1 Lauschtert a héiert dëst, dir Haus vum Jakob, déi mam Numm Israel genannt gitt, an aus de Waasser vu Juda oder aus de Waasser vun der Daf erauskomm sidd, déi beim Numm vum Här schwieren, an de Gott vun Israel ernimmen, awer si schwieren net an der Wourecht nach an der Gerechtegkeet.

2 Si nennen sech zwar no der helleger Stad, mee si stäipen sech net op de Gott vun Israel, deen den Här vun den Arméien ass; jo, Här vun den Arméien ass säin Numm.

3 Kuck, ech hunn déi Saache vu fréier vun Ufank u verkënnegt; vu mengem Mond ass et ausgaangen, an ech hunn et gewisen. Ech hunn et plëtzlech gewisen.

4 An ech hunn et gemaach, well ech wousst, datt s du stuer bass, an däin Hals eng Eiseseen ass, an deng Stier aus Messeng;

5 An ech hunn et dir vun Ufank un erkläert; ier et geschitt ass, hunn ech et dir gewisen; an ech hunn et dir gewisen, aus Angscht, datt s du net soe géifs: Mäin Idol huet et gemaach, a mäi geschnëtztent Bild a mäi gegossent Bild huet et hinne gebueden.

6 Du hues dëst alles gesinn an héieren; an du wëlls et elo net proklaméieren? An datt ech dir vun dëser Zäit Neies gewisen hunn, jo, Verbuergenes, dat s du net gewosst hues.

7 Elo ass et geschafen, an net vun Ufank un; souguer virun deem Dag, wou s du net dorobber héieren has, ass et dir verkënnegt ginn, fir dat s du nëmmen net sees: Kuckt, ech hat et gewosst.

8 Jo, an du hues net dorobber héieren; jo, du hues net erkannt; jo, zënter deemools war däin Ouer net op. Well ech wousst, dat s du ganz deloyal handele géifs, a vum Mammeleif un goufs du een Iwwertrieder genannt.

9 Mee ech wëll wéinst mengem Numm meng Roserei bezeemen, a wéinst menger Éier halen ech mech vun dir zeréck, datt ech dech net ewech maachen.

10 Well kuck, ech hunn dech propper gemaach, am Feieruewe vum Leed hunn ech dech gewielt.

11 Wéinst menger, jo, wéinst menger maachen ech dëst; well ech wäert mäin Numm net beschmotze loossen, a meng Herrlechkeet ginn ech kengem aneren.

12 Lauschtert op mech, o Jakob an Israel, meng Nominéierter; well ech sinn et; ech sinn den Éischten, an ech sinn och de Leschten.

13 Meng Hand huet och der Äerd Grond geluet, a meng Riets huet den Himmel ausgespaant. Ech ruffen hinnen zou, an alleguerte stinn se do.

14 Versammelt iech all a lauschtert; wien ënnert hinnen huet hinnen dës Saachen erkläert? Den Här huet hie gär; jo, an hie wäert säi Wuert erfëllen, dat hie vun hinne verkënnegt huet; an hie wäert säi Wëllen u Babylon erfëllen, a säin Aarm wäert op d’Chaldeeër kommen.

15 Och sprécht den Här: Ech, den Här, jo, ech, hu gesprach; jo, ech hunn hie beruff ze verkënnegen; ech hunn hien heihinner bruecht, a säi Wee wäert him geléngen.

16 Kommt bei mech; ech hunn net am Geheime geschwat; vun Ufank un, vun der Zäit un, wou et verkënnegt gouf, hunn ech geschwat; an den Här Gott, a säi Geescht, hu mech geschéckt.

17 An esou seet den Här, däin Erléiser, den Hellege vun Israel: Ech hunn hie geschéckt; den Här, däi Gott, deen dech beléiert zu dengem Notzen, deen dech féiert op deem Wee, deen s du goe solls, hien huet et gemaach.

18 O hätt s du op meng Geboter héieren—da wär däi Fridde wéi ee Floss an deng Gerechtegkeet wéi d’Welle vum Mier gewiescht.

19 Deng Nokomme wieren och wéi de Sand gewiescht; d’Nokomme vun dengem Gedäerms wéi d’Kären dovunner; säin Numm sollt net ausgerott oder zerstéiert gi viru mir.

20 Gitt aus Babylon fort, flücht virun de Chaldäer, verkënnegt et mat der Stëmm vu Gesang, erzielt et, verbreet et bis zum Enn vun der Äerd; sot: Den Här huet säi Kniecht Jakob erléist.

21 A si sinn net erduuschtert; duerch d’Wüüsten huet hien si gefouert; hien huet hinne Waasser aus dem Fiels fléisse gelooss; de Fielsen huet hien och gespléckt, an d’Waasser ass ervir gebrach.

22 An obwuel hien all dat gemaach huet, an och méi grouss Saachen, gëtt et kee Fridden, seet den Här, fir déi Béis.