Exodo 7–13

Tingnan sa “Exodo 4:21. Pinatigas ba ng Diyos ang puso ni Faraon?”

Nang unang tawagin ng Panginoon si Moises upang iligtas ang mga Israelita mula sa Egipto, ipinaliwanag Niya na hindi hahayaan ni Faraon na umalis ang mga Israelita maliban “sa pamamagitan ng isang makapangyarihang kamay.” Pagkatapos ay ipinangako ng Panginoon, “Aking iuunat ang aking kamay at sasaktan ko ang Ehipto sa pamamagitan ng lahat kong kababalaghan na aking gagawin sa gitna niyon at pagkatapos, papahintulutan niya kayong umalis.”

Sinabi ng Panginoon na sa pamamagitan ng mga salot na ipapadala Niya, “malalaman [ni Faraon at ng mga taga-Egipto] na ako ang Panginoon” at “walang tulad ko sa buong daigdig.” Malinaw na ipinakita ng mga salot na mas makapangyarihan si Jehova kaysa sa mga diyos ng Egipto, pati na si Faraon, na itinuturing ng mga taga-Egipto bilang diyos.

Ang sumusunod ay isang listahan ng mga salot na inilarawan sa Exodo 7–11:

1. Ang tubig ay naging dugo (tingnan sa Exodo 7:19–25)

2. Mga palaka (tingnan sa Exodo 8:5–15)

3. Mga kuto (tingnan sa Exodo 8:16–19)

4. Mga langaw (tingnan sa Exodo 8:20–24, 29–32)

5. Namatay ang mga baka (tingnan sa Exodo 9:1–7)

6. Mga pigsa (tingnan sa Exodo 9:8–12)

7. Yelong ulan at apoy mula sa langit (tingnan sa Exodo 9:22–35)

8. Mga balang (tingnan sa Exodo 10:12–20)

9. Kadiliman (tingnan sa Exodo 10:21–27)

10. Kamatayan ng lahat ng panganay (tingnan sa Exodo 11:4–10)

Sinabi ni Pangulong Dallin H. Oaks: “Matatandaan ninyo na ginaya ng mga salamangkero sa korte ni Faraon ang ilan sa mga himalang ginawa ni Moises sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos [tingnan sa Exodo 7–8]. Marahil mga alipin ng diyablo ang mga salamangkerong ito, na gumagamit ng kanyang kapangyarihan, ngunit sa palagay ko ay mas malamang na sila lamang ay mga bihasa sa mga magic trick na ginamit nila upang palakasin ang kanilang posisyon sa korte ni Faraon.”

Bagama’t nakagawa ang mga salamangkero ng Egipto ng ilang panggagaya, hindi nila napigilan o nadaig kailanman ang mga salot na ipinadala ng Panginoon sa Egipto. Sa katunayan, malamang na nagpalala ang kanilang panggagaya sa unang dalawang salot sa kalagayan ng mga tao sa Egipto. Ang pagkakaiba ng kapangyarihan ng priesthood ng Panginoon na ginamit ni Moises at ng mga panggagaya ng mga salamangkero ng Egipto ay nagpapakita na ang kapangyarihan ng Diyos ay nakahihigit sa lahat ng iba pang uri ng kapangyarihan.

Ang katotohanang nakiusap si Faraon kina Moises at Aaron—sa halip na sa kanyang mga salamangkero—na wakasan ang salot ng mga palaka ay nagpapahiwatig na nagsisimula na si Faraon na kilalanin ang kapangyarihan ni Jehova. Sumagot si Moises sa kahilingan ni Faraon sa pamamagitan ng pagtatanong kay Faraon kung kailan niya nais na manawagan si Moises sa Panginoon upang itigil ang salot. Sa pamamagitan ng pagpapahintulot kay Faraon na pumili kung kailan matatapos ang salot, marahil ay malinaw na ipinapakita ni Moises na hindi nagkataon ang pag-aalis ng salot kundi sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos.

Ang ikasampung salot ay nagbanta sa kamatayan ng lahat ng panganay na anak at hayop sa Egipto. Gayunpaman, naglaan ang Panginoon ng paraan para makaligtas ang mga Israelita sa salot na ito. Iniutos Niya sa kanila na makibahagi sa isang espesyal na hapunan habang nilalampasan sila ng salot—ang hapunan ng Paskua. Kasama sa mga tagubilin ng Panginoon ang maraming mahahalagang simbolo na nakatuon sa Kanya, kabilang ang sumusunod.

Dugo ng kordero sa itaas ng pintuan at sa mga haligi ng pintuan (Exodo 12:6–7, 12–13)

Itinuro ni Elder Gerrit W. Gong:

“Ang huling salot ay nagbanta sa pagkamatay ng mga panganay na anak sa buong lupain, ngunit hindi sa sambahayan ni Israel kung—kung magpapahid ang mga pamilyang iyon ng dugo ng panganay na tupa na walang kapintasan sa mga pintuan ng kanilang bahay.

“Nilampasan ng anghel ng kamatayan ang mga bahay na may marka ng simbolikong dugo ng tupa. Ang paglampas na iyon ay kumakatawan sa pagdaig ni Jesucristo sa kamatayan. Katunayan, ang nagbayad-salang dugo ng Cordero ng Diyos ay nagbigay sa ating Mabuting Pastol ng kapangyarihan na tipunin ang Kanyang mga tao sa lahat ng lugar at kalagayan patungo sa kaligtasan ng Kanyang kawan sa magkabilang tabing.”

Iniutos ng Panginoon na ilaan sa Kanya ang mga panganay na anak na lalaki ng Israel at ialay sa Kanya ang kanilang mga panganay na hayop bilang sakripisyo. Nauugnay ang kautusang ito sa Kanyang pagliligtas sa mga panganay na anak at hayop ng Israel mula sa huling salot. Dahil nailigtas ang panganay ng matatapat mula sa kamatayan, inangkin sila ng Panginoon bilang pag-aari Niya.

Ang utos na ilaan ang mga panganay na anak na lalaki sa Panginoon ay magpapaalala sa atin kay Jesucristo, na panganay ng lahat ng espiritung anak ng Ama sa Langit. Sa Kanyang mortal na ministeryo, ipinahayag ng Tagapagligtas ang Kanyang katapatan sa kalooban ng Ama: “Ako’y bumaba mula sa langit hindi upang gawin ko ang aking sariling kalooban, kundi ang kalooban ng nagsugo sa akin.”

Iniutos ni Moises sa mga Israelita na alalahanin ang araw na inilabas sila ng Egipto. Upang magawa ito, dapat nilang ulitin ang pista ng Paskua bawat taon sa anibersaryo ng kanilang kaligtasan. Tapat na sinunod ng mga Israelita ang utos na ito, na may ilang partikular na aspeto ng pagdiriwang ng Paskua na nagbabago sa paglipas ng panahon.

Noong gabi bago ipako sa krus si Jesucristo, Siya at ang Kanyang mga disipulo ay nagsalu-salo sa hapunan ng Paskua. Sa pagtatapos ng hapunang ito, pinasimulan ni Jesus ang ordenansa ng sakramento, na sinabi Niya sa Kanyang mga disipulo na ulitin ito bilang pag-alaala sa Kanya. Kinabukasan, kahalintulad ng kordero na inihain bilang bahagi ng Paskua, ang Kordero ng Diyos ay ipinako sa krus para sa mga kasalanan ng sanlibutan. Winakasan ng Kanyang sakripisyo ang mga pagsasakripisyo ng hayop.

Matapos ang Pagpapako sa Krus ng Tagapagligtas, nagsimulang magpulong ang Kanyang mga disipulo sa unang araw ng linggo upang kumain ng tinapay at uminom ng alak bilang pag-alaala sa Kanya. Ipinaliwanag ni Pangulong Boyd K. Packer na pagkatapos ng kamatayan ni Jesucristo, “ang Paskua ay aalalahanin bilang sakramento magpakailanman.”

• Howard W. Hunter, “Christ, Our Passover,” Ensign, Mayo 1985, 17–19

• “The Passover Supper,” Ensign, Abr. 2014, 74–75

• Jeffrey R. Holland, “Narito, ang Cordero ng Dios,” Liahona, Mayo 2019, 44–46

• “Tuwing ang Tinapay ay Tatanggapin,” Mga Himno—Para sa Tahanan at sa Simbahan