Genesis 12–17; Abraham 1–2

Tingnan sa “Abraham 3. Ano ang aklat ni Abraham?”

“Nalalamang may higit na kaligayahan at kapayapaan” para sa kanya, “hinangad [ni Abraham] ang mga pagpapala ng mga ama, at ang karapatan kung saan [siya] ay nararapat maordenan.” Siya ay “naging karapat-dapat na tagapagmana, isang Mataas na Saserdote, humahawak ng karapatan na pag-aari ng mga ama.”

Noong panahon ng Lumang Tipan, ang priesthood ay “naipasa-pasa mula sa ama patungo sa anak na lalaki,” simula kay Adan. Dahil ang sariling ama ni Abraham ay tumalikod sa Diyos, hinangad ni Abraham ang priesthood mula sa ibang pagmumulan. Itinuturo ng Doktrina at mga Tipan na “natanggap ni Abraham ang pagkasaserdote mula kay Melquisedec.”

“Kasama sa aklat ni Abraham ang tatlong nakalimbag na ilustrasyon, na kilala bilang mga paksimile, na batay sa mga imaheng nasa mga [sinaunang] papyrus [ng mga taga-Egipto na binili ni Joseph Smith]. Isinama ang mga paksimile na ito noong unang inilathala ang aklat ni Abraham noong 1842. Ang mga paliwanag ni Joseph Smith tungkol sa mga imahe ay inilathala sa tabi ng mga paksimile. …

“Karamihan sa mga paliwanag na inilathala ni Joseph na kasabay ng mga paksimile ay hindi tumutugma sa mga interpretasyon ng mga modernong Egyptologist. Gayunman, may napansin ang mga iskolar na ilang pagkakatulad. Halimbawa, inilarawan ni Joseph Smith ang apat na larawan sa larawan 6 ng Paksimile 2 bilang ‘ang mundong ito sa kanyang apat na sulok.’ Gayundin ang interpretasyon ng ibang mga iskolar sa katulad na mga larawan sa iba pang mga sinaunang teksto ng taga-Egipto. Ang Paksimile 1 ay naglalaman ng isang diyus-diyusang buwaya na lumalangoy sa tinatawag ni Joseph Smith na ‘ang papawirin sa ating ulunan.’ Tinukoy rin ng mga iskolar ang mga konsepto ng mga taga-Egipto sa langit bilang ‘isang karagatan sa langit.’

“Hindi natin alam kung paano nauugnay ang mga paksimile sa teksto. May katibayan na ang ilang awtor na Judio noong panahon na ginawa ang mga papyrus ay humango at nagsama ng mga drowing at kuwento ng mga taga-Egipto sa sarili nilang mga sagradong teksto, kabilang na ang mga may kaugnayan kay Abraham. Posible na ang mga ilustrasyong ito ay muling ginamit sa gayon ding paraan.”

Nagbigay si Abraham ng maikling paliwanag tungkol sa pagtuklas at tirahan sa Egipto pagkatapos ng Baha. Isinulat niya ang tungkol sa isang “sumpa sa lupain” na iningatan sa pamamagitan ng mga inapo ng anak ni Noe na si Ham.

Kalaunan ay sinabi ni Abraham na ang unang faraon ay “isang mabuting tao.” Sinabi niya na si Noe ang “nagbasbas [kay Faraon] ng mga pagpapala ng lupa, at ng mga pagpapala ng karunungan, subalit isinumpa siya nang nauukol sa Pagkasaserdote.”

Hindi ipinaliwanag nang malinaw sa mga talatang ito kung ano ang mga sumpa o kung bakit ibinigay ang mga ito. Noon, maling iniugnay ng ilan ang sumpa sa inapo ni Ham sa restriksyon sa priesthood at templo na iniukol sa mga taong may lahing Black African sa ating dispensasyon. Ngayon, hindi ito tinatanggap ng Simbahan at ang iba pang mga teorya noon na naghahangad na ipaliwanag ang mga dahilan para sa restriksyon sa priesthood at templo.

Kasama sa mga pangakong ginawa ng Diyos kay Abraham ay ang sumusunod:

• Magiging napakarami ng kanyang mga inapo.

• Isisilang si Jesucristo sa kanyang angkan.

• Siya at ang kanyang binhi ay magmamana ng ilang partikular na lupain.

• Matatanggap ng kanyang binhi ang ebanghelyo at magtataglay ng priesthood.

• Pagpapalain ang lahat ng bansa sa mundo sa pamamagitan ng kanyang binhi.

Lahat ng gumagawa at tumutupad ng mga sagradong tipan sa Diyos ay nagiging binhi ni Abraham at tagapagmana ng mga pagpapala ng tipang Abraham.

Itinuro ni Pangulong Russell M. Nelson:

“Natanggap natin, tulad nila noong unang panahon, ang banal na priesthood at ang walang hanggang ebanghelyo. Sina Abraham, Isaac, at Jacob ay ating mga ninuno. Tayo ay bahagi ng sambahayan ni Israel. May karapatan tayong tanggapin ang ebanghelyo, ang mga pagpapala ng priesthood, at ang buhay na walang hanggan. Ang mga bansa sa mundo ay pagpapalain sa pamamagitan ng ating mga pagsisikap at ng mga gawain ng ating mga inapo. Ang literal na binhi ni Abraham at ang mga yaong natipon sa kanyang pamilya sa pamamagitan ng pagkupkop ay tatanggap ng mga ipinangakong pagpapalang ito—na nakabatay sa pagtanggap sa Panginoon at pagsunod sa Kanyang mga kautusan. …

“Tayo ay kalalakihan at kababaihan ng Diyos dahil nakipagtipan tayo sa Kanya. Tayo ay mga inapo ni Abraham. Tayo ay mga anak ng tipan—ang tipang Abraham.”

Nilinaw ng aklat ni Abraham na binalaan ng Panginoon sina Abraham at Sarai tungkol sa panganib at tinagubilinan si Sarai na sabihin sa mga taga-Egipto na siya ay kapatid ni Abraham. Sinunod nina Abraham at Sarai ang payo ng Panginoon at naligtas sila mula sa mapanganib na sitwasyon. Dahil parehong nagmula kay Terah sina Abraham at Sarai, ang mga kaugalian sa kanilang panahon ay maaaring nagbigay-daan kay Abraham na tumpak na tukuyin si Sarai bilang kanyang kapatid.

Ang karamihan sa nalalaman natin tungkol kay Melquisedec ay matatagpuan sa banal na kasulatan ng Pagpapanumbalik. Siya ay isang dakilang propeta, mataas na saserdote, at hari. Siya ang nag-orden kay Abraham sa priesthood. Tulad ni Enoc at ng mga tao ng Sion, si Melquisedec at ang kanyang mga tao ay “gumawa ng kabutihan, at natamo ang langit.”

Bago ang kapanahunan ni Melquisedec, ang priesthood na ito “ay tinatawag na Banal na Pagkasaserdote, alinsunod sa Orden ng Anak ng Diyos. Ngunit bilang paggalang o pagpipitagan sa pangalan ng Kataas-taasang Katauhan, upang maiwasan ang madalas na pag-ulit ng kanyang pangalan, sila, ang simbahan, noong mga sinaunang panahon, ay tinawag ang pagkasaserdoteng yaon alinsunod kay Melquisedec, o ang Pagkasaserdoteng Melquisedec.”

Noong kausap ni Abraham ang Panginoon sa pangitain, inulit ng Panginoon ang Kanyang mga pangako na pagpapalain si Abraham ng lupa at mga inapo. Kahit naniwala si Abraham sa Panginoon, hinangad niya ang pagpapatibay sa pangako ng Diyos sa kanya tungkol sa lupain.

Iniutos ng Diyos kay Abraham na kumuha ng iba’t ibang uri ng hayop, hatiin ang mga ito sa dalawa, at paghiwalayin. Kalaunan, “isang hurnong umuusok at isang tanglaw na nagniningas,” na marahil ay kumakatawan sa presensya ng Panginoon, “ang dumaan sa gitna ng mga hinating hayop.” Ang salaysay ay nagtatapos sa pagsasabing, “Nang araw na iyon, ang Panginoon ay nakipagtipan kay Abram, na sinasabi, Ibinigay ko ang lupaing ito sa iyong binhi, mula sa ilog ng Egipto hanggang sa malaking ilog, ang Ilog Eufrates.”

Sa Lumang Tipan, ang pariralang “makipagtipan” ay nagmula sa mga salitang Hebreo na kārat berît, na maaari ding isalin bilang “humiwa ng tipan.” Noong unang panahon, ang mga tipan kung minsan ay pinagtitibay sa pamamagitan ng pagpatay at paghiwa ng hayop. Ang pagdaan sa pagitan ng mga katawan ng patay na hayop ay marahil na isang simbolo na handang mamatay ang indibiduwal kung nilabag niya ang sinumpaan.

Gayundin, ang presensya ng Diyos na dumaraan sa mga hayop ay maaaring nagbigay ng katiyakan kay Abraham na tutuparin ng Panginoon ang Kanyang mga pangako. Itinuro ni Pangulong Russell M. Nelson, “Kapag nakipagtipan tayo sa Diyos, nakipagtipan tayo sa Kanya na palaging tutupad sa Kanyang salita.”

Sa kabila ng mga pangako ng Panginoon kay Abraham na magkakaroon siya ng napakaraming inapo, hindi pa rin nagkaanak si Sarai matapos ang maraming taon ng pagsasama. Sa pamamagitan ng pagbigay kay Hagar kay Abraham bilang isa pang asawa, umasa si Sarai na magkakaanak si Abraham at matutupad ang mga pangako ng Panginoon. Mula sa paghahayag sa mga huling araw nauunawaan natin na ito ay utos ng Diyos na sinunod nina Abraham at Sarai.

Itinuturo ng Aklat ni Mormon na ang kasal sa pagitan ng isang lalaki at isang babae ay ang pamantayang batas ng Diyos sa kasal. Gayunman, kung minsan ay iniuutos ng Diyos ang pag-aasawa nang higit sa isa bilang eksepsyon. Ang isang dahilan na ibinigay ng Diyos para sa pag-aasawa nang higit sa isa ay upang “magbangon ng mga binhi sa [Kanya].”

Noong mga unang araw ng ipinanumbalik na Simbahan, iniutos ng Panginoon na mag-asawa nang higit sa isa sa loob ng ilang panahon, simula kay Propetang Joseph Smith. “Ang alituntuning ito ay isa sa mga pinakamahirap na aspeto ng Pagpapanumbalik—para kay Joseph mismo at para sa iba pang mga miyembro ng Simbahan.” Ang paghahayag kay Wilford Woodruff mula sa Panginoon noong 1890 ay nagpahayag ng pagwawakas ng pagsasagawa ng pag-aasawa nang higit sa isa sa Simbahan.

Nang malaman ni Hagar na buntis siya, “tiningnan [ni Hagar] na may paghamak” si Sarai. Ipinapahiwatig nito na nagpakita si Hagar ng kawalan ng paggalang o nagpakita pa ng paghamak kay Sarai. Nang lumala ang tensyon, ipinaalala ni Abraham kay Sarai na may awtoridad siya kay Hagar sa loob ng kanilang tahanan, at maaaring kumilos si Sarai para malutas ang alitan sa kanilang pamilya. “Pinagmalupitan” ni Sarai si Hagar, kaya tumakas si Hagar.

Ang pag-aaral tungkol sa mga pakikipag-ugnayan nina Abraham, Sarai, at Hagar ay magpapaalala sa atin na kinakailangan nating lahat na magkaroon ng awa, biyaya, at pagtubos sa pamamagitan ni Jesucristo. Sa kabila ng kanilang mga kalagayan at kakulangan, minahal nina Abraham, Sarai, at Hagar ang Panginoon at sila ay lubos na pinagpala Niya. Ang desisyon ni Hagar na bumalik kina Abraham at Sarai ay nagbigay-daan sa kanya na matanggap ang kanyang sariling pangako sa tipan hinggil sa kanyang mga inapo.

Sa Hebreo ang kahulugan ng pangalang Abram ay “dinakilang ama,” at ang kahulugan ng Abraham ay “ama ng napakaraming tao.” Ang kahulugan ng pangalang Sarai ay “prinsesa.” Ang pagbibigay ng Panginoon ng mga bagong pangalan kina Abraham at Sarai ay maaaring kumatawan sa kanilang pagbabago tungo sa bagong pagkakakilanlan bilang mga indibiduwal na nakipagtipan sa Diyos. Itinuro ni Pangulong Russell M. Nelson, “Ang pagbibigay ng mga bagong pangalan na iyon ang tanda ng pagsisimula ng bagong buhay at bagong tadhana para sa pamilyang ito.”

Bilang paalala ng Kanyang tipan kay Abraham, iniutos ng Diyos sa lahat ng lalaking miyembro ng sambahayan ni Abraham na magpatuli. Para kay Abraham at sa kanyang pamilya, ang gawaing ito ay simbolo ng tipang Abraham. Kinakatawan nito ang dedikasyon sa Diyos at paghihiwalay mula sa mundo at kasalanan. Ang pagtutuli bilang tanda ng tipang Abraham ay hindi na kinailangan pagkatapos ng mortal na ministeryo ni Jesucristo.

• Russell M. Nelson, “Ang Walang Hanggang Tipan,” Liahona, Okt. 2022, 4–11

• “Ang Tipang Abraham,” sa Mga Turo ng mga Pangulo ng Simbahan: Russell M. Nelson (2024)

• Andrew C. Skinner, “The Book of Abraham: A Most Remarkable Gift for Our Time” (artikulong digital lamang), Liahona, Ene. 2022, Gospel Library

• Topics and Questions, “Abraham, Book of,” Gospel Library

• Gospel Topics Essays, “Translation and Historicity of the Book of Abraham,” Gospel Library