1 Mga Hari 12–13; 17–22

Pagkamatay ni Solomon, naging hari ng buong Israel ang kanyang anak na si Rehoboam. Dinagdagan ni Rehoboam ang mga pasanin ng mga tao, na naging sanhi ng paghihimagsik ng sampung lipi sa hilaga laban sa kanya. Hinirang nila si Jeroboam bilang kanilang hari at nabuo ang nakilala bilang Hilagang Kaharian ng Israel. Nagtagal ang Hilagang Kaharian ng humigit-kumulang dalawang siglo bago ito nasakop ng mga taga-Asiria at nabihag ang maraming tao. Kalaunan ay nagkalat ang mga liping ito sa lahat ng bansa sa mundo. Mula noon ay nakilala sila bilang nawawalang sampung lipi ni Israel.

Binubuo ang Katimugang Kaharian ng teritoryong pag-aari ng mga lipi ni Juda at Benjamin. Tinawag itong Kaharian ng Juda at ang punong-tanggapan ay nasa Jerusalem. Nagwakas ang kahariang ito nang wasakin ng mga taga-Babilonia ang Jerusalem noong 586 BC.

Natakot si Jeroboam na baka maglakbay patungong timog ang kanyang mga tao upang sumamba sa templo sa Jerusalem at kalaunan ay muling sumama sa Katimugang Kaharian. Upang maiwasan ito, nagpagawa siya ng dalawang gintong guya, nagtatag ng mga bagong lugar ng pagsamba, nagpasimula ng mga alternatibong kapistahan, at nagtalaga ng sarili niyang mga saserdotre. Maaaring nilayon ni Jeroboam na ipalit ang mga gintong guya sa kaban ng tipan. Anuman ang intensiyon ni Jeroboam, ang mga ginawa niya ang nagdala sa kanyang mga tao sa apostasiya.

Nagpadala ang Panginoon ng propeta mula sa Juda upang balaan si Jeroboam tungkol sa kanyang kasamaan at pagsamba sa diyus-diyosan. Kahit nasaksihan ang mga mahimalang palatandaan ng kapangyarihan ng Panginoon, hindi nagsisi si Jeroboam at patuloy niyang isinulong ang pagsamba sa mga diyus-diyosan.

Kaunti lang ang nalalaman tungkol sa balo bago niya nakilala si Elijah. Nakatira siya sa Zarefta, isang lungsod ng Phoenicia kung saan sinasamba ng mga tao si Baal at ang iba pang huwad na diyos. Bagama’t hindi siya Israelita, nagpakita siya ng malaking pananampalataya kay Jehova at sa Kanyang propetang si Elijah. Sa Kanyang mortal na ministeryo, ginamit ng Tagapagligtas ang halimbawa ng balo upang hatulan ang sarili Niyang mga tao dahil sa kawalan nila ng pananampalataya sa Kanya.

Itinuro ni Elder Lynn G. Robbins, emeritus General Authority Seventy:

“Ang isang subong tinapay ay talagang kakatiting, sapat lang siguro sa iisang tao, kaya nga nakakaintriga ang sagot ni [Elijah] … : ‘“At sinabi ni [Elijah] sa kanya, Huwag kang matakot; yumaon ka, at gawin mo ang iyong sinabi: nguni’t—igawa mo muna ako ng munting tinapay’ [1 Mga Hari 17:13; idinagdag ang pagbibigay-diin]. …

“Naunawaan ni [Elijah] ang doktrina na dumarating ang mga pagpapala matapos masubok ang ating pananampalataya [tingnan sa Eter 12:6; Doktrina at mga Tipan 132:5]. Hindi siya sakim. Bilang lingkod ng Panginoon, naroon si [Elijah] para magbigay, hindi para kumuha.”

Ang pagsasalin ng tanong ni Elijah sa King James Version ng Lumang Tipan ay batay sa Hebreong idyoma na maaaring tumutukoy sa isang ibong patalun-talon sa dalawang sanga. Noong panahon ni Elijah, sinubukan ng maraming Israelita na sumamba sa maraming diyos kasama si Jehova. Ang mensahe ni Elijah ay isang panawagan sa mga tao na tumigil sa pag-aalinlangan at maging lubos na tapat kay Jehova.

Itinuro ni Elder D. Todd Christofferson:

“Nang magtipon na ang mga tao, sinabi sa kanila ni Elijah, ‘Hanggang kailan kayo mangagaalinlangan sa dalawang isipan? [o sa madaling salita, ‘Ano ba talaga ang pasiya ninyo?’] kung ang Panginoon ay [Diyos], sumunod kayo sa kaniya: nguni’t kung si Baal, sumunod nga kayo sa kaniya. At ang bayan ay hindi sumagot sa kaniya kahit isang salita.’ …

“Ngayon maaaring sabihin ni Elijah:

• Maaaring ang Diyos, na ating Ama sa Langit, ay totoo, o hindi, ngunit kung Siya ay totoo, sambahin Siya.

• Maaaring si Jesucristo ay Anak ng Diyos, ang nabuhay na mag-uling Manunubos ng sangkatauhan, o hindi, ngunit kung Siya nga, sumunod sa Kanya.”

“Si Baal ang diyos ng unos ng mga Cananita, na may kaugnayan sa kidlat at ulan.” Ngunit sa pakikipagpaligsahan kay Elijah, walang apoy na dumating nang tawagin ng mga saserdote ni Baal ang kanilang diyus-diyosan. Wala ring kapangyarihan ang mga saserdote ni Baal na pigilan si Elijah sa pagdulot ng tagtuyot sa pamamagitan ng pagpinid sa kalangitan. Sa kabilang banda, nagpadala si Jehova ng apoy mula sa langit upang sunugin ang sakripisyo at dambana, kahit parehong basang-basa ng tubig ang mga ito, na kakaunti sa panahon ng tagtuyot. Kitang-kita ang kapangyarihan ni Jehova kaya lahat ng naroon ay napatirapa sa lupa at sinabing, “Ang Panginoon ang siyang Diyos; ang Panginoon ang siyang Diyos.” Upang maipakita pa ang kapangyarihan ni Jehova sa mga elemento, isinamo ni Elijah na magkaroon ng bagyo na nagwakas sa tagtuyot.

Matapos iulat ni Ahab kay Jezebel ang nangyari sa pagitan ni Elijah at ng mga saserdote ni Baal, sumumpa si Jezebel na ipapapatay niya si Elijah sa loob ng 24 na oras. Tumakas si Elijah mula sa lupain ng Israel at naglakbay nang maraming araw hanggang sa makarating siya sa Bundok ng Horeb, o Sinai.

Ang karanasan ni Elijah kasama ang Panginoon sa Bundok ng Horeb ay ibang-iba sa nauna nilang paghaharap ng mga saserdote ni Baal, nang ipakita ng Panginoon ang Kanyang sarili sa kagila-gilalas na paraan. Sa Horeb, wala ang Panginoon sa hangin, apoy, o lindol sa halip nagsalita siya sa pamamagitan ng isang “banayad at munting tinig.”

Binigyang-diin ng mga makabagong propeta at apostol na mas karaniwan para sa Panginoon na makipag-usap sa Kanyang mga anak sa mga banayad na paraan kaysa sa mga kagila-gilalas na pagpapakita. Nagbabala si Pangulong Dallin H. Oaks: “Kailangan nating malaman na ang Panginoon ay bihirang magsalita nang malakas. Ang kanyang mga mensahe ay halos laging dumarating sa isang bulong.” Itinuro ni Pangulong Boyd K. Packer: “Hindi kinukuha ng Espiritu ang ating pansin sa pamamagitan ng pagsigaw o pagyugyog sa atin gamit ang mabigat na kamay. Sa halip ay bumubulong ito. Marahan tayong hinahaplos nito kaya maaaring hindi natin ito madama kapag abala tayo.”

Tingnan sa “2 Mga Hari 2:12–13. Ano ang kahalagahan ng pagkahulog ng balabal ni Elijah kay Eliseo?”

Sa maraming sinaunang kultura, pinaniniwalaan ng mga tao na ang kapangyarihan ng isang diyos ay limitado sa isang partikular na bansa, heograpikal na katangian, o lugar. Maaaring pinaniwalaan ng mga taga-Siria na limitado lamang ang kapangyarihan ng Panginoon sa mga burol at bundok dahil dinalaw Niya ang mga Israelita sa Sinai. Ito ang nag-udyok sa kanila na ilipat ang labanan sa mga lambak upang maaari silang manalo sa labanan. Sa kabila ng pinaniniwalaan ng mga taga-Siria, nilinaw ng mga banal na kasulatan na si Jehova ang Diyos “sa buong mundo.”

Ang salaysay na nakatala sa 1 Mga Hari 22 ay matatagpuan din sa 2 Mga Cronica 18. Nilinaw sa Pagsasalin ni Joseph Smith ng 2 Mga Cronica 18:22 na natagpuan ng Panginoon ang isang mandarayang espiritu sa mga propeta ni Ahab sa halip na naglagay siya ng sinungaling na espiritu sa kanila. Hinikayat ng mga bulaang propeta ni Ahab na pumunta siya sa digmaan laban sa mga taga-Siria sa kabila ng propesiya ni Micaya na matatalo ang Israel at mamamatay sa digmaan si Ahab. Nakipaglaban si Ahab sa digmaan nang nakabalatkayo ngunit napatay pa rin siya.

• D. Todd Christofferson, “Ang Kapangyarihang Magbuklod,” Liahona, Nob. 2023, 19–22

• Jeffrey R. Holland, “A Handful of Meal and a Little Oil,” Ensign, Mayo 1996, 29–31

• Carol F. McConkie, “Mamuhay Ayon sa mga Salita ng mga Propeta,” Liahona, Nob. 2014, 77–79

• D. Todd Christofferson, “Matibay at Matatag sa Pananampalataya kay Cristo,” Liahona, Nob. 2018, 30–33

• Jorge F. Zeballos, “Let Us Not Fail to Feel,” Ensign, Hulyo 2018, 59–61