1 Samuel 8–10; 13; 15–16

Naglingkod si Samuel bilang propeta, saserdote, at hukom sa buong Israel sa loob ng maraming taon. Sa kanyang pagtanda, hinirang niya ang kanyang mga anak bilang mga hukom, ngunit hindi sila naging mga karapat-dapat na lider dahil sa kanilang kasamaan. Nilapitan ng mga elder ng Israel si Samuel at humiling sila ng isang hari, umaasang “maging gaya ng lahat ng mga bansa.“ Inisip nilang makakatulong sa kanilang mga digmaan ang pagkakaroon ng hari. Ang hangaring ito para sa isang hari ay malamang na napaigting ng tumitinding pagbabanta ng mga Filisteo, na nagtatamo ng kapangyarihan at impluwensya sa rehiyon.

Nabagabag si Samuel sa kanilang kahilingan, hindi dahil mali ang pagkakaroon ng hari, ngunit mas malamang na dahil sa rason nila kung bakit gusto nila nito. Nangako mismo ang Panginoon na lalaban Siya sa mga digmaan ng mga Israelita kapag nanatili silang tapat sa Kanya. Ang paghiling ng isang hari ay nagpakita ng kanilang kawalan ng tiwala sa mga pangako ni Jehova at sa kanilang pakikipagtipan kay Jehova. Tumugon ang Diyos sa hangarin ng mga tao sa pamamagitan ng pagsabi kay Samuel, “Hindi ikaw ang kanilang itinakuwil, kundi itinakuwil nila ako bilang hari nila.”

Ipinahayag ni Pangulong Jeffrey R. Holland: “Ang masakit na kabalintunaan dito ay mayroon na silang hari na nauna sa kanila at nakipaglaban sa kanilang mga digmaan. Siya si Jehova, ang Hari ng lahat, ngunit ayaw na nilang pamunuan sila ni Jehova. Hindi na nila nais na Siya ang makipaglaban sa kanilang mga digmaan. At ayon sa tema ng napakaraming aral sa kasaysayan, dumating ang masasakit na bunga nang huli na ang lahat para maiwasan ang mga ito. Kalaunan ay nagdalamhati ang mga tao, ‘Aming idinagdag sa lahat ng aming mga kasalanan ang kasamaan ng paghingi para sa amin ng isang hari’ (1 Samuel 12:19).”

Itinuro ni Pangulong Ezra Taft Benson: “Kailangang gumawa ng Diyos sa pamamagitan ng mga mortal na may iba’t ibang antas ng espirituwal na pag-unlad. Kung minsan, pansamantalang ipinagkakaloob niya sa mga tao ang mga maling hiling nila para matuto sila mula sa sarili nilang malulungkot na karanasan. Tinatawag ito ng ilan na ‘prinsipyo ni Samuel.’ Gustong magkaroon ng hari ng mga anak ni Israel, gaya ng lahat ng iba pang mga bansa. … Kaya binigyan sila ng Diyos ng hari at hinayaan silang magdusa. Natuto sila sa mahirap na paraan. Iba ang nais ng Diyos, ngunit sa loob ng ilang partikular na hangganan ay ipinagkaloob niya sa mga tao ang naaayon sa kanilang mga hangarin.”

Ang tagakita ay “isang taong pinahintulutan ng Diyos na makita sa pamamagitan ng mga matang espirituwal ang mga bagay na itinatago ng Diyos sa sanlibutan.” Tulad ng ipinaliwanag sa Aklat ni Mormon, ang mga tagakita ay mga tagapaghayag at propeta. Binigyan sila ng kapangyarihan ng Diyos upang “malaman ang mga bagay na nakalipas na, at gayon din ang mga bagay na mangyayari pa lamang.” Ngayon, ang mga miyembro ng Unang Panguluhan at ang Korum ng Labindalawang Apostol ay sinang-ayunan at inorden bilang mga propeta, tagakita, at tagapaghayag.

Ang “ma[ta]taas na dako” ay mga bundok, tuktok ng burol, o matataas na kapatagan kung saan nagtayo ang mga Israelita ng mga altar para kay Jehova. Gumamit din ang mga Cananeo ng matataas na lugar upang magtayo ng mga altar o monumento para sa kanilang mga diyus-diyosan. Iniutos ng Panginoon sa mga Israelita na sirain ang matataas na dako ng mga Cananeo sa panahon ng pananakop sa lupang pangako. Ilang siglo matapos ang panahon ni Samuel, iniutos ni Haring Josias na tanggalin ang matataas na dako dahil sa masasamang kaugaliang panrelihiyon na nauugnay sa mga ito.

Tingnan sa “1 Samuel 16:1–13. Ano ang layunin ng pagpapahid ng langis kay David?”

Paminsan-minsan ay binabanggit sa Lumang Tipan ang mga grupo o pangkat ng mga propeta. Maaaring binubuo ang mga grupong ito ng mabubuting indibiduwal na nagsama-sama sa panahong nag-apostasiya ang mga Israelita upang palakasin at pasiglahin ang isa’t isa.

Nagkasundo ang karamihan sa mga iskolar na hindi tumpak ang bilang na 30,000 karuwahe ng mga Filisteo. Binago ng ilang pagsasalin sa Biblia ang bilang sa 3,000. Makikita ang ganitong uri ng mga pagkakamali sa Biblia sa iba’t ibang dahilan, kabilang ang mga pagkakamali sa pagsasalin at ang posibleng eksaherasyon ng mga tagasulat kalaunan.

Sinabi ng propetang si Samuel kay Saul na pupunta siya sa Gilgal at maghihintay si Saul ng pitong araw para dumating si Samuel at mag-alay ng mga hain sa Panginoon. Walang awtoridad ng priesthood si Saul na kinakailangan para magsagawa ng mga handog na susunugin. Gayunpaman, nang dumating ang itinakdang araw at hindi pa dumating si Samuel, nawalan ng pasensya si Saul at isinagawa niya mismo ang pag-aalay. Ipinakita ng gawaing ito na ang puso ni Saul ay hindi naaayon sa kalooban ng Panginoon na hindi tulad ng dati.

Itinuro ni Pangulong Dieter F. Uchtdorf noong miyembro pa siya ng Unang Panguluhan:

“Nakita ni Samuel ang malaking kahinaan sa pagkatao ni Saul. Kapag malakas ang impluwensya ng iba, nawawalan ng disiplina si Saul na manatili sa dapat niyang patunguhan, nawawalan ng tiwala sa Panginoon at sa Kanyang propeta, at hindi sumusunod sa pamantayang ibinigay ng Diyos.

“Ang iilang antas na idinagdag, tulad ng … hindi pagsunod ni Saul sa payo ng propeta na maghintay pa nang kaunti, ay tila maliit na bagay lamang. Ngunit balang araw ang maliliit na pagkakamali ay maaaring magdulot ng malaking kaibhan sa ating buhay.”

Ang mga Amalekita ay mga tao na hindi takot sa Panginoon. Tinambangan din nila ang mga anak ni Israel, na nagkampo sa ilang sa panahon ng Exodo, at pinatay ang marami sa mga pinakamahinang Israelita. Bilang tugon, ipinahayag ng Panginoon na dapat “pawiin [ng mga Israelita] ang alaala ng Amalek sa ilalim ng langit.” Hindi natin alam ang lahat ng dahilan kung bakit iniutos ng Diyos kay Saul at sa kanyang hukbo na patayin ang lahat ng Amalekita at ang kanilang mga hayop. Gayunpaman, alam natin na lubos na nagmamalasakit ang Diyos sa lahat ng Kanyang mga anak at na Siya ay “wala[ng] kasiyahan sa kamatayan ng masama.“ Alam Niya ang lahat at Siya ay ganap na makatarungan at maawain.

Tingnan din sa “How do we make sense of instances of violence in the scriptures?,” sa Topics and Questions, “Religion vs. Violence,” Gospel Library.

Ipinaliwanag ni Elder Robert D. Hales:

“Hindi sinunod ni Saul ang utos ng Panginoon. Ginawa niya ang tinatawag kong ‘piling pagsunod.’ Sa pag-asa sa kanyang sariling karunungan, hindi niya pinatay si Haring Agag at pagbalik ay nagdala ng pinakamainam na mga tupa, baka, at iba pang mga hayop. …

“… Dahil hindi lubos ang pagsunod ni Saul—dahil nagpasiya siyang piliin ang susundin—nawala sa kanya ang pagkakataon at ang kalayaan na maging hari.”

Tingnan sa “Genesis 6:6. Ano ang dapat nating maunawaan mula sa pariralang ‘nalungkot ang Panginoon’?”

Ang pagpapahid ng langis ay isang karaniwang gawain sa Lumang Tipan. Sinisimbolo nito “ang pagbabago sa katayuan o ang pagtatalaga sa isang tungkuling binigyang-inspirasyon ng langit” para sa mga sagradong katungkulan ng propeta, saserdote, at hari. Nauugnay ang langis ng olibo sa kadalisayan, pagpapagaling, at Espiritu Santo. Madalas itong nakalagay sa isang sungay, na kumakatawan sa lakas o kapangyarihan.

Tulad ng pagpapahid ng langis kay Saul noon, ang pagpapahid ng langis kay David ay sinundan ng pagtanggap ng Espiritu ng Panginoon. Si David at ang iba pang pinahiran ng langis noong sinaunang panahon ay tinatawag na “mga pinahiran.“ Sa ganitong paraan, ibinadya ni David ang kanyang magiging inapo, na si Jesucristo, na may titulong Mesiyas na nangangahulugang “ang pinahiran.”

Nilinaw sa Pagsasalin ni Joseph Smith na ang masamang espiritung dumating kay Saul ay hindi mula sa Panginoon. Bagama’t maaaring direktang naimpluwensyahan si Saul ng masamang espiritu, posible ring nakakaranas siya ng pagkaligalig dahil sa kanyang mga kasalanan.

• Jeffrey R. Holland, “Piliin ang Panginoon at ang Kanyang Propeta,” Liahona, Hunyo 2022, 4–9

• Peggy Furniss Lee, “A King for Israel,” Ensign, Hunyo 2002, 21–23

• Robert D. Hales, “Kalayaan: Mahalaga sa Plano ng Buhay,” Liahona, Nob. 2010, 24–27

• Dieter F. Uchtdorf, “Dahil Lamang sa Kaunting Paglihis,” Liahona, Mayo 2008, 57–60