wier besser gewiescht, si wiere gestuerwen, ier si aus Jerusalem erauskoumen, wéi dëst Leed ze erleiden.

21 Kuckt, dës vill Jore laang hu mir an der Wüüst gelidden, an all déi Zäit hätte mir eis eise Besëtzer a vum Land vun eiser Ierfschaft erfreeë kënnen; jo, mir hätte glécklech kënne sinn.

22 A mir wëssen, datt d’Leit, déi am Land Jerusalem waren, e gerecht Vollek waren; well si hunn d’Statuten an d’Urteeler vum Här an all seng Geboter nom Gesetz vum Moses agehalen; dofir wësse mir, datt si e gerecht Vollek sinn; an eise Papp huet si geriicht an eis fortgefouert, well mir op seng Wierder gelauschtert hunn; jo, an eise Brudder ass wéi hien. An no dëser Aart a Weis hu meng Bridder gegrommelt an sech géint eis beschwéiert.

23 An et huet sech erginn, datt ech, den Nephi, zu hinne geschwat hunn a gesot hunn: Gleeft dir, datt eis Pappen, déi d’Kanner vun Israel waren, aus den Hänn vun den Ägypter gefouert gi wieren, wann si net op d’Wierder vum Här gelauschtert hätten?

24 Jo, mengt dir dann, si wären aus der Sklaverei gefouert ginn, wann den Här net dem Moses gebueden hätt, hie sollt si aus der Sklaverei féieren?

25 Elo wësst dir, datt d’Kanner vun Israel a Sklaverei waren; an dir wësst, datt si mat Aufgabe belaascht waren, déi schwéier ze droe waren; dofir wësst dir, datt et onbedéngt eng gutt Saach fir si muss sinn, datt si aus der Sklaverei gefouert ginn.

26 Dir wësst och, datt de Moses vum Här ugewise ginn ass, dëst grousst Wierk ze maachen; an dir wësst, datt sech d’Waasser vum Roude Mier op säi Wuert hin no béide Säite gedeelt huet an datt si op dréchenem Buedem erduerchgaange sinn.

27 Awer dir wësst, datt d’Ägypter, nämlech d’Arméi vum Pharao, am Roude Mier erdronk sinn.

28 An dir wësst och, datt si an der Wüüst mat Manna gespeist gi sinn.

29 Jo, an dir wësst och, datt de Moses, mat sengem Wuert, no der Muecht vu Gott, déi an him war, de Fiels geschloen huet, an et koum Waasser eraus, fir datt d’Kanner vun Israel hiren Duuscht läsche konnten.

30 An obwuel si gefouert goufen, ass den Här, hire Gott, hiren Erléiser, virun hinne gaangen, huet si am Dag gefouert an hinnen an der Nuecht Liicht ginn, an huet alles fir si gemaach, wat fir de Mënsch nëtzlech war ze kréien, awer si hunn hir Häerzer verhäert an hire Geescht verblent, a si hunn de Moses an de richtegen a liewege Gott veruecht.

31 An et huet sech erginn: Geméiss sengem Wuert huet hien si zerschloen; an no sengem Wuert huet hien si gefouert; an no sengem Wuert huet hien alles fir si gemaach; an et ass näischt geschitt, ausser duerch säi Wuert.

32 An nodeems si iwwert de Floss Jordan komm waren, huet hien si mächteg gemaach, sou datt si d’Kanner vum Land, jo, bis zur Vernichtung verstreeë konnten.

33 An elo, mengt dir dann, d’Kanner vun dësem Land, déi sech am Land vun der Verheeschung befonnt hunn an déi vun äre Pappe verjot gi sinn, wäre gerecht gewiescht? Kuckt, ech soen iech: Nee.

34 Mengt dir dann, eis Pappe wären a méi héijem Mooss gewielt gewiescht wéi dës, wann dës gerecht gewiescht wären? Ech soen iech: Nee.

35 Kuckt, den Här estiméiert all Fleesch als een; deen, dee gerecht ass, gëtt vu Gott favoriséiert. Mee kuckt, dëst Vollek hat all Wuert vu Gott verworf, a si ware räif an Ongerechtegkeet; an d’Fëllt vun der Roserei vu Gott war op si; an den Här huet d’Land géint si verflucht an et eise Pappe geséint; jo, hien huet et géint si verflucht, bis zu hirer Zerstéierung, an hien huet et eise Pappe geséint, bis si Muecht driwwer kruten.

36 Kuckt, den Här huet d’Äerd erschafen, fir datt se bewunnt gëtt; an hien huet seng Kanner erschafe fir datt si se besëtze sollen.

37 An hien erwächt eng gerecht Natioun a vernicht d’Natioune vun de Béisen.

38 An déi Gerecht féiert hien ewech a kostbar Länner, an déi Béis vernicht hien a verflucht hinnen d’Land wéinst hinne selwer.

39 Hien herrscht héich am Himmel, well dësen ass säin Troun, an dës Äerd ass säin Tabouret.

40 An hien huet déi gär, déi hien zu hirem Gott wëllen hunn. Kuckt, hien huet eis Pappe gär gehat, an hien huet e Bond mat hinne gemaach, jo, souguer mam Abraham, dem Isaak an dem Jakob; an hien huet sech un d’Allianzen erënnert, déi hie gemaach hat; dofir huet hien si aus dem Land Ägypten erausgefouert.

41 An an der Wüüst huet hien si gezillt mat senger Rutt; well si haten hiert Häerz verhäert, wéi dir et och maacht; an den Här zillt si wéinst hirer Ongerechtegkeet. Hien huet hinne feiereg Schlaangen, déi fléien, ënnert si geschéckt; an nodeems si gebass gi waren, huet hien e Mëttel prett gemaach, datt si geheelt konnte ginn; an si hunn näischt anescht bräichten ze maachen, wéi ze kucken; awer well dat Mëttel esou einfach war, jo, well et sou liicht war, goufen et där vill, déi ëmkomm waren.

42 A si hu vun Zäit zu Zäit hiert Häerz verhäert, a si hu géint de Moses an och géint Gott abuséiert; mee dir wësst, datt si duerch seng onvergläichlech Muecht an d’Land vun der Verheeschung gefouert gi sinn.

43 An elo, no all dem, ass d’Zäit komm, wou si béis gi sinn, jo, bal bis zur Räif, a souvill ech weess, ginn si grad elo, an dësen Deeg, vernicht; well ech weess, deen Dag muss gewëss kommen, datt si vernicht musse ginn, ausser e puer wéineger, déi a Gefaangenschaft gefouert solle ginn.

44 Dofir huet den Här mengem Papp gebueden, hie soll an d’Wüüst zéien; an d’Judden hunn him nach dobäi nom Liewe getruecht; an och där wollt him d’Liewen huelen; dofir sidd dir an ärem Häerze Mäerder, an dir sidd hinne gläich.

45 Dir sidd séier fir Ongerechtegkeet ze maachen, awer lues fir un den Här, Äre Gott, ze denken. Dir sidd séier fir Ongerechtegkeet ze maachen, awer lues fir un den Här, äre Gott, ze denken. Dir hutt en Engel gesinn, an hien huet mat iech geschwat; jo, dir hutt seng Stëmm vun Zäit zu Zäit héieren; an hien huet mat iech mat enger roueger, mëller Stëmm geschwat, awer dir waart gefillslos, sou datt dir seng Wierder net konnt spieren; dofir huet hie mat iech geschwat wéi d’Stëmm vum Donner, deen d’Äerd ziddere gelooss huet, wéi wann se sech géif deelen.

46 An dir wësst och, datt hien duerch d’Muecht vu sengem allmächtege Wuert d’Äerd vergoe loosse kann; jo, an dir wësst, datt hien duerch säi Wuert opgebrache Landschafte riicht maachen a riicht Landschaften opbrieche kann. O wéi kënnt et, datt dir am Häerzen sou obstinéiert kënnt sinn?

47 Kuckt, meng Séil ass wéinst iech vun Angscht zerrappt, a mäin Häerz ass gepéngegt; ech fäerten, datt dir fir ëmmer verstouss gitt. Kuckt, ech si voll vum Geescht vu Gott, sou datt mäi Kierper keng Kraaft huet.

48 An et huet sech erginn: Wéi ech dës Wierder geschwat hat, du waren si rosen op mech a wollte mech an d’Déift vum Mier geheien; a wéi si koumen an Hand u mech leeë wollten, hunn ech zu hinne gesprach, nämlech: Am Numm vum Allmächtege Gott gebieden ech iech, mech net unzepaken; well ech si vun der Muecht Gottes esou vill erfëllt, datt et mir d’Fleesch zerrappt; a wien Hand u mech leet, wäert vergoe wéi een dréchene Schilf; an hie wäert een Näischt si virun der Muecht Gottes, well Gott wäert hie schloen.

49 An et huet sech erginn: Ech, Nephi, sot hinnen, si sollten net méi géint hire Papp grommelen; och sollten si mir hir Aarbechtskraaft net virenthalen; well Gott hätt mir gebueden, ee Schëff ze bauen.

50 An ech hunn zu hinne gesprach: A wa Gott mir gebueden hätt, wat och ëmmer ze maachen, sou kéint ech et. Wann hie mir gebuede géif, ech soll zu dësem Waasser soen: Gëff Buedem!, sou géif et zu Buedem ginn; a wann ech et géif spriechen, sou géif et geschéien.

51 An elo, wann den Här sou grouss Muecht huet, an sou vill Wonner ënnert de Mënschekanner bewierkt huet, wéi kann hie mir dann net uweisen, datt ech e Schëff baue soll?

52 An et huet sech erginn: Ech, Nephi, hu Villes zu menge Bridder gesprach, sou datt si beschummt waren a net géint mech streide konnten; och hunn si sech net getraut, Hand u mech ze leeën oder mech och nëmme mam Fanger ze beréieren, jo, vill Deeg laang. Si hunn sech dëst net getraut, fir datt si net viru mir vergoe géifen, sou mächteg war de Geescht vu Gott; an esou hat en op si agewierkt.

53 An et huet sech erginn: Den Här huet zu mir gesprach: Streck nach eng Kéier deng Hand géint deng Bridder aus, a si sollen zwar net virun dir vergoen, awer ech wëll si mat Entsetzen erfëllen, sot den Här, an ech wëll dëst maachen, fir datt si wëssen, datt ech den Här, hire Gott, sinn.

54 An et huet sech erginn: Ech hu meng Hand géint meng Bridder ausgestreckt, a si sinn net viru mir vergaangen; awer den Här huet si ziddere gelooss, jo, nom Wuert, dat hie gesprach hat.

55 An dunn hunn si gesprach: Mir wësse mat Gewëssheet, datt den Här mat dir ass; well mir wëssen, datt et d’Muecht vum Här war, déi eis ziddere gelooss huet. A si si viru mir nidder gefall a wollte mech veréieren; awer ech hunn et hinnen net zougelooss an hu gesprach: Ech sinn äre Brudder, jo, äre méi jonke Brudder; dofir veréiert den Här, äre Gott, an éiert äre Papp an är Mamm, fir dat dir laang lieft an deem Land, dat iech den Här, äre Gott, wäert ginn